ตอนที่ 105

ตอนที่ 105

นี่เป็นรอบที่ห้าแล้วของการต่อบทกวี บัณฑิตหลายคนเริ่มถูกสุราลงโทษจนใบหน้าแดงก่ำ บางคนถึงกับหัวเราะเสียงดังเพราะความมึนเมา

บทกวีจึงค่อยๆ ไล่เรียงต่อกันมาเป็นทอดๆ จนกระทั่งกำลังเวียนมาจะถึงเจียงมู่ไป๋อีกครั้ง

เจียงจื่อหรงที่นั่งอยู่ข้างเหยาอวี้ยังคงลุ้นไม่หาย เพราะยามนี้ ในบรรดาบัณฑิตทั้งหมดที่นั่งอยู่สองฝั่งลำธาร มีเพียงพี่รองของนางผู้เดียว ที่ยังไม่ถูกสุราลงโทษแม้แต่จอกเดียว

เด็กสาวถึงกับบิดแขนเหยาอวี้เบาๆ อย่างตื่นเต้น

“น้องสี่ จะถึงพี่รองอีกแล้ว!”

เหยาอวี้ถึงกับหัวเราะเบาๆ กับท่าทีจริงจังของนาง ก่อนจะมองตามสายตาของเจียงจื่อหรง

และก็พบว่า

เจียงมู่ไป๋กำลังมองมาทางนี้อยู่ก่อนแล้ว

เด็กหญิงจึงเผยรอยยิ้มเล็กๆ ให้เขาอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังส่งกำลังใจอย่างเต็มที่

ในขณะเดียวกัน

บัณฑิตที่นั่งก่อนหน้าเจียงมู่ไป๋กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เขาก้มหน้าเงียบอยู่นาน มือที่ถือถ้วยสุราหมุนไปมาอย่างไม่รู้ตัว สายตากวาดมองลำธาร ภูเขาจำลอง และเหล่าบัณฑิตรอบศาลา

กว่าจะรวบรวมคำได้ เขาจึงค่อยเอ่ยออกมา

“หยกดั่งต้นไม้ยืนรับลม”

วรรคบทกวีนี้จบลง

สายตาของผู้คนหลายคู่จึงหันไปยังเจียงมู่ไป๋ทันที

ชายหนุ่มยังคงนั่งสงบนิ่งดังเดิม ทว่าสายตาของเขายังคงสบกับเหยาอวี้

ในชั่วขณะนั้น

ภาพหนึ่งก็วาบขึ้นมาในความทรงจำของเขา คืนที่เด็กหญิงดิ้นรนอยู่บนเตียงในเรือนหอของเขา

แววตาแดงก่ำ และความโดดเดี่ยวอ่อนแอที่พยายามดิ้นรนฝืนกล้ำกลืน

ภาพนั้นเพียงผ่านไปชั่วครู่

ก่อนที่เขาจะกล่าวกวีบทถัดไปออกมาอย่างเรียบเฉย

“ใบหน้าดั่งหยกเดียวดาย น้ำตาไหลนอง[1]”

คำสุดท้ายเพิ่งจบลง บัณฑิตที่นั่งถัดไปก็ถึงกับชะงัก

เพราะในใจของเขาเตรียมกวีบทต่อที่ลงท้ายด้วย ลม หรือเงาหยก

แต่เจียงมู่ไป๋กลับเปลี่ยนอารมณ์ของบทกวีในทันที จากภาพสง่างามของต้นหยก กลายเป็น ความเดียวดายและโศกเศร้า ความหมายของบทกวีจึงพลันลึกลับและซับซ้อนขึ้น

ชายผู้นั้นนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วขมวดแน่น พยายามค้นหาคำในหัว

แต่เวลาผ่านไป กลับยังต่อบทไม่ได้

สุดท้ายเสียงหัวเราะเบาๆ ก็เริ่มดังขึ้นรอบศาลา

หลานเยวี่ยยิ้มก่อนจะส่งสัญญาณ สาวใช้รีบยกถ้วยสุรามาวางตรงหน้าเขา

บัณฑิตผู้นั้นได้แต่ถอนใจ ก่อนจะยกถ้วยสุราขึ้นดื่มจนหมดในคราวเดียว

สุรารสเผ็ดร้อนแล่นลงคอจนใบหน้าของเขายิ่งแดงก่ำ

นี่คือ จอกที่สี่แล้ว!

ในห้ารอบที่วนผ่านมา เขาสามารถต่อบทกวีจากเจียงมู่ไป๋ได้ เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

สามรอบหลังสุดนี้

บทกวีของชายหนุ่มราวกับตั้งใจจะทำให้คนที่นั่งถัดไปต้องจนมุม เขาวางถ้วยลงอย่างแรงเล็กน้อย ในใจอดสบถไม่ได้

มารดามันเถอะ! เหตุใดเจ้าคนแซ่เจียง ถึงต้องมาถูกใจที่นั่งตรงนี้กัน

ทั้งศาลามีที่ว่างมากมาย

แต่เหตุใดคนที่ต้องรับเคราะห์ต่อบทกวีจากอั้นโฉ่วทุกครั้ง ต้องเป็นเขาด้วย

ทว่าหากบัณฑิตรอบตัวเจียงมู่ไป๋ได้ยินคงสบถออกมาได้ต่างกัน เพราะล้วนแต่รับกรรมทั้งสิ้น เนื่องจากกติกาลงโทษนี้หากคนที่อยู่ถัดไปต่อบทกวีไม่ได้ ลำดับจะถูกส่งข้ามหัวกลับไปยังคนที่อยู่อีกข้างของเจียงมู่ไป๋ และถ้าหากเขายังต่อบทกวีไม่ได้อีก ก็จะถูกส่งย้อนข้ามหัวคนที่รับจอกสุราลงโทษคนแรก เสมือนการโยนลูกหนังไปมา จนกว่าจะมีคนต่อบทกวีได้ แล้วลำดับจึงค่อยนับต่อไป

ดังนั้นบัณฑิตที่เข้าร่วมประชันบทกวีทุกคนล้วนหวาดกลัวกวีบทนี้ของของเจียงมู่ไป๋มาก กระทั่งว่าบัณฑิตที่อยู่รอบตัวเจียงมู่ไป๋ไปยังต่อบทนี้ไม่ได้ ต้องรับมอบจอกสุราลงโทษกันเป็นทิวแถว

จนเหลยกวงซุ่นต้องลุกขึ้นยืนแล้วหัวเราะว่า “เอาล่ะๆ เช่นนั้นการต่อบทกวีก็จบเพียงเท่านี้เถิด ข้ากลัวว่าปล่อยนานไปบัณฑิตรอบๆ คุณชายรองเจียงจะต้องดื่มน้ำแกงสร่างเมาเสียแล้ว”

เขามองเจียงมู่ไป๋อย่างชื่นชม ดูเหมือนว่าหลายปีที่ชายหนุ่มห่างหายไปจากการสอบเคอจวี่ จะไม่ส่งผลต่อความสามารถของชายหนุ่มเลย

ท่ามกลางความชุลมุนและเสียงหัวเราะของบัณฑิตที่เริ่มเมามายจากสุราหลายจอก

เหยาอวี้กลับเงียบลงเล็กน้อย จากบทกวีและสายตาของเจียงมู่ไป๋เด็กหญิงก็คาดเดาได้ทันทีว่าถูกเขาล้อเลียนแล้ว

เด็กหญิงรู้สึกว่าหน้าของตนร้อนวูบขึ้นมา

ไม่ใช่ความเขินอาย

แต่เป็นความอับอายเสียมากกว่า

รอยยิ้มเอาใจที่นางส่งให้เขาเมื่อครู่จึงค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะกลายเป็นการถลึงตากลับไปอย่างคาดโทษแทน ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ

ริมฝีปากเล็กขยับขมุบขมิบเงียบๆ แม้จะไม่มีเสียง แต่ก็อ่านได้ชัดถ้อยชัดคำว่า

‘ข้ามิได้ร้องไห้สักหน่อย!’

เจียงมู่ไป๋ที่กำลังมองอยู่ถึงกับหลุดยิ้มออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว รอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอั้นโฉ่วแห่งเหออัน

ทำให้หญิงสาวหลายคนรอบศาลาถึงกับจ้องมองอย่างโง่งม บางคนถึงกับลืมแม้แต่จะกระพริบตา

ท่ามกลางผู้คนทั้งหมด

ตู้เถียนเถียนที่นั่งอยู่ฝั่งที่นั่งประธานซึ่งยกสูงกว่าที่อื่นเล็กน้อย ย่อมเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน

สายตาของนางหยุดนิ่งอยู่ที่ชายหนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงไปยังเด็กหญิงฝั่งตรงข้าม

มือที่วางอยู่บนตักค่อยๆ กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เล็บเรียวยาวกดจิกลงบนฝ่ามือจนข้อนิ้วขาวซีด

รอยยิ้มอ่อนหวานที่นางใช้ประคองอยู่บนใบหน้าเมื่อครู่ ค่อยๆ แข็งค้างขึ้นทีละน้อย สายตาที่มองลงมาจากเบื้องบนเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด

ตู้ฉางหมิงมองภาพทั้งหมดอยู่เงียบๆ เห็นบุตรชายที่ได้รับสุราไปถึงสองจอกก็รู้ว่าการสอบเซียงซื่อรอบนี้คงไม่ง่าย

ยิ่งมองไปทางด้านเจียงมู่ไป๋ในใจกลับรู้สึก เสียดายยิ่งกว่าเดิม ทว่าเขาไม่อาจแสดงอาการใดออกมาทางสีหน้าได้

เดิมทีเขายังคิดว่าไม่นานคงจะเป็นงานศพของขายหนุ่ม แล้วรอบด้านก็จะเห็นใจบุตรสาวตนที่รอดพ้นจากการถูกถอนหมั้น แล้วความอัปยศทั้งหมดที่ตนได้รับก็เลือนหายไปตามกาลเวลา ไม่ใช่เสียงเยาะเย้ยที่ว่าตนต้องพลาดการเป็นพ่อตาของอั้นโฉ่วเช่นนี้

แต่จากเหตุการณ์เมื่อครู่ กลับทำให้เขาเข้าใจได้ทันทีว่าหลังจากงานกวีในวันนี้จบลง ชื่อเสียงของเจียงมู่ไป๋คงยิ่งโด่งดังและเนื้อหอมมากกว่าเดิมเสียอีก เพราะไร้คู่หมายแล้ว

ยิ่งเมื่อมองไปยังใบหน้าของชายหนุ่มในยามนี้ ผิวพรรณเริ่มเอิบอิ่ม ไม่เหลือเงาของคนป่วยหนักดังที่เคยได้ยินข่าวลือมาก่อน

ตู้ฉางหมิงจึงไม่อาจอธิบายความรู้สึกของตนได้ด้วยซ้ำ

สุดท้ายเขาจึงเพียงลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างสงบ เพื่อดำเนินการต่อไป

“การต่อบทกวีเมื่อครู่ก็ถือเป็นเพียงการอุ่นเครื่องเท่านั้น บัดนี้จึงถึงช่วงสำคัญของงานแล้ว”

“การประชันแต่งบทกวี”

สายตาของเขากวาดผ่านเหล่าบัณฑิตที่นั่งเรียงรายสองฝั่งลำธาร เมื่อเห็นสภาพบางคนแล้วจึงต้องกล่าวว่า

“ผู้ใดที่ยังไหว ก็เชิญนั่งต่อได้”

คำพูดนั้นทำให้เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นรอบศาลา

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้

หลานเยวี่ย ก็ให้คนยกกล่องไม้ขนาดเล็กขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะด้านหน้า ภายในบรรจุฉลากหัวข้อบทกวีที่เตรียมไว้สำหรับงานครั้งนี้

ตู้ฉางหมิงกล่าวต่อทันที

“ถ้วยเหล้าจะถูกปล่อยลงในลำธารที่ไหลผ่านกลางศาลา เมื่อน้ำพัดถ้วยลอยไปหยุดใกล้ผู้ใด ผู้นั้นต้องออกมาจับฉลากหัวข้อ จากนั้นแต่งบทกวีตามหัวข้อที่ได้รับ”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“หนึ่งก้านธูป คือเวลาในการแต่งบทกวี”

สายตาของเขากวาดผ่านเหล่าบัณฑิตอย่างสงบ

“หากแต่งได้ ก็อ่านให้ทุกคนฟัง”

“แต่หากแต่งไม่ได้…”

มุมปากของตู้ฉางหมิงยกขึ้นเล็กน้อย

“เหล้าสิบจอกคือรางวัล…”

“...หากไม่ไหวก็ให้ถอนตัวออกไปที่ข้างศาลา เพราะจากนั้นถ้วยต่อไปจะถูกปล่อยลงมา”

ทันทีที่คำพูดนี้จบลง รอบศาลาก็มีเสียง โหยหวนเบาๆ ดังขึ้นทันที

เพราะกติกานี้แทบจะเท่ากับคัดคนแพ้ออกอย่างชัดเจน

และต่อให้ยังแต่งกวีรอบนี้อยู่ต่อได้ ก็ยังมีโอกาสซวยต้องแต่งบทกวีมากกว่าหนึ่งครั้ง เพราะถ้วยเหล้านั้นไม่รู้จะกลับมาหยุดใกล้ตนอีกครั้งหรือไม่

บางคนถึงกับยกมือกุมหน้าผาก

บางคนถอนหายใจยาว

บางคนยังฮึดสู้อยู่

ตู้ฉางหมิงเห็นสายตาของบัณฑิตแต่ละคนเริ่มมีทั้งความกังวลและความตื่นเต้นปะปนกัน

เขาจึงยกมือขึ้นเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

“แน่นอนว่าการประชันแต่งกวีนี้ มิใช่มีเพียงสุราลงโทษเท่านั้น”

คำพูดนี้ทำให้หลายคนเงยหน้าขึ้นมาทันที

ตู้ฉางหมิงจึงกล่าวต่อ “รางวัลที่แท้จริงมีอยู่สองรางวัล”

“รางวัลแรกสำหรับผู้ที่ดวงดีที่สุด ผู้ซึ่งถูกเลือกจากถ้วยเหล้าบ่อยที่สุด” หลังคำพูดนี้หลายคนก็หัวเราะทันที

เขาหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ “จะได้รับแท่งหมึกเมฆม่วงเหวินเซียน จากสำนักหมึกชิงหลาน”

เพียงกล่าวชื่อออกมา

ทั้งศาลาก็เริ่มมีเสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นทันที

เพราะสำนักหมึกชิงหลานเป็นหนึ่งในสำนักทำหมึกที่มีชื่อเสียงที่สุดในมณฑลเจียงหนาน

หมึกของสำนักนี้ทำจากเขม่าสนโบราณ ผสมกาวหนังอย่างดี ผ่านการหมักและตากแห้งนานหลายปี

ยิ่งรุ่นหมึกเมฆม่วงเหวินเซียน ขึ้นชื่อว่าเมื่อละลายน้ำแล้ว สีดำจะลึกและเงางามราวเมฆยามค่ำคืน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้สนยังช่วยให้ผู้ใช้รู้สึกสงบใจขณะเขียนพู่กัน

บัณฑิตหลายคนถึงกับหันมามองหน้ากัน

บางคนกระซิบเบาๆ

“สำนักหมึกชิงหลาน…ของพวกนั้นปกติซื้อยังยากมาก”

“ข้าเคยได้ยินว่าหมึกเมฆม่วงหนึ่งแท่ง ราคาพอๆ กับผ้าไหมชั้นดีเสียอีก”

ตู้ฉางหมิงยกมือขึ้นเล็กน้อยให้เสียงซุบซิบสงบลง ก่อนกล่าวต่อ “ส่วนอีกรางวัลหนึ่ง”

“สำหรับผู้ที่แต่งบทกวีได้ยอดเยี่ยมที่สุดในวันนี้”

“จะได้รับพู่กันขนนกกระเรียนหิมะ และจานฝนหมึกศิลาดำเมฆฝน”

คำพูดนี้ยิ่งทำให้เสียงฮือฮาดังขึ้นกว่าเดิม

บัณฑิตผู้หนึ่งถึงกับร้องออกมาเบาๆ

“ศิลาดำเมฆฝน!”

เพราะจานฝนหมึกชนิดนี้ทำจากหินฝนหมึกที่ขุดจากภูเขาโบราณในแถบต้วนซี เนื้อหินละเอียดราวไหม เมื่อนำหมึกมาฝนจะเกิดน้ำหมึกเนียนลึก สีดำเข้มและไม่ตกตะกอน

ส่วนพู่กันขนนกกระเรียนหิมะ

ก็ขึ้นชื่อว่าทำจากขนกระเรียนขาวผสมขนแพะอ่อน ปลายพู่กันเรียวและยืดหยุ่น เหมาะอย่างยิ่งกับการเขียนอักษรของบัณฑิต

เสียงสนทนาเริ่มดังขึ้นทั่วศาลา

“ของพวกนี้ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น”

“เพียงแท่งหมึกจากสำนักชิงหลานก็พอให้ข้าเขียนหนังสือได้หลายปี”

“แต่จานฝนหมึกเมฆฝนนั่น…ข้าเคยเห็นเพียงครั้งเดียวในจวนผู้ว่าการ”

บางคนถึงกับเริ่มนั่งตัวตรงขึ้น

แววตาของบัณฑิตหลายคนที่เดิมมีเพียงความครื้นเครงจากสุรา

บัดนี้กลับเริ่มจริงจังขึ้นไม่น้อย

เพราะรางวัลเหล่านี้ ไม่เพียงมีค่าในเชิงราคา แต่ยังเป็นของที่บัณฑิตทุกคนล้วน ใฝ่ฝันอยากครอบครอง 

ความคึกคักตื่นเต้นของทุกคน ไม่ต่างกับเหยาอวี้ที่นั่งดูอยู่ด้านข้าง

อัยหย้า! นี่มันทีวีไดเรคฉบับยุคโบราณนี่หว่า

เด็กหญิงสัญญากับตนเองแล้วว่าปีหน้านางจะเป็นสปอนเซอร์จัดงานชุมนุมกวีวสันต์ เพื่อจัดแสดงหมึกพิมเสนของตนให้จงได้!!!

[1] วรรคกวี “ใบหน้าดั่งหยกเดียวดาย น้ำตาไหลนอง” 玉容寂寞泪阑干 (Yù róng jì mò lèi lán gān) มาจาก《长恨歌》(ฉางเฮิ่นเกอ) ของกวีที่มีชื่อเสียงในราชวงศ์ถัง นามว่า ไป๋จวีอี้

ซึ่ง 玉 (อวี้) ตัวนี้ เป็นตัวเดียวกับชื่อของ เหยาอวี้ ดังนั้นในเชิงสัญญะที่เจียงมู่ไป๋กล่าวออกมา เหยาอวี้จึงรู้ว่าบทกวีนี้เขาแต่งให้ตนเองในคืนเข้าหอตอนนั้น

ตอนนี้อยู่ในเล่ม 7