ตอนที่ 64

ตอนที่ 64

เสียงโกลาหลดังสนั่นหน้าห้องหอ อาไฉยืนขวางประตูไว้สุดกำลัง สีหน้าซีดเผือด

“ฮูหยินตู้ โปรดรอสักครู่ขอรับ คุณชายรองเพิ่งเข้าห้อง…”

“หลีกไป!” ฮูหยินตู้เสียงสั่นสะท้าน “ข้าเพียงอยากคุยกับบุตรสาวสักคำก่อนกลับจวนเท่านั้น!”

บ่าวหญิงผู้หนึ่งรีบประคองตู้เถียนเถียนที่หน้าซีดราวกับเพิ่งฟื้นออกมา

“คุณหนูยังมิทันได้เข้าห้องหอเจ้าค่ะ!” บ่าวแสร้งร้องเสียงหลง “บ่าวไปพบคุณหนูในห้องเล็กด้านข้าง ขณะบ่าวกำลังจะเปลี่ยนชุด! คาดว่าในห้องจะต้องเป็นคนอื่น”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

“ว่าอย่างไรนะ!” เจียงซื่อหยวน ท่านผู้เฒ่าเจียง สีหน้ามืดครึ้ม “ห้องหอมีหญิงอื่นอยู่หรือ!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงถึงกับยกมือกุมหน้าอก “โอ้สวรรค์… ข้ารู้สึกไม่ดีมาตลอด…”

เจียงเฉิง นายท่านใหญ่ก้าวมาด้านหน้า สีหน้าเคร่งขรึม “เปิดประตูเดี๋ยวนี้ เรื่องเช่นนี้จะปล่อยผ่านมิได้”

เจี่ยซูเยี่ยน ฮูหยินใหญ่กระซิบเสียงต่ำ “หรือจะมีผู้ใดคิดทำลายงานมงคล…”

เจียงเจ๋อหมินนิ่งเงียบ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

เจียงจื่อหรงเบิกตากว้างรู้สงสารตู้เถียนเถียนทันที “ใครกันที่กล้าทำเรื่องอัปมงคลเช่นนี้!”

เจียงอวี้เหิง นายท่านรอง บิดาของเจียงมู่ไป๋หน้าตึงเครียด “มู่ไป๋ร่างกายไม่ดี หากมีเรื่องวุ่นวาย…”

ฮูหยินรองเจียงเสียงสั่น นางตั้งใจกับงานนี้มาก “สวรรค์งานมงคลของบุตรชายข้า เหตุใดจึงเป็นวุ่นวายเช่นนี้…”

ฮูหยินนายอำเภอตู้ทำท่าจะเป็นลม แล้วค่อยทำเป็นยืนหยัด “ข้าขอเข้าไปดูเอง!”

ประตูถูกผลักเปิดออกท่ามกลางสายตาทุกคู่

ในเสี้ยวอึดใจนั้น ก่อนที่ประตูจะถูกเปิด ชายหนุ่มดึงผ้าคลุมหน้าแดงที่หล่นข้างๆ ขึ้นอย่างสงบ แล้ววางคลุมลงบนศีรษะของเหยาอวี้เรียบร้อย การเคลื่อนไหวของเขาช้า มั่นคง และไร้ความตื่นตระหนก เมื่อผ้าคลุมปิดลงจนมิด เขาจึงหันมามองผู้คนที่ยืนอัดแน่นหน้าประตู สีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

“เหตุใดจึงเอะอะกันเช่นนี้” เขาเอ่ยเสียงเย็น

เจียงมู่ไป๋ยืนอยู่ข้างเตียง ท่วงท่าสงบนิ่งเกินกว่าที่ควรเป็นในสถานการณ์เช่นนี้

มือหนึ่งของเขายังคงจับแขนเหยาอวี้ไว้แน่น ผิวกายเขาเย็นจัด ทว่าแรงกำกลับมั่นคง หนักแน่น ไม่เปิดโอกาสให้นางดิ้นหลุด

แล้วเอ่ยต่อว่า “พวกท่านคงมิได้คิดจะทำลายงานแต่งของข้าใช่หรือไม่” ถ้อยคำของเขาสงบ แต่แรงกดดันกลับแผ่ซ่านทั่วห้อง

และในขณะเดียวกันนั้น เขาก็รับรู้ได้ชัดเจนถึงแรงขัดขืนใต้ฝ่ามือ

ดวงตาคมของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แต่ไม่ยอมปล่อยให้นางทำลายแผนการ มือที่จับแขนไว้จึงมิได้คลาย เขาไม่ปล่อยให้นางล้มลงต่อหน้าผู้คน และก็ไม่ปล่อยให้นางหนี

สายตาคมกริบของเขาเลื่อนไปยังนายอำเภอตู้ช้าๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้ม แต่ดวงตากลับเย็นเยียบ รู้ทันทุกสิ่งโดยไม่จำเป็นต้องเปิดโปง

ความเงียบเกิดขึ้นเพียงครู่

ฮูหยินตู้ที่เตรียมคำโวยวายไว้เต็มปากกลับชะงัก เมื่อถูกสามีกระตุกมือไม่ให้กระทำสิ่งใดต่อ

เดิมทีแผนของจวนตู้คือการเล่นใหญ่ ผลักทุกอย่างและกล่าวหาว่าเด็กบ้านนอกที่มักใหญ่ใฝ่สูง ปีนเตียงเจ้านาย อาศัยความใจดีของพวกเขาที่ให้ที่พักแก่พี่ชายเพื่อสอบ แล้วกลับคิดเนรคุณหมายปองคู่แต่งงานของเจ้านาย

ทุกอย่างถูกเตรียมบทไว้แล้ว

แต่ความสงบของเจียงมู่ไป๋ที่ยอมรับอย่างไม่โวยวาย ทำให้คำกล่าวหาไม่มีจุดเริ่มต้น หากเจ้าบ่าวไม่ปฏิเสธเจ้าสาว แล้วจะกล่าวโทษได้อย่างไร

เพราะหากเขายังดึงดันต่อไป งานนี้จะกลายเป็นการแต่งพร้อมอนุอย่างแน่นอน

บรรยากาศชะงักงัน

ในจังหวะที่ทุกฝ่ายกำลังลังเล

เสียงหนึ่งทะลุเข้ามา

“หลานสาวข้าหายไปไหน!” หลัวเซินผลักคนเข้ามาด้านหน้า สีหน้าตื่นตระหนกเกินจริง กลุ่มสกุลหลัวของปู่เล็กทยอยกันออกมายืนออเต็มไปหมด

คำพูดนี้ทำให้ผู้คนยิ่งมึนงง

หลานสาว?

เจียงมู่ไป๋หันไปมองอย่างเย็นชา

“ผู้ใดเชิญเจ้ามา?” เขาถามเรียบๆ

สายตาหลายคู่หันไปมองกลุ่มหลัวเซินพร้อมกัน

ชุดไหมสีหม่นคุณภาพต่ำ ตัดเย็บหยาบ ไม่เข้ากับงานมงคลของตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย

ความกระอักกระอ่วนพาดผ่านใบหน้านายอำเภอตู้ทันที หากเขาออกมายอมรับว่าเป็นผู้เชิญคนกลุ่มนี้มาเอง ต่อให้หลัวเซินสร้างเรื่องจนฉาวโฉ่ คนในเหออันก็ย่อมเห็นพิรุธ ว่าเรื่องวุ่นวายครั้งนี้มีเงาเล่ห์กลซ่อนอยู่

นายอำเภอตู้จึงได้แต่ส่งสายตาคมกริบไปหาหลัวเซิน

บ่าวคนหนึ่งรีบเข้ามาเข้ารวบกลุ่มของหลัวเซินออกไปอย่างแนบเนียน

“แขกเมาสุราแล้ว” เขาพูดอธิบายกลบเกลื่อน

หลัวเซินรู้ทันทีว่าแผนผิดทาง จึงจำต้องสงบปาก

ท่ามกลางความชุลมุนเล็กๆ นั้น หลัวเจียอีแอบชะเง้อมองเข้าไปในห้อง และได้เห็นหน้าเจ้าบ่าวชัดเจน แม้ใบหน้าซูบผอมจากโรคภัย แต่โครงหน้าคมคายดั่งแกะสลัก คิ้วเข้ม ดวงตาเฉียงเรียวยาวที่ฉายแววเย็นเยียบแบบอันตราย ทำให้เขาดูงดงามอย่างร้ายกาจ งามแบบที่ทำให้ผู้คนรู้สึกทั้งหวั่นเกรงและหลงใหลพร้อมกัน

หลัวเจียอีเผลอกลืนน้ำลาย

หากมิใช่เพราะคำร่ำลือเรื่องอายุไขสั้น

หากมิใช่เพราะกลัวจะเป็นม่ายตั้งแต่วัยเยาว์

คนที่ควรนั่งอยู่บนเตียงมงคลตรงนั้น…ควรเป็นนางด้วยซ้ำ

ความเสียดายแล่นผ่านหัวใจอย่างรวดเร็ว

แต่ในค่ำคืนนี้ เกมหมากได้พลิกกลับแล้ว

แม้จะไม่อาจสร้างเรื่องใหญ่โตได้ แต่ในเมื่อเจียงมู่ไป๋ยอมรับการสลับตัวนี้ จวนนายอำเภอก็ไม่อาจสร้างเรื่องดึงดันเพื่อโยนความผิดไว้ที่ตัวเหยาอวี้อีก

และผู้ที่วางแผนไว้แต่ต้น กลับกลายเป็นฝ่ายไร้คำพูดเสียเอง

เจียงเฉิง นายท่านใหญ่แห่งตระกูลเจียง ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาหนักแน่น

เขามิใช่คนโง่

คนที่ควรนั่งอยู่บนเตียงหอควรเป็นหญิงสาวที่บ่าวเพิ่งประคองออกมาเมื่อครู่ มิใช่ผู้ใดก็ไม่รู้ในยามนี้

ความไม่ชอบมาพากลชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม

ทว่าดวงตาของเขาเลื่อนไปยังหลานชาย

เจียงมู่ไป๋ยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าเรียบเฉย มือยังคงจับแขนหญิงสาวไว้แน่น มิได้ผลักไส มิได้โวยวาย

นั่นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

หากเจ้าตัวมิประสงค์จะให้เกิดปัญหา ผู้ใดจะกล้าทำให้เรื่องบานปลาย

ตั้งแต่ต้น จุดประสงค์ของการแต่งงานครั้งนี้ก็เพียงเพื่อผูกดวงเสริมชะตา หาได้มุ่งหวังความรักหรือหน้าตาทางสังคมมากไปกว่านั้น

ในเมื่อพิธีได้กระทำครบถ้วนแล้ว และเจ้าตัวมิได้ปฏิเสธ เจียงเฉิงจึงก้าวออกมาข้างหน้า เสียงทุ้มหนักแน่น

“พอแล้ว”

สายตากวาดมองแขกเหรื่อและญาติฝ่ายหญิงและฝั่งเขาเอง “คืนนี้เป็นคืนมงคลของตระกูลเจียง เรื่องใดไม่เกี่ยวข้องก็อย่าได้รบกวน”

น้ำเสียงไม่ดัง หากชัดเจน

บ่าวรับใช้ของจวนเจียงขยับเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง ประคองท่านผู้เฒ่าออก ฮูหยินผู้เฒ่าที่เกือบเป็นลมถูกพาไปพัก ญาติที่ยังยืนมองอย่างงุนงงถูกเชิญออกจากเรือนหอ

นายอำเภอตู้สบตากับเจียงเฉิงชั่วครู่

ในสายตาของนายท่านเจียงนั้นมีคำถาม และความไม่พอใจชั่วขณะ แต่เมื่อเห็นท่าทีเด็ดขาดของเจ้าบ้าน เขาก็มิอาจทำสิ่งใดต่อ

เรื่องนี้… หากขุดลึกลงไป ผู้ใดจะเสียหายยิ่งกว่า ยังมิอาจคาดเดา

ฮูหยินตู้เม้มปากแน่น แต่ก็จำต้องถอย

ตั้งแต่ต้นจนจบของค่ำคืนนั้น ไม่มีผู้ใดแน่ชัดว่าเจ้าสาวของเจียงมู่ไป๋คือผู้ใด

เสียงโกลาหลถูกกดให้สงบลง ประตูห้องหอปิดสนิทอีกครั้ง ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น

เมื่อความเงียบเข้าครอบงำเต็มที่ เหยาอวี้ที่ฝืนสติไว้จนสุดกำลัง ในที่สุดก็ไม่อาจต้านฤทธิ์ยาได้อีก

ร่างเล็กทรุดลงอย่างเงียบงัน

ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง