บทที่ 134 เนตรอสนีบาต

        ชีชีออกแรงดึงแม่ของโก่วเซิ่งให้ลุกขึ้นจากพื้น พร้อมกับสื่อสารกับระบบในใจว่า ‘ระบบ เรียกคืนเนตรอสนีบาตซะ’

       “ติ๊ง! ช่วงชิงเนตรอสนีบาตสำเร็จแล้ว ขอให้โฮสต์ตรวจสอบด้วยค่ะ”

       หึ ประสิทธิภาพการทำงานของระบบนับวันจะยิ่งรวดเร็วขึ้นจริงๆ

       ลูกบอลพลังงานสีม่วงพลันปรากฏขึ้นภายในพื้นที่มิติทันที

       ชีชีขมวดคิ้วมุ่น ใจจริงเธอก็อยากจะแสดงฝีมือด้วยการฝังเข็มตามจุดชีพจร หรือใช้ศาสตร์เข็มที่สาบสูญไปนานมาอวดทักษะการรักษาให้ดูเป็นขวัญตาอยู่หรอก

       ในพื้นที่มิติมีเข็มเงินอยู่ก็จริง แต่ปัญหาคือหญิงสาวใช้ไม่เป็นน่ะสิ

       หากเด็กที่กำลังดีๆ ต้องมากลายเป็นคนปัญญาอ่อนเพราะน้ำมือเธอละก็ การรักษาครั้งนี้คงได้ไม่คุ้มเสีย

       ด้วยเหตุนี้ชีชีจึงเข้าไปรื้อค้นในมิติอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็พบขวดที่บรรจุเม็ดน้ำตาลหลากสีออกมาขวดหนึ่ง

       “อืม เอาเจ้านี่แหละ”

       ขวดแก้วนั้นสวยงามมาก อีกทั้งยังมีแถบริบบิ้นหลากสีผูกเป็นโบประดับไว้

       ชีชีดึงแถบริบบิ้นออกด้วยความกระดากอาย พลางเทลูกกวาดจากขวดออกมาเม็ดหนึ่งแล้วป้อนเข้าปากโก่วเซิ่ง

       มุมปากของโก่วเซิ่งพลันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มทันที “แม่ครับ หวานจัง”

       แม่ของโก่วเซิ่งไม่ได้ยินเสียงที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย เธอเอาแต่จ้องมองดวงตาที่มีผ้าสีดำพันอยู่ด้วยความเคร่งเครียด

       ชีชียื่นมือไปแกะผ้าสีดำออก แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มละไมว่า “โก่วเซิ่ง ลืมตาขึ้นมามองพี่สาวหน่อยสิ”

       ทว่าแม่ของโก่วเซิ่งกลับรีบเอามือปิดตาเด็กน้อยเอาไว้ “น้องสาว ไม่ได้นะ พอเขาเปิดตาแล้วเขาจะทำร้ายคน”

       รอยยิ้มของชีชียิ่งลุ่มลึกขึ้น “วางใจเถอะค่ะ ตาของเขาหายดีแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะกลับมามองเห็นได้ไหม พี่ลองให้เขาพิสูจน์ดูสิคะ”

       แม่ของโก่วเซิ่งเอาครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ ค่อยๆ เลื่อนมือออก ขาสั้นๆ ของเธอสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

       ไม่มีใครปรารถนาให้ดวงตาของเด็กคนนี้หายดีไปมากกว่าเธออีกแล้ว แต่เธอกลับไม่กล้าที่จะเชื่อ

       ตั้งแต่เด็กเกิดมา เธอไม่รู้ว่าต้องพาลูกไปหาหมอมาแล้วกี่คน แต่ไม่มีหมอคนไหนบอกเลยว่าดวงตาของเด็กจะรักษาให้หายได้

       แต่ตรงหน้านี้ ชีชียังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ให้เด็กกินยาไปเพียงเม็ดเดียว

       นี่คือยาเซียนหรืออย่างไร? เป็นไปได้อย่างไรกัน?

       แม่ของโก่วเซิ่งมองไปทางชีชีด้วยความระแวงระคนกังวล เด็กสาวคนนี้หน้าตาดูใจดี หรือว่าจะเป็นพวกโจรลักพาตัวเด็กกันแน่?

       เธอแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น ไม่รู้ว่าควรจะเชื่อหรือหยิบยื่นความหวังให้ตัวเองดี

       โก่วเซิ่งลองขยับเปลือกตา แต่ดวงตาที่ไม่ได้รับแสงมานานแสนนานยังไม่สามารถปรับตัวเข้ากับแสงภายนอกได้ เขาจึงรีบหลับตาลงอีกครั้ง

       ชีชีเอ่ยให้กำลังใจพร้อมรอยยิ้ม “โก่วเซิ่งไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะ”

       โก่วเซิ่งทำตามที่ชีชีบอก เขาหรี่ตาเปิดเพียงช่องเล็กๆ และใบหน้าที่งดงามปานล่มเมืองก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

       มุมปากของโก่วเซิ่งฉีกยิ้มกว้างทันที “พี่สาว พี่สวยจังเลยครับ?”

       ชีชีเองก็ประหลาดใจและดีใจมาก “เธอมองเห็นพี่แล้วเหรอ?”

       “ครับ”

       โก่วเซิ่งพยักหน้าอย่างแรง ก่อนจะยื่นมือน้อยๆ ที่อวบอ้วนโอบรอบคอชีชีเพื่อขอให้เธออุ้ม

       “โอ๋ๆ โก่วเซิ่งเด็กดี”

       ชีชีอุ้มเขาขึ้นมา พร้อมกับหอมแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อยไปหนึ่งฟอด

       แม้โก่วเซิ่งจะยังเด็ก แต่ใบหน้าเล็กๆ นั้นกลับขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

       แม่ของโก่วเซิ่งเอามืออุดปากตัวเองไว้ เพราะกลัวว่าจะร้องไห้โฮออกมาจนทำลายบรรยากาศนี้เสียก่อน

       ทว่าหญิงสาวกลั้นไม่อยู่จริงๆ น้ำตาไหลพรากราวกับไข่มุกที่สายขาด ร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย

       ชีชีเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายในตอนนี้ดี จึงส่งโก่วเซิ่งคืนสู่อ้อมกอดของเธอ “โก่วเซิ่ง ไปหาแม่ของเธอนะ ท่านยอมลำบากเพื่อเธอมามากเหลือเกิน”

       “แม่ครับ”

       เสียงเล็กๆ ที่อ่อนโยนนั้นทำให้หัวใจของแม่โก่วเซิ่งแทบละลาย หญิงสาวโอบกอดลูกน้อยไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบพูดไม่เป็นภาษา

       ผ่านไปพักใหญ่เธอถึงเพิ่งจะได้สติ “น้องสาว พี่จะกราบขอบคุณเธอ เธอช่วยชีวิตครอบครัวเราไว้จริงๆ”

       ชีชีรีบเข้าไปพยุงเธอไว้ “อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ สมัยนี้เขาไม่ทำกันแล้ว พี่บอกที่อยู่บ้านมาให้ฉันเถอะ วันไหนว่างๆ ฉันจะไปดูพ่อของโก่วเซิ่งเสียหน่อย บางทีขาของเขาอาจจะรักษาให้หายได้เหมือนกัน”

       “อืม ได้จ้ะ”

       ชีชีจดที่อยู่บ้านของโก่วเซิ่งไว้แล้วเตรียมตัวกลับ หญิงสาวออกมาข้างนอกทั้งบ่ายแล้ว ต้องรีบกลับไปทำมื้อเย็น

       “ชีชี!”

       พอขึ้นจักรยานก็ได้ยินเสียงของลู่เหย่พอดี ชีชีมองตามเสียงไป เห็นลู่เหย่นั่งอยู่ในรถจี๊ปและกำลังโบกมือเรียกเธอ

       หัวใจของชีชีกระตุกวูบ หญิงสาวรีบพุ่งเข้าไปหาทันที “เกิดอะไรขึ้นคะ? บาดเจ็บเหรอ?”

       “อืม ฉีเล่ยบาดเจ็บที่ดวงตา”

       สีหน้าของลู่เหย่ดูไม่สู้ดีนัก ส่วนเฉินเยี่ยนที่นั่งมาในรถคันเดียวกันนั้นสีหน้ายิ่งดูแย่กว่า ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

       “ผมพยายามเต็มที่แล้ว แต่ว่าของผมมัน...” เฉินเยี่ยนรู้ดีว่าคำบางคำไม่ควรพูดที่นี่ จึงรีบยั้งคำพูดไว้ทัน

       ดวงตาหรือ? ชีชีรู้สึกว่าเรื่องนี้มันช่างประจวบเหมาะเกินไป หญิงสาวเพิ่งจะได้พลังพิเศษทางสายตามา ฉีเล่ยก็มาบาดเจ็บที่ตาพอดี

       หรือว่า... เบื้องบนจะกำหนดเอาไว้แล้ว?

       ลู่เหย่เห็นเธอยืนเหม่อ จึงสะกิดเธอเบาๆ “ชีชี เราพาฉีเล่ยเข้าไปตรวจข้างในก่อนนะ คุณรอเดี๋ยว เดี๋ยวเรากลับบ้านพร้อมกัน”

       “เดี๋ยวค่ะ” ชีชีเพิ่งได้สติ เธอลากลู่เหย่ออกมาด้านข้าง “ฉันมีพลังพิเศษเนตรอสนีบาตอยู่พอดี ส่งต่อให้ฉีเล่ยได้ไหมคะ?”

       “หา?”

       ข่าวนี้มาอย่างกะทันหันเกินไป จนลู่เหย่ตั้งตัวไม่ติด

       “เพื่อความแน่ใจ ให้หมอตรวจดูก่อนเถอะครับ”

       “ค่ะ”

       ทั้งสามคนช่วยกันพยุงฉีเล่ยเข้าไปในโรงพยาบาล หลังผ่านกระบวนการตรวจร่างกายอย่างละเอียด ข้อสรุปจากหมอก็ทำให้ทุกคนพอใจมาก

       “หมอทหารของพวกคุณฝีมือยอดเยี่ยมมากครับ อาการบาดเจ็บของคนไข้ถูกควบคุมไว้ได้แล้ว ต่อให้รักษาที่โรงพยาบาลเรา ก็แค่ใช้ยาและพักฟื้น สู้กลับไปที่โรงพยาบาลทหารของพวกคุณน่าจะสะดวกกว่า”

       “ขอบคุณครับหมอ”

       หลังจากทุกคนกลับขึ้นรถ ต่างก็พากันเงียบกริบ

       ลู่เหย่ขับรถตรงดิ่งกลับบ้านทันที

       ตลอดทางฉีเล่ยมีอาการกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อไม่กี่วันก่อนหลูเหว่ยเพิ่งถูกบังคับให้ออกจากหน่วยอสนีบาตเพราะบาดเจ็บที่มือ ตอนนี้ดวงตาของเขามองไม่เห็นแล้ว โอกาสที่จะได้อยู่ต่อแทบจะเป็นศูนย์

       เมื่อมาถึงลานบ้านของชีชี ฉีเล่ยก็กลั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาไหลรินออกมา “หัวหน้าครับ ผมกลายเป็นคนพิการไปแล้วใช่ไหม?”

       ลู่เหย่ตบไหล่เขา น้ำเสียงทุ้มหนักด้วยความจริงจัง “ตอนนี้มีอยู่ทางหนึ่ง นายอยากลองดูไหม?”

       “ผมยอมครับ ขอแค่ได้อยู่ในหน่วยอสนีบาตต่อ จะให้ทำอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น”

       ลู่เหย่หันไปมองชีชี เป็นที่แน่ชัดว่าต่อจากนี้ต้องฝากไว้ที่เธอแล้ว

       ชีชีนั่งลงตรงหน้าฉีเล่ย “ฉีเล่ย ฉันคือชีชี เป็นภรรยาของลู่เหย่ค่ะ”

       น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลราวกับปุยนุ่น ช่วยขจัดความร้อนรุ่มในใจของฉีเล่ยให้สงบลง “สวัสดีครับพี่สะใภ้”

       “เรื่องที่ฉันจะพูดต่อไปนี้อาจจะฟังดูเหลือเชื่อไปบ้าง แต่ฉันรับรองว่าทุกอย่างคือความจริงค่ะ”

       “พี่สะใภ้พูดมาเถอะครับ ผมฟังอยู่”

       อันที่จริง ในใจของฉีเล่ยนั้นเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

       ชายหนุ่มไม่รู้ว่าชีชีจะใช้วิธีไหนรักษาดวงตาของเขา ต่อให้ต้องควักลูกตาออกมาเปลี่ยนใหม่เดี๋ยวนี้เขาก็พร้อมจะยอมรับ

       “ฉันสามารถทำให้ดวงตาของนายมีพลังโจมตีได้ เป็นพลังโจมตีธาตุสายฟ้า คุณจะยินดีรับมันไหม?”

       “อะไรนะ?”

       ฉีเล่ยลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่ต้องสงสัย อ้าปากค้างจนหุบไม่ลง

       ชีชียิ้มออกมาเบาๆ หญิงสาวรู้อยู่แล้วว่าปฏิกิริยาจะต้องเป็นแบบนี้ และนี่แหละคือสิ่งที่ควรจะเป็น

       “ก็อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ ดวงตาของคุณจะปล่อยกระแสไฟฟ้าได้ และมีพลังทำลายล้างที่รุนแรงมาก”

       ฉีเล่ยหน้าเหวอไปครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างช่วยหุบปากตัวเองลง แล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่

       “พี่สะใภ้ ขอแค่ให้ผมได้อยู่ในหน่วยอสนีบาตต่อ จะให้ทำอะไรก็ได้ครับ”

       ชายหนุ่มไม่ได้เชื่อหรอกว่าตาคนเราจะปล่อยไฟฟ้าได้ เขาแค่คิดว่าบางทีชีชีอาจจะติดตั้งอาวุธล้ำสมัยบางอย่างไว้ที่ดวงตาของเขาก็ได้

       “ตกลง ถ้างั้นคุณนั่งลงก่อนเถอะ”

       หัวใจของฉีเล่ยสั่นสะท้าน เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าภรรยาของหัวหน้าผ่าตัดเป็นด้วย

       แต่เพื่อจะได้อยู่ในหน่วยต่อ เขาจึงตัดสินใจสู้ตาย นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความมาดมั่นราวกำลังจะออกรบ

       ชีชีประสานมือร่ายมนตร์ ลูกบอลพลังงานสีม่วงพลันพุ่งเข้าสู่ระหว่างคิ้วของฉีเล่ยทันที

       “เรียบร้อยแล้วค่ะ”

       ชีชีพยักหน้าให้ทุกคน ลู่เหย่และเฉินเยี่ยนหลีกทางให้กันอย่างรู้ใจ ส่วนชีชีก็เดินไปยืนข้างๆ ลู่เหย่

       “ฉีเล่ย ลืมตาขึ้น แล้วลองโจมตีกำแพงบ้านข้างหน้านั่นดูสิ”

       ฉีเล่ยยังคงมึนงง เหมือนหญิงสาวยังไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วมันติดตั้งเสร็จแล้วเหรอ?

       เขาลองลืมตาขึ้นมา นอกจากสายตาจะไม่ได้รับผลกระทบแล้ว กลับยังมองเห็นได้ไกลขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย

       ฉีเล่ยจ้องเขม็งไปที่กำแพงฝั่งตรงข้าม ในใจจดจ่ออยู่กับการโจมตี

       ทันใดนั้น สายฟ้าสีม่วงก็ฟาดเปรี้ยงออกไปเพียง ‘เปรี้ยง’ เดียว กำแพงทั้งแถบก็พังทลายลงในพริบตา!

อ่านยาวๆ สะใจมากกว่า 300 ตอน อัปเดตก่่อนใคร
และร่วมสนับสนุนผลงานที่ถูกต้องลิขสิทธิ์ได้ที่ Kawebook >> https://kawebook.co/rwHDd