บทที่ 136 ราชาแห่งความหึงหวงออกโรง

        กลิ่นหอมกรุ่นของหม้อไฟอบอวลไปกับกลิ่นเหล้าอันหอมหวาน มื้อนี้ทุกคนต่างอิ่มหนำสำราญและมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง

       สุดท้ายชีชีก็นึกขึ้นมาได้ว่า หญิงสาวเคยรับปากจะช่วยเด็กน้อยโก่วเซิ่งเรื่องรักษาขาให้พ่อของเขาไว้

       “เฉินเยี่ยน เพื่อแลกกับเนตรอสนีบาต ฉันติดค้างน้ำใจคนคนหนึ่งไว้ เลยอยากให้คุณช่วยหน่อยน่ะ”

       ความมึนเมาของเฉินเยี่ยนมลายหายไปในทันที “เรื่องอะไรหรือครับ? พี่สะใภ้บอกมาได้เลย ผมจัดการให้แน่นอน”

       “มีคนคนหนึ่งขาได้รับบาดเจ็บเพราะถูกพลังเนตรอสนีบาตกระแทกใส่ ฉันอยากให้คุณช่วยไปดูหน่อยว่าพอจะรักษาได้ไหม แน่นอนว่าถ้ารักษาหายได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้าไม่ได้ก็อย่าฝืนนะคะ เดี๋ยวฉันค่อยหาวิธีอื่นตอบแทนบุญคุณเขาแทน”

       “ตกลงครับ พรุ่งนี้ผมจะไปทันที” เฉินเยี่ยนรับคำอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะเกาหัวอย่างเก้อเขิน “แต่ว่า... ผมจะไปในฐานะอะไรดีครับ?”

       ชีชีเข้าใจในทันทีว่าเขาต้องมีข้ออ้างบังหน้า “คุณพอจะมีความรู้เรื่องฝังเข็มบ้างไหม?”

       “พอจะรู้อยู่บ้างครับ”

       “แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ”

       ชีชีเดินกลับเข้าไปในห้องชั่วครู่ ความจริงคือหญิงสาวเข้าไปหยิบของในพื้นที่มิติ

       เฉินเยี่ยนเห็นอีกฝ่ายถือกล่องยา และเสื้อกาวน์สีขาวตัวใหม่เอี่ยมออกมา ก็ถึงกับยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง

       “พี่สะใภ้ ทำไมพี่ถึงมีของครบทุกอย่างแบบนี้ล่ะครับ?”

       ชีชีเพียงยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แต่ไม่ได้ตอบคำถามนั้น “ในกล่องยานี้มียาสามัญสำหรับแผลสดและอุปกรณ์ฉุกเฉินบางอย่าง ต่อให้ต้องผ่าตัดเล็กก็ไม่มีปัญหาค่ะ ส่วนนี่คือชุดเข็มเงิน คุณเก็บรักษาไว้ให้ดีนะ ถึงเวลาแล้วก็ดูตามความเหมาะสมเอาเอง”

       “ได้เลยครับพี่สะใภ้ พี่วางใจได้เลย ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยครับ”

       เฉินเยี่ยนรับของมาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ

       ประการแรก เขาดีใจที่ได้มีโอกาสทำอะไรเพื่อชีชีบ้าง

       ประการที่สอง เขาเริ่มมีความกังวลอยู่ลึกๆ

       ชีชีมีความลับที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่กับตัว พวกเขาจะสามารถปกป้องหญิงสาวไว้ได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่?

       ‘แค่กๆ’ ลู่เหย่เห็นเฉินเยี่ยนเอาแต่จ้องมองชีชีไม่วางตา ความรู้สึกร้อนรุ่มในใจก็เริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง “เอาละ วันนี้พอแค่นี้เถอะ พวกนายรีบกลับไปพักผ่อนได้แล้ว”

       เฉินเยี่ยนสะดุ้งได้สติ รู้ตัวว่าเมื่อครู่ตนเองเสียมารยาทไปหน่อย “ขอโทษครับพี่สะใภ้ ผมเหม่อไปหน่อย”

       “ไม่เป็นไรค่ะ กลับเถอะ”

       “ครับ”

       เฉินเยี่ยนหิ้วของเดินออกไปข้างนอกด้วยความรู้สึกที่ยังคงพร่าเลือน

       ฉีเหล่ยหันมองซ้ายมองขวา “เอ่อ... ผู้การครับ พี่สะใภ้ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

       “อืม”

       ลู่เหย่เดินไปส่งทั้งสองคนพ้นประตูบ้าน ก่อนจะจัดการลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา เขาหันกลับมาสวมกอดชีชีไว้แน่น “ชีชี...”

       หึ... หางเสียงที่ทอดสูงขึ้นอย่างออดอ้อนนั้น กลับดูเหมือนจะแฝงความน้อยใจเอาไว้ด้วย

       ชีชีแอบกลอกตาอยู่ในใจ ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าผู้ชายที่ทำตัวเหมือนลูกหมาขี้อ้อนคนนี้ พาสมาชิกหน่วยอสนีบาตไปห้ำหั่นกับพวกสายลับมาได้อย่างไร

       ตัวของลู่เหย่ราวกับทากาวไว้ ชายหนุ่มพยายามนัวเนียหญิงสาวจนสลัดอย่างไรก็ไม่หลุด

       ชีชีไม่มีทางเลือก จึงต้องยอมไปอาบน้ำพร้อมกับเขาและกลับเข้าห้องนอนไปด้วยกัน

       แน่นอนว่ากระบวนการหลังจากนั้นช่างยุ่งยากซับซ้อนเหลือเกิน

       เมื่อถึงเวลาที่ได้เอนหลังลงบนเตียง ชีชีรู้สึกยินดียิ่งนักที่เธอยังมีชีวิตรอดมาได้

       ทว่าลู่เหย่กลับไม่มีท่าทีว่าจะหยุดกิจกรรมเข้าจังหวะเลยแม้แต่น้อย ในใจเขามันมีไฟสุมทรวง ไม่รู้ว่ากำลังโกรธใครอยู่ แต่มันรู้สึกอึดอัดขัดใจไปหมด

       ชีชีสังเกตเห็นอารมณ์ที่ผิดปกติของอีกฝ่าย จึงกระซิบถามที่ข้างหูเบาๆ “เป็นอะไรไปคะ? ไม่สบายใจเหรอ?”

       “เฉินเยี่ยนเขาชอบคุณ”

       น้ำเสียงของลู่เหย่ดูอู้อี้ เต็มไปด้วยความอัดอั้นและน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก

       “แล้วยังไงคะ คุณคิดจะใช้อำนาจหน้าที่แก้แค้นส่วนตัวหรือไง?”

       ชีชีเลิกคิ้วขึ้น ในใจเกิดความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

       การต้องรับมือกับผู้ชายขี้หึงนี่ต้องทำอย่างไรนะ? ผู้อ่านคนไหนก็ได้ช่วยตอบที ด่วนมาก

       “จะเป็นไปได้ยังไง ผมใช่คนแบบนั้นที่ไหนล่ะ” ลู่เหย่รีบโต้แย้งทันควัน

       “คุณคงได้คุยกับเขาแล้วใช่ไหมคะ?”

       “อืม”

       “เขาว่ายังไงบ้างล่ะ?”

       “เขาบอกว่า... ขอสาบานต่อหน้าธงประจำกองทัพ ว่าจะไม่มีวันคิดอะไรเกินเลยเด็ดขาด”

       “แล้วคุณยังจะมาทำตัวงอนตุ๊บป่องไปเพื่ออะไรคะ?”

       “ก็ใจมันเจ็บจี๊ดๆ นี่นา แค่เขาเหลือบมองคุณ ผมก็รู้สึกเหมือนใจมันพันกันเป็นปมไปหมดแล้ว”

       ชีชีแกล้งยิ้มหยัน “ตายจริง ถ้าอย่างนั้นหัวใจดวงน้อยๆ ของคุณไม่บิดเป็นเกลียวเหมือนปาท่องโก๋ไปเลยเหรอคะ?”

       “คุณหมายความว่ายังไง?”

       ดวงตาของลู่เหย่ฉายแววอันตรายขึ้นมาทันที แม้แต่น้ำเสียงยังเย็นเยียบลงไปหลายขุม ราวกับว่าคนที่เพิ่งเคลิบเคลิ้มไปเมื่อครู่ไม่ใช่เขาอย่างนั้นแหละ

       แต่ชีชีกลับไม่เกรงกลัวเลยสักนิด “ก็นั่นสิ จะทำยังไงได้ล่ะคะ? ในเมื่อผู้ชายที่มาหลงรักฉันมันมีตั้งเยอะแยะ ถ้าคุณมัวแต่มานั่งงอนแบบนี้... อื้อ... อื้อ...”

       ลู่เหย่บดจูบลงมาอย่างหนักหน่วง ปิดผนึกคำพูดที่เขาไม่อยากได้ยินด้วยจุมพิตอันเร่าร้อน

       เขาไม่อยากได้ยินชื่อผู้ชายคนอื่นคนไหนออกมาจากปากอันแสนหวานนี้เลยนอกจากชื่อของเขา

       ชีชีวาดวงแขนโอบรอบลำคอของเขา และจูบตอบอย่างเร่าร้อนเช่นกัน

       ต้องยอมรับเลยว่า ลูกหมาตัวน้อยที่แสนอ่อนโยนก็น่ารักดี แต่บางครั้งที่กลายร่างเป็นหมาป่าตัวร้ายก็น่าประทับใจไปอีกแบบ ชีชีรู้สึกรื่นรมย์และพึงพอใจกับอีกฝ่ายมากจริงๆ

       วันรุ่งขึ้น หลังจากเฉินเยี่ยนเสร็จสิ้นการฝึก ชายหนุ่มก็รีบบึ่งรถไปยังบ้านของโก่วเซิ่งเป็นอันดับแรก

       เดิมทีชีชีอยากจะตามไปด้วย เพื่อดูว่าอาการของโก่วเซิ่งฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้าง

       แต่คนขี้หึงขี้งอนอย่างลู่เหย่คงทนดูไม่ได้เป็นแน่ ชีชีจึงตัดสินใจล้มเลิกความคิดนั้นไป

       ด้วยความสามารถในการทำงานของเฉินเยี่ยน เรื่องแค่นี้เขาจัดการได้สบายอยู่แล้ว เธออย่าไปหาเรื่องใส่ตัวเลยดีกว่า

       ก็นะ... ใครใช้ให้เธอมีสามีเป็นราชาแห่งความหึงหวงล่ะ?

       แม้จะรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง แต่ในส่วนลึกของหัวใจกลับถูกเติมเต็มด้วยความหวานละมุนอย่างบอกไม่ถูก

       เหล่านักศึกษาจากสถาบันวิจัยการเกษตรที่ผ่านการอบรมต่างก็พร้อมจะปฏิบัติงานจริงแล้ว ชีชีเดินทางไปส่งพวกเขาที่สถานีรถไฟด้วยตัวเอง

       คนกลุ่มนี้จะกระจายตัวไปทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ เพื่อทำหน้าที่ส่งเสริมการปลูกพืชในโรงเรือน

       เส้นทางสายนี้ทั้งไกลและยากลำบาก แต่พวกเขากลับก้าวเดินไปอย่างไม่ลังเล

       แม้แต่ชีชียังอดชื่นชมในจิตวิญญาณแห่งการเสียสละอย่างไม่หวังผลตอบแทนของพวกเขาไม่ได้ ทุกคนล้วนมุ่งมั่นเพียงเพื่อให้พี่น้องร่วมชาติได้มีกินมีใช้

       จิตวิญญาณเช่นนี้ช่างล้ำค่าเหลือเกิน บางทีมันอาจมีอยู่จริงแค่ในยุคสมัยนี้เท่านั้น

       ขณะที่ชีชีเดินทางกลับจากสถานีรถไฟ หญิงสาวก็ได้พบกับเฉินเยี่ยนที่เพิ่งกลับออกมาจากบ้านโก่วเซิ่งพอดี จึงถือโอกาสติดรถเขาไปด้วยเลย

       “พี่สะใภ้ ขาของเหลียงกั๋วต้งรักษาได้ครับ เพียงแต่ว่าเพื่อให้ดูไม่ผิดสังเกตจนเกินไป ผมเลยตัดสินใจว่าจะไปฝังเข็มให้เขาอีกสักสองสามครั้ง”

       “อืม คุณคิดได้รอบคอบมากค่ะ”

       ชีชีนึกถึงตอนที่เธอใช้ลูกอมเพียงเม็ดเดียวแลกเอาเนตรอสนีบาตมาจากโก่วเซิ่ง อยู่ๆ เธอก็รู้สึกผิดขึ้นมา

       โชคดีที่แม่ของโก่วเซิ่งเป็นคนซื่อๆ ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง

       ถ้าหากถูกซักไซ้ขึ้นมาจริงๆ หญิงสาวเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรเหมือนกัน

       แต่อย่างไรเสีย หนี้บุญคุณก็ได้ชดใช้ไปแล้ว หลังจากนี้ก็คงไม่ได้เจอกันอีก ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว

       ต้องบอกเลยว่า ชีชีเป็นคนที่ไม่ค่อยเก็บเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มาคิดมากนัก

       แต่เฉินเยี่ยนเป็นคนคิดอ่านรอบคอบ เมื่อเห็นชีชีดูเหมือนจะไม่ยี่หระ จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนออกไปคำหนึ่ง “พี่สะใภ้ครับ เรื่องพลังพิเศษมันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อเกินไป ทางที่ดีพี่อย่าทำตัวเด่นจนเกินไปนักเลยครับ เท่าที่ผมทราบ ทางการได้ตั้งหน่วยงานเฉพาะกิจขึ้นมาเพื่อศึกษาวิจัยเรื่องพวกนี้โดยเฉพาะ หากความลับของพี่ถูกเปิดเผย ผมเกรงว่า... ลำพังพวกผมคงปกป้องพี่ไว้ไม่ได้”

       ชีชีมองเฉินเยี่ยนด้วยความประหลาดใจ ต้องยอมรับเลยว่าคนเก่งที่ถูกขัดเกลามาจากตระกูลใหญ่ มักจะมองปัญหาได้อย่างครอบคลุมและลึกซึ้ง

       ชีชีไม่ได้ตกใจที่ทางการจะทำงานวิจัยด้านนี้ เพราะเธอรู้ประวัติศาสตร์ช่วงนี้ดี หน่วยงานนั้นไม่มีแม้กระทั่งชื่อ มีเพียงตัวเลขสามหลักใช้เรียกขานแทน ซึ่งลึกลับซับซ้อนอย่างยิ่ง

       อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกรณีศึกษาที่รวบรวมมาได้นั้นไม่สามารถพิสูจน์ข้อเท็จจริงได้แน่ชัด ในอีกหลายปีต่อมาหน่วยงานนี้จึงต้องยุบตัวลงอย่างลับๆ

       เหมือนตอนก่อตั้งไม่มีผิดที่ไร้สุ้มเสียง และมีคนรู้น้อยมาก

       ที่ชีชีรู้เรื่องนี้ ก็ต้องขอบคุณโลกอินเทอร์เน็ตที่ก้าวไกลในโลกอนาคต

       แต่ถึงอย่างนั้น บันทึกเกี่ยวกับหน่วยงานนี้ก็มีอยู่น้อยนิด แทบจะไม่มีข้อมูลอะไรให้ศึกษาเพิ่มเติมได้เลย

       กระนั้นหญิงสาวก็ซาบซึ้งในความปรารถนาดีของเฉินเยี่ยน “ขอบคุณที่เตือนนะคะ ต่อไปฉันจะระวังตัวให้มากขึ้น”

       เมื่อจบหัวข้อสนทนา ภายในรถก็พลันเงียบสงัดลง...

       ทำให้เกิดความรู้สึก... อึดอัดและขัดเขินขึ้นมาอย่างกะทันหัน

อ่านยาวๆ สะใจมากกว่า 300 ตอน อัปเดตก่่อนใคร
และร่วมสนับสนุนผลงานที่ถูกต้องลิขสิทธิ์ได้ที่ Kawebook >> https://kawebook.co/rwHDd