บทที่ 141 หยั่งเชิง

        มื้อค่ำถูกยกขึ้นโต๊ะในเวลาไม่นาน มีทั้งเนื้อหมูรมควันผัดถั่วฝักยาวแห้ง มันฝรั่งผัดเปรี้ยวเผ็ด และไก่ป่าตุ๋นเห็ดอีกหนึ่งชามโต

       “ลู่เหย่ไม่ได้บอกฉันล่วงหน้าว่าคุณจะมา เลยไม่ได้เตรียมตัวอะไรเท่าไร ทานเท่าที่มีไปก่อนนะคะ”

       ชีชีเอ่ยกับสวี่จวินด้วยรอยยิ้มเชิงขออภัยเล็กน้อย

       “น้องสะใภ้เกรงใจเกินไปแล้วครับ เป็นผมต่างหากที่มารบกวน”

       “คุณกับลู่เหย่เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย เรื่องรบกวนอะไรนั่นอย่าพูดถึงเลยค่ะ”

       “เอาละๆ ทั้งสองคนเลิกเกรงใจกันไปมาได้แล้ว รีบทานเถอะ อากาศหนาว เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นชืดเสียหมด”

       ลู่เหย่เอ่ยขัดขึ้นพลางฉีกน่องไก่ข้างหนึ่งวางลงในชามของชีชี ท่วงท่าของเขาช่างดูเป็นธรรมชาติและนุ่มนวลเหลือเกิน

       “พวกคุณสองคนไปรู้จักกันตอนไหนหรือ? ก่อนหน้านี้ลู่เหย่ไม่เคยบอกเลยว่ามีคนรัก พอกลับบ้านไปเดี๋ยวเดียวก็แต่งงานเสียแล้ว ทำเอาพวกเราตกใจกันแทบแย่”

       คำถามที่ดูเหมือนชวนคุยไปเรื่อยของสวี่จวิน ทำให้บรรยากาศในที่นั้นเงียบลงทันควัน

       ปลายหูของลู่เหย่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เขาขัดเขินเกินกว่าจะเอ่ยปากเล่า

       ส่วนชีชีกลับสบตาสวี่จวินอย่างเปิดเผย “คุณเชื่อเรื่องรักแรกพบไหมคะ? ประเภทที่สบตากันเพียงครู่เดียวแต่กลับตราตรึงไปชั่วกาลน่ะค่ะ”

       “ที่เขาเรียกกันว่ารักแรกพบสินะครับ?”

       สวี่จวินให้ความร่วมมืออย่างหาได้ยาก เพียงแต่สายตาที่เขามองชีชีนั้นเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

       “ใช่ค่ะ เมื่อคุณได้พบกับคนที่ใช่ หัวใจจะส่งเสียงบอกคุณเองว่าคือเขาคนนี้ ฉันกับลู่เหย่ก็เป็นแบบนั้นค่ะ แค่สบตากันเราก็รู้ใจกันทันที”

       “ใช่ครับ เราสองคนถูกชะตากันตั้งแต่แรกเห็นเลย”

       ลู่เหย่รีบเอ่ยสมทบ ใบหูแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม

       เขาไม่ชอบโกหก แต่เรื่องที่ถูกวางแผนกลั่นแกล้งในตอนนั้นเขาก็ไม่อยากจะเอ่ยถึงอีก

       การมีภรรยาที่ช่วยพูดแทนให้นี่มันดีจริงๆ ในใจของเขาลิงโลดจนหยุดคีบกับข้าวไม่ได้ เพียงครู่เดียวอาหารในชามของชีชีก็พูนสูงราวกับภูเขาย่อมๆ

       “ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าคนหยาบกระด้างอย่างนาย บทจะรักภรรยาขึ้นมาจะทุ่มเทได้ขนาดนี้”

       แววตาของสวี่จวินยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก ดูท่าว่าเส้นทางตามจีบสามีของน้องสาวเขาคงจะยาวไกลและขวากหนามเยอะเสียแล้ว

       ลู่เหย่ทำเพียงหัวเราะแหะๆ อย่างคนซื่อ แววตาที่มองภรรยาเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘ผมคือยอดนักรักผู้ซื่อสัตย์’

       เนื่องจากสวี่จวินขามีปัญหาในการเดิน รอบตัวเขามีทหารคนสนิทติดตามไม่ห่างกาย ทั้งดูแลเรื่องอาหารการกินและทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันไปในตัว

       ตลอดมื้ออาหารนั้น ผู้คุ้มกันไม่เอ่ยปากเลยแม้แต่คำเดียว ราวกับไร้ตัวตนอยู่ในที่นั้น

       ชีชีกลับมองเขาด้วยความสนใจใคร่รู้พลางนึกในใจว่า นี่อาจจะเป็นยอดฝีมือตามคำเล่าลือก็เป็นได้

       เมื่อทานอาหารเสร็จ ชีชีก็ขอตัวไปล้างเนื้อล้างตัวและเข้านอนแต่หัวค่ำ

       ส่วนลู่เหย่เข็นรถเข็นพาสวี่จวินออกไปเดินย่อยข้างนอก จริงๆ แล้วเขามีเรื่องสำคัญจะปรึกษา

       “รายชื่อผมเตรียมไว้ให้แล้ว พี่วางแผนจะสืบยังไง?”

       “แบ่งเป็นสองทาง แยกคนในครอบครัวกับเพื่อนร่วมงานออกจากกัน นายตั้งใจจะเริ่มสืบจากฝั่งไหนก่อน?”

       พอเข้าเรื่องงาน สีหน้าของลู่เหย่ก็กลับมาเคร่งขรึมจริงจัง

       “เริ่มจากที่ทำงานก่อนแล้วกัน”

       สวี่จวินครุ่นคิดอย่างละเอียดก่อนตอบ ในจิตใต้สำนึกของเขาไม่เชื่อว่าคนในครอบครัวจะคิดร้ายต่อเขา

       อย่างไรเสีย ตระกูลสวี่ทั้งตระกูลต่างก็ฝากความหวังไว้ที่สายของพวกเขา หากพวกเขาเป็นอะไรไป ย่อมไม่มีใครได้ผลประโยชน์

       แต่ก็ไม่อาจตัดประเด็นเรื่องญาติพี่น้องที่มีความทะเยอทะยานอยากก้าวขึ้นมาแทนที่ จนลงมือทำเรื่องที่ไม่ควรทำ

       ทว่าในสายตาของสวี่จวิน เรื่องในครอบครัวจัดการได้ง่ายกว่า สิ่งที่เขากลัวคือศัตรูภายนอก

       เพราะคนที่สามารถลงมือได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ ย่อมต้องมีกำลังอำนาจทัดเทียมกับตระกูลสวี่แน่นอน

       “ตกลงครับ ภรรยาของผมไม่สามารถออกไปข้างนอกนานๆ ได้ ดังนั้นเราต้องจัดการให้จบอย่างรวดเร็ว จัดงานเลี้ยงหรืออะไรสักอย่าง แล้วเชิญทุกคนที่อยู่ในรายชื่อมาให้หมด”

       สวี่จวินหรี่ตาลงเล็กน้อย จนถึงตอนนี้เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตัวหลักในการสืบสวนครั้งนี้ไม่ใช่ลู่เหย่ แต่เป็นผู้หญิงที่เขามองข้ามมาตลอดคนนั้น

       “น้องสะใภ้... เธอมีความสามารถพิเศษอะไรอย่างนั้นหรือ?”

       “ใช่ครับ การจะหาตัวฆาตกรตัวจริงให้เจอ ต้องพึ่งพาเธอเท่านั้น”

       “ลู่เหย่ ถ้านายพูดแบบนี้ ฉันยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่”

       “เรื่องนี้ผมอธิบายให้พี่ฟังไม่ได้ และถึงจะหาตัวคนร้ายเจอ ก็อาจจะไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม พี่ลองตัดสินใจดูว่าจะเชื่อผมไหม”

       “ลู่เหย่ แน่นอนว่าฉันเชื่อใจนาย แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ฉันจำเป็นต้องรู้แผนการของนาย”

       ลู่เหย่มองเขาอย่างเงียบงัน ไม่ปริปากออกมาแม้แต่คำเดียว

       ความลับของชีชีจะเปิดเผยไม่ได้ เขาไม่กล้ารับประกันว่าหากสวี่จวินรู้ความจริงแล้วจะทำอะไรกับเธอหรือไม่

       ในอดีตยามที่บุกน้ำลุยไฟในสนามรบด้วยกัน ลู่เหย่ไม่ได้คิดอะไรมาก

       เขาคิดเพียงว่าตนกับสวี่จวินเข้ากันได้ดี ต่างคนต่างเคยช่วยชีวิตกันและกัน เป็นพี่น้องที่ยอมตายแทนกันได้

       ทว่าเขาลืมไปสิ่งหนึ่ง นั่นคือฐานะของสวี่จวิน

       อย่างไรเสียคนคนนี้ย่อมต้องก้าวไปสู่จุดที่สูงยิ่งขึ้น โดยเฉพาะเมื่อชีชีบอกว่าเขาเป็นผู้มีวาสนาสูงส่ง ในอนาคตจะรุ่งโรจน์ถึงเพียงไหนย่อมยากจะคาดเดา

       นั่นหมายความว่า พวกเขาอาจไม่อาจเป็นเพื่อนกันได้อย่างแท้จริง

       บางทีในความสัมพันธ์ที่ผ่านมา สวี่จวินอาจมีความคิดที่จะดึงเขาไปเป็นพวกพ้องอยู่ด้วย เพียงแต่เขาไม่ได้คิดลึกซึ้งถึงเพียงนั้น

       หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดสวี่จวินก็ยอมถอยให้

       “ตกลง เอาตามที่นายว่าแล้วกัน”

       “งั้นเราจะออกเดินทางกันเมื่อไร?”

       “ถ้าผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจะแจ้งให้ทราบครับ”

       “ได้”

       ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากเตรียมอาหารเช้าให้ทุกคนเสร็จ ชีชีเตรียมจะนำความรู้ด้านเกษตรกรรมที่เพิ่งได้รับมาจัดระเบียบ เพื่อจะค่อยๆ เผยแพร่ไปทั่วประเทศตามสถานการณ์ในปัจจุบัน

       ด้วยวิธีนี้ อย่างน้อยก็จะช่วยให้ประเทศก้าวสู่การเป็นมหาอำนาจทางการเกษตรได้เร็วขึ้นหลายสิบปี

       ทว่าห้องหนังสือถูกใช้งานอยู่ หญิงสาวจึงจำต้องไปที่ห้องทดแทน

       สวี่จวินมองตามหลังเธอไปอย่างครุ่นคิด ตลอดสองวันที่สังเกตมา นอกจากชีชีจะสวยโดดเด่นและทำอาหารเก่งแล้ว เขาก็ไม่พบความผิดปกติอื่นใดในตัวเธอเลย

       แน่นอนว่าเรื่องพรสวรรค์ด้านการเกษตรของเธอ สวี่จวินสรุปเอาเองนานแล้วว่าคงเป็นผลมาจากการเติบโตในชนบทและคลุกคลีอยู่กับมันจนชินตา

       เขาคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังนึกไม่ออกว่าชีชีจะเอาอะไรไปหาตัวคนร้าย

       แม้ว่าเรื่องราวทั้งหมดจะมีจุดน่าสงสัยมากมาย และลู่เหย่ก็พูดจาคลุมเครือ

       เดิมทีสวี่จวินก็ไม่ได้ปักใจเชื่อ

       แต่เขาไม่กล้าเสี่ยง

       ที่สำคัญคือเขาแพ้ไม่ได้ หากก้าวพลาดครั้งนี้ นั่นหมายถึงความพินาศของตระกูลสวี่

       ดังนั้น ยอมเชื่อไว้ก่อนย่อมดีกว่าไม่เชื่อเลย

       การให้ความร่วมมือกับลู่เหย่สักครั้งไม่ได้ทำให้เขาเสียหายอะไร มิหนำซ้ำยังช่วยกระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นขึ้น

       อย่างน้อยจากเรื่องนี้ก็เห็นได้ชัดว่า ความรู้สึกพี่น้องที่ลู่เหย่มีให้เขานั้นเป็นของจริง ไม่เสียแรงที่เขาลงทุนลงแรงสร้างความสัมพันธ์มาอย่างยาวนาน

       เดิมทีเขาอยากให้สวี่เหมิงเหมิงแต่งงานกับลู่เหย่ ส่วนชีชีนั้น เขาสามารถลบเธอออกไปจากวงจรนี้ได้โดยตรง

       ผู้หญิงที่เก่งแต่เรื่องความสวยความงาม ไม่มีสิทธิ์มานั่งเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขาสักนิด

       ทว่าหากชีชีมีความพิเศษบางอย่าง แผนการนี้ก็คงต้องปรับเปลี่ยนไป

       เมื่อนึกถึงสวี่เหมิงเหมิงที่มีใจรักมั่นต่อลู่เหย่ เขาก็อดจะปวดหัวไม่ได้

       น้องสาวคนนี้ของเขาดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือเรื่องลู่เหย่ที่หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็ไม่ยอมตัดใจ

       ชีชีจมอยู่กับการจัดระเบียบข้อมูลตลอดทั้งวัน ห้องทดแทนของหญิงสาวที่ปกติไม่มีใครมายุ่มย่ามจึงเงียบสงบเป็นพิเศษ

       เธอเป็นคนประเภทที่พอได้ลงมือทำงานแล้วจะทุ่มเทสุดตัว จนกระทั่งทำงานล่วงเลยเวลาไปโดยไม่รู้ตัว

       จนกระทั่งลู่เหย่เดินมาหา เธอถึงได้เงยหน้าขึ้นอย่างงงๆ

       “มืดค่ำขนาดนี้แล้วเหรอคะ?”

       “หิวแย่เลยสิ? รีบกลับไปทานข้าวกันเถอะ”

       ลู่เหย่ช่วยสวมเสื้อคลุมให้ภรรยาตัวน้อยอย่างใส่ใจ พร้อมกับกระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้น ก่อนจะจูงมือเธอเดินออกจากห้อง

       ชีชีตบหน้าผากตัวเองเบาๆ “ตายจริง มีแขกอยู่ที่บ้านแท้ๆ ฉันดันลืมกลับไปทำมื้อเที่ยงเสียสนิท เขาจะหาว่าฉันแกล้งเมินหรือเปล่าคะเนี่ย?”

       “ไม่หรอกครับ ผมไม่อยู่บ้าน คุณกลับไปก็ไม่สะดวก เดี๋ยวเจ้าหน้าที่คุ้มกันเขาจัดการเอง ไม่ปล่อยให้เจ้านายเขาหิวหรอก”

       ในเมื่อลู่เหย่ว่าอย่างนั้น ชีชีก็ไม่ได้เก็บมาคิดมาก

       ทว่าระหว่างทางกลับบ้าน กลับบังเอิญไปเจอชีหมิงเยว่เข้า หญิงสาวสวมเสื้อนวมที่ดูใหญ่เกินตัว เดินโผเผเข้าบ้านด้วยท่าทางอิดโรย ใบหน้าขาวซีดราวกับคนตาย

       พวกภรรยาทหารที่เคยรุมล้อมเธอเมื่อวันก่อน กลับไม่มีใครยอมเดินเข้าไปเฉียดใกล้เธอเลยสักคนเดียว

       ชีชีเองก็ไม่ได้อยากจะเสวนากับเธอ แต่กลับถูกอีกฝ่ายขวางทางไว้ “ชีชี ขอยืมเงินหน่อยสิ ฉันสัญญาว่าจะคืนให้จริงๆ นะ”

อ่านยาวๆ สะใจมากกว่า 300 ตอน อัปเดตก่่อนใคร
และร่วมสนับสนุนผลงานที่ถูกต้องลิขสิทธิ์ได้ที่ Kawebook >> https://kawebook.co/rwHDd