บทที่ 158 ตะลึง! ตะลึง! ตะลึง!

        ภายในใจของลู่เหย่สั่นสะเทือนดั่งคลื่นยักษ์โถมกระหน่ำ ชายหนุ่มตระหนักได้ทันทีว่านี่คือวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่

       หากคนกลุ่มนี้ต้องการให้ชีชีมอบพลังพิเศษให้กับพวกเขาทุกคนจะทำอย่างไร?

       หากไม่นับว่าชีชีจะตกลงหรือไม่ แต่ถ้าเหล่าชนชั้นสูงในกองทัพกลายเป็นมนุษย์เหนือมนุษย์กันหมด อำนาจการปกครองจะยังมั่นคงอยู่ได้หรือ?

       แล้วคนเหล่านี้จะไม่ใช้พลังพิเศษไปในทางที่ผิดอย่างนั้นหรือ?

       ทันทีที่มีผู้ทะเยอทะยานครอบครองพลังพิเศษ ประเทศจีน หรือแม้แต่โลกทั้งใบมักจะต้องเผชิญกับไฟสงครามเป็นแน่

       ความโลภของมนุษย์นั้นยากจะถมให้เต็ม เป็นเรื่องที่ต้องระแวดระวังไว้ให้ดี

       ลู่เหย่ไม่รู้ตัวเลยว่าแผ่นหลังของตนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ

       ส่วนชีชีนั้นไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า หญิงสาวตั้งใจวาดแบบแปลนเครื่องจักรกลการเกษตรจากยุคหลังออกมาทีละใบ

       ในเมื่อเปิดไพ่ยอมรับความจริงไปแล้ว เธอจึงต้องพิสูจน์คุณค่าของตัวเองให้ประจักษ์

       และการสร้าง ‘ไร่นาอัจฉริยะไร้คนขับ’ ก็คือผลงานชิ้นสำคัญที่หญิงสาวจะใช้ส่งมอบเป็นข้อพิสูจน์นั้น

       เมื่อลู่เหย่กลับมาเห็นชีชีกำลังก้มหน้าก้มตาวาดเขียน เขาก็รู้สึกมึนงงจนหัวคิ้วขมวดมุ่น "ชีชี คุณช่างใจเย็นเหลือเกินนะ"

       "ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องเผชิญหน้ากับมันค่ะ ความกังวลไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไรได้เลย" ชีชีตอบโดยไม่เงยหน้า มือยังคงขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างต่อเนื่อง

       "ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผล แต่ตอนนี้เราตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเกินไป ไม่มีอำนาจต่อรองอยู่ในมือเลย"

       "ไม่ค่ะ คุณเข้าใจผิดแล้ว อำนาจต่อรองน่ะ... อยู่ในมือเราต่างหาก"

       ลู่เหย่ยืนอึ้ง มองดูชีชีที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น พลันรู้สึกว่าภรรยาตัวน้อยช่างดูห่างเหินและแปลกตาไป

       ชายหนุ่มรู้ตัวแล้วว่าความกังวลของตนไม่ใช่การกลัวถูกกักขัง แต่มันคือความรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเขากับชีชีกำลังห่างไกลกันออกไปทุกที

       ชีชีครอบครองพลังที่ยากจะหยั่งถึง ส่วนเขาเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง

       เกียรติยศและคราบไคลความเหนือกว่าที่เขาแลกมาด้วยชีวิตตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังพิเศษ กลับดูเล็กน้อยจนน่าใจหาย

       หากกองทัพมีวิธีขังพวกเขาไว้ที่นี่ได้จริงๆ บางทีมันอาจเป็นเรื่องดีก็ได้ เพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องแยกจากชีชี

       ทว่าเขารู้ดีว่านั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

       ชีชีมีความมั่นใจเปี่ยมล้นขนาดนี้ เธอต้องมีวิธีหาทางออกไปได้อย่างแน่นอน

       ความรู้สึกในใจของลู่เหย่จึงสับสนปนเปกันไปหมด

       เมื่อชีชีเห็นความกังวลฉายชัดบนใบหน้าของสามี เธอจึงตัดสินใจมอบความมั่นใจให้แก่เขา

       ชีชีเดินเข้าไปกุมมือเขาไว้ "ตามฉันมาค่ะ"

       "ไปไหนครับ?"

       ชีชีลากเขาเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเปิดก๊าซเปิดน้ำทิ้งไว้เพื่อสร้างสถานการณ์หลอกตาว่าทั้งคู่กำลังอาบน้ำอยู่

       ลู่เหย่เริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที "เราจะหนีออกไปงั้นหรือ? แต่ห้องน้ำนี้ไม่มีหน้าต่างนะ... เอ๊ะ? นี่มันที่ไหนกัน?"

       เพียงชั่วพริบตา ทัศนียภาพตรงหน้าลู่เหย่ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

       จากห้องน้ำที่คับแคบกลับกลายเป็นคฤหาสน์ทรงจีนที่กว้างขวางและสง่างาม กลางลานบ้านมีบ่อน้ำโบราณ พร้อมด้วยพืชผักและผลไม้ที่เจริญงอกงามดูมีชีวิตชีวา

       เมื่อมองออกไปไกลกว่านั้น เห็นทุ่งข้าวสาลีและทุ่งนาข้าวอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

       "ชีชี ที่นี่ที่ไหนกัน?"

       "นี่คือพื้นที่มิติน้ำพุวิญญาณของฉันค่ะ"

       "คลังสินค้าเคลื่อนที่อันนั้นน่ะหรือ?"

       "ใช่ค่ะ"

       "นี่... นี่มันใหญ่เกินไปแล้ว"

       ชีชีเม้มปากยิ้มบางๆ เธอชอบเหลือเกินเวลาที่เห็นเขาทำหน้าตาเหมือนคนไม่เคยเห็นโลกแบบนี้

       "เราเข้าไปดูในบ้านกันเถอะค่ะ"

       "อ้อ... ได้ครับ"

       ลู่เหย่เดินตามชีชีเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกราวกับฝันไป ขาของเขาดูจะก้าวไม่ค่อยออกนัก

       เมื่อได้เห็นกองเสบียงและสิ่งของมากมายจนนับไม่ถ้วน เขาก็ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ราวกับถูกตะปูตอกไว้ ไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้เลย

       "ชีชี ทำไมคุณถึงเก็บของดีๆ ไว้มากมายขนาดนี้?"

       "ที่นี่มีข้าวของเครื่องใช้ให้เราใช้ไปได้หลายชั่วอายุคนเลยล่ะค่ะ แล้วคุณยังจะกังวลอะไรอยู่อีก?"

       หัวใจที่เคยแขวนอยู่บนเส้นด้ายของลู่เหย่ค่อยๆ สงบลง "จริงด้วย หากไม่มีทางเลือกจริงๆ เราก็แค่หลบเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่ว่า... ถ้ามีเพียงเราสองคน มันจะไม่เหงาไปหน่อยหรือครับ?"

       "นั่นน่ะเป็นทางเลือกสุดท้ายค่ะ ที่ฉันพาคุณเข้ามาก็เพื่อจะบอกให้รู้ว่า ไม่ว่าจะเจอกับความลำบากแค่ไหน เราก็ยังมีทางถอยเสมอ"

       ลู่เหย่ดึงชีชีเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมอก "ลู่เหย่คนนี้มีบุญวาสนาอะไรกัน ถึงได้แต่งงานกับภรรยาที่เป็นดั่งนางฟ้าแบบนี้?"

       "คิกๆๆๆ" ชีชีหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเกินจะกล่าว ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกที่ไม่ชอบฟังคำหวานแบบนี้

       ช่วงเวลาหลายวันหลังจากนั้นเป็นไปอย่างสงบราบเรียบ ชีชีเอาแต่วาดรูปแบบแปลนทุกวัน

       ส่วนลู่เหย่รับหน้าที่ซักผ้า ทำอาหาร รินน้ำชาคอยรับใช้ และออกกำลังกายยืดเส้นยืดสาย ชีวิตความเป็นอยู่ดูจะดีกว่าตอนอยู่บ้านเสียด้วยซ้ำ

       จนกระทั่งครบหนึ่งสัปดาห์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดก็มาหาชีชีด้วยตัวเอง

       "สหายชี ผมขออนุญาตถามหน่อยเถอะว่า แผนการขั้นต่อไปของคุณคืออะไร?"

       ชีชีเลื่อนรูปภาพที่ตนวาดตลอดหลายวันที่ผ่านมาไปตรงหน้าเขา "ในปัจจุบัน ความยากลำบากที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประเทศเราคือการขาดแคลนทรัพยากร การพัฒนาเกษตรกรรมจึงเป็นปัญหาเร่งด่วนที่สุดค่ะ ฉันมีแผนการที่จะเพิ่มผลผลิตและทำให้การเกษตรเป็นระบบอัตโนมัติ ซึ่งจะช่วยให้คนทั้งประเทศอิ่มท้องได้ในระยะเวลาอันสั้น"

       ผู้บัญชาการทหารสูงสุดถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เดิมทีเขาคิดว่าชีชีจะคุยเรื่องการจัดตั้งหน่วยรบพิเศษพลังพิเศษเพื่อเพิ่มแสนยานุภาพทางการทหารเสียอีก

       หัวข้อสนทนาที่เปลี่ยนไปแบบกะทันหันนี้ทำให้เขาต้องใช้เวลาตั้งตัวอยู่พักใหญ่ "สหายชี ผมรู้ว่าคุณเป็นช่างเทคนิคจากสถาบันวิจัยการเกษตร การพัฒนาเกษตรกรรมคือหน้าที่หลักของคุณ แต่การที่คุณเดินทางมาจิงเพื่อพบผมครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อที่จะหารือเรื่องพลังพิเศษหรอกหรือ?"

       "ใช่ค่ะ ฉันค้นพบผู้มีพลังพิเศษธาตุโลหะคนหนึ่ง เขาสามารถช่วยฉันผลิตเครื่องจักรกลการเกษตรเหล่านี้ได้ ท่านจะช่วยย้ายตัวเขามาเป็นผู้ช่วยให้ฉันได้ไหมคะ?"

       "หือ? คุณต้องการผู้ช่วย ทำไมไม่ไปหาที่สถาบันวิจัยการเกษตรล่ะ?"

       "ขออภัยค่ะ ฉันคงใจร้อนเกินไปหน่อย" ชีชียิ้มบางๆ "ท่านผู้บัญชาการคงจะมีอำนาจในการจัดตั้งหน่วยงานที่เป็นความลับต่อภายนอกใช่ไหมคะ?

       ในเมื่อเราผลิตเครื่องจักรกลการเกษตรได้ แล้วทำไมเราจะพัฒนาอาวุธรุ่นใหม่ไม่ได้ล่ะคะ? ผู้มีพลังพิเศษธาตุโลหะคนนี้มีความสำคัญมากจริงๆ"

       ดวงตาของผู้บัญชาการทหารสูงสุดทอประกายวาบขึ้นมาทันที "คนคนนี้อยู่ที่ไหน? ผมจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้"

       "เขาทำงานอยู่ที่โรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรเมืองฮั่นเฉิงค่ะ เพียงแต่ว่า... ตอนนี้พ่อแม่ของเขากำลังอยู่ระหว่างการดัดสันดานด้วยแรงงาน"

       นี่เป็นประเด็นที่ละเอียดอ่อนมาก ประกายในตาของผู้บัญชาการทหารสูงสุดดับวูบลงทันที "สหายชี คุณก็รู้ว่าการขอความเมตตาให้คนกลุ่มนั้น คณะกรรมการปฏิวัติสามารถตรวจสอบคุณได้ทันที"

       "ฉันทราบค่ะ เพราะฉะนั้นฉันจึงมาขอความช่วยเหลือจากท่าน แทนที่จะเข้าไปติดต่อกับคนคนนั้นโดยตรง"

       ผู้บัญชาการทหารสูงสุดไม่ได้เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่เปิดดูรูปภาพแบบแปลนที่ชีชีวาดอย่างละเอียด

       ทักษะการวาดแบบของชีชีอยู่ในระดับที่สูงมาก ทั้งยังแจกแจงทั้งกลไกการทำงานและวิธีใช้เครื่องจักรแต่ละชนิดไว้อย่างละเอียด

       ยิ่งดู ผู้บัญชาการทหารสูงสุดก็ยิ่งรู้สึกสะท้านใจ "คุณแน่ใจนะ ว่าคนคนนั้นจะผลิตอุปกรณ์ที่ล้ำสมัยขนาดนี้ออกมาได้จริงๆ?"

       "ตอนนี้คงยังทำไม่ได้ค่ะ แต่ถ้าได้รับการฝึกฝนที่ถูกต้อง ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน" ชีชีตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

       "แล้วเมื่อครู่ที่คุณพูดเรื่องการผลิตอาวุธล่ะ?"

       ชีชีขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอพยายามนึกย้อนถึงปืนไรเฟิลจู่โจมที่ปรากฏในยุคหลัง พลางนึกพลางวาดมันออกมา

       พร้อมทั้งระบุระยะยิงและความเร็วในการยิงกำกับไว้อย่างชัดเจน

       ผู้บัญชาการทหารสูงสุดลุกพรวดขึ้นมาทันที มือที่ถือแบบแปลนนั้นสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ "คุณแน่ใจนะ? ว่าจะสร้างปืนแบบนี้ออกมาได้จริงๆ?"

อ่านยาวๆ สะใจมากกว่า 300 ตอน อัปเดตก่่อนใคร
และร่วมสนับสนุนผลงานที่ถูกต้องลิขสิทธิ์ได้ที่ Kawebook >> https://kawebook.co/rwHDd