บทที่ 36 นี่คือสิ่งที่ฉันต้องแบกรับงั้นหรือ?
บทที่ 36 นี่คือสิ่งที่ฉันต้องแบกรับงั้นหรือ?
ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขตบ้านพักทหารดูจะคึกคักเป็นพิเศษ เริ่มจากป้าหวังที่ป่าวประกาศว่าจะย้ายกลับบ้านเกิด เธอพาลูกสะใภ้และหลานๆ อีกหลายคนจากไปพร้อมกันหมด แม้แต่เครื่องเรือนก็ยังประกาศขายทิ้งจนเกลี้ยง
ชีชีรู้สึกแปลกใจจึงเอ่ยถามลู่เหย่ “คุณคะ ป้าหวังบอกว่าจะกลับบ้านเกิด แล้วทำไมต้องขายเครื่องเรือนทิ้งหมดเลยล่ะ? พอกลับมาอีกครั้งก็ต้องซื้อใหม่อยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”
“คงกลับมาไม่ได้แล้วล่ะ”
“เอ๊ะ? ทำไมล่ะคะ?”
“ผู้บังคับกองพันหวังถูกลดตำแหน่งลงสามขั้นรวด ครอบครัวเลยหมดสิทธิ์พำนักในเขตทหาร ต้องถูกส่งตัวกลับบ้านเกิดตามระเบียบ”
ชีชีเบิกตากว้าง “เรื่องนั้นได้ข้อสรุปแล้วหรือคะ?”
“อืม”
“แล้วทำไมไม่เห็นคุณเล่าให้ฉันฟังเลย?”
“ก็เพราะผลที่ออกมามันไม่ได้ดีอย่างที่คุณคิดไว้น่ะสิ”
“ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรขนาดนั้นสักหน่อย”
“ผลการตรวจสอบคดีของท่านผู้เฒ่าหม่าออกมาแล้ว เขาถูกใส่ร้าย ตอนนี้ได้รับการคืนตำแหน่งเดิมทั้งหมด”
“รวดเร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”
ชีชีลอบอุทานในใจ ระบบของหม่าหลงนั่นดูท่าจะร้ายกาจไม่เบาจริงๆ
“ก็ใช่น่ะสิ คนในครอบครัวทั้งหมดต่างได้กลับไปทำงานที่หน่วยงานเดิม มีเพียงหม่าหลงคนเดียวที่ต้องย้ายมาประจำการที่เขตทหารของเรา”
“อ้อ? อย่างนี้พวกคุณก็ต้องกลายเป็นสหายร่วมรบกันแล้วสิคะ?”
“คงจะอย่างนั้นแหละ เขาถูกคาดหมายว่าจะมาแทนตำแหน่งเดิมของผู้บังคับกองพันหวัง”
“ถ้าอย่างนั้น เขาก็จะมีตำแหน่งสูงกว่าคุณน่ะสิ?”
“อืม”
“แล้วชีหมิงเยว่ล่ะคะ?”
“เรื่องของชีหมิงเยว่ก็ตรวจสอบชัดเจนแล้ว เธอไม่เพียงแต่ไม่มีความผิด แต่ยังได้รับความดีความชอบอีกด้วย”
“ความดีความชอบ? เธอไปทำอะไรมาคะ?”
“เธอบริจาคเงินก้อนที่ทางบ้านให้มาให้กับโรงพยาบาลทหารส่วนกลาง เพื่อจัดซื้อยาสามัญและอุปกรณ์การแพทย์ชุดใหญ่”
“ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลยนะ?”
“เขามีหลักฐานยืนยัน ทางโรงพยาบาลส่วนกลางส่งรายการจัดซื้อมาให้ดูด้วย”
“ต่อให้มีรายการจัดซื้อ แต่มันก็พิสูจน์ไม่ได้นี่คะว่าเงินก้อนนั้นมาจากเธอจริงๆ?”
“เรื่องนี้ยังต้องให้บอกอีกหรือ? ก็มีคนหนุนหลังอยู่น่ะสิ”
“หึๆ สรุปว่าเรื่องนี้มีแค่ผู้บังคับกองพันหวังคนเดียวที่ซวยสินะคะ”
“ก็คงต้องพูดอย่างนั้น แต่อย่างน้อยก็ยังมีข่าวดีอยู่เรื่องหนึ่งนะ”
“ข่าวดีอะไรคะ?”
“หลี่เฉิงเต๋อถูกตัดสินโทษแล้ว... จำคุกตลอดชีวิต”
“นี่ก็มีคนหนุนหลังเหมือนกันใช่ไหมคะ? ก่อเรื่องไว้ตั้งมากมายขนาดนั้นแต่กลับไม่โดนโทษประหารเนี่ย”
“แน่นอนอยู่แล้ว เข้าไปข้างในแค่ทำตัวดีๆ ก็ยื่นขอลดหย่อนโทษได้ เผลอๆ ไม่ถึงสองปีก็ออกมาเดินลอยหน้าลอยตาได้แล้วล่ะ”
“โลกนี้มันเป็นยังไงกันไปหมดนะ? ไม่มีที่ไหนให้พูดจาตามหลักเหตุผลได้เลยหรือไง?”
“ถ้าอยากจะเรียกร้องความยุติธรรม ก็ต้องตะเกียกตะกายขึ้นไปอยู่บนที่สูงให้ได้ สำหรับชาวบ้านธรรมดาๆ น่ะ... มันยาก”
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน รถบรรทุกคันหนึ่งก็แล่นมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าประตูบ้านข้างๆ ชีชีชะเง้อคอออกไปมอง “บ้านข้างๆ มีเพื่อนบ้านใหม่ย้ายมาหรือคะ?”
“น่าจะใช่”
“เราควรจะออกไปทักทายหน่อยไหมคะ?”
“คนที่รู้ความ เขาจะเดินมาทักทายเราเองนั่นแหละ”
ในเมื่อลู่เหย่กล่าวเช่นนั้น ชีชีจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจอีก ทว่าสามวันต่อมา ชีชีกลับได้เห็นชีหมิงเยว่ในชุดเครื่องแบบทหาร เดินสง่าผ่าเผยเข้ามาในเขตบ้านพักทหารอย่างหน้าตาเฉย มิหนำซ้ำ เธอยังเดินไปเคาะประตูบ้านข้างๆ ของชีชีเสียด้วย และสิ่งที่ทำให้ชีชีประหลาดใจยิ่งกว่า คือคนที่อาศัยอยู่บ้านข้างๆ กลับกลายเป็นหม่าหลง
ชีชีรู้สึกอารมณ์บูดขึ้นมาทันที ผู้ชายคนที่เคยประกาศกร้าวอย่างหนักแน่นว่าจะมาสานสัมพันธ์ครั้งเก่ากับเธอ ทั้งที่รู้เต็มอกว่าชีหมิงเยว่กลับมาเพื่อล้างแค้น
แต่เขากลับยังทำตัวพัวพันคลุมเครือกับผู้หญิงคนนั้น แค่จุดนี้จุดเดียว ค่าคะแนนความประทับใจที่ชีชีมีต่อเขาก็ติดลบจนหมดสิ้น
แน่นอนว่า ชีชีไม่ได้อยากจะมีอะไรลึกซึ้งกับเขาจริงๆ อยู่แล้ว เพียงแต่เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า คนอย่างหม่าหลงนั้นเชื่อถือไม่ได้เลย
เพราะท้ายที่สุดแล้ว เรื่องราวในชาติก่อนเกิดอะไรขึ้นบ้างเธอก็ไร้ซึ่งความทรงจำ และไม่มีหลักฐานให้พิสูจน์ ทุกอย่างล้วนรับฟังมาจากปากของชีหมิงเยว่และหม่าหลงทั้งสิ้น แล้วพวกเขาสองคนจะไม่ร่วมมือกันโกหกหรือ? จะไม่มีแผนการร้ายอะไรซ่อนอยู่เลยหรืออย่างไร? เมื่อคิดได้ดังนี้ ชีชีจึงตัดสินใจที่จะอยู่ห่างจากคนทั้งสองให้มากที่สุด แต่บางคน... ต่อให้คุณจะหลบเลี่ยงอย่างไรก็หนีไม่พ้น
ทันทีที่ชีหมิงเยว่เดินจากไป หม่าหลงก็ตรงเข้ามายืนเคาะประตูรั้วบ้านของชีชีทันที
“ชีชี ผมย้ายมาอยู่บ้านข้างๆ คุณแล้วนะ คุณรู้หรือยัง?”
“ตอนนี้รู้แล้วค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“ผมแค่อยากจะอธิบายให้คุณฟัง ว่าที่ผมยังต้องติดต่อกับชีหมิงเยว่ก็เพราะเธอยังมีประโยชน์ต่อผมอยู่บ้าง แต่วางใจได้เลยนะ ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรเกินเลยแน่นอน คุณอย่าเข้าใจผิดไปล่ะ”
ชีชีเหลือบมองเขาด้วยสายตาราบเรียบ “คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟังหรอกค่ะ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”
“ชีชี ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ล่ะ? ทั้งที่พวกเรา...”
“ทั้งที่พวกเราเพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งที่สอง แต่คุณกลับพูดเรื่องประหลาดๆ กับฉันมากมาย ไม่คิดว่ามันเสียมารยาทไปหน่อยเหรอคะ?”
“คุณไม่เชื่อผมเหรอ?” หม่าหลงชะงักไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยปาก น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด
“ทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วยล่ะ? คำพูดพวกนั้นของคุณ ลองไปสุ่มถามใครดูสิ ใครเขาจะเชื่อลง?”
หม่าหลงกำหมัดแน่นก่อนจะค่อยๆ คลายออก “ชีชี ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเอง ผมจะทำให้คุณเชื่อว่าทุกคำที่ผมพูดคือความจริง”
“ไม่จำเป็นค่ะ สามีฉันไม่อยู่บ้าน คงไม่สะดวกเชิญคุณเข้ามานั่งข้างใน เชิญค่ะ”
“ชีชี...”
“น่ารำคาญจริงๆ”
ชีชีปิดประตูใส่หน้าเขาด้วยความหงุดหงิด หากเจ้าหมอนี่ยังตามตอแยไม่เลิก ชีชีก็ไม่เกี่ยงที่จะชิงระบบของเขามาเสียเลย อยากจะรู้นักว่าถ้าไม่มีมันแล้วเขาจะยังรุ่งเรืองในหน้าที่การงานได้อีกไหม
อย่างไรก็ตาม ชีชีไม่ใช่คนไร้เหตุผล เธอไม่มีทางเที่ยวไปช่วงชิงของล้ำค่าของใครส่งเดช ยกเว้นเสียแต่ว่าคนคนนั้นจะมาหาเรื่องเธอ หรือเป็นคนโฉดชั่วช้าเกินเยียวยา ถึงตอนนั้นชีชีจะไม่มีวันปรานีเด็ดขาด
เมื่อลู่เหย่กลับมาถึงบ้านและเห็นประตูรั้วปิดสนิทเขาก็รู้สึกแปลกใจ เพราะปกติในเขตบ้านพักที่รู้จักมักคุ้นกันเช่นนี้ ทุกบ้านจะเปิดประตูทิ้งไว้เพื่อความสะดวกในการเข้าออก จะมีก็เพียงแต่ตอนเข้านอนหรือเวลาไม่มีคนอยู่บ้านเท่านั้นที่จะปิดประตูลงกลอน
“มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมถึงขังตัวเองอยู่แต่ในบ้านล่ะ? ใครมารังแกคุณหรือ?”
“เปล่าค่ะ พอดีชีหมิงเยว่มา ฉันแค่ไม่อยากเห็นหน้าเธอ”
“เธอมาหาเรื่องคุณอีกแล้วเหรอ?”
“เปล่าค่ะ เธอไปบ้านข้างๆ”
“บ้านข้างๆ? เธอรู้จักเพื่อนบ้านใหม่ของเราด้วยเหรอ?”
“ดูท่าทางจะสนิทกันมากเลยนะคะ เข้าไปนั่งคุยอยู่ในบ้านตั้งนานสองนาน”
“คุณรู้ไหมว่าบ้านข้างๆ เราใครมาอยู่?”
“เห็นแค่ผู้ชายคนเดียวค่ะ คาดว่าครอบครัวน่าจะยังย้ายมาไม่ถึง”
ที่ชีชีพูดเช่นนี้ก็เพราะหน่วยทหารมีกฎระเบียบอยู่ เฉพาะผู้ที่แต่งงานแล้วเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์ยื่นขอรับสวัสดิการบ้านพัก
ส่วนคนโสดไม่ว่าจะมียศถาบรรดาศักดิ์สูงเพียงใดก็ต้องพักอยู่ในกรมทหารเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้ยิ่งทำให้คะแนนความประพฤติของหม่าหลงในสายตาชีชีร่วงกราวลงไปอยู่ใต้เส้นคาดหวัง เป็นผู้ชายที่มีพันธะมีภรรยาอยู่แล้วแท้ๆ แต่กลับมาพร่ำบอกคำรักปักใจกับเธอแบบนั้น ไม่ใช่คนดีแน่นอน
“มีแค่ผู้ชายอยู่บ้านคนเดียว แต่ชีหมิงเยว่กลับเข้าไปนั่งแช่อยู่ตั้งนานสองนานงั้นเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิคะ”
“ผู้หญิงคนนี้ท่าจะป่วยจริงๆ แถมยังป่วยหนักเสียด้วย”
“แล้วคุณจะเดือดเนื้อร้อนใจไปทำไม? หรือว่าแอบชอบเธอเข้าแล้วล่ะ?”
“พูดจาเลอะเทอะอะไรกัน ผมก็แค่กลัวว่าเธอจะมาทำให้คุณพลอยเดือดร้อนไปด้วยต่างหาก”
“เธอทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ”
“ถึงอย่างนั้น คำนินทาของคนมันก็น่ากลัวนะ”
ชีชีเบ้ปากแล้วเดินเข้าครัวไปเตรียมมื้อค่ำ ไม่ว่าจะเป็นชีหมิงเยว่หรือหม่าหลงก็ตาม ตราบใดที่พวกเขาไม่เดินมาหาเรื่องถึงที่ ชีชีก็จะทำราวกับว่าพวกเขาไม่มีตัวตน แต่ถ้าคิดจะมาเสนอหน้าหาเรื่องเธอเมื่อไรละก็ ชีชีจะทำให้คนพวกนั้นอยู่อย่างไม่เป็นสุขเลยคอยดู
คืนนั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ลู่เหย่ถึงได้ดูรีบร้อนและรุกหนักเป็นพิเศษ เขาเริ่มไม่อยู่นิ่งตั้งแต่ยังอยู่ในห้องอาบน้ำเสียด้วยซ้ำ หม่าหลงที่อยู่บ้านข้างๆ จึงต้องรับกรรมไม่ต่างจากที่ป้าหวังเคยเจอ เขาต้องยืนรองน้ำเย็นรดตัวอยู่ครึ่งค่อนคืน กว่าจะข่มอารมณ์ร้อนรุ่มในกายให้สงบลงได้
เดิมทีเขาวางแผนไว้ว่า รอให้สถานการณ์ทางฝั่งตนเองมั่นคงกว่านี้ก่อนแล้วค่อยชิงตัวชีชีกลับมา แต่แค่คืนแรกเท่านั้น เขาก็แทบจะทนไม่ไหวเสียแล้ว
ลองคิดดูสิ การที่ต้องมานอนทนฟังเสียงคนที่ตัวเองรักกำลังอี๋อ๋อกับชายอื่น โดยที่ไม่สามารถพุ่งไปต่อยหน้าไอ้หมอนั่นได้ ใครมันจะไปทนไหว? อย่างไรเสีย สำหรับหม่าหลงแล้ว... เขาจะไม่อดทนรอแม้เพียงวันเดียวอีกต่อไป