106
106
สายที่โทรเข้าหลังหลินเยว่ชิงปิดไลฟ์เป็นของเซี่ยจิ่งหาว
เธอเพิ่งกดรับก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายดังมาก่อนทันที
หลินเยว่ชิงเหลือบมองถุงผ้าที่วางอยู่ข้างโต๊ะ ของซึ่งหลินรั่วซิน น้องสาวบุญธรรมของเธอนำมาส่งเมื่อวันก่อนยังอยู่ครบ แม้อาคมที่ซ่อนอยู่ด้านในจะถูกทำลายไปแล้วก็ตาม
“โทรมาเพราะเรื่องนี้อย่างเดียวหรือคะ”
“ก็...อีกอย่างผมอยากถามว่านักพรตเหอยังทำอะไรคุณได้อีกไหม ถ้าต้องให้ผมไปอยู่เป็นเพื่อนคืนนี้ ผมไปได้นะครับ”
“ไม่ต้องมา”
“ผมยังพูดไม่จบเลย”
“คุณจะบอกว่าถ้ามีอะไรให้เรียกคุณ”
ปลายสายถอนใจ “อาจารย์รู้หมดแล้วลูกศิษย์จะเหลืออะไรให้พูดบ้างครับ”
“เหลือบทฝึกที่ฉันให้ไว้ค่ะ”
“...ทำไมวกกลับมาที่เรื่องนี้ได้”
“เมื่อครู่ใครรับปากว่าจะตั้งใจเรียน”
“ผมเองครับ”
“งั้นก็ไปฝึก”
คราวนี้เซี่ยจิ่งหาวเงียบจริง ๆ ผ่านไปอึดใจจึงยอมตอบ “ครับอาจารย์ แต่ถ้ามีอะไรต้องบอกผมนะ ไม่ต้องเกรงใจ ต่อให้ดึกแค่ไหนก็โทรได้”
หลินเยว่ชิงวางสายแล้วถึงเห็นว่ามีข้อความค้างอยู่หลายสิบข้อความ บางส่วนมาจากคนที่เคยให้เธอช่วย บางส่วนเป็นคนรู้จักที่เพิ่งได้ดูเหตุการณ์ในไลฟ์ มีทั้งถามว่าเธอสบายดีไหม ต้องการให้ไปอยู่เป็นเพื่อนหรือเปล่า และมีใครบางคนส่งเพียงสติกเกอร์กอดมาโดยไม่ถามอะไรเลย
ข้อความเสียงสั้นที่สุดมาจากเด็กน้อยที่เธอเคยช่วยไว้
ชีวิตก่อนของหลินเยว่ชิงไม่ได้ขาดคนดูแล อาจารย์เลี้ยงเธอมาตั้งแต่ยังเด็ก เพียงแต่ความห่วงใยในสำนักมักมากับคำสั่งมากกว่าคำปลอบ ฝึกครบหรือยัง บาดเจ็บตรงไหน กินยาแล้วหรือยัง ถ้าล้มก็ลุก ถ้าเหนื่อยก็พักแล้วค่อยฝึกต่อ คนทั้งสำนักรักกัน เพียงไม่มีใครมานั่งถามซ้ำ ๆ ว่าใจดีขึ้นหรือยัง
ระหว่างนั้นข้อความจากสือเยี่ยนโจวเด้งขึ้นมา
สือเยี่ยนโจว: ยังไม่นอน?
หลินเยว่ชิง: กำลังจะนอนค่ะ
สือเยี่ยนโจว: ผมดูไลฟ์แล้ว พรุ่งนี้กลับถึงแล้วจะโทรหา
หลินเยว่ชิง: ค่ะ
สือเยี่ยนโจว: คืนนี้พักก่อน
หลินเยว่ชิงมองข้อความนั้นแล้วตอบรับ จากนั้นจึงวางโทรศัพท์ลง ส่วนถุงของเก่าจากบ้านบุญธรรมถูกเลื่อนไปไว้บนชั้นข้างตู้ เธอไม่มีเหตุผลต้องเปิดดูมันอีก
เช้าวันต่อมา เพียงเปิดโทรศัพท์ หลินเยว่ชิงก็เห็นคลิปจากไลฟ์เมื่อคืนเต็มหน้าฟีด ช่วงที่นักพรตเหอยอมรับว่าเป็นคนลงอาคมไว้ในของถูกตัดออกไปแชร์ต่อมากที่สุด ตามมาติด ๆ ด้วยช่วงที่หลินเจิ้งเหา พ่อบุญธรรมของเธอ ยอมพูดออกมาตรง ๆ ว่าต้องการพาเธอกลับไปแต่งงานเพื่อแลกเงินลงทุนและผลประโยชน์ทางธุรกิจ
ไม่นานก็เริ่มมีคนมาเล่าประสบการณ์ของตัวเองใต้โพสต์ บางคนเคยจ่ายเงินให้นักพรตเหอเพราะเข้าใจว่ายังเป็นคนของสำนัก บางคนเก็บหลักฐานการโอนเงินไว้ บางคนถึงขั้นถามว่าหากเคยถูกหลอกให้ซื้อเครื่องรางราคาสูงเกินจริงควรทำอย่างไร
หลินเยว่ชิงอ่านอยู่ไม่กี่นาทีก็ปิดหน้าเว็บ
ระหว่างกินอาหารเช้า โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นแจ้งเตือนจากแอปไลฟ์ บัญชีที่เมื่อคืนส่งของขวัญจำนวนมหาศาลเข้ามายังคงอยู่บนอันดับผู้สนับสนุนสูงสุด
หลินเยว่ชิงมองยอดแล้วรู้สึกเสียดายขึ้นมาจริง ๆ
เมื่อคืนเธอไม่ได้สนใจจะคำนวณว่าเจ้าของบัญชีเป็นใคร แต่พอสงสัยขึ้นมาแล้วก็อดลองไม่ได้ เธอเทียบเวลา การเคลื่อนไหวของบัญชี และคนไม่กี่คนที่รู้ว่าเธอกำลังไลฟ์อยู่
หลินเยว่ชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดห้องสนทนาของสือเยี่ยนโจว
หลินเยว่ชิง: ของขวัญเมื่อคืน คุณส่งหรือคะ
หลินเยว่ชิง: บัญชีที่ส่งเยอะมาก
สือเยี่ยนโจว: ครับ
หลินเยว่ชิง: ทำไมไม่โอนตรงคะ แพลตฟอร์มหักเงิน
หลินเยว่ชิง: ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า
แทนที่จะตอบเป็นข้อความ สือเยี่ยนโจวกลับโทรมา
“คุณไม่ได้พูดผิด”
เสียงเขาฟังเหนื่อยเล็กน้อย คงเพิ่งลงจากเครื่อง แต่หลินเยว่ชิงได้ยินเหมือนมีเสียงหัวเราะปนอยู่
“แล้วทำไมส่งจุดมา”
“ผมแค่ไม่คิดว่าคุณจะเห็นของขวัญพวกนั้นแล้วถามเรื่องส่วนแบ่งแพลตฟอร์มก่อน”
“ก็เสียเงินไปจริงนี่คะ”
สือเยี่ยนโจวหัวเราะเบา ๆ “ผมตั้งใจช่วยดันห้องไลฟ์ให้คุณ ของขวัญเยอะ อันดับสูง คนก็เห็นมากขึ้น”
เธอเว้นไปนิดหนึ่งก่อนนึกอีกเรื่องได้
“แต่ค่าตอบแทนเรื่องพ่อแม่คุณไม่ได้รวมอยู่ในนั้นใช่ไหมคะ”
คราวนี้คนปลายสายเงียบจริง
“ไม่รวมครับ”
“งั้นไม่มีปัญหา”
เสียงหัวเราะของสือเยี่ยนโจวดังชัดกว่าเดิม “วันนี้คุณว่างช่วงไหน ผมอยากให้ช่วยมาดูอาการพ่อกับแม่อีกครั้ง”
เมื่อคืนสือเยี่ยนโจวไม่ได้เข้าไปแทรกตอนเธอกำลังจัดการบ้านหลิน เพราะเห็นอยู่แล้วว่าเธอรับมือได้ แต่เช้าวันนี้บริษัทของพ่อบุญธรรมเริ่มหาทางประคองตัว คู่ค้าบางรายลังเลว่าจะถอนหรือรอดูสถานการณ์
“ถ้าใครรู้เรื่องเมื่อคืนแล้วยังตั้งใจยื่นมือช่วยบ้านหลิน ก็ไม่ต้องติดต่อเรื่องงานกับฝั่งเรา”
เลขาชะงัก “ทุกบริษัทเลยหรือครับ”
“เฉพาะคนที่รู้อยู่แล้วว่าพวกเขาทำอะไร”
“เข้าใจแล้วครับ”
“อีกเรื่องหนึ่ง” สือเยี่ยนโจวส่งข้อมูลให้ “ลองรวบรวมยอดบริจาคของหลินเยว่ชิง เฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยและตรวจสอบได้”
เลขาเหลือบเห็นชื่อแล้วก็เข้าใจทันที “จะให้ปล่อยข่าวไหมครับ”
“ไม่ต้องเขียนแทนเธอ ถ้ามีองค์กรไหนเปิดเผยไว้อยู่แล้วก็รวบรวมให้คนเห็นพอ”
“ครับ”
ก่อนเที่ยงเซี่ยจิ่งหาวก็ส่งข้อความมาอีก
เซี่ยจิ่งหาว: อาจารย์ บ้านผมรู้เรื่องเมื่อคืนแล้วครับ
เซี่ยจิ่งหาว: ผมไม่ได้ฟ้องนะ เขาดูกันเองจริง ๆ
เซี่ยจิ่งหาว: แต่ถ้าทางบ้านผมจะหยุดทำธุรกิจกับบ้านหลิน อันนี้ผมห้ามไม่ได้ครับ
หลินเยว่ชิง: ไปฝึกค่ะ
เซี่ยจิ่งหาวหายเงียบไปทันที
ตั้งแต่เช้าโทรศัพท์ของหลินเจิ้งเหาแทบไม่ได้วาง คู่ค้ารายหนึ่งขอเลื่อนเซ็นสัญญาที่เตรียมมาหลายสัปดาห์ อีกรายแจ้งพักโครงการโดยไม่มีกำหนด ส่วนคนที่เขาหวังจะให้ช่วยประสานกับธนาคารกลับไม่รับสาย
“คุณหวัง ฟังผมก่อน เรื่องเมื่อคืนเป็นเรื่องภายในครอบครัว ไม่เกี่ยวกับบริษัท เราร่วมงานกันมาตั้งหลายปี—”
เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา
“เพราะหลินเยว่ชิงคนเดียว!”
คุณนายหลินซึ่งเป็นแม่บุญธรรมของหลินเยว่ชิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าอ่อนล้าจากเมื่อคืน “คุณจะโทษเยว่ชิงอีกหรือ เรื่องที่พูดออกไปเมื่อคืน...ก็เป็นเรื่องที่เราคิดจะทำจริง”
หลินเจิ้งเหาหันขวับ “ถ้าไม่ใช่เพราะมันใช้วิชาบังคับ พวกเราจะพูดไหม”
“แต่คำพูดไม่ได้ถูกแต่งขึ้น”
คุณนายหลินเองเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แต่ครั้งนี้ไม่ได้แก้
หลินรั่วซิน น้องสาวบุญธรรมของหลินเยว่ชิงซึ่งนั่งกอดหมอนอยู่ข้าง ๆ เงยหน้าขึ้นทันที
“แม่หมายความว่ายังไง”
“แม่ไม่ได้ว่าอะไรลูก”
“แต่แม่กำลังโทษพวกเรา”
“รั่วซิน ลูกก็รู้เรื่องมาตั้งแต่ต้น”
“หนูแค่เอาของไปส่ง พ่อเป็นคนบอกให้หนูไป!”
“แล้วลูกไม่รู้หรือว่าของพวกนั้นมีอะไร”
หลินรั่วซินอ้าปาก แต่ไม่มีคำตอบ
หลินเจิ้งเหาตวาด “พอได้แล้ว!”
โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นพอดี คราวนี้เป็นสายจากบริษัท เพียงฟังไม่กี่ประโยคสีหน้าก็เปลี่ยนทันที
“เรื่องหุ้นก็ให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์จัดการสิ! ผมจ่ายเงินเดือนพวกคุณไว้ทำอะไร...อะไรนะ? นักลงทุนขอถอนตัวอีกคน?”
ช่วงบ่ายผู้จัดการส่วนตัวโทรมา นัดให้เธอเข้าไปบริษัททันที งานโฆษณาที่กำลังเจรจาสองตัวถูกพัก รายการวาไรตี้ซึ่งเดิมจะบันทึกเทปปลายสัปดาห์ขอเปลี่ยนแขกรับเชิญ และงานอีเวนต์อีกงานแจ้งยกเลิกโดยจ่ายค่าชดเชยตามสัญญา
“ทำไมต้องพักงานฉันด้วย เรื่องบริษัทของพ่อเกี่ยวอะไรกับฉัน”
ผู้จัดการเงียบไปนิดหนึ่ง
“ไม่ใช่เพราะบริษัทคุณพ่ออย่างเดียวค่ะ”
“แล้วเพราะอะไร”
“คลิปเมื่อคืนมีช่วงที่คุณยอมรับว่ารู้ว่าของที่เอาไปส่งมีอาคมอยู่”
“ฉันถูกบังคับให้พูด!”
“ฉันรู้ว่าคุณพูดแบบนั้น แต่ทางแบรนด์ไม่สนใจเหตุผลตรงนี้ เขาดูแค่ว่าตอนนี้ชื่อคุณติดกระแสลบหนักมาก”
หลินรั่วซินลุกขึ้นจากโซฟา “งั้นบริษัทก็ต้องช่วยฉันสิ ฉันเซ็นสัญญาอยู่กับพวกคุณนะ!”
“บริษัทกำลังคุยกันอยู่ค่ะ แต่คุณต้องเข้าใจว่าคลิปมันออกจากปากคุณเอง ต่อให้เราบอกว่าถูกบังคับ คนก็ถามต่ออยู่ดีว่าถ้าไม่มีเรื่องนี้จริง คุณจะพูดรายละเอียดได้อย่างไร”
“คุณกำลังบอกว่าฉันโกหก?”
“ฉันกำลังบอกว่าตอนนี้แก้ข่าวยากค่ะ”
หลินรั่วซินกดวางสาย สีหน้าไม่เหลือความมั่นใจแบบเมื่อคืนอีกแล้ว
ยิ่งเปิดโทรศัพท์ก็ยิ่งเจอข้อความเดิมซ้ำไปมา ทั้งคนที่ประกาศเลิกติดตาม แฟนคลับเก่าที่ถามว่าเรื่องเมื่อคืนจริงหรือไม่ และคลิปช่วงที่เธอยอมรับว่าอยากให้เรื่องทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิม เพื่อที่ตัวเองจะได้กลับมาเป็นที่รักอีกครั้ง
สถานสงเคราะห์เด็กแห่งหนึ่งโพสต์ข้อความขอบคุณผู้บริจาคประจำปีตามปกติ ภายในภาพรายชื่อมีชื่อหลินเยว่ชิงรวมอยู่ด้วย คนที่จำชื่อได้จึงนำภาพไปแชร์ต่อ แล้วไม่นานก็มีอีกสององค์กรเข้ามาคอมเมนต์ว่าเคยได้รับเงินช่วยเหลือจากเธอเช่นกัน
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสือเยี่ยนโจวเพียงรวบรวมลิงก์จากองค์กรต่าง ๆ ไว้ในโพสต์เดียวโดยไม่เขียนคำยกยอเพิ่มเติม ไม่นานยอดที่ตรวจสอบได้ก็รวมกันเกินสามสิบล้าน
หลินเยว่ชิงรู้เรื่องตอนเย็นเพราะเซี่ยจิ่งหาวส่งลิงก์มาให้
เซี่ยจิ่งหาว: อาจารย์ คุณดังอีกแล้วครับ
หลินเยว่ชิงกดเข้าไปดู เห็นตัวเลขแล้วกลับคิดอยู่เพียงอย่างเดียว
หลินเยว่ชิง: ยังไม่ครบค่ะ
“ผมถึงบ้านแล้ว”
“ค่ะ”
“สะดวกมาไหม”
หลินเยว่ชิงหยิบกระเป๋าที่เตรียมไว้ตั้งแต่บ่าย “กำลังออกค่ะ”
ก่อนออกจากห้อง เธอเหลือบเห็นถุงของเก่าจากบ้านบุญธรรมบนชั้นอีกครั้ง
โทรศัพท์สั่นขึ้นจากข้อความข่าวใหม่ คราวนี้เป็นแจ้งเตือนว่าหุ้นบริษัทของบ้านหลินปิดตลาดต่ำกว่าวันก่อนอย่างมาก ขณะเดียวกันบริษัทต้นสังกัดของหลินรั่วซินก็ประกาศว่ากำลังหารือเรื่องการร่วมงานในอนาคตกับเจ้าตัว
หลินเยว่ชิงกดปิดหน้าจอ ใส่รองเท้าแล้วออกจากห้องไป
เธอยังมีนัดต้องไปดูอาการพ่อแม่ของสือเยี่ยนโจวต่อ ส่วนบ้านหลินจะจัดการกับสิ่งที่ตัวเองก่อไว้อย่างไร จากนี้ก็เป็นเรื่องของพวกเขาเอง