6

คำถามเรื่องเหอซินหรานยังไหลขึ้นมาไม่หยุด หลินเยว่ชิงจึงพักคำขอเชื่อมสายลำดับที่สองไว้ก่อน

“เด็กในท้องไม่รอดค่ะ”

ห้องไลฟ์ซึ่งคึกคักมาตลอดเงียบลงในพริบตา หลายคนพอเดาได้จากอาการเสียเลือด แต่เมื่อได้ยินคำตอบตรง ๆ ก็ยังใจหาย

หลินเยว่ชิงไม่ปลอบด้วยคำสวยหรู เหอซินหรานต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ แต่วันหนึ่งเธอจะกล้าตัดขาดจากครอบครัวที่ทำร้ายตน เริ่มต้นใหม่ และได้พบผู้ชายซึ่งรักเธอจริง หลังแต่งงานทั้งคู่จะมีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน ชีวิตไม่ได้มั่งคั่งโดดเด่น แต่บ้านหลังนั้นจะอบอุ่นอย่างที่เธอเคยใฝ่ฝัน

ส่วนลั่วหมิงเจ๋อกับเถียนซูเฟินต้องรับโทษตามหลักฐานที่ตำรวจรวบรวมได้ ชายหนุ่มเสียชีวิตระหว่างอยู่ในเรือนจำ ขณะที่เถียนซูเฟินพ้นโทษตอนอายุมากแล้ว ไม่มีงานทำและไม่มีญาติคนใดยอมรับ สุดท้ายต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวก่อนล้มป่วยเสียชีวิต

เมื่อคำทำนายจบลง กระแสอุ่นบางเบาก็ซึมเข้าสู่ร่าง หลินเยว่ชิงก้มมองข้อมือขวา เส้นชีวิตซึ่งมีเพียงเธอมองเห็นยาวขึ้นราวปลายเล็บ นี่คือบุญจากการช่วยชีวิตและหยุดเหตุร้าย ไม่เกี่ยวกับของขวัญหรือคำขอบคุณในไลฟ์ ต่อให้ไม่มีผู้ชมสักคน ผลที่เธอได้รับก็ไม่ต่างกัน

ตอนเพิ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ชีวิตของเธอเหลือไม่ถึงเจ็ดวัน ทั้งยังสั้นลงเรื่อย ๆ การจดทะเบียนกับสือเยี่ยนโจวทำให้สายวาสนาเชื่อมเข้ากับปราณมงคลสีม่วงทองของเขา ตราบใดที่ทะเบียนสมรสยังมีผล พลังชีวิตซึ่งพร่องไปในแต่ละวันจะได้รับการเติมกลับหลังข้ามคืน

แต่ข้อตกลงนี้มีเวลาเพียงหนึ่งปี สือเยี่ยนโจวไม่เต็มใจกับการแต่งงานซึ่งคุณย่าเป็นผู้จัดการให้ และหลินเยว่ชิงก็ไม่คิดรั้งคนที่ไม่ได้รักตนไว้ ก่อนถึงวันหย่า เธอต้องสะสมบุญให้มากพอจะมีชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นทันทีที่สายวาสนาขาด เส้นชีวิตก็จะกลับมาหดสั้นอีกครั้ง

เมื่อเห็นเส้นตรงข้อมือขยับขึ้นเพียงนิดเดียว เธอก็รู้ว่าหนทางนี้ยังอีกไกล

ต้นอ่อนริมหน้าต่าง: สะใจมาก คนทำร้ายคนอื่นก็ควรได้รับผลแบบนี้

ผู้ใช้098765: อย่างน้อยคุณเหอจะผ่านมันไปได้ ขอให้หลังจากนี้พบแต่คนดี ๆ นะ

ส้มหวาน: ยอมรับว่าตอนแรกคิดว่าเป็นการจัดฉาก แต่ตำรวจมากันจริง ๆ อาจารย์ทำนายถูกหมดเลย

พระจันทร์ครึ่งเสี้ยว: ทั้งสวย ทั้งเก่ง แถมแจ้งตำรวจไว้ก่อน ฉันกดติดตามแล้วค่ะ!

เบื่อโลก: ก็แค่บังเอิญ พวกคุณเชื่อกันง่ายเกินไปหรือเปล่า

ยอดติดตามกับของขวัญเพิ่มขึ้นพร้อมจำนวนผู้ชม หลายคนแชร์ไลฟ์ต่อไปยังกลุ่มสนทนา บัญชีใหม่ในหมวดดูดวงซึ่งไม่ใช่กระแสหลักกลับมีผู้ชมทะลุหนึ่งพันคนตั้งแต่วันแรก หลินเยว่ชิงไม่ได้เสียเวลาอ่านคำชมทั้งหมด เธอกดรับสายลำดับที่สอง ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบห้าปรากฏขึ้นอีกฝั่งของหน้าจอ ผมสั้นยุ่งเหมือนเพิ่งลุกจากเตียง ใต้ตาดำคล้ำ ใบหน้าซีดจนผู้ชมสังเกตเห็นทันที

“อาจารย์หลิน ช่วยผมด้วยครับ!”

คนรักเสี่ยวอวี่: หน้าตาเหมือนเจอผีมาจริง ๆ เลย

จัมป์ก่อนแล้วค่อยคิด: คราวนี้คงไม่ใช่เรื่องนอกใจแล้วนะ

ชายหนุ่มชื่อหานจื่ออัน เขาสูดลมหายใจลึกก่อนเล่าเรื่องเมื่อคืน หลังทำงานล่วงเวลาจนดึก เขากลับถึงห้องเช่า อาบน้ำแล้วนอนเล่นโทรศัพท์ตามปกติ เพิ่งปิดไฟได้ไม่ถึงนาที เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏข้างเตียง

ตอนแรกเขานึกว่าตาฝาด แต่แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ทำให้เห็นหญิงผมยาวยืนห่างจากหมอนไม่ถึงครึ่งเมตร ใบหน้าซีดเทา เลือดไหลจากตา จมูก และมุมปาก เล็บทั้งสองมือยาวผิดมนุษย์ ที่น่ากลัวที่สุดคือปลายเท้าของเธอลอยอยู่เหนือพื้น หานจื่ออันไม่กล้าร้อง ได้แต่มุดใต้ผ้าห่ม เหลือช่องเล็ก ๆ ไว้หายใจ

ผีสาวไม่ได้พุ่งเข้าหาหรือบีบคอ เธอลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง ก่อนหยิบเมล็ดแตงออกมาแกะกินทีละเม็ด เสียงเปลือกแตกดังกรอบแกรบอยู่ข้างหูตลอดทั้งคืน บางครั้งเธอยังโน้มหน้าเข้ามามองช่องผ้าห่ม คล้ายอยากรู้ว่าเขาหลับหรือยัง หานจื่ออันจึงต้องกลั้นหายใจจนหน้าแดง แล้วค่อยแอบสูดอากาศตอนอีกฝ่ายหันไปคายเปลือกเมล็ดแตง

เขานอนตัวแข็ง ไม่กล้าพลิกตัว ไม่กล้าเอื้อมมือไปเปิดไฟ โทรศัพท์อยู่ห่างแค่ช่วงแขนแต่ก็ไม่กล้าหยิบมาโทรขอความช่วยเหลือ เพราะกลัวแสงจากหน้าจอจะดึงความสนใจ กระทั่งแสงเช้าส่องลอดผ้าม่าน ผีสาวจึงลุกขึ้น

ชายหนุ่มคิดว่าถึงเวลาตาย ถึงขั้นเตรียมร้องขอชีวิต แต่สิ่งที่เธอทำกลับเป็นการหยิบไม้กวาดกับที่โกยผงจากระเบียงมาเก็บเปลือกเมล็ดแตงซึ่งตกอยู่เต็มพื้น เทลงถังขยะ แล้วนำของกลับไปวางที่เดิมก่อนหายตัวไป ข้อความในไลฟ์หยุดชั่วอึดใจ ก่อนเสียงหัวเราะในรูปตัวอักษรจะท่วมหน้าจอ

คลุ้มคลั่งทุกวัน: ขอโทษนะ ฉันรู้ว่าคุณกลัว แต่ผีอะไรกินเสร็จแล้วกวาดพื้นเองด้วย ฮ่า ๆ ๆ

ฝูงลิงเต็มเขาแต่ก้นฉันเหมือนลูกท้อที่สุด: ฟังดูแต่งเกินไปแล้วพี่ชาย

กอดซ้ายกอดขวา: ผีสาวคงคิดว่า นั่งกินของว่างดูมนุษย์กลัวก็ดีเหมือนกัน

อ่านนิยายก่อนนอน: เข้างานกินเมล็ดแตง เลิกงานเก็บกวาดแล้วกลับโลกวิญญาณ มีความรับผิดชอบกว่าฉันอีก

เสี่ยวเสวียนไม่กินต้นหอม: สะอาดและขยันขนาดนี้ ลองชวนอยู่ด้วยกันไหม

ปลาน้อยห้ามปฏิเสธ: กฎของยุทธภพ ห้ามทำร้ายคนที่หลบอยู่ใต้ผ้าห่ม

งานศพแสนโรแมนติก: แน่ใจหรือว่าไม่ใช่แฟนนายตอนล้างเครื่องสำอาง

หานจื่ออันหน้าแดงด้วยความโมโห “ผมไม่ได้แต่งเรื่อง แล้วก็ไม่มีแฟน ไม่มีภรรยาด้วย ผมโสด!”

งานศพแสนโรแมนติก: ที่แท้ก็คนโสด ถ้าอย่างนั้นไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว

เจ้าตัวถึงกับพูดไม่ออก เขาถูกผีเฝ้าข้างเตียงจนเกือบช็อก แต่ผู้ชมกลับสนใจว่าผีสาวกวาดเปลือกเมล็ดแตงสะอาดหรือไม่

“อาจารย์ครับ ผมไม่รู้จักเธอจริง ๆ แล้วตามผมมาทำไม”

หลินเยว่ชิงพิจารณาใบหน้าของเขา ใต้ดวงตามีเงาดำ ไอหยินบาง ๆ เกาะอยู่รอบไหล่ เป็นร่องรอยของคนที่เพิ่งอยู่ใกล้วิญญาณ แต่ยังไม่ถึงขั้นถูกหมายเอาชีวิต

“เมื่อวานก่อนกลับบ้าน คุณเก็บของที่ไม่ใช่ของตัวเองมาหรือเปล่าคะ”

หานจื่ออันนิ่งคิด ก่อนยกโทรศัพท์เดินออกจากห้องนอน ระหว่างทางยังหันกลับไปมองประตูอยู่สองครั้ง ราวกับกลัวว่าผีสาวจะโผล่ตามหลัง ภาพสั่นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วน้ำเต้าสีน้ำตาลเข้มขนาดประมาณข้อมือก็ปรากฏตรงหน้ากล้อง ตัวน้ำเต้ามีรอยคล้ำตามอายุและลายสลักซึ่งมองเห็นไม่ชัดผ่านกล้อง

“เมื่อคืนผมเห็นมันตกอยู่ข้างถนน ดูเก่าแต่ลายสวยก็เลยเก็บมาวางบนชั้น หรือว่าผู้หญิงคนนั้น...”

“เธออยู่ในน้ำเต้าค่ะ”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง น้ำเต้าก็หลุดจากมือหานจื่ออัน กระแทกพื้นกระเบื้องแตกเป็นหลายชิ้น เขาถอยกรูดจนชนขอบโต๊ะ สีหน้าตื่นกลัวยิ่งกว่าเดิม หลินเยว่ชิงมองเศษน้ำเต้าแล้วเงียบไปเล็กน้อย “ไม่จำเป็นต้องทิ้งก็ได้ค่ะ แค่จัดการวิญญาณที่อาศัยอยู่ข้างในก็พอ น้ำเต้าใบนั้นมีอายุอย่างน้อยหนึ่งร้อยปี ลายบนผิวเป็นฝีมือช่างเก่า ถ้ายังสมบูรณ์น่าจะขายได้ราคาดี”

หานจื่ออันก้มมองเศษของเก่าบนพื้น ปากอ้าอยู่พักใหญ่

“หนึ่งร้อยปีหรือครับ”

“อย่างน้อยค่ะ”

ความกลัวผีถูกความเสียดายเงินเบียดหายไปชั่วขณะ เขาทรุดนั่งข้างโต๊ะเหมือนเพิ่งเห็นโบนัสทั้งปีแตกกระจายอยู่ตรงหน้า

รวยกะทันหัน: ถ้าฉันหัวเราะดังไป จะดูไม่มีศีลธรรมหรือเปล่า

คลุ้มคลั่งทุกวัน: ตอนแรกยังอิจฉาที่เก็บของเก่าได้ ตอนนี้สบายใจแล้ว พวกเรากลับมาจนด้วยกันเหมือนเดิม

เทพยังบอกว่าฉันอ่อนโยน: ต้องต่อแถวหัวเราะไหม หรือหัวเราะได้เลย ฉันขอก่อนแล้วกัน ฮ่า ๆ ๆ

หานจื่ออันเกือบปิดหน้าจอหนี แต่พอนึกว่าผีสาวอาจยังอยู่ในห้องก็รีบหันกลับมาหาหลินเยว่ชิง

“น้ำเต้าแตกแล้ว เธอจะออกมาเลยไหมครับ”

“น้ำเต้าเป็นแค่ที่อาศัย วิญญาณไม่ได้สลายไปด้วย คืนนี้เธอยังมาหาคุณได้ค่ะ”

ชายหนุ่มที่เพิ่งเสียดายของเก่าหน้าซีดลงอีกครั้ง จากข้อมูลบัญชี หลินเยว่ชิงเห็นว่าทั้งสองอยู่ในไห่เฉิง แต่เรื่องนี้จัดการผ่านกล้องไม่ได้ เธอต้องไปตรวจห้องและพบวิญญาณด้วยตัวเอง

“ส่งหมายเลขติดต่อกับที่อยู่มาทางข้อความส่วนตัวค่ะ หลังปิดไลฟ์ฉันจะไปหา”

หานจื่ออันเบิกตากว้าง “อาจารย์จะมาจริงหรือครับ” พอได้รับคำยืนยัน เขาก็แทบร้องไห้ รีบส่งข้อมูลมาจนเกือบพิมพ์เลขห้องผิด ผู้ชมกลับไม่ยอมให้จบง่าย ๆ หลายคนอยากเห็นผีสาวผู้รักความสะอาด บ้างขอให้ตั้งกล้องไว้ข้างเตียง บ้างแนะนำให้ซื้อเมล็ดแตงเตรียมรับแขกอีกถุง หานจื่ออันรีบปฏิเสธ เขายอมเสียเงินซื้อของไหว้ทั้งร้าน แต่ไม่ยอมอยู่รอต้อนรับเธอตามลำพังอีกคืน

หลินเยว่ชิงจึงรับปากว่า หากไม่กระทบผู้เกี่ยวข้องและไม่ทำให้เจ้าของห้องตกอยู่ในอันตราย เธอจะเปิดไลฟ์ระหว่างเข้าไปจัดการวิญญาณ ทุกคนจึงยอมปล่อยหานจื่ออันไปพัก แน่นอนว่ายังมีคนกล่าวหาว่าเรื่องทั้งหมดเตรียมบทไว้แล้ว ผีสาวอาจเป็นนักแสดงแต่งหน้า ส่วนน้ำเต้าก็เป็นของประกอบฉากราคาถูก หลินเยว่ชิงไม่คิดเสียเวลาโต้เถียง เมื่อถึงเวลา สิ่งที่ควรเห็นก็จะปรากฏเอง

เธอตัดการเชื่อมสายแล้วเปิดรายชื่อผู้ส่งของขวัญยืนยันอีกครั้ง

“ต่อไปเป็นดวงที่สาม และเป็นดวงสุดท้ายของคืนนี้ค่ะ”