10. ตอนที่ 9: สัตว์อสูรคู่ใจ? นี่มันลูกเจี๊ยบอ้วนจอมตะกละชัดๆ!
ตอนที่ 9: สัตว์อสูรคู่ใจ? นี่มันลูกเจี๊ยบอ้วนจอมตะกละชัดๆ!
แสงอรุณเบิกฟ้า ขับไล่ความมืดมิดแห่งราตรี สายลมเย็นสบายพัดผ่านเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวงตระกูลหลิน
หลังจากเมื่อวานหลินเฟยเพิ่งจัดการ ‘หมักปุ๋ยชีวภาพ’ และได้กินผลท้อสวรรค์รสเลิศไป เช้าวันนี้เขาก็ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างกายเบาหวิวราวกับขนนก สายตากระจ่างใสจนมองเห็นมดตัวเล็กๆ ที่กำลังไต่กำแพงห่างออกไปสิบจ้างได้อย่างชัดเจน
“อืม... อากาศตอนเช้านี่มันดีจริงๆ ผลไม้เมื่อวานคงมีวิตามินสูงมาก กินแล้วตื่นมาสมองแล่นปรู๊ดปร๊าดเลย”
หลินเฟยบิดขี้เกียจไปมา โดยไม่รู้ตัวเลยว่า การบิดขี้เกียจของเขานั้น ทำให้ลมปราณรอบตัวสั่นกระเพื่อมจนมิติเกิดรอยร้าวเล็กๆ ระดับพลังของเขาที่ทะลวงขึ้นอย่างบ้าคลั่งเมื่อวาน บัดนี้ได้ผสานเข้ากับกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นจนสมบูรณ์แบบ กลายเป็นยอดฝีมือขั้นรวบรวมลมปราณระดับ 5 ที่มีรากฐานมั่นคงดั่งขุนเขา!
เขาก้าวเท้าออกจากเรือนที่พังทลายไปครึ่งซีก ตั้งใจจะไปตักน้ำจากบ่อน้ำหลังบ้านมาล้างหน้าล้างตา ทว่าในจังหวะนั้นเอง...
ณ ชั้นฟ้าที่เก้า เหนือมวลเมฆาอันไกลโพ้น
เปรี้ยงงงงงงงง!!!
อสนีบาตสวรรค์สีม่วงทมิฬฟาดผ่าลงมาดั่งมังกรพิโรธ ท้องฟ้าถูกฉีกกระชากออกเป็นทางยาว รัศมีทำลายล้างกวาดล้างเมฆมงคลจนแหลกสลาย!
ท่ามกลางพายุสายฟ้าอันบ้าคลั่งนั้น ปรากฏร่างของวิหคเพลิงขนาดยักษ์ ปีกทั้งสองข้างกางออกกว้างกว่าร้อยจ้าง ขนทุกเส้นเปล่งประกายสีทองอร่ามดุจดวงอาทิตย์ กลิ่นอายความศักดิ์สิทธิ์และโบราณกาลแผ่ซ่านจนมิติสั่นสะเทือน
มันคือ ‘วิหคสุริยันบรรพกาล’ สัตว์เทวะระดับตำนานที่หลับใหลมานานนับหมื่นปี!
บัดนี้ มันกำลังเผชิญกับ ‘ทัณฑ์สวรรค์เก้าล้างผลาญ’ เพื่อทะลวงเข้าสู่ขอบเขตพระเจ้า! ทว่า ด้วยบาดแผลเก่าจากการต่อสู้กับเผ่ามังกรเมื่อพันปีก่อน ทำให้พลังของมันไม่สมบูรณ์
"มารดามันเถอะ! สวรรค์ช่างไร้เมตตา! รอให้เปิ่นจุน (ข้าผู้เป็นใหญ่) รอดไปได้ก่อนเถอะ ข้าจะเผาสวรรค์ชั้นเก้าให้เป็นเถ้าถ่าน!"
วิหคสุริยันคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น มันรวบรวมเปลวเพลิงสุริยันเฮือกสุดท้ายเข้าปะทะกับอสนีบาตสวรรค์สายที่เก้า!
ตูมมมมมมมมมม!!!
แสงสว่างวาบกลบทุกสรรพสิ่ง แรงระเบิดทำให้มิติแตกร้าวเป็นวงกว้าง วิหคสุริยันบรรพกาลไม่อาจต้านทานพลังแห่งทัณฑ์สวรรค์ได้ ร่างกายอันใหญ่โตของมันหดเล็กลงอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาแก่นแท้แห่งชีวิต เปลวเพลิงสีทองดับวูบ ขนที่เคยสวยงามถูกสายฟ้าเผาจนเกรียมดำ!
ร่างที่เหลือเพียงก้อนกลมๆ สีดำไหม้เกรียม ร่วงหล่นจากชั้นฟ้าที่เก้า ทะลวงผ่านชั้นเมฆ ดิ่งพสุธาลงสู่ทวีปเบื้องล่างประดุจดาวตกที่ไร้แสง!
ฟิ้ววววววว... ครืนนนน!
หลินเฟยที่กำลังง่วนอยู่กับการตักน้ำ หูของเขาได้ยินเสียงแหวกอากาศแหลมปรี๊ด ตามมาด้วยเสียงวัตถุบางอย่างตกกระแทกพื้นดินในป่าไผ่หลังบ้านเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดินโคลนกระเด็นปลิวว่อนมาถึงขอบบ่อน้ำ
"เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!? อุกกาบาตตกเรอะ หรือว่าพวกสมาคมคนบ้ากำลังภายในเอาขยะมาทิ้งบ้านข้าอีกแล้ว!"
ด้วยความหงุดหงิดที่ลานบ้านอันเงียบสงบถูกทำลาย หลินเฟยคว้า 'ไม้กวาดทางมะพร้าว' อาวุธคู่กายประจำวัน เดินตรงไปยังจุดเกิดเหตุทันที
เมื่อฝุ่นควันจางลง หลินเฟยก็พบกับหลุมอุกกาบาตขนาดย่อมๆ ลึกประมาณครึ่งเมตร ตรงกลางหลุมนั้น มีสิ่งมีชีวิตขนาดเท่ากำปั้น รูปร่างกลมป้อม ขนไหม้เกรียมจนดูไม่ออกว่าเป็นตัวอะไร นอนหงายท้องหายใจรวยรินอยู่
"หืม? ตัวอะไรเนี่ย..." หลินเฟยใช้ด้ามไม้กวาดเขี่ยๆ ก้อนสีดำนั้นอย่างระมัดระวัง
สิ่งมีชีวิตนั้นขยับตัวเล็กน้อย พลิกตัวกลับมา เผยให้เห็นจะงอยปากเล็กๆ และดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความโกรธแค้น!
‘บังอาจ! เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ! กล้าเอาเศษไม้โสโครกมาแตะต้องร่างอันศักดิ์สิทธิ์ของวิหคสุริยันบรรพกาลผู้นี้รึ! หากเปิ่นจุนมีพลังอยู่สักหนึ่งในสิบส่วน จะแผดเผาเจ้าให้กลายเป็นธุลี!’
วิหคสุริยันในร่างหดจิ๋วพยายามเชิดหน้าขึ้น ส่งกระแสจิตคำรามด้วยความหยิ่งทะนง ทว่า สิ่งที่เปล่งออกมาจากจะงอยปากเล็กๆ นั้นกลับเป็น...
"จิ๊บ! จิ๊บ! จิ๊บ!"
หลินเฟยกระพริบตาปริบๆ มองสิ่งมีชีวิตตรงหน้า สลับกับมองเศษขนที่ไหม้เกรียมหลุดร่วง
"อ้าว... ลูกเจี๊ยบนี่หว่า สงสัยตกลงมาจากรังนกอินทรีบนหน้าผาแน่ๆ โดนฟ้าผ่าซะเกรียมเป็นลูกชิ้นปิ้งเลย น่าสงสารจริงๆ"
"จิ๊บ!! (ลูกเจี๊ยบบิดาเจ้าสิ! ข้าคือสัตว์เทวะ!)" วิหคสุริยันกระพือปีกสั้นๆ ที่ไร้ขนของมันอย่างเกรี้ยวกราด แต่ด้วยความอ่อนเพลียและบาดแผลจากทัณฑ์สวรรค์ ทำให้มันสะดุดล้มหน้าคะมำลงกับพื้นดิน คางกระแทกอย่างแรง
"โถๆๆ ไม่ต้องกลัวนะ ตัวกลมปุ๊กขนาดนี้ เดินยังไม่แข็งเลย แถมน่าจะหิวโซด้วยสินะ" หลินเฟยย่อตัวลง ช้อนร่างอ้วนกลมดำปิ๊ดปี๋ของ ‘ลูกเจี๊ยบ’ ขึ้นมาวางบนฝ่ามืออย่างเบามือ
ความอบอุ่นจากฝ่ามือของมนุษย์ผู้นี้ ทำให้วิหคสุริยันชะงักไปชั่วครู่ มันสัมผัสได้ถึงกระแสพลังปราณที่แปลกประหลาด... มันเป็นปราณที่บริสุทธิ์ ไร้ที่ติ และล้ำลึกยิ่งกว่าพลังเซียนใดๆ ที่มันเคยพบเจอ!
‘มนุษย์ผู้นี้... ไม่ใช่คนธรรมดา! กลิ่นอายบนตัวของเขาราวกับผสานเป็นหนึ่งเดียวกับมรรคาสวรรค์! นี่ข้าตกลงมาอยู่ในดงของยอดฝีมือเฒ่าจำแลงกายงั้นรึ?!’
วิหคสุริยันเริ่มหวาดหวั่น หากยอดฝีมือผู้นี้รู้ว่ามันคือสัตว์เทวะที่กำลังบาดเจ็บ จะต้องจับมันไปสกัดเป็นโอสถอายุวัฒนะแน่ๆ! มันต้องหาทางหนี!
"จิ๊บ... จ๊อกกกก~"
ทว่า ท้องของวิหคสุริยันกลับทรยศ มันส่งเสียงร้องโครกครากประท้วงออกมาเสียงดังสนั่น แก่นแท้พลังชีวิตที่หดหายไปทำให้มันต้องการพลังงานอย่างเร่งด่วน ความหิวโหยเข้าครอบงำจนหน้ามืด
"ฮ่าๆๆ หิวจนท้องร้องเสียงดังกว่าตัวอีกนะเจ้านี่" หลินเฟยหัวเราะร่วน เอานิ้วจิ้มพุงกลมๆ ของมันเบาๆ "รอเดี๋ยวนะ ข้าเพิ่งรื้อเจอ 'ข้าวสาร' ในหีบเก็บของเมื่อวาน เดี๋ยวจะเอามาแช่น้ำให้นิ่มๆ จะได้กินง่ายๆ"
หลินเฟยอุ้มลูกเจี๊ยบไหม้เกรียมเดินกลับเข้าไปในครัวที่พังยับเยิน เขาวางมันลงบนโต๊ะไม้ที่เพิ่งซ่อมลวกๆ จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในป้ายหยกมิติ หยิบถุงผ้าเก่าๆ ออกมา
ภายในถุงผ้านั้น บรรจุเมล็ดข้าวสารสีขาวอมฟ้าใสแจ๋ว แต่ละเมล็ดเปล่งแสงระยิบระยับราวกับดวงดาว มันคือ ‘ข้าวสารผลึกวิญญาณระดับเซียน’ ซึ่งเป็นของล้ำค่าที่เกิดจากการควบแน่นของพลังปราณฟ้าดินนับพันปี เพียงเม็ดเดียวก็ทำให้จอมยุทธ์แคว้นนี้ฆ่าฟันกันเลือดล้างแผ่นดินได้!
แต่สำหรับหลินเฟย... มันก็แค่ข้าวสารกลิ่นหอมๆ ที่หุงแล้วน่าจะอร่อยดี
หลินเฟยเทข้าวสารผลึกวิญญาณลงในถ้วยกระเบื้องบิ่นๆ ประมาณหนึ่งกำมือ จากนั้นก็หันไปหยิบน้ำเต้าที่บรรจุ ‘น้ำพุสวรรค์เก้าชั้นฟ้า’ (ที่เขาคิดว่าเป็นแค่น้ำบาดาลรสกร่อยนิดๆ) เทราดลงไปผสมให้ข้าวสารนิ่มลง
"เอ้า กินซะสิ จะได้โตไวๆ" หลินเฟยเลื่อนถ้วยกระเบื้องไปตรงหน้าวิหคสุริยัน "ข้าตั้งชื่อให้เจ้าว่า ‘น่องทอง’ (เสี่ยวจินทุ่ย) ก็แล้วกัน อนาคตถ้าเจ้าโตขึ้น ข้าหวังว่าต้นขาเจ้าจะอวบอั๋นเหลืองอร่ามน่ากินเหมือนชื่อนะ!"
วิหคสุริยันที่ได้ยินชื่อ ‘น่องทอง’ ถึงกับคิ้วกระตุก (ถ้ามันมีคิ้วให้กระตุก) ‘มารดามันเถอะ! นี่มันตั้งชื่อเตรียมเชือดข้าชัดๆ! ข้าคือวิหคสุริยันผู้ยิ่งใหญ่ จะมาลดตัวกินอาหารไก่วัดแบบนี้... เอ๊ะ?!’
สายตาของสัตว์เทวะเบิกกว้างเมื่อจ้องมองเข้าไปในถ้วยกระเบื้องบิ่นๆ
‘ขะ... ข้าวสารนั่น! มันคือข้าวผลึกวิญญาณระดับเซียน! แถมน้ำที่ใช้แช่... นั่นมันน้ำพุศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นฟ้าที่หายสาบสูญไปแล้วนี่! ของพรรค์นี้ แม้แต่ในดินแดนเทพยังหาดูได้ยากยิ่ง ทำไมมนุษย์ผู้นี้ถึงเอามันมาทำเป็นอาหารไก่?!’
ความหยิ่งยโสศักดิ์ศรีสัตว์เทวะมลายหายไปในพริบตา วิหคสุริยัน หรือ ‘น่องทอง’ ไม่รอช้า มันพุ่งพรวดเอาหน้ามุดลงไปในถ้วยกระเบื้อง แล้วสวาปามข้าวสารผลึกวิญญาณเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม!
จั๊บๆๆๆๆ! กร้วมๆๆ! เอิ๊ก!
วินาทีที่ข้าวผลึกวิญญาณและน้ำพุสวรรค์ไหลลงสู่กระเพาะ พลังงานบริสุทธิ์มหาศาลก็ระเบิดออกภายในร่างของน่องทอง! บาดแผลจากทัณฑ์สวรรค์ที่เคยสาหัสจนแทบเอาชีวิตไม่รอด เริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว เส้นลมปราณที่ขาดสะบั้นถูกเชื่อมต่อใหม่ เปลวเพลิงสุริยันเส้นเล็กๆ เริ่มลุกโชนขึ้นที่กลางอกของมันอีกครั้ง!
‘สวรรค์! พลังปราณช่างหนาแน่นเหลือเกิน! เพียงแค่หนึ่งมื้อ ข้าก็ฟื้นฟูพลังมาได้ถึงหนึ่งส่วน! ยอดฝีมือผู้นี้... ไม่ใช่แค่คนธรรมดา เขาต้องเป็นพระเจ้าจำแลงกายมาแน่ๆ!’
น่องทองกินจนหมดถ้วย เกลี้ยงเกลาชนิดที่ว่าไม่ต้องล้างถ้วยเลยทีเดียว มันเงยหน้าขึ้นมามองหลินเฟยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
จากสายตาอาฆาตแค้น กลายเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความประจบสอพลอ! มันพุงกางจนแทบจะกลิ้งได้ มันเดินเตาะแตะเข้าไปหาหลินเฟย เอาหัวกลมๆ ล้านๆ ของมันถูไถไปที่หลังมือของชายหนุ่มอย่างออดอ้อน
"จิ๊บ~ จิ๊บ~ (นายท่าน! ได้โปรดรับข้าเป็นข้ารับใช้ด้วยเถิด! ข้าจะเป็นสัตว์อสูรคู่ใจที่ซื่อสัตย์ที่สุดของท่าน! ขอแค่มีข้าวอร่อยๆ แบบนี้ให้กินทุกวัน!)"
หลินเฟยมองลูกเจี๊ยบพุงกางที่กำลังเอาหัวไถมือเขาอย่างขบขัน เขาลูบหัวมันเบาๆ
[ติ๊ง! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์โบราณแสดงความจำนงขอทำพันธสัญญา!] [ทำการผูกพันธสัญญานายบ่าวโดยอัตโนมัติ...] [ท่านได้รับสัตว์อสูรคู่ใจ: วิหคสุริยันบรรพกาล (สถานะปัจจุบัน: ลูกเจี๊ยบอ้วนจอมตะกละ)]
"อ้าว ระบบขึ้นแจ้งเตือนอะไรเนี่ย? สัตว์อสูรคู่ใจ? วิหคสุริยัน?" หลินเฟยอ่านข้อความในหัวแล้วเลิกคิ้ว ก่อนจะก้มมองไอ้ก้อนสีดำกลมๆ ที่กินจนเรอเอิ๊กๆ ตรงหน้า
"วิหคบ้าบออะไรกัน ระบบเอ็งก็ตาถั่วเหมือนกันนะเนี่ย ดูยังไงนี่มันก็แค่ลูกเจี๊ยบอ้วนๆ ที่กินเก่งจนน่ากลัวชัดๆ" หลินเฟยส่ายหัวอย่างระอา "เอาเถอะ ในเมื่อตกลงมาบ้านข้า ข้าก็จะเลี้ยงเจ้าไว้กิน... เอ้ย เลี้ยงไว้ดูเล่นแก้เหงาก็แล้วกัน"
"จิ๊บ! (ขอบคุณนายท่าน!)" น่องทองกระโดดดึ๋งๆ อย่างดีใจ โดยไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของมันเกือบจะได้กลายเป็นไก่ย่างไปแล้ว
"กินเสร็จแล้วก็ต้องออกกำลังกายนะน่องทอง ไป ช่วยข้าคาบเศษไม้พวกนี้ไปทิ้งหน่อย ข้าจะเอาพื้นที่ตรงนี้มาสร้างเล้าไก่ให้เจ้า"
หลินเฟยชี้ไปที่กองไม้กระดานผุพัง (ซึ่งจริงๆ แล้วคือเศษไม้ที่เคลือบไปด้วยปราณกระบี่ไร้ลักษณ์จากการต่อสู้เมื่อวันก่อน) น่องทองผู้บัดนี้กลายเป็นทาสรักของกิน พยักหน้ารับคำสั่งอย่างแข็งขัน มันอ้าปากงับเศษไม้ที่มีน้ำหนักหลายร้อยชั่ง แล้วเดินเตาะแตะไปทิ้งที่กองขยะอย่างว่าง่าย
ภาพของอดีตสัตว์เทวะผู้เคยเผาผลาญสวรรค์ กำลังทำหน้าที่เป็นกรรมกรแบกหามสร้างเล้าไก่ให้ตัวเอง เป็นภาพที่หากยอดฝีมือในยุทธภพมาเห็นคงต้องกระอักเลือดตายด้วยความอัปยศ!
ในขณะเดียวกัน ณ ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ใจกลางทวีป
เหล่าบรรพจารย์และเจ้าสำนักระดับสูงจากทุกสารทิศ ต่างพากันเหาะเหินเดินอากาศมารวมตัวกันด้วยใบหน้าเคร่งเครียด พวกเขากำลังจ้องมองเข็มทิศดาราที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
"เมื่อครู่นี้... กลิ่นอายของสัตว์เทวะระดับบรรพกาลตกลงมายังทวีปของเรา! ทิศทางนั้น... คือเมืองหลวงตระกูลหลิน!" เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน
"วิหคเพลิงร่วงหล่นจากฟ้า! หากผู้ใดได้ครอบครองมัน จะต้องกลายเป็นเจ้ายุทธภพไร้พ่ายอย่างแน่นอน! สั่งการลงไป! ระดมยอดฝีมือทั้งหมด มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงตระกูลหลิน ค้นหาสัตว์เทวะให้พบก่อนสำนักอื่น!"
คลื่นลมแห่งความวุ่นวายกำลังก่อตัวขึ้นทั่วยุทธภพ ขุมกำลังนับไม่ถ้วนกำลังมุ่งหน้ามายังเมืองหลวงเล็กๆ แห่งนี้!
แต่ทว่า... ที่เรือนท้ายเมืองอันเงียบสงบ
"เฮ้ย น่องทอง! อย่าไปจิกหนอนปราณตัวนั้นนะ นั่นมันของมีพิษ! มากินข้าวโพดคลุกรำนี่มา!"
"จิ๊บ... (นายท่าน ข้าเกลียดรำข้าว ข้าอยากกินข้าวผลึกวิญญาณ!)"
หลินเฟยกำลังตอกตะปูสร้างเล้าไก่ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ โดยมีลูกเจี๊ยบอ้วนกลมวิ่งเตาะแตะตามตูดก้นบิดไปมา การใช้ชีวิตสไตล์สโลว์ไลฟ์ของปรมาจารย์เร้นกายกับสัตว์อสูรคู่ใจสุดจอมตะกละ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
***