ตอนที่ 10: เสี่ยวฮั่ว... ไฟแช็กมีชีวิตของข้า

แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องลงมาร้อนผ่าว บรรยากาศรอบเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวงตระกูลหลินเริ่มแห้งแล้ง ลมพัดพาเอากลิ่นดินและไหม้หญ้าฟุ้งกระจายไปทั่วลานบ้าน

หลังจากหลินเฟยเพิ่งสร้าง ‘เล้าไก่ระดับสวรรค์’ ให้เจ้า ‘น่องทอง’ สัตว์อสูรลูกเจี๊ยบอ้วนจอมตะกละเสร็จสรรพ เขาก็เกิดหิวข้าวขึ้นมาอีกรอบ ชายหนุ่มปาดเหงื่อพลางมองไปยังกองไม้ผุและหม้อดินเผาร้าวๆ (เตาหลอมบรรพกาล) ที่ตั้งอยู่อย่างน่าสงสารกลางลานบ้าน

"เฮ้อ... เล้าไก่ก็เสร็จแล้ว ได้เวลาทำอาหารเย็นสักที แต่ปัญหาคือ... ฟางแห้งหมดเกลียด ไม้ขีดไฟก็ไม่มี หินจุดไฟในครัวก็แตกแหลกไปตั้งแต่เมื่อคืนก่อน นึกอยากจะจุดไฟต้มน้ำผัดผักแต่ละที มันช่างยากเย็นแสนเค็ญเสียจริง"

หลินเฟยถอนหายใจยาว พลางล้วงมือเข้าไปใน ‘ป้ายหยกมิติ’ ร่างกายเบาหวิวโคจรปราณสลักอักขระค้นหาของกระจุ๊กกระจิ๊กอย่างเลื่อนลอย ชายหนุ่มงมมือไปเจอวัตถุชิ้นหนึ่งที่มีอุณหภูมิร้อนฉ่าจนแทบลวกมือ

"อ๊ะ! มีอะไรกลมๆ ร้อนๆ อยู่ท้ายมิติด้วยแฮะ... เอาออกมาดูหน่อยซิ"

ควับ!

หลินเฟยชักมือกลับออกมา บนฝ่ามือของเขาปรากฏ ‘ดวงไฟดวงหนึ่ง’ ขนาดเท่าลูกปิงปอง เปลวเพลิงสีแดงอมฟ้าหมุนวนบิดเบี้ยวไปมาอย่างฉุนเฉียว กลิ่นอายความร้อนแรงของมันสูงลิ่วจนอากาศรอบๆ ฝ่ามือหลินเฟยบิดเบี้ยวกลายเป็นเกลียวคลื่น!

ดวงไฟดวงนี้ไม่ใช่เพลิงธรรมดา แต่มันคือ ‘ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์’ เพลิงวิเศษในตำนานที่มีอายุมากกว่าหมื่นปี! มันเกิดจากการกลั่นตัวของอัคคีใต้หล้าผสมผสานกับอัคคีสวรรค์ สามารถแผดเผาภูเขาให้กลายเป็นกลายเป็นมหาสมุทรลาวาได้ภายในเสี้ยววินาที!

ยามปกติ ดวงจิตเพลิงนี้จะหลับใหลอยู่ใต้ส่วนลึกสุดของป้ายหยกมิติเพื่อสะสมตบะ แต่วันนี้บังเอิญหลินเฟยล้วงมือไปคว้าจุกจุดศูนย์กลางลมปราณของมันเข้าพอดี ทำให้มันตื่นขึ้นมาด้วยความเกรี้ยวกราดสุดขีด!

‘บังอาจ! เจ้ามนุษย์ไร้รากปราณ! กล้าดีอย่างไรมาปลุกเปิ่นจุน (ข้าผู้เป็นใหญ่) จากการหลับใหล! ข้าคืออัคคีสวรรค์ที่จะเผาทำลายล้างทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นผุยผง! จงมอดไหม้ไปเสียเถอะ!’

ดวงจิตเพลิงส่งกระแสจิตคำรามลั่นในระดับวิญญาณ เสียงแผดร้องของมันแฝงไว้ด้วยรังสีฆ่าฟันอันมหาศาล มันขยายขนาดขึ้นทันที ส่องแสงสีส้มแดงสว่างวาบดั่งดวงอาทิตย์ย่อส่วน เตรียมจะระเบิดคลื่นความร้อนแผดเผาร่างของหลินเฟยให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา!

ทว่า...

หลินเฟยจ้องมองดวงไฟกระโดดดึ๋งๆ บนฝ่ามือด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเอานิ้วชี้อีกข้าง ‘จิ้ม’ ลงไปบนดวงจิตเพลิงเบาๆ

จึ้ก!

"โอ้โห! สว่างใช้ได้เลยแฮะ แถมอุ่นกำลังดีเลยด้วย... แต่ทำไมชอบส่งเสียงฟู่ๆ ขู่ข้าจังวะ?" หลินเฟยพึมพำพลางพิจารณาดวงไฟตรงหน้า

กระแสความร้อนระดับเผาผลาญขุนเขาที่เพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์ปล่อยออกมา เมื่อสัมผัสกับผิวหนังของหลินเฟย กลับถูก ‘ทักษะวิถีคุมไฟเบื้องต้น’ และปราณบริสุทธิ์ในร่างของชายหนุ่มสลายให้กลายเป็นเพียง ‘ความอุ่นระดับน้ำอุ่นล้างหน้า’ ไปอย่างง่ายดาย!

ดวงจิตเพลิงชะงักกึก! ดวงตาดวงเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นจากเปลวไฟเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

‘กะ... เกิดอะไรขึ้น?! เพลิงอัคคีสวรรค์ของข้า... ละลายร่างมันไม่ได้เรอะ?! แถมพลังปราณที่แผ่ออกมาจากตัวมัน... นี่มันพลังกดทับระดับเซียนโบราณชัดๆ! นิ้วที่มันจิ้มลงมาเมื่อกี้ ราวกับเอาขุนเขาหิมาลัยทับหัวข้าไว้เลย!’

"จิ๊บ! (สมน้ำหน้า! โดนเจ้า นายท่านกดหัวแล้วสิ!)"

เสียงร้องเย้ยหยันดังขึ้นจากข้างเตา น่องทอง—อดีตวิวิหคสุริยันบรรพกาลในร่างลูกเจี๊ยบอ้วน เดินเตาะแตะเข้ามาจ้องมองดวงจิตเพลิงด้วยสายตาเหนือกว่า น่องทองยืดอกอ้วนๆ ชูคออย่างภาคภูมิใจ

ดวงจิตเพลิงหันไปมองน่องทอง แล้วก็ต้องตัวสั่นสะท้านจนเปลวไฟเกือบดับ! ‘นั่นมัน... สัตว์เทวะวิหคสุริยันบรรพกาล! สัตว์อสูรร่างเทพที่ควบคุมอัคคีได้สูงส่งกว่าข้า! ทำไม... ทำไมมันถึงไปนอนหมอบเลียตูดมนุษย์ผู้นี้เหมือนสัตว์เลี้ยงข้างถนนแบบนั้นล่ะ?!’

ความหยิ่งยโสของดวงจิตเพลิงหมื่นปีพังทลายลงในเสี้ยววินาที! มันตรัสรู้ได้ทันทีว่า มนุษย์ตรงหน้านี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่มันคือ ‘มหาวายร้ายเร้นกาย’ ระดับที่สามารถจับสัตว์เทวะมาเป็นสัตว์เลี้ยง และจับอัคคีสวรรค์มาเล่นเป็นก้อนแป้งได้!

"อืม... ตัวเล็กๆ ถือสะดวก จุดติดง่าย ไม่ต้องใช้หินกระทบกันให้เจ็บมือ..." หลินเฟยพยักหน้ากับตัวเองด้วยความพึงพอใจ "เอาล่ะ ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่า ‘เสี่ยวฮั่ว’ (เจ้าไฟน้อย) ก็แล้วกัน!"

‘เสี่ยวฮั่ว?! ตั้งชื่อข้าเหมือนชื่อสุนัขพันธุ์ทางเนี่ยนะ! ข้าคืออัคคีสวรรค์—’

"เสี่ยวฮั่ว!" หลินเฟยส่งเสียงเรียกพลางชี้นิ้วไปที่ใต้หม้อดินเผา "ไป จุดไฟใต้เตาให้ข้าหน่อย ข้าจะต้มน้ำต้มกุนเชียง"

ดวงจิตเพลิงเสี่ยวฮั่วอยากจะปฏิเสธและพุ่งชนหน้าหลินเฟยให้รู้แล้วรู้รอด ทว่า เมื่อมันสบตาเข้ากับสายตาอันเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจข่มขวัญระดับพลิกฟ้าคว่ำดิน (ซึ่งจริงๆ หลินเฟยแค่กำลังคิดว่าจะกินกุนเชียงกี่ชิ้นดี) เสี่ยวฮั่วก็ลำคอแห้งผาก!

มันรีบลอยตัวดึ๋งๆ ลงไปนอนสงบเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ใต้เตาหม้อดินเผาทันที เปลวไฟสีแดงอมฟ้าพวยพุ่งขึ้นห่อหุ้มก้นหม้ออย่างนอบน้อม

"โอ้โห! ไม่งอแงเลยแฮะ คุมระดับไฟได้นิ่งมาก! ดีกว่าไฟแช็ก Zippo โลกเก่าข้าอีก!" หลินเฟยยิ้มร่า ลูบหัวเปลวไฟเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "เป็นไฟแช็กมีชีวิตที่รู้ความจริงๆ ดีมาก เสี่ยวฮั่ว!"

เสี่ยวฮั่วทำได้เพียงน้ำตาตกใน ‘จากเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์ที่สะเทือนยุทธภพ... บัดนี้ข้ากลายเป็น 'ไฟแช็กหุงข้าว' ของปรมาจารย์เฒ่าไปเสียแล้ว!’

ในขณะที่หลินเฟยกำลังสุขสันต์กับการจุดไฟต้มน้ำอยู่นั้นเอง...

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เสียงแหวกอากาศอันรุนแรงดังมาจากเหนือผืนป่าไผ่ด้านหลังเรือน! เงาร่างสามสายพุ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วดุจดาวตก ก่อนจะทิ้งตัวลงแตะพื้นลานบ้านเสียงดัง ตึง!

ฝุ่นโคลนฟุ้งกระจายไปทั่วทิศทาง พร้อมกับรังสีฆ่าฟันอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาข่มขวัญจนต้นไม้ใบหญ้าเหี่ยวเฉาลงในทันที!

ผู้มาใหม่คือชายฉกรรจ์สามคนในชุดเกราะเหล็กดำ สลักลวดลายหมาป่าคำรามอย่างน่ากลัว พวกมันคือ ‘สามพยัคฆ์ทมิฬ’ ยอดฝีมือสายฆาตกรรมแห่ง ‘พรรคหมาป่าโลหิต’ ขุมกำลังระดับกลางที่ถูกตระกูลสายหลักว่าจ้างมาด้วยค่าหัวมหาศาล!

ผู้นำกลุ่มคือ ‘เหลิ่งเฟิง’ ชายหน้าแผลเป็น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมโหด ระดับพลังของมันอยู่ถึง ‘ขั้นสร้างรากฐาน ระดับ 9’ อีกเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ขั้นจินตัน! ส่วนลูกน้องอีกสองคนก็อยู่ในขั้นสร้างรากฐานระดับ 5!

"เหอะ! ที่นี่น่ะหรือ เรือนท้ายเมืองอันน่าสงสัย?" เหลิ่งเฟิงแค่นเสียงเย็นชา กวาดสายตามองซากเรือนพังๆ ด้วยความดูแคลน "กากขยะหลินเฟยอยู่นี่เอง! พวกตระกูลสายหลักช่างไร้ฝีมือเสียจริง ถึงได้ขวัญอ่อนกลัวขยะก้อนนี้กันนัก!"

หลินเฟยที่กำลังประคองหม้อน้ำบนเตา ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอา

"พวกเจ้าเป็นใครกันอีกเนี่ย? วันๆ ไม่ทำงานทำการกันหรือไง ถึงชอบเหาะลงมาจากฟ้าทำฝุ่นตลบใส่หม้อต้มน้ำของข้าจังเลย! รู้ไหมว่าฝุ่นมันลงไปในน้ำต้มหมดแล้ว!" หลินเฟยโวยวาย มือยังคงถือฝาหม้อไว้แน่น

เหลิ่งเฟิงหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆ! ไอ้ขยะ! เจ้ายังไม่รู้ตัวอีกหรือว่าความตายกำลังมาเยือน! พวกข้าคือ 'สามพยัคฆ์ทมิฬ' รับคำสั่งมาตัดหัวเจ้าไปส่งตระกูลสายหลัก! จงยอมจำนนเสียเถอะ—"

คำพูดของเหลิ่งเฟิงชะงักกึกไปดื้อๆ!

ดวงตาของมันและลูกน้องอีกสองคน จ้องมองลงไปที่ ‘ใต้เตาหม้อดินเผา’ ของหลินเฟยด้วยความตกตะลึงจนเบ้าตาแทบฉีก!

สิ่งที่พวยพุ่งอยู่ใต้หม้อดินเผาร้าวๆ ใบนั้น... มันคือเปลวไฟสีแดงอมฟ้าที่แผ่กลิ่นอายบรรพกาลออกมาอย่างมหาศาล! คลื่นความร้อนบริสุทธิ์นั้นทำให้ยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานอย่างพวกมันรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังถูกเผาผลาญ!

"นั่นมัน... นั่นมัน 'ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์' อัคคีวิเศษในตำนานใช่หรือไม่?!" ลูกน้องคนหนึ่งร้องเสียงหลง ตัวสั่นงันงกประดุจลูกนกโดนน้ำเย็น

"สวรรค์! อัคคีวิเศษที่สามารถแผดเผาเมืองหลวงให้กลายเป็นผุยผง... ทำไม... ทำไมมันถึงไปนอนจุดไฟหุงข้าวอยู่ใต้หม้อดินเผาผุๆ ใบนั้นได้ล่ะ?!" ลูกน้องอีกคนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

เหลิ่งเฟิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มันพยายามรวบรวมความกล้า ‘ไม่จริง! มนุษย์ขยะอย่างมันจะควบคุมอัคคีสวรรค์ได้ยังไง! ต้องเป็นอาวุธกลอุบายแน่ๆ!’

"อย่าไปกลัวมัน! มันก็แค่โชคดีเก็บดวงจิตเพลิงที่บาดเจ็บได้เท่านั้น! ฆ่ามันซะ แล้วแย่งชิงเพลิงสวรรค์มาเป็นของพรรคเรา!" เหลิ่งเฟิงตวาดลั่น ชักกระบี่เหล็กดำออกจากฝัก รังสีลมปราณพุ่งสูงถึงขีดสุด!

"ลุยยยย!"

สามพยัคฆ์ทมิฬทะยานร่างเข้ามาพร้อมกัน กระบี่ในมือของพวกมันวาดผ่านอากาศ เกิดเป็นสายลมปราณสีดำรูปหมาป่าสามตัว พุ่งเข้าใส่หลินเฟยหมายจะสับร่างเขาให้เป็นชิ้นๆ!

หลินเฟยมองดูโจรสามคนพุ่งเข้ามาพร้อมกับกระบี่แหลมคม ในใจเขารู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง

"เฮ้อ... คนพวกนี้นี่พูดไม่รู้ฟังจริงๆ ทำฝุ่นใส่ต้มน้ำข้าไม่พอ ยังจะเอาดาบมาแกว่งเล่นแถวครัวอีก! ถ้าหม้อต้มน้ำข้าคว่ำขึ้นมา จะทำยังไง!"

หลินเฟยหันไปก้มมองเสี่ยวฮั่วใต้เตา "เสี่ยวฮั่ว! ช่วยข้าพ่นไฟไล่พวกนี้ไปหน่อยซิ! เอาแค่พอขนคิ้วไหม้ก็พอนะ อย่าให้ถึงกับตายล่ะ เดี๋ยวเปรอะเปื้อนลานบ้านข้าอีก!"

เสี่ยวฮั่วใต้เตาที่กำลังอัดอั้นตันใจจากการถูกกดขี่มานาน ทันทีที่ได้รับคำสั่งจาก 'นายท่าน' มันก็ราวกับได้ปลดปล่อยความโกรธแค้นทั้งหมดออกไปใส่พวกสามพยัคฆ์ทมิฬ!

‘พวกขยะเอ๋ย! นายท่านสั่งให้ข้าเผาพวกเจ้า! จงรับรู้ถึงความกริ้วของอัคคีสวรรค์เสียเถอะ!’

โฮ้กกกกกกกกก!!!

ดวงจิตเพลิงเสี่ยวฮั่วขยายร่างขึ้นในพริบตา! มันพ่นลำแสงเพลิงสีส้มแดงพุ่งออกจากใต้เตาประดุจมังกรอัคคีพิโรธ! ลำแสงเพลิงแหวกอากาศผ่านร่างของสามพยัคฆ์ทมิฬไปอย่างรวดเร็วและงดงาม!

ความร้อนระดับหกพันองศาแผ่ซ่านออกไปในเสี้ยววินาที!

คลื่นลมปราณสีดำรูปหมาป่าของสามพยัคฆ์ทมิฬ สลายหายไปในอากาศทันทีที่สัมผัสกับเปลวไฟ! กระบี่เหล็กดำในมือของพวกมัน ละลายกลายเป็นของเหลวสีแดงหยดลงพื้นราวกับเทียนไขโดนไฟลน!

"อ๊ากกกกกกกก!"

สามพยัคฆ์ทมิฬกรีดร้องโหยหวน ร่างของพวกมันถูกคลื่นความร้อนซัดกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบจ้าง ตกลงไปกองกับพื้นโคลนหลังป่าไผ่!

แม้ว่าเสี่ยวฮั่วจะยับยั้งชั่งใจตามคำสั่งของหลินเฟย ไม่ได้แผดเผาพวกลูกกระจ๊อกพวกนี้ให้กลายเป็นเถ้าถ่าน แต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นก็สยดสยองไม่แพ้กัน!

ชุดเกราะเหล็กดำของพวกมันละลายหายไปจนหมดสิ้น! เสื้อผ้าถูกไฟลอนจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวหนังที่แดงสุกประดุจกุ้งต้ม! และที่สำคัญที่สุด... ผม คิ้ว ขนตา และขนทั่วร่างกายของพวกมันทั้งสามคน ถูกไฟสลายหายไปจนเกลี้ยงเกลา ไร้ซึ่งขนแม้แต่เส้นเดียว!

หัวของสามพยัคฆ์ทมิฬบัดนี้เกลี้ยงเกลาและเงาวับดั่งลูกมะพร้าวปลอกเปลือก!

"กะ... คิ้วของข้า! ผมของข้า! วรยุทธ์ของข้าสลายไปครึ่งหนึ่งแล้ว!" เหลิ่งเฟิงกุมหัวล้านเลี่ยนของตัวเอง น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

มันมองกลับไปที่หลินเฟย ซึ่งกำลังยืนถือฝาหม้อ มองมาที่พวกมันด้วยสายตาเรียบเฉย โดยมีดวงจิตเพลิงลอยวนเวียนอยู่รอบตัวประดุจสัตว์เลี้ยงแสนรู้

‘พิโรธสวรรค์! มันไม่ใช่คน! มันคือเทพมารอัคคีจุติ! มันสามารถสั่งการอัคคีสวรรค์ให้เผาผลาญเฉพาะวรยุทธ์และขนของพวกเรา โดยไม่ทำลายชีวิตได้ถึงเพียงนี้! พลังในการควบคุมอัคคีของมันบรรลุถึงขั้นไร้ต่อต้านแล้ว!’

"หนี! หนีเร็ว! อย่าอยู่ให้มันจับเผาเป็นไก่หยอง!" เหลิ่งเฟิงแผดเสียงล้งเล้ง

สามยอดฝีมือผู้เกรียงไกรแห่งพรรคหมาป่าโลหิต บัดนี้กลายเป็นชายล้านเลี่ยนสามคนที่อุ้มเป้ากางเกงหลุดลุ่ย วิ่งกระเตงๆ หนีเตลิดเปิดเปิงเข้าป่าไผ่ไปอย่างหมดสภาพ วิ่งไปร้องไห้โฮไปตลอดทาง!

หลินเฟยมองตามแผ่นหลังล้านเลี่ยนของพวกมันส่ายหัวเบาๆ

"บอกว่าอย่าทำฝุ่นตลบก็ไม่เชื่อ โดนไฟลี้หน้าจนหัวล้านเลยเห็นไหมล่ะ... เอาเถอะ อย่างน้อยก็น้อยกว่าครั้งก่อน ไม่ต้องตามเช็ดโคลน"

หลินเฟยหันกลับมามองเสี่ยวฮั่วที่ลอยดึ๋งๆ กลับลงไปนอนอยู่ใต้เตาหม้อดินเผาอย่างว่าง่าย

"ทำได้ดีมากเสี่ยวฮั่ว คราวหน้าถ้าระดับไฟนิ่งแบบนี้ตลอด ข้าจะหาไผ่หวานมาต้มให้เจ้าดมกลิ่นนะ"

‘ดะ... ดมกลิ่นไผ่หวาน?! ขอบคุณนายท่าน!’ เสี่ยวฮั่วส่งกระแสจิตนอบน้อม เปลวไฟกะพริบปริบๆ ประดุจสุนัขกำลังสั่นหางด้วยความดีใจ

ในขณะเดียวกัน ณ สมาคมปรุงยาแห่งเมืองหลวงตระกูลหลิน

ห้องโถงใหญ่ของสมาคมบัดนี้คึกคักไปด้วยผู้คน ยอดฝีมือและผู้นำตระกูลใหญ่ต่างมารวมตัวกันเพื่อรอคอยการประมูลครั้งยิ่งใหญ่ประจำปี

บนเวทีประมูล ‘หลินเยว่’ คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน สวมชุดราตรีสีเขียวมรกตงดงามเลอค่า กำลังยืนอยู่ข้าง ‘ผู้อาวุโสเฉิน’ ปรมาจารย์นักประมูล

"ทุกท่าน!" หลินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง แฝงไว้ด้วยลมปราณอันนุ่มนวล "วันนี้ หอประมูลจันทร์กระจ่าง มีความยินดีที่จะนำเสนอสินค้าตะวันโด่งเดี่ยว... 'โอสถพาราเซตามอล' ระดับสิบส่วนเต็ม จากปรมาจารย์เร้นกาย!"

ผู้อาวุโสเฉินค่อยๆ เปิดผ้าคลุมสีแดงออก เผยให้เห็นกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุโอสถสีขาวเม็ดสวยงาม

วูบ!

กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของโอสถแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องโถง ละอองแสงสีทองควบแน่นเป็นรูปร่างของมังกรและหงส์ลอยวนเวียนอยู่เหนือกระบอกไม้ไผ่!

"สวรรค์! ละอองมังกรหงส์! โอสถระดับสิบส่วนเต็มจริงๆ ด้วย!"

"โอสถนี้สามารถรักษาบาดแผลภายในและเพิ่มพูนปราณได้ถึงร้อยปี! ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าโอสถของราชวงศ์เสียอีก!"

เสียงฮือฮาดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถง บรรดาผู้นำตระกูลและเจ้าสำนักต่างพากันตาโตด้วยความโลภ!

"ราคาเริ่มต้น... หนึ่งแสนตำลึงทอง!" ผู้อาวุโสเฉินประกาศเสียงดัง

"ข้าให้ สองแสนตำลึงทอง!" เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ตะโกนพรวดขึ้นมาทันที

"ห้าแสนตำลึงทอง! ตระกูลหวังขอแย่งชิงโอสถเม็ดนี้!"

"หนึ่งล้านตำลึงทอง!"

การประมูลเป็นไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ราคาของ 'โอสถพาราเซตามอล' พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดลงที่ ห้าล้านตำลึงทอง! ซึ่งเป็นราคาสูงสุดในประวัติศาสตร์การประมูลของเมืองหลวง!

หลินเยว่มองดูกระบอกไม้ไผ่ในมือด้วยความเลื่อมใสจับใจ ‘ปรมาจารย์เร้นกายท่านนี้... ยาสูตรธรรมดาของท่าน กลับมีมูลค่าสูงส่งถึงเพียงนี้! หากตระกูลหลินสายหลักได้ครอบครองท่านไว้ ย่อมสามารถสยบได้ทั่วทั้งยุทธภพ!’

นางหันไปสั่งการผู้คุ้มกันเสียงเข้ม "สั่งคนของเราออกไปสืบหาตัวปรมาจารย์ท่านนี้ให้พบ! ไม่ว่าจะต้องทุ่มเททองคำหรือเทียบเชิญระดับสูงเท่าใด ตระกูลหลินของเราต้องดึงตัวท่านมาเป็นผู้อาวุโสสูงสุดให้ได้!"

"รับทราบขอรับคุณหนูใหญ่!"

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า 'ปรมาจารย์เร้นกาย' ผู้สร้างโอสถมูลค่าห้าล้านตำลึงทองนั้น... บัดนี้กำลังนั่งซดน้ำต้มกุนเชียงร้อนๆ อยู่หลังบ้านซอมซ่อ โดยมีลูกเจี๊ยบอ้วนคอยจิกเศษกุนเชียง และมีไฟแช็กมีชีวิตคอยทำหน้าที่หรี่ไฟใต้เตาให้อย่างรู้ใจ!

"อืม... น้ำซุปร้อนๆ กับไฟแช็กเสี่ยวฮั่วนี่มันเข้ากันได้ดีจริงๆ คืนนี้คงนอนหลับสบายแน่นอน!" หลินเฟยยิ้มร่าพลางซดน้ำซุปคำโตอย่างมีความสุข

***