ตอนที่ 11: ยาแก้ปวดหัวที่หอประมูลจันทร์กระจ่าง

ยามค่ำคืนล่วงเลยมาถึง โคมไฟสีแดงนับร้อยดวงถูกจุดขึ้นสว่างไสวทั่วโถงประมูลอันโอ่อ่าของ ‘หอประมูลจันทร์กระจ่าง’ สถานที่ซึ่งรวบรวมทรัพย์สมบัติและของล้ำค่าที่สุดในเมืองหลวง บรรยากาศภายในโถงชั้นล่างและห้องโถง VIP ชั้นบนเนืองแน่นไปด้วยเหล่ายอดฝีมือ เจ้าสำนัก และผู้นำตระกูลใหญ่ เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ดังระเบ็งเซ็งแซ่ประหนึ่งคลื่นลูกใหญ่ในมหาสมุทร

เหตุผลที่ยอดฝีมือผู้เหี้ยมโหดและเศรษฐีผู้ร่ำรวยมารวมตัวกันแน่นขนัดในค่ำคืนนี้ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น... ‘โอสถพาราเซตามอล’ ยาแก้ปวดสลายพิษระดับสิบส่วนเต็มที่เล่าลือกันว่าสกัดโดย ‘ปรมาจารย์เร้นกาย’!

ทว่า ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังบ้าคลั่งแข่งขันประมูลโอสถเม็ดละล้านตำลึงทองนั้น...

ณ มุมมืดท้ายตลาดริมกำแพงหอประมูล หลินเฟยในชุดผ้าฝ้ายสีซีดปะชุน สวมหมวกสานใบเก่ากำลังยืนกอดอก มองดูความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ข้างกายของเขามี ‘น่องทอง’ ลูกเจี๊ยบอ้วนจอมตะกละยืนคาบกิ่งไม้ผุๆ อยู่ในปาก และในกระเป๋าเสื้อมี ‘เสี่ยวฮั่ว’ ดวงจิตเพลิงที่หลับใหลซุกตัวสร้างความอุ่นให้อยู่เงียบๆ

"เฮ้อ... คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมดวะ? แค่ยาแก้ปวดหัวเม็ดละไม่ถึงสิบบาทที่ข้าสกัดไว้แจกเพื่อนบ้าน ทำไมถึงได้แย่งกันประมูลจนแทบจะเหยียบกันตายขนาดนั้น?" หลินเฟยถอนหายใจยาว พลางถูมือแก้หนาว

เมื่อเช้านี้ หลังจากที่เขาหุงข้าวต้มกุนเชียงกินเสร็จ เขารู้สึกว่ากระบอกไม้ไผ่ที่เคยใส่ 'ยาแก้ปวดหัวพาราเซตามอล' ซึ่งเคยกดออกมาจากระบบเมื่อหลายวันก่อนนั้นมันเกะกะ เขาเลยเดินเอายาที่เหลืออีกร้อยกว่าเม็ดใส่กระบอกไม้ไผ่เก่าๆ มาฝากตาแก่คนหนึ่งที่หน้าหอประมูล โดยบอกว่า ‘ช่วยเอาไปขายให้หน่อย จะเอาเงินไปซื้อหมูสามชั้นกับข้าวสารเพิ่ม’

ใครจะไปนึกว่าตาแก่คนนั้นจะเป็นถึง ‘ผู้อาวุโสเฉิน’ นักประมูลอันดับหนึ่ง และยานั้นจะกลายเป็นสินค้าไฮไลท์ที่คนทั้งเมืองแย่งชิงกัน!

"จิ๊บ~ (นายท่าน... ข้าหิวแล้ว ยาพวกนั้นมันไม่ได้อร่อยสักนิด ทำไมพวกมนุษย์โง่ๆ ถึงยอมจ่ายเงินเยอะแยะเพื่อซื้อเศษแป้งนั่นกันนะ?)" น่องทองส่งกระแสจิตออดอ้อนพลางเอาหัวไถขาหลินเฟย

"นั่นสิ น่องทอง ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" หลินเฟยลูบหัวมันเบาๆ "เอาเถอะ ในเมื่อพวกเขาอยากได้นัก ข้าก็แค่รอรับเงินแล้วไปซื้อหมูสามชั้นเกรดเอมาทำพะโล้คืนนี้ก็พอ"

ณ โถงประมูลชั้นบน (ห้อง VIP หมายเลข 1)

บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมหรูหราตบแต่งด้วยหยกและทองคำตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

‘หลินเยว่’ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิน ยืนทอดสายตามองลงไปยังลานประมูลเบื้องล่าง ข้างกายของนางคือ ‘ผู้อาวุโสเก้าแห่งตระกูลหลินสายหลัก’ ชายชราหน้าตาเหี้ยมโหดที่มีระดับพลังถึง ‘ขั้นจินตัน ระดับ 2’ ยอดฝีมือระดับครึ่งเทพที่ตระกูลสายหลักส่งมาเพื่อควบคุมการประมูลในคืนนี้!

"ผู้อาวุโสเก้า... ราคาของโอสถพาราเซตามอล พุ่งสูงถึงห้าล้านสองแสนตำลึงทองแล้วขอรับ!" ผู้คุ้มกันกราบเรียนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ผู้อาวุโสเก้าแห่งตระกูลสายหลักแค่นเสียงเหี้ยม "หึ! ห้าล้านตำลึงทองแล้วอย่างไร?! โอสถระดับสิบส่วนเต็มที่มีลวดลายเมฆามงคลเช่นนี้ ต่อให้ต้องทุ่มเงินทั้งคลังตระกูล หรือต้องฆ่าล้างหอประมูลนี้ ตระกูลหลินสายหลักของเราก็ต้องได้มันมา! ยานี้จะช่วยให้ 'ท่านบรรพบุรุษ' ที่กำลังธาตุไฟแทรกทะลวงเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณทารกได้!"

หลินเยว่ขมวดคิ้วงดงามเล็กน้อย นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "ผู้อาวุโสเก้า โปรดสำรวมด้วย ที่นี่คือหอประมูลจันทร์กระจ่าง มีกฎระเบียบของยุทธภพ การใชีกำลังแย่งชิงจะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลหลินเสื่อมเสีย อีกอย่าง... เรายังไม่รู้ว่า 'ท่านปรมาจารย์เร้นกาย' ผู้สร้างยานี้คือใคร หากไปทำล่วงเกินเข้า ตระกูลเราอาจจะพบกับความพินาศ!"

"เหอะ! ปรมาจารย์เร้นกายรึ?!" ผู้อาวุโสเก้าแค่นหัวเราะอย่างทระนง "บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องหลอกลวงของพวกนักประมูลก็ได้! ในแคว้นเล็กๆ แห่งนี้ จะมียอดฝีมือระดับปรุงโอสถสิบส่วนเต็มได้อย่างไร? บางทีหมอเทวดาผู้นั้นอาจจะตายไปแล้ว หรือไม่ก็เป็นแค่ตาแก่ไร้พลังที่บังเอิญค้นพบสูตรยาโบราณ!"

เปรี้ยง!

ไม่ทันที่ผู้อาวุโสเก้าจะพูดจบประโยค!

ประตูโถงประมูลด้านล่างก็ถูกพลังลมปราณอันชั่วร้ายกระแทกจนแหลกเป็นผุยผง! ควันดำและกลิ่นคาวเลือดเหม็นเน่าพุ่งทะลักเข้ามาภายในโถงประมูลประดุจพายุหมุน!

"ฮ่าๆๆๆ! โอสถสิบส่วนเต็มรึ?! ของล้ำค่าเช่นนี้ คู่ควรกับ 'สำนักสำราญพิษ' ของพวกข้าเท่านั้น!"

เสียงคำรามแหลมสูงดุจปีศาจดังสะท้อนไปทั่วโถง ร่างในชุดคลุมสีดำยาวนับร้อยร่างพุ่งทะยานเข้ามาล้อมรอบลานประมูลไว้ทุกทิศทาง! ผู้นำของพวกมันคือชายชราหน้าตาเหี้ยมเกรียม ผิวหนังสีเขียวคล้ำ ดวงตาสีส้มวาวโรจน์ด้วยความบ้าคลั่ง มันคือ ‘ประธานสำนักสำราญพิษ’ ยอดฝีมือ ‘ขั้นจินตัน ระดับ 5’!

"นั่นมัน... สำนักสำราญพิษ! พวกมันยกพวกมาบุกหอประมูล!" เสียงผู้คนร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว ฝูงชนเริ่มแตกตื่นวิ่งหนีกันอย่างทุลักทุเล

ประธานสำนักสำราญพิษหัวเราะลั่น มันสะบัดแขนเสื้อ ปล่อย 'หมอกพิษหมื่นซากศพ' สีเขียวเข้มออกมาปกคลุมทั่วโถงชั้นล่าง ผู้คนนับร้อยที่สูดดมเข้าไปต่างกรีดร้องโหยหวน ล้มลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายบนพื้น!

"ผู้อาวุโสเฉิน! ส่งกระบอกไม้ไผ่ใส่โอสถสิบส่วนเต็มมาให้ข้าเสียดีๆ! มิเช่นนั้น ข้าจะสังหารคนในหอประมูลนี้ให้หมดสิ้น!" ประธานสำนักสำราญพิษตวาดลั่น รังสีฆ่าฟันอันมหาศาลกดทับจนผู้อาวุโสเฉินบนเวทีประมูลกระอักเลือดออกมาคำโต!

"บังอาจ!"

ผู้อาวุโสเก้าแห่งตระกูลหลินสายหลักทะยานร่างออกจากห้อง VIP ลงมายืนบนเวที รังสีลมปราณขั้นจินตันระดับ 2 ระเบิดออกปะทะกับหมอกพิษอย่างดุเดือด!

"สำนักสำราญพิษ! กล้าดียังไงมารนหาที่ตายในเมืองหลวงตระกูลหลิน! โอสถเม็ดนี้ ตระกูลหลินสายหลักของข้าจับจองแล้ว!" ผู้อาวุโสเก้าเหวี่ยงฝ่ามือเข้าใส่ประธานสำนักพิษทันที!

ตูมมมมมมมมมม!!!

คลื่นลมปราณระดับจินตันสองสายปะทะกันอย่างรุนแรง อาคารหอประมูลสั่นสะเทือนเสาเรือนแตกร้าว เศษหินและกระจกแตกกระจายว่อน! ยอดฝีมือทั้งสองฝ่ายเปิดฉากตะลุมบอนกันอย่างเหี้ยมโหดเพื่อแย่งชิงกระบอกไม้ไผ่บรรจุโอสถพาราเซตามอล!

ท่ามกลางความวุ่นวายและการฆ่าฟันอันน่าสะพรึงกลัวนั้น...

แกร๊ก...

บานประตูด้านหลังเวทีประมูลถูกผลักออกเบาๆ

หลินเฟยเดินก้าวขาผ่านซากประตูที่พังทลายเข้ามาในโถงประมูลด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีด ในมือของเขายังคงถือถุงผ้าปานปะชุนสำหรับใส่เงินค่าขายยา

"เฮ้ยๆๆ! ทำไมเสียงดังกันจังวะ? แล้วนี่กลิ่นอะไรเนี่ย... เหม็นเหมือนก๊าซไข่เน่าผสมส้นเท้าเลย!" หลินเฟยเอามืออุดจมูก พลางโบกมือไล่หมอกพิษสีเขียวที่ลอยผ่านหน้า

ดวงตาของเขากวาดมองไปบนเวที เห็นผู้อาวุโสเฉินกำลังนอนกระอักเลือดกุมกระบอกไม้ไผ่ไว้แน่น โดยมีสองยอดฝีมือขั้นจินตันกำลังสู้กันดุเดือดจนเศษปูนกระเด็นใส่กระบอกไม้ไผ่จนเกือบจะแตก!

"เฮ้ย! ตาแก่เฉิน! กระบอกไม้ไผ่ข้า! ระวังหน่อยสิ ยานั้นข้าใส่กระบอกไม้อย่างดีเลยนะ เดี๋ยวก็แตกหมดหรอก!" หลินเฟยส่งเสียงโวยวาย เดินตรงเข้าไปบนเวทีประมูลหน้าตาเฉย โดยไม่สนใจหมอกพิษหรือคลื่นลมปราณที่กำลังระเบิดอยู่รอบๆ เลยแม้แต่น้อย!

หมอกพิษหมื่นซากศพที่สามารถละลายกระดูกคนได้ภายในเสี้ยววินาที ทันทีที่ลอยเข้าใกล้ตัวหลินเฟย กลับถูก 'ปราณบริสุทธิ์ติดตัว' สลายกลายเป็นเพียง 'อากาศเย็นๆ' ไปอย่างน่าอัศจรรย์!

การปรากฏตัวของชายหนุ่มสวมหมวกสานในชุดผ้าฝ้ายซีดๆ ทำให้การต่อสู้บนเวทีชะงักกึกไปชั่วครู่!

ประธานสำนักสำราญพิษและผู้อาวุโสเก้าแห่งตระกูลหลิน ต่างหยุดมือแล้วหันมามองหลินเฟยด้วยสายตาตกตะลึง!

"ไอ้หนุ่มนี่มันใครกัน?! เดินผ่านหมอกพิษหมื่นซากศพของข้าเข้ามาได้โดยไร้บาดแผลเรอะ?!" ประธานสำนักพิษตาโตเท่าไข่ห่าน

"ไอ้ขยะหลินเฟย?!" ผู้อาวุโสเก้าแห่งตระกูลหลินจำหน้าชายหนุ่มได้ทันที มันตวาดลั่น "เจ้าขยะท้ายเมือง! เจ้ามาทำอะไรที่นี่?! อยากรนหาที่ตายหรือไง!"

หลินเฟยไม่ได้สนใจคำด่าของผู้อาวุโสเก้าเลยแม้แต่น้อย เขาเดินไปย่อตัวลงข้างๆ ผู้อาวุโสเฉิน หยิบกระบอกไม้ไผ่มาจากมือของชายชราอย่างถือวิสาสะ เปิดฝาออกดูแล้วเช็คความเรียบร้อย

"อืม... ยายังอยู่ครบร้อยเม็ด ไม่เสียหาย" หลินเฟยพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันไปพูดกับผู้อาวุโสเฉิน 
"ตาแก่... ข้าให้ยานี้มาขาย ได้เงินหรือยัง? ข้าหิวข้าวแล้วเนี่ย น่องทองมันก็นั่งรอกินพะโล้อยู่ข้างนอก"

คำพูดอันเรียบง่ายและไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อสถานการณ์ของหลินเฟย ทำให้โถงประมูลเงียบกริบลงในทันที!

ผู้อาวุโสเฉินที่นอนกระอักเลือดอยู่ เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด! ชายชราพยายามยันตัวขึ้นกราบยกมือไหว้หลินเฟยด้วยสัญชาตญาณ!

"ท่าน... ท่านปรมาจารย์! ท่านคือ... เจ้าของโอสถกระบอกนี้หรือขอรับ?!" ผู้อาวุโสเฉินถามเสียงสั่นระริก

"เออใช่ ยาแก้ปวดหัวนี่ข้าสกัดเองกับมือเมื่อวันก่อน" หลินเฟยตอบตรงๆ "มีอะไรเรอะ?"

"อะไรนะ?!!!"

เสียงร้องตะโกนด้วยความตกตะลึงดังประสานเสียงขึ้นทั่วยอดโถงประมูล!

หลินเยว่ที่มองลงมาจากห้อง VIP ชั้นบน อ้าปากค้างจนกิ๊บติดผมแทบร่วง! ‘ไอ้ขยะหลินเฟยแห่งเรือนท้ายเมือง... แท้จริงแล้วคือ 'ปรมาจารย์เร้นกาย' ผู้สกัดโอสถสิบส่วนเต็มในตำนานอย่างนั้นหรือ?! บ้าไปแล้ว! เป็นไปไม่ได้!’

"ฮ่าๆๆๆๆ!" ประธานสำนักสำราญพิษหัวเราะลั่นจนตัวโยก "หลอกเด็กหรือไง! ไอ้เด็กเมื่อวานซืนชุดปะชุนคนนี้น่ะหรือคือปรมาจารย์ปรุงยา?! เจ้าคงเป็นแค่เด็กรับใช้ที่ขโมยยามาล่ะสิ!"

ดวงตาของประธานสำนักพิษวาวโรจน์ด้วยความละโมบ มันไม่เชื่อว่าหลินเฟยคือปรมาจารย์ แต่เชื่อว่าหลินเฟยคือตัวเกะกะที่ถือของล้ำค่าอยู่!

"ตายซะเถอะไอ้หนุ่ม! 'ฝ่ามือพิษละลายวิญญาณ'!"

ประธานสำนักสำราญพิษพุ่งตัวเข้าใส่หลินเฟยดุจอุกกาบาตทมิฬ! ฝ่ามือสีเขียวเข้มแผ่กลิ่นอายพิษร้ายแรงระดับจินตัน ฟาดโครมเข้าใส่หัวของหลินเฟยหมายจะสังหารให้ดับดิ้นในพริบตา!

"ท่านปรมาจารย์ระวัง!" ผู้อาวุโสเฉินร้องเตือนเสียงหลง

หลินเฟยที่กำลังก้มลงมองกระบอกไม้ไผ่ ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเต็มทน

"โอ๊ย! อะไรนักหนาวะ! คนเขากำลังคุยเรื่องธุรกิจกันอยู่! เอาปากเหม็นๆ กับมือเขียวๆ มาแกว่งผ่านหน้าข้าทำไมเนี่ย?!"

ด้วยความรำคาญใจ หลินเฟยยกมือขวาขึ้น 'ตบ' ออกไปเบาๆ ราวกับกำลังปัดแมลงวันตัวหนึ่งที่บินมารบกวน!

ทว่า ในสายตาของระบบและมรรคาแห่งสวรรค์... นี่คือกระบวนท่าสุดยอดแห่งการสั่งสอน!

[เปิดใช้งานทักษะติดตัว: 'ฝ่ามือสลายละอองปราณ'!]

เพี๊ยะ!!!!!

เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหอประมูล!

ฝ่ามือพิษระดับจินตันอันน่าสะพรึงกลัวของประธานสำนักสำราญพิษ ถูกฝ่ามือธรรมดาๆ ของหลินเฟยตบสลายหายไปในอากาศราวกับควันไฟ! และปะทะเข้ากับใบหน้าซีกขวาของประธานสำนักพิษอย่างจัง!

กร๊อบ!

กระดูกแก้มและฟันรวงร่วงหลุดออกจากปากของยอดฝีมือขั้นจินตันนับสิบซี่! ร่างของประธานสำนักสำราญพิษหมุนเป็นเกลียวกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศา ก่อนจะพุ่งอัดเข้ากับเสาหยกขนาดใหญ่ของหอประมูลเสียงดัง ตูมมมมม!

เสาหยกขนาดสามคนโอบร้าวระเบิดออกเป็นชิ้นๆ! ร่างของประธานสำนักพิษร่วงลงมานอนกองกับพื้น กระอักเลือดและฟันออกมาเต็มปาก หมดสติสมองกระทบกระเทือนขั้นรุนแรงในฝ่ามือเดียว!

ความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัวเข้าครอบคลุมทั่วโถงประมูลอีกครั้ง!

ผู้คนนับร้อยยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป! ยอดฝีมือขั้นจินตัน ระดับ 5... ถูกชายหนุ่มชุดปะชุนตบหน้าสลบเหมือดในฝ่ามือเดียว?! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!

ผู้อาวุโสเก้าแห่งตระกูลหลินสายหลัก ตัวสั่นงันงกประดุจลูกนกตกน้ำ ขาข้างซ้ายของมันอ่อนแรงจนแทบจะคุกเข่าลงกับพื้น สายตาที่มองหลินเฟยเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวระดับสุดยอด!

‘ตบเดียว... สยบขั้นจินตันระดับ 5?! พลังแบบนี้... ไม่ใช่แค่จินตัน! แต่มันคือขอบเขต 'วิญญาณทารก' หรืออาจจะสูงส่งกว่านั้น! ไอ้เด็กนี่... มันซ่อนพลังไว้ล้ำลึกถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!’

หลินเฟยปัดมือตัวเองเบาๆ ถอนหายใจยาว "เฮ้อ... บอกดีๆ ไม่ชอบ ต้องให้ใช้กำลังอยู่เรื่อย หน้าเขียวๆ นั่นทำเอามือข้าเปื้อนหมดเลย"

เขาหันกลับมาหาผู้อาวุโสเฉินที่บัดนี้ก้มศีรษะลงติดพื้นด้วยความเคารพยำเกรงอย่างสูงสุด

"เอาล่ะตาแก่ สรุปว่ายานี้ขายได้กี่บาท? ข้าขอเงินสดนะ ไม่เอาเช็ค" หลินเฟยถาม

ผู้อาวุโสเฉินละล่ำละลักตอบ "หะ... ห้าล้าน... ห้าล้านตำลึงทองขอรับท่านปรมาจารย์! แต่เนื่องจากมีความวุ่นวายเกิดขึ้น หอประมูลจันทร์กระจ่างขอมอบตั๋วเงินและทองคำทั้งหมดในคลังจำนวน สิบล้านตำลึงทอง ให้ท่านปรมาจารย์เพื่อเป็นการไถ่โทษขอรับ!"

ผู้อาวุโสเฉินรีบคว้าถุงมิติสีทองคำที่บรรจุตั๋วเงินและทองคำมหาศาลส่งมอบให้หลินเฟยด้วยสองมือสั่นเทา

หลินเฟยรับถุงมิติมา ชะโงกหน้าดูทองคำประกายวาววับภายในถุง แล้วยิ้มแป้นออกมาอย่างอารมณ์ดี

"โอ้โห! เยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?! ตาแก่นี่สปอร์ตจริงว่ะ! ขอบใจมากนะ! ยาแก้ปวดหัวพวกนี้ข้าให้ยกกระบอกเลย วันหลังถ้ามีใครปวดหัวอีกก็เอายานี้ให้กิน เม็ดเดียวหายขาด!"

หลินเฟยโยนกระบอกไม้ไผ่ให้ผู้อาวุโสเฉิน แล้วยัดถุงเงินเข้ากระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็หมุนตัวเดินก้าวขาออกจากหอประมูลไปอย่างสบายอารมณ์ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

เมื่อแผ่นหลังของหลินเฟยลับสายตาไป เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกก็ดังขึ้นประสานเสียงกันทั่วทั้งโถงประมูล!

หลินเยว่รีบวิ่งลงมาจากห้อง VIP ชั้นบน ใบหน้างดงามของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและซาบซึ้ง นางจ้องมองกระบอกไม้ไผ่ในมือของผู้อาวุโสเฉินด้วยดวงตาทอประกาย

"ผู้อาวุโสเก้า..." หลินเยว่หันไปหาชายชราตระกูลสายหลักที่ยังคงยืนตัวสั่นอยู่ "ท่านเห็นแล้วใช่ไหม? หลินเฟย... ไม่ใช่ขยะอย่างที่เราเคยคิด! แต่นี่คือ 'มหาวายร้ายเร้นกาย' ที่มีความสามารถระดับพลิกฟ้าคว่ำดิน!"

ผู้อาวุโสเก้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หน้าซีดเผือด "ขะ... ข้าเห็นแล้ว! ตระกูลสายหลักของเรา... โชคดีเหลือเกินที่ยังไม่ได้ลงมือสังหารมันอย่างจริงจัง! มิเช่นนั้น ตระกูลหลินคงได้ถูกลบหายไปจากแผนที่ทวีปแน่ๆ!"

"สั่งการลงไป!" หลินเยว่ตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงเฉ็ดขาด "ยกเลิกคำสั่งล่าตัวหลินเฟยทั้งหมด! เพิ่มชื่อของหลินเฟยเข้าสู่ 'บัญชีบุคคลห้ามล่วงเกินสูงสุด' ของตระกูล! ใครก็ตามในตระกูลที่กล้าไปหาเรื่องหลินเฟย... ข้าจะสั่งประหารชีวิตมันด้วยตัวเอง!"

"รับทราบขอรับคุณหนูใหญ่!"

ทว่า ด้านนอกหอประมูล...

หลินเฟยกำลังเดินถือถุงเงินสิบล้านตำลึงทอง เดินยิ้มร่าอยู่ริมถนน โดยมีน่องทองลูกเจี๊ยบอ้วนวิ่งเตาะแตะตามหลัง

"ฮ่าๆๆๆ! น่องทอง! คืนนี้เรารวยแล้วโว้ย! สิบล้านตำลึงทอง! ซื้อหมูสามชั้นกินได้ไปสิบชาติเลย!" หลินเฟยหัวเราะร่าอย่างมีความสุข

"จิ๊บ~ จิ๊บ~ (นายท่าน! ซื้อเนื้ออสูรให้ข้าด้วย! ข้าอยากกินเนื้ออสูรต้ม!)" น่องทองกระโดดดึ๋งๆ อย่างดีใจ

"ได้เลย! คืนนี้อยากกินอะไรสั่งได้เลย ไฟแช็กเสี่ยวฮั่วก็พร้อมจุดไฟแล้ว!" หลินเฟยเอานิ้วสะกิดดวงจิตเพลิงในกระเป๋าเสื้อที่ส่งเสียงฟู่ๆ ตอบรับอย่างนอบน้อม

โดยที่หลินเฟยไม่รู้เลยว่า วีรกรรมการ ‘ตบประธานสำนักพิษสลักในตบเดียว’ และการขาย ‘โอสถพาราเซตามอลสิบล้านตำลึง’ ในค่ำคืนนี้ จะถูกเล่าลือไปทั่วยุทธภพ จนทำให้ชื่อของ 'ปรมาจารย์หมวกสานแห่งเรือนท้ายเมือง' กลายเป็นตำนานสุดน่าสะพรึงกลัวที่แม้แต่เหล่าเซียนบนชั้นฟ้ายังต้องก้มหัวให้!

***