ตอนที่ 12: คุณหนูเยว่ซินกับความช็อกระดับสิบ

แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องลงมาระยิบระยับกระทบหลังคาเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวงตระกูลหลิน บรรยากาศภายในลานบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอที่รุนแรงจนแทบจะทำให้ยอดฝีมือผู้ผ่านทางธาตุไฟแตกซ่านได้!

"อืม... หมูสามชั้นเกรดเอที่ซื้อมาจากตลาดเมื่อคืนนี่มันช่างมันแทรกเนื้อแดงเนียนสวยจริงๆ ต้มพะโล้ไฟอ่อนๆ เคี่ยวจนเปื่อย รับรองว่าละลายในปาก!"

หลินเฟยในชุดผ้าฝ้ายตัวเก่งกำลังยืนถือทัพพีไม้คนน้ำซุปสีน้ำตาลเข้มในหม้อดินเผาอย่างอารมณ์ดี ชายหนุ่มฮัมเพลงเบาๆ อย่างสุนทรีย์ โดยมี ‘เสี่ยวฮั่ว’ (ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์) นอนขดตัวเป็นก้อนกลมๆ อยู่ใต้เตา คอยพ่นไฟหรี่ระดับความร้อนให้คงที่ตามคำสั่ง ‘นายท่าน’ อย่างเคร่งครัด

ข้างเตามี ‘น่องทอง’ (วิหคสุริยันบรรพกาล) ในร่างลูกเจี๊ยบอ้วนพุงกาง ยืนน้ำลายสอหยดติ๋งๆ จ้องมองหม้อพะโล้ตาไม่กะพริบ

หลินเฟยหารู้ไม่ว่า หมูสามชั้นที่เขาซื้อมาจากตลาดมืดเมื่อคืนด้วยเงินสิบล้านตำลึงทองนั้น แท้จริงแล้วคือ ‘เนื้อสุกรปราณพสุธาบรรพกาล’ สัตว์อสูรระดับสูงที่เนื้อหนึ่งชิ้นแฝงไปด้วยพลังปราณมหาศาล ส่วนเครื่องเทศที่เขาเอามาต้มพะโล้ ก็คือสมุนไพรวิญญาณระดับเซียนที่เขา ‘เผลอ’ ถอนมาจากมิติระบบ!

ในขณะที่สโลว์ไลฟ์สายกินกำลังดำเนินไปอย่างสงบสุขนั้นเอง...

ภายนอกรั้วไม้พังๆ ปรากฏขบวนรถม้าหรูหราที่แกะสลักจากไม้หอมหมื่นปี ประดับด้วยตราสัญลักษณ์จันทร์กระจ่างทอแสง จอดเทียบท่าอย่างเงียบเชียบ รังสีข่มขวัญของยอดฝีมือที่คุ้มกันทำให้อากาศรอบบริเวณหยุดนิ่ง

ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นหญิงสาวโฉมงามล่มเมืองในชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนปักลายดอกมู่หลานสลับดิ้นเงิน ดวงหน้ารูปไข่ขาวผ่องดุจหยกสลัก ริมฝีปากอวบอิ่มสีชาด และดวงตากลมโตที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เย็นชา และเย่อหยิ่ง

นางคือ ‘เยว่ซิน’ คุณหนูใหญ่แห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง!

และในอีกฐานะหนึ่ง... นางคือ ‘อดีตคู่หมั้น’ ผู้เคยมาสะบัดหน้าถอนหมั้นกับหลินเฟยยามที่เขาถูกตราหน้าว่าเป็นขยะไร้ค่าแห่งตระกูลหลิน!

ทว่า ในตอนที่นางมาถอนหมั้นวันนั้น แม้ปากจะพูดจาดูถากถางและเย็นชาเพียงใด แต่ก่อนกลับ นางกลับแอบซุก ‘ถุงมิติตะวันส่อง’ ที่บรรจุทองคำและโอสถฟื้นฟูมหาศาลไว้ใต้ฟูกนอนของหลินเฟยเงียบๆ เพื่อให้เขาเอาไว้ใช้ตั้งตัว... นางจึงเป็นยอดสตรีสายซึนเดเระปากร้ายใจดีอย่างแท้จริง!

และเมื่อคืนนี้ ภาพที่หลินเฟยตบประธานสำนักพิษขั้นจินตันกระเด็นในฝ่ามือเดียวที่หอประมูล ทำให้นางช็อกจนนอนไม่หลับทั้งคืน! วันนี้นางจึงตั้งใจมาหา ‘อดีตคู่หมั้นขยะ’ ที่แท้จริงแล้วคือ ‘ปรมาจารย์เร้นกาย’ ด้วยตัวเอง!

"พวกเจ้ารออยู่ข้างนอก ห้ามผู้ใดตามข้าเข้าไปเด็ดขาด!" เยว่ซินสั่งการเสียงเฉียบขาด

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้ดูเย็นชาและเย่อหยิ่งตามฉบับคุณหนูใหญ่หอประมูล ‘ถึงเขาจะเป็นปรมาจารย์ที่แกร่งแค่ไหน แต่ข้าก็คือเยว่ซิน! ตอนถอนหมั้นข้าก็วางท่าใส่เขาไว้เยอะ จะให้เขามองว่าข้าเป็นสตรีใจง่ายที่วิ่งกลับมาง้อไม่ได้เด็ดขาด!’

นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ยกชายกระโปรงก้าวเดินผ่านประตูรั้วที่พังทลายเข้าไปอย่างสง่างาม

ทว่า... เพียงแค่ก้าวแรกที่เท้าของนางแตะลงบนพื้นดินของลานบ้าน!

ครืนนนน!

คลื่นพลังมรรคาแห่งเต๋าอันบริสุทธิ์และหนักอึ้ง พุ่งเข้ามากระแทกจิตวิญญาณของนางอย่างจัง! อากาศรอบๆ เรือนซอมซ่อแห่งนี้เต็มไปด้วยปราณเซียนที่หนาแน่นยิ่งกว่าสำนักใหญ่ระดับทวีป!

"นะ... นี่มัน... ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน?!" เยว่ซินเบิกตากว้าง ความมาดมั่นที่เตรียมมาพังทลายลงไปกว่าครึ่ง

นางกวาดสายตามองไปรอบๆ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ ‘ความช็อกระดับสิบ’ ที่กำลังจะถล่มใส่จิตใจของคุณหนูผู้สูงศักดิ์!

[ช็อกระดับ 1: ต้นท้อสวรรค์หมื่นปี!] สายตาของเยว่ซินปะทะเข้ากับต้นลูกท้อโบราณที่มุมสวน กิ่งก้านของมันแผ่ขยายปกคลุมมิติ ใบไม้ทุกใบเปล่งประกายแสงสีเขียวมรกต ผลท้อสีชมพูระเรื่อที่ห้อยย้อยลงมา แผ่กลิ่นอายปราณเซียนจนทำให้ลมปราณในตันเถียนของนางสั่นสะท้าน! ‘สวรรค์! นั่นมันผลท้อสวรรค์ในตำนาน! แค่ดมกลิ่นก็ทำให้ข้าเกือบทะลวงขั้นได้แล้ว! เขาเอาของระดับนี้มาปลูกทิ้งไว้ข้างกำแพงพังๆ แบบนี้เนี่ยนะ?!’

นางพยายามกลืนน้ำลายและก้าวเดินต่อไป แต่สายตาก็ต้องไปสะดุดกับสิ่งมีชีวิตตรงหน้าเตาไฟ

[ช็อกระดับ 5: สัตว์เทวะกลายเป็นลูกเจี๊ยบขอทาน!] เยว่ซินจ้องมอง ‘ก้อนสีดำกลมๆ’ ที่กำลังกระโดดเหย็งๆ น้ำลายยืดอยู่หน้าเตา แม้มันจะดูเหมือนลูกเจี๊ยบอ้วนๆ ธรรมดา แต่กลิ่นอายเพลิงสุริยันที่ซ่อนอยู่ภายในร่างนั้น ทำให้สายเลือดของนางแทบจะคุกเข่ากราบก้ม! ‘ว้าวุ่นแล้ว! นั่นมัน... วิหคสุริยันบรรพกาล สัตว์เทวะระดับตำนานไม่ใช่รึ?! ทำไมมันถึงทำหน้าตาหิวโซ น้ำลายยืด รอเศษอาหารเหมือนสุนัขข้างถนนแบบนั้นล่ะ?! ความหยิ่งผยองของสัตว์เทวะไปไหนหมด?!’

และเมื่อนางเลื่อนสายตาลงไปใต้หม้อดินเผา...

[ช็อกระดับ 10: อัคคีพิโรธสวรรค์... เป็นแค่ไฟก้นเตา!!] ดวงตาของคุณหนูเยว่ซินแทบจะถลนออกมานอกเบ้า! เปลวไฟสีแดงอมฟ้าที่กำลังลุกโชนอย่างนอบน้อมอยู่ใต้หม้อดินเผานั่น... มันคือ ‘ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์’ เพลิงที่สามารถแผดเผายุทธภพให้เป็นจุณ! แต่วันนี้... มันกำลังทำหน้าที่หรี่ไฟต้มหมูพะโล้! แถมยังมีท่าทีประจบประแจง พยายามพ่นไฟให้เป็นรูปหัวใจเพื่อเอาใจชายหนุ่มที่ถือทัพพี! ‘บะ... บ้าไปแล้ว! โลกใบนี้มันบ้าไปแล้ว! ตาขยะท้ายจวนคนนี้... แท้จริงแล้วเป็นตัวตนระดับไหนกันแน่!!’

เยว่ซินยืนตัวแข็งทื่อ สมองรวนไปหมด ขาของนางสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่ แต่นางกัดฟันแน่น พยายามดึงสติกลับมา ‘ไม่! ข้าคือเยว่ซิน! ข้าต้องสง่างาม! ห้ามหลุดเด็ดขาด!’

นางสูดหายใจลึก ยืดอกตั้งหลังตรง ยกมือขึ้นประสานกันที่เอว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูเย็นชาและสูงส่ง

"อะแฮ่ม! หลินเฟย... เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ?"

เสียงหวานใสที่แฝงความประชดประชันนิดๆ ดังขึ้นทางด้านหลัง ทำให้หลินเฟยที่กำลังตักชิมน้ำพะโล้ชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มวางทัพพีลงแล้วค่อยๆ หันกลับมามอง

ทันทีที่เขยิบตัวหันมา สายตาของทั้งสองก็ประสานเข้าด้วยกัน...

กาลเวลาราวกับหยุดนิ่ง

สำหรับเยว่ซิน... เมื่อนางได้สบตากับอดีตคู่หมั้นตรงหน้า หัวใจของนางก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง! ดวงตาของหลินเฟยช่างดำขลับ ลึกล้ำ และสงบนิ่งประดุจห้วงอวกาศอันไร้จุดสิ้นสุด มันไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ไร้ซึ่งความเค้นแค้นเรื่องการถอนหมั้น รังสีความเย็นชาและเสน่ห์อันน่าค้นหาแผ่ซ่านออกมาจนทำให้นางหน้าแดงซ่านโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เหมือนถูกดูดกลืนวิญญาณทำให้นางเผลอจ้องมองเขานิ่งงัน ราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่ดวงตาคู่สวยของเขา

‘ทะ... ทำไมสายตาของเขาถึงได้ดูหล่อเหลาและมีเสน่ห์ดึงดูดถึงเพียงนี้... แววตาของเขาช่างล้ำลึกราวกับมองทะลุจิตวิญญาณของข้า... นี่ข้า... เผลอมองอดีตคู่หมั้นคนนี้จนลุ่มหลงได้ยังไงกัน!’ เยว่ซินคิดในใจ หัวใจเต้นโครมครามดุจกลองรบ

ทว่า... สำหรับหลินเฟย...

ชายหนุ่มมองอดีตคู่หมั้นโฉมงามที่ยืนนิ่งจ้องหน้าเขาด้วยแววตาหวานเยิ้ม พลางขมวดคิ้วนิดๆ ในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว

‘ยัยเยว่ซิน... อดีตคู่หมั้นสายปากหนักคนนี้นี่เอง ตอนถอนหมั้นก็ปากร้ายใส่ข้าซะยับ แต่ลับหลังกลับแอบเอาถุงเงินมาซุกไว้ให้ข้า... วันนี้มายืนจ้องหน้าข้าทำตาเยิ้ม แถมยังแอบกลืนน้ำลายอีกต่างหาก... อ๋อ! เข้าใจล่ะ!’

หลินเฟยสรุปสถานการณ์ในหัวเสร็จสรรพ เขากระตุกยิ้มมุมปากด้วยท่าทีเฉยเมยแบบกวนๆ แล้วเอ่ยขึ้นทำลายความโรแมนติกจนแหลกละเอียด

"มองหมูพะโล้ในหม้อข้าซะตาเยิ้มขนาดนั้น... หิวล่ะสิแม่คู๊ณ?"

"หะ... หา?" เยว่ซินสะดุ้งสุดตัว ความหวานซึ้งเมื่อครู่แตกเพล้งประดุจกระจกโดนค้อนทุบ! "จะ... เจ้าว่าอะไรนะ?!"

"ไม่ต้องมาทำหน้างง ข้าเห็นสายตาเจ้าก็รู้แล้ว จ้องหม้อพะโล้ข้าซะแทบจะทะลุ" หลินเฟยเลิกคิ้วกวนๆ หยิบทัพพีขึ้นมาเคาะปากหม้อเบาๆ "ตอนถอนหมั้นก็ปากแข็งทีหนึ่งแล้ว วันนี้อย่ามาปากแข็งอีกเลย ถึงพะโล้หม้อนี้ข้าจะเคี่ยวด้วยหมูสามชั้นเกรดพรีเมียม แต่ถ้าอดีตคู่หมั้นอย่างเจ้าอยากกิน... ถ้วยละร้อยตำลึงทอง จ่ายมาก่อนแล้วเดี๋ยวตักให้"

เยว่ซินอ้าปากค้าง ใบหน้าขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายและโมโห!

‘ไอ้คนบ้า! ไอ้คนไร้ความโรแมนติก! ข้า... เยว่ซิน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งหอประมูล! ข้าจ้องหน้าเจ้า! ไม่ได้จ้องหม้อพะโล้บ้าๆ ของเจ้าเสียหน่อย! ใครมันจะไปหิวหมูต้มกันฮะ!’

แต่นางต้องคีพมาดซึนเดเระ! นางจะโวยวายให้เสียกิริยาไม่ได้!

เยว่ซินสะบัดหน้าหนีเล็กน้อย เชิดคางขึ้นสูง ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างคนหยิ่งยโส "หึ! เจ้าคิดว่าข้า เยว่ซิน แห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง จะเห็นแก่ของกินพื้นๆ แค่นี้รึ? ช่างไม่เจียมตัว! ที่ข้ามาวันนี้ ไม่ได้มาเพื่อต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าเรื่องของกิน!"

"อ้าว ไม่กินแล้วมาทำไม? หรือจะมาขอเงินคืนที่แอบซุกไว้ใต้ฟูกข้าตอนถอนหมั้น?" หลินเฟยตักน้ำซุปขึ้นมาเป่าฟู่ๆ แล้วซดเสียงดัง ซู้ดดด ต่อหน้านางอย่างไม่แยแส "ข้าบอกไว้ก่อนนะ เงินนั่นข้าเอาไปซื้อหมูสามชั้นหมดแล้ว ไม่มีคืนหรอก"

"จี้ใจดำ!" เยว่ซินหน้าซีดสลับแดงเมื่อถูกแฉเรื่องถุงมิติตอนถอนหมั้น นางแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ก็ต้องฝืนเชิดหน้าต่อ

"ขะ... ข้าไม่ได้มาทวงเงินคืนเสียหน่อย! นั่นมัน... นั่นมันเศษเงินที่ข้าลืมทิ้งไว้ต่างหาก!" นางแถน้ำใสบริสุทธิ์ "ที่ข้ามาวันนี้ ในฐานะคุณหนูหอประมูล... ข้ามาเจรจาเรื่อง 'โอสถพาราเซตามอล' ต่างหาก!"

เยว่ซินคุมสติ ค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบ 'เทียบเชิญทองคำระดับสูงสุด' ของหอประมูลจันทร์กระจ่างออกมา มันเปล่งประกายแสงสีทองระยิบระยับ

"ในเมื่อเจ้าคือปรมาจารย์ปรุงยานั้น... หอประมูลจันทร์กระจ่างของเราต้องการเชิญเจ้ามาเป็น 'ปรมาจารย์ผู้อาวุโสเกียรติยศ' ของเรา!" เยว่ยื่นเทียบเชิญทองคำไปตรงหน้า หลุบตาลงเล็กน้อย ซ่อนความประหม่าไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง "เจ้าจะได้ส่วนแบ่งห้าสิบเปอร์เซ็นต์จากการประมูลทุกครั้ง และ... หอประมูลจะปกป้องเจ้าจากทุกขุมกำลัง!"

นางมั่นใจว่า ข้อเสนอสุดยิ่งใหญ่นี้ บวกกับความงามของนาง จะทำให้หลินเฟยตื่นเต้นจนต้องยอมรับอย่างแน่นอน!

หลินเฟยปรายตามองเทียบเชิญทองคำในมือนาง สลับกับมองใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างไว้ตัวของเยว่ซิน ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เฮ้อ... เยว่ซินเอ๋ย ท่าเยอะจริงๆ นะเจ้านี่"

"ทะ... ท่าเยอะ? เจ้าหมายความว่ายังไง!" เยว่ซินเบิกตากว้าง

"ก็ทำเป็นเชิดหน้า คางตั้งตรง พูดจาเสียงแข็ง แต่จริงๆ มือที่ถือเทียบเชิญน่ะ สั่นดิกๆ เลยไม่ใช่รึไง" หลินเฟยยิ้มมุมปาก เอื้อมมือไปคว้าเทียบเชิญทองคำมาจากมือนางดื้อๆ! นิ้วของเขาสัมผัสกับปลายนิ้วของนางเบาๆ ทำเอาเยว่ซินสะดุ้งโหยงเหมือนโดนไฟช็อต

"อ๊ะ! เจ้า! บังอาจนัก!" นางรีบดึงมือกลับ แก้มแดงปลั่งยิ่งกว่าเดิม

"เอามานี่เถอะ ขี้เกียจฟังเจ้าพล่ามแล้ว" หลินเฟยพลิกเทียบเชิญทองคำไปมา "อืม... ทองคำแท้หนาใช้ได้เลยแฮะ..."

เยว่ซินที่กำลังเขินอาย ได้ยินดังนั้นก็รีบปรับอารมณ์ เชิดหน้าขึ้นอีกครั้ง "หึ! ในที่สุดเจ้าก็รู้ซึ้งถึงคุณค่าของมันสินะ นั่นคือเทียบเชิญที่ทำจากทองคำวิญญาณ—"

แกรกๆๆๆๆ!

คำพูดของนางถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า!

หลินเฟยนำ 'เทียบเชิญทองคำวิญญาณ' อันทรงเกียรติของหอประมูล... ขูดลงไปที่ก้นหม้อดินเผาอย่างเมามัน เพื่อขูดเอาคราบรอยไหม้ของหมูพะโล้ที่ติดก้นหม้อออก!

"โอ้โห! ขูดดีซะด้วย แผ่นทองมันเข้ามุมก้นหม้อพอดีเป๊ะเลย! เสี่ยวฮั่ว! เจ้านี่พ่นไฟแรงไปนิดนึงนะ หมูข้าติดก้นหม้อเลยเห็นไหม!" หลินเฟยหันไปดุไฟแช็กใต้เตา ซึ่งเสี่ยวฮั่วก็รีบทำไฟหรี่ลงอย่างสำนึกผิด

"จิ๊บๆ! (นายท่าน! ขอข้าเลียแผ่นทองนั่นได้หรือไม่! คราบน้ำซุปติดเต็มเลย!)" น่องทองกระโดดเหย็งๆ อ้อนขอ

"เจ้านี่มันตะกละจริงๆ เอ้า เอาไปแทะเล่นซะ" หลินเฟยโยนเทียบเชิญทองคำเปื้อนคราบพะโล้ ลงพื้นให้ลูกเจี๊ยบอ้วนจิกกินอย่างไม่ใยดี!

"กะ... กรี๊ดดดด! เทียบเชิญทองคำของข้าาาา!"

ความมาดขรึม ความเย่อหยิ่ง ความสง่างามของคุณหนูใหญ่เยว่ซิน พังพินาศย่อยยับไม่มีชิ้นดี! นางยกมือขึ้นกุมหัวแทบจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด!

"ไอ้... ไอ้คนป่าเถื่อน! นั่นมันเทียบเชิญสูงสุดของหอประมูลจันทร์กระจ่างนะ! เจ้าเอามันไปขูดก้นหม้อ แล้วโยนให้ไก่กินเนี่ยนะ?!" เยว่ซินหลุดปากโวยวาย ทิ้งคราบคุณหนูผู้สูงศักดิ์ไปจนหมดสิ้น นางชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่หลินเฟย ใบหน้างามบิดเบี้ยวด้วยความช็อกขั้นสุด

หลินเฟยเลิกคิ้ว หันมามองนางด้วยสายตายียวน "อ้าว ก็เจ้าเอามาให้ข้าแล้วไม่ใช่เหรอ ข้าจะเอาไปทำอะไรก็เรื่องของข้าสิ หรือเจ้าอยากได้คืน? น่องทอง คายแผ่นทองออกมาคืนคุณหนูเขาสิ"

"จิ๊บ... (ถุย!)" น่องทองคายแผ่นทองคำที่เต็มไปด้วยน้ำลายลูกเจี๊ยบและคราบน้ำพะโล้ออกมากลิ้งหลุนๆ ไปแทบเท้าเยว่ซิน

เยว่ซินมองเทียบเชิญอันสูงเกียรติที่บัดนี้มีสภาพเหมือนขยะเปียก นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงด้วยความโกรธปนอับอาย!

"เจ้า... เจ้ามัน... กวนประสาทที่สุด!"

นางสะบัดหน้าหนีด้วยความโมโห แต่ในใจลึกๆ กลับเต้นแรงอย่างประหลาด เกิดมานางไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่กล้าเมินเฉยต่อรูปร่างหน้าตาและอำนาจของนาง แถมยังกล้าแกล้งนางให้เสียศูนย์ได้ขนาดนี้มาก่อน!

"ไม่กงไม่กินมันแล้วพะโล้ของเจ้าน่ะ! ข้ากลับล่ะ! เชอะ!" เยว่ซินสะบัดกระโปรงหันหลังเดินกระทืบเท้าตึงตังออกไปจากลานบ้าน ท่าทางงอนตุ๊บป่องเหมือนเด็กสาวโดนขัดใจ แตกต่างจากตอนเดินเข้ามาอย่างสิ้นเชิง

หลินเฟยมองตามหลังคุณหนูใหญ่สายซึนที่เดินกึ่งวิ่งหนีไป ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปาก

"ทำเป็นปากร้าย แต่สุดท้ายก็ยังสั่นเหมือนเดิม... ผู้หญิงซึนเดเระนี่เข้าใจยากจริงๆ"

หลินเฟยหันกลับมาสนใจหม้อพะโล้ต่อ เขาตักหมูสามชั้นชิ้นโตที่เปื่อยยุ่ยจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งขึ้นมาใส่ชาม

"เอ้า น่องทอง เลิกแทะทองได้แล้ว มากินหมูพะโล้ระดับเซียนดีกว่า!"

"จิ๊บๆๆๆ!"

ยามสายวันนั้น เรือนไม้ท้ายเมืองยังคงสงบสุข (และการปรุงอาหารยังคงดำเนินต่อไป) ทว่าในใจของคุณหนูใหญ่เยว่ซินที่นั่งหน้าแดงก่ำอยู่ในรถม้าขากลับนั้น... ได้ถูกกวนจนว้าวุ่นและปั่นป่วนด้วยฝีมือของ 'อดีตคู่หมั้นเร้นกายสุดกวน' ไปเสียแล้ว!

***