ตอนที่ 13: นี่มันโอสถชำระล้างไขกระดูกในตำนาน!

แสงอรุณยามเช้าตรู่ฉายส่องผ่านทิวไผ่เขียวขจี ลมเหนือพัดพาเอากลิ่นน้ำค้างยามเช้าและกลิ่นโคลนอบอวลไปทั่วลานบ้านซอมซ่อท้ายเมืองหลวงตระกูลหลิน

หลังจากที่คุณหนูเยว่ซินแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่างสะบัดหน้าสะบัดกระโปรงวิ่งหนีไปเมื่อวานซืนด้วยใบหน้าสุกสว่างดั่งผลท้อ หลินเฟยก็กลับมาใช้ชีวิตเกษตรกรสโลว์ไลฟ์อันแสนสงบสุขอีกครั้ง

วันนี้ ชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายปะชุนกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างเตาหม้อดินเผา ในมือถือ ‘หม้อเหล็กดำสนิท’ ใบเก่าแก่ที่มีคราบไขมันหมูพะโล้และรอยเขม่าดำเกรอะกรังติดแน่นหนาจนแทบมองไม่เห็นเนื้อเหล็กแท้จริง

"เจ็บใจจริง... คราบหมูพะโล้ติดแน่นขนาดนี้ เอาน้ำสลักขัดเท่าไหร่ก็ขัดไม่ออก เสี่ยวฮั่ว! เจ้าพ่นไฟแรงไปหน่อยเมื่อวาน คราบเลยติดก้นหม้อจนไหม้เกรียมเลยเห็นไหม!" หลินเฟยบ่นพึมพำพลางใช้นิ้วชี้ไปที่ดวงจิตเพลิงใต้เตา

เสี่ยวฮั่ว (ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์) ส่งเสียง ฟู่... เบาๆ เปลวไฟสีแดงอมฟ้าสั่นไหวอย่างสำนึกผิด ราวกับสุนัขที่โดนเจ้าของดุ

‘นายท่านโปรดเมตตา! ข้าไม่ได้ตั้งใจ... แต่เป็นเพราะเนื้อสุกรบรรพกาลชิ้นนั้นมันแฝงปราณมหาศาล ยามถูกเพลิงสวรรค์ของข้าลน มันจึงคาย 'คราบปราณโลหิตบริสุทธิ์' ออกมาต่างหากเล่า!’ เสี่ยวฮั่วส่งกระแสจิตนอบน้อมประจบประแจง

"ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย" หลินเฟยถอนหายใจยาว พลางล้วงมือเข้าไปใน ‘ป้ายหยกมิติ’ ร่างกายเบาหวิวโคจรปราณสลักอักขระค้นหาของกระจุ๊กกระจิ๊ก

"ข้าจำได้ว่าในมิติมียาเม็ดเล็กๆ ที่เคยกดออกมาจากระบบเมื่อสามปีก่อน เห็นระบบบอกว่าเป็น 'ผงซักฟอกและยาขัดคราบ' เอาไว้ใช้ล้างไขมันคราบสกปรก ลองเอามาละลายน้ำขัดหม้อดูหน่อยสิว่าจะออกไหม"

ควับ!

หลินเฟยชักมือกลับออกมา บนฝ่ามือของเขาปรากฏ ‘ยาลูกกลอนสีทองประกายรุ้ง’ ขนาดเท่าไข่นกกระทา จำนวนสิบกว่าเม็ด!

ยาลูกกลอนแต่ละเม็ดสลักลวดลายอักขระมังกรและหงส์เหินรอบเม็ดยาอย่างพิสดาร ละอองแสงสีทองหมุนวนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แผ่กลิ่นหอมบริสุทธิ์สดชื่นที่หากเพียงแค่สูดดมแม้แต่เสี้ยวหายใจ ก็สามารถทำให้คนธรรมดาโปร่งสบายไปถึงวิญญาณได้!

ยานี้ไม่ใช่ผงซักฟอกธรรมดาอย่างที่หลินเฟยเข้าใจ...

แต่มันคือ ‘โอสถชำระล้างไขกระดูกบรรพกาล’! ยาเม็ดในตำนานระดับสวรรค์ชั้นเก้าที่ไม่เคยปรากฏขึ้นในยุทธภพมานานกว่าห้าหมื่นปี!

ตำนานกล่าวไว้ว่า หากยอดฝีมือที่ติดอยู่ในขอบเขตตันหนทาง ได้กลืนกินโอสถนี้เพียงครึ่งเม็ด ไขกระดูกและเส้นประธานลมปราณทั่วร่างจะถูกชำระล้างจนบริสุทธิ์ไร้ราคี สลัดคราบมนุษย์กลายเป็น ‘กายาเทพเซียน’ ทะลวงผ่านขอบเขตได้อย่างง่ายดาย!

ทว่า... หลินเฟยกลับมองยาลูกกลอนสีทองพวกนี้ด้วยสายตาละเหี่ยใจ

"เห้อ... ยาขัดคราบนี่มันใส่สีใส่กลิ่นเยอะจังวะ สว่างแสบตาขนาดนี้จะล้างก้นหม้อสะอาดจริงหรือเปล่าเนี่ย?"

หลินเฟยบ่นพลางโยนยาลูกกลอนสีทองสามเม็ดลงไปใน 'ถังน้ำไม้ผุๆ' ที่ใส่น้ำบ่อไว้จนเต็ม จากนั้นก็เอาไม้พายคนๆ ยาลูกกลอนสลายตัวกลายเป็น 'น้ำสีทองประกายรุ้ง' ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจไปทั่วทั้งลานบ้าน!

"จิ๊บ! (นายท่าน! กลิ่นน้ำขัดหม้อนี้หอมจัง ขอข้าลงไปว่ายน้ำเล่นได้หรือไม่!)" น่องทอง (วิหคสุริยันบรรพกาล) เดินเตาะแตะเข้ามา ชะโงกหน้ามองถังน้ำอย่างตื่นเต้น

"อย่าทะลึ่งน่องทอง! นี่มันน้ำล้างคราบไขมัน เดี๋ยวขนอ้วนๆ ของเจ้าก็หลุดหมดตัวหรอก!" หลินเฟยดุเข้าให้ แล้วเอาน้ำสีทองตักราดลงไปในหม้อเหล็กดำเพื่อเตรียมขัด

ในขณะเดียวกัน ณ น่านฟ้าเหนือเรือนท้ายเมืองหลวง!

วูบ! วูบ! วูบ!

มวลเมฆเหนือป่าไผ่ม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นมหาศาล! แรงกดดันลมปราณอันหนักอึ้งดุจขุนเขาเคลื่อนตัว พุ่งตรงมาจากทิศทางของยอดเขาสำนักใหญ่!

ผู้มาใหม่ไม่ใช่นักฆ่าพวกลูกกระจ๊อก... หากแต่เป็น ‘ขบวนเรือเหาะวิเศษ’ แกะสลักจากหยกหิมะ ประดับด้วยธงทิวสีน้ำเงินทองของ ‘สำนักกระบี่สวรรค์ไท่ซู’ ขุมกำลังระดับปฐพีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแคว้น!

บนหัวเรือเหาะ ปรากฏร่างของชายชราผมขาวในชุดนักพรตสีขาวนวล ดวงตาทอประกายลึกล้ำดั่งมหาสมุทร เขาก็คือ ‘เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซู’ ยอดฝีมือ ‘ขั้นวิญญาณทารก (Nascent Soul) ระดับ 3’ ผู้เป็นหนึ่งในห้าจักรพรรดิสงครามแห่งแคว้น!

ข้างกายของชายชรา คือศิษย์เอกอันดับหนึ่ง ‘เฉินเทียนยี่’ นกกระจอกเทศผู้ทระนง ชายหนุ่มรูปงามในชุดเกราะเงิน สะพายกระบี่โบราณไว้กลางหลัง ระดับพลังของมันสูงถึง ‘ขั้นจินตัน ระดับ 7’ ได้รับการขนานนามว่า ‘อัจฉริยะในรอบพันปี’ แห่งยุทธภพ!

"ศิษย์พี่เฉิน... ที่นี่น่ะหรือ เรือนท้ายเมืองของปรมาจารย์เร้นกายที่สยบประธานสำนักพิษในฝ่ามือเดียว?" ศิษย์น้องหญิงคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความเคารพยำเกรง

เฉินเทียนยี่แค่นเสียงเหี้ยม ใบหน้าเต็มไปด้วยความยโสและไม่ยอมรับ

"เหอะ! ปรมาจารย์เร้นกายรึ?! แค่ข่าวลือเกินจริงของพวกนักประมูลตาขาวเท่านั้น! ประธานสำนักพิษนั่นคงจะบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หรือไม่ก็โดนอุบายชั่วร้าย! ยุคสมัยนี้ จะมียอดคนที่อยู่เหนือขอบเขตวิญญาณทารกมาซ่อนตัวในเรือนพังๆ แบบนี้ได้ยังไง!"

เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซูยกมือขึ้นห้ามศิษย์เอก "เทียนยี่! อย่าได้ดูเบาไป! เมื่อคืนนี้ ยาแก้ปวดหัวที่หอประมูลจันทร์กระจ่างนำออกมาประมูล มันคือโอสถระดับสิบส่วนเต็มจริงๆ! ไม่ว่าเจ้าของเรือนนี้จะเป็นใคร เราต้องมาด้วยความนอบน้อม!"

"อาจารย์ท่านกลัวเกินไปแล้ว!" เฉินเทียนยี่ก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความทะเยอทะยาน "หากเขามีฝีมือจริง ก็ต้องกล้ารับการท้าทายจากกระบี่ของข้า! วันนี้ข้า เฉินเทียนยี่ จะขอทดสอบวรยุทธ์ของชายผู้นี้ให้รู้แล้วรู้รอด!"

ทะยาน!

เฉินเทียนยี่ไม่ฟังคำเตือน มันชักกระบี่โบราณออกจากฝัก ร่างเหินลงจากเรือเหาะดุจพญาอินทรีล่าเหยื่อ! รังสีลมปราณขั้นจินตันระดับ 7 ระเบิดออกจนอากาศสั่นสะเทือน เสียงกระบี่ร้องคำรามดังสะท้อนทั่วฟ้า!

"ผู้เชี่ยวชาญเร้นกายโปรดปรากฏตัว! ข้า เฉินเทียนยี่ ศิษย์เอกสำนักกระบี่ไท่ซู ขอสั่งสอน... เอ๋?!"

ยังไม่ทันที่เฉินเทียนยี่จะร่อนลงถึงพื้นเพื่อโพสต์ท่าสุดเท่...

สูดดดดดด~

กลิ่นหอมบริสุทธิ์อันไร้ที่เปรียบ พัดพามาจากลานบ้านซอมซ่อ ลอยเข้ามากระทบนาสิกของเฉินเทียนยี่และคนบนเรือเหาะอย่างจัง!

ตึง!

เพียงแค่สูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเสี้ยวลมหายใจ... ลมปราณในตันเถียนของเฉินเทียนยี่ที่เคยติดขัดค้างอยู่ในขั้นจินตันระดับ 7 มานานกว่าสามปี ก็พลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง! เลือดลมหมุนเวียนสะดวกดั่งลำธารไหลผ่าน!

"นะ... นี่มันกลิ่นอะไรกัน?!" เฉินเทียนยี่ชะงักกึกกลางอากาศ ตัวสั่นสะท้าน

บนเรือเหาะ เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซูเบิกตากว้างจนเบ้าตาแทบฉีก! ชายชราตกตะลึงจนหนวดเค้าสั่นระริก ร่างกายของยอดฝีมือขั้นวิญญาณทารกสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นอันมหาศาล!

"กลิ่นอายมรรคาแห่งสวรรค์! ละอองแสงประกายรุ้งที่ควบแน่นเป็นรูปมังกรและหงส์! นั่นมัน... นั่นมัน 'โอสถชำระล้างไขกระดูกบรรพกาล' ยาสวรรค์ในตำนานยุคดึกดำบรรพ์!" เจ้าสำนักแผดเสียงร้องอย่างลืมตัว

"ว่าไงนะอาจารย์?! ยาในตำนานที่สามารถเปลี่ยนกากขยะให้กลายเป็นกายาเทพเซียนได้น่ะหรือ?!" ศิษย์ทุกคนบนเรือเหาะร้องเสียงหลง

"ใช่แล้ว! ยานั้นหายสาบสูญไปนับห้าหมื่นปี! แม้แต่ดินแดนเซียนเบื้องบนยังหาไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว! มะ... มันปรากฏขึ้นที่เรือนแห่งนี้ได้อย่างไร!" เจ้าสำนักรีบนำเรือเหาะร่อนลงจอดบนพื้นโคลนหน้าเรือนทันทีด้วยความนอบน้อมถ่อมตนถึงขีดสุด!

ทว่า... ยามที่ยอดฝีมือสำนักกระบี่สวรรค์ไท่ซู ก้าวเท้าผ่านประตูรั้วพังๆ เข้ามาในลานบ้าน...

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของพวกมัน กลับทำให้สมองของยอดฝีมือทุกคนพังทลายลงในเสี้ยววินาที!

หลินเฟยกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างถังน้ำไม้ผุ ในมือถือ 'แปรงขัดหม้อที่ทำจากหญ้าแห้ง' กำลังใช้แปรงจุ่มลงไปใน ‘น้ำสีทองประกายรุ้ง’ ซึ่งก็คือโอสถชำระล้างไขกระดูกสลายน้ำ... แล้วนำมาถูขัดคราบมันหมูพะโล้ที่ก้นหม้อเหล็กดำอย่างเมามัน!

ขัดๆ ถูๆ~

"โหย... ยาขัดคราบนี่ใช้ได้เลยแฮะ ถูสองทีคราบมันออกเกลื่อนเลย!" หลินเฟยพึมพำยิ้มร่าพลางขัดก้นหม้อต่อ

[ช็อกระดับจักรวาล!]

เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซู ขาอ่อนจนคุกเข่าลงกับพื้นโคลนเสียงดัง ตึง! เฉินเทียนยี่ ที่ยืนสะพายกระบี่อยู่ข้างๆ อ้าปากค้างกว้างจนแมลงวันสามารถบินเข้าไปไข่ได้สิบตัว! ดวงตาของมันแทบจะถลนออกจากเบ้า!

"บะ... บ้าไปแล้ว! นั่นมันโอสถชำระล้างไขกระดูกบรรพกาลสิบส่วนเต็ม! ละลายอยู่ในน้ำสามเม็ด... เพื่อเอามา 'ขัดคราบมันก้นหม้อ' เนื่อนะ?!" ศิษย์สำนักกระบี่คนหนึ่งแผดเสียงร้องไห้ออกมาด้วยความอเนจอนาถใจ

"สวรรค์ลำเอียง! ยานั่นเพียงครึ่งเม็ดก็สามารถสร้างยอดฝีมือระดับวิญญาณทารกได้แล้ว! แต่มันกลับถูกเอามาใช้แทนน้ำล้างจาน!" เจ้าสำนักกุมหัวใจ น้ำตาไหลพรากด้วยความเสียดายของล้ำค่า

เฉินเทียนยี่ที่เพิ่งดึงสติตนเองกลับมาจากความช็อก กัดฟันแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยาและไม่ยอมรับ

‘ไม่จริง! ไอ้คนซอมซ่อคนนี้มันต้องใช้อุบายมายาแน่ๆ! มันจะมียาสวรรค์มากมายจนเอามาล้างหม้อได้อย่างไร! มันคงเอาผงหินส่องแสงมาหลอกพวกเรามากกว่า!’

ด้วยความทระนงและอยากกู้หน้า เฉินเทียนยี่ก้าวออกไปข้างหน้า ชี้นิ้วใส่หลินเฟยแล้วตวาดลั่น

"เจ้าขยะหน้าโง่! หยุดหลอกลวงผู้คนได้แล้ว! เจ้ากล้าดีอย่างไรเอาผงหินไร้ค่ามาทำเป็นกลอุบายตบตาอาจารย์ของข้า! ยาชำระไขกระดูกในตำนานจะมาอยู่ในมือคนกวาดถนนอย่างเจ้าได้ยังไง!"

หลินเฟยที่กำลังขัดหม้ออย่างเพลิดเพลิน ชะงักมือลง ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอา

เขาลุกขึ้นยืน ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วหันมามองเฉินเทียนยี่ด้วยสายตาเรียบเฉยและกวนประสาท

"เฮ้อ... พวกเจ้านี่มันยังไงกันนะ? เหาะลงมาจากฟ้าแต่เช้า ไม่พอ ยังมาตะโกนป้องๆ ใส่หูข้าอีก! ข้ากำลังขัดหม้อเตรียมทำอาหารเช้า รู้ไหมว่าเสียงน้ำลายพวกเจ้ามันจะกระเด็นลงหม้อข้า!"

"เจ้า!" เฉินเทียนยี่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "เจ้ากล้าตลบแตลง! หากน้ำในถังนั่นคือยาสวรรค์จริง เจ้าก็ลองแน่จริงใช้ออกให้ข้าดูสิ! ถ้าทำไม่ได้ ข้าจะตัดหัวเจ้าซะ!"

หลินเฟยมองเฉินเทียนยี่ที่กำลังส่งเสียงแผดร้องอย่างรำคาญใจ

"อยากเห็นนักใช่ไหม? ได้... เอาไปล้างหน้าล้างปากเหม็นๆ ของเจ้าซะหน่อยก็ดี!"

ควับ!

หลินเฟยไม่ได้ใช้วรยุทธ์พิสดารใดๆ เพียงแค่ใช้กระบวยตักน้ำไม้ผุๆ ตัก ‘น้ำล้างหม้อสีทอง’ ขึ้นมาครึ่งกระบวย แล้ว ‘สาด’ ออกไปใส่หน้าของเฉินเทียนยี่ตรงๆ ราวกับสาดน้ำถูพื้นทิ้ง!

"เหวอ!" เฉินเทียนยี่ตกใจ หลบไม่ทัน! น้ำสีทองสาดกระทบเข้ากับใบหน้าและลำตัวของมันเต็มๆ!

"เทียนยี่!" เจ้าสำนักร้องเสียงหลง เตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วยศิษย์เพราะคิดว่าน้ำนั้นอาจแฝงพิษร้าย!

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีต่อมา!

ครืนนนนนนนนนน!!!

ท้องฟ้าเหนือเรือนท้ายเมืองที่เคยแจ่มใส พลันปรากฏ ‘สายฟ้าสวรรค์สีทองเก้าสาย’ ผ่าลงมาจากชั้นฟ้า! อากาศรอบตัวของเฉินเทียนยี่สว่างวาบประดุจดวงอาทิตย์ระเบิด!

พรวดดดดดดด!

ร่างของเฉินเทียนยี่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง คราบเสียและสิ่งปฏิกูลสีดำเหม็นเน่า (พิษสะสมจากการกินยาเร่งตบะ) พวยพุ่งออกจากรูขุมขนทั่วร่างของมันราวกับเขื่อนแตก!

กระดูกทั่วร่างของมันส่งเสียง กร๊อบแก๊บ! ลมปราณในตันเถียนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง!

[ขอบเขตจินตัน ระดับ 7... ทะลวง!]
[ขอบเขตจินตัน ระดับ 8... ทะลวง!]
[ขอบเขตจินตัน ระดับ 9... ทะลวงบรรลุขั้นสูงสุด!]

กระดูกกระบี่ธรรมดาในร่างของเฉินเทียนยี่ ถูกพลังชำระล้างของน้ำล้างหม้อหลอมละลายและสร้างขึ้นใหม่ กลายเป็น ‘กระดูกกระบี่สวรรค์บรรพกาล’ ร่างกายของมันเปล่งประกายแสงทองคำ รังสีลมปราณพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมถึงสิบเท่าภายในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ!

เฉินเทียนยี่ยืนอ้าปากค้าง ร่างกายเบาสบายดุจขนสวรรค์ วรยุทธ์ที่เคยติดขัดมานานหลายปี บัดนี้ทะลวงผ่านไปถึงขอบเขตจินตันขั้นสูงสุดอย่างอัศจรรย์!

"กะ... เกิดอะไรขึ้น?! ตบะของข้า... ทะลวงสามระดับรวด?! กระดูกของข้ากลายเป็นกระดูกสวรรค์แล้ว?!" เฉินเทียนยี่กุมมือตัวเอง น้ำตาไหลพรากด้วยความตกตะลึงสุดขีด

มันหันไปมองกระบวยไม้ผุในมือหลินเฟย แล้วหันกลับมามองตัวเอง...

เพียงแค่น้ำล้างหม้อที่เหลือจากการขัดก้นหม้อ สาดใส่หน้าเบาๆ... ก็สามารถชำระล้างไขกระดูกและเปลี่ยนโชคชะตาของอัจฉริยะอย่างมันได้ถึงเพียงนี้!

"สวรรค์ทรงโปรด! นั่นมัน... น้ำชำระล้างไขกระดูกของจริง!" เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซูร้องโฮ ออกมาจากหัวใจ ชายชราขั้นวิญญาณทารกหมอบลงกับพื้น คุกเข่ากราบหลินเฟยอย่างไม่อายฟ้าอายดิน!

"ท่านปรมาจารย์! ได้โปรดเมตตา! สาดน้ำล้างหม้อใส่ข้าบ้างเถิดขอรับ! สำนักกระบี่ไท่ซูของเรา ยินดีถวายคลังสมบัติทั้งหมดในสำนักให้ท่าน!" เจ้าสำนักโขกศีรษะลงกับพื้นโคลนดัง โป๊กๆ!

บรรดาศิษย์สำนักกระบี่นับร้อยคน ต่างพากันคุกเข่าลงกราบตามเจ้าสำนักด้วยความเคารพยำเกรงสูงสุด!

"ท่านปรมาจารย์ ได้โปรดสาดน้ำใส่พวกเราด้วยเถิดขอรับ!"

หลินเฟยมองดูฝูงคนที่นอนคุกเข่าร้องขอให้น้ำสาดหน้า ด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีดและระอาใจ

"พวกเจ้านี่มันบ้าไปแล้วหรือไง? น้ำล้างคราบหมูมันมีอะไรดีนักหนา อยากโดนสาดน้ำถูพื้นกันรึไง! ไปๆๆ! ออกไปให้พ้นหน้าบ้านข้าเลยนะ ก่อนที่ข้าจะเอาไม้กวาดมาไล่ตี!"

หลินเฟยสะบัดแขนเสื้ออย่างรุนแรง เกิดเป็นสายลมปราณไร้รูป พุ่งเข้าซัดขบวนเรือเหาะและพวกสำนักกระบี่ไท่ซูให้กระเด็นถอยหลังออกไปนอกรั้วบ้านในพริบตา!

เจ้าสำนักและศิษย์ทุกคนถูกซัดกระเด็นไปกองกับพื้นนอกป่าไผ่ แต่แทนที่จะโกรธแค้น พวกลูกศิษย์กลับมีสีหน้าตื้นตันใจราวกับได้รับพรจากสวรรค์!

"ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์ที่ยับยั้งชั่งใจไม่สังหารพวกเรา!" เจ้าสำนักตะโกนกราบไหว้มาจากไกลๆ ก่อนจะรีบนำพาบริวารเหินร่างหนีกลับสำนักไปด้วยความหวาดกลัวปนเลื่อมใสสูงสุด!

หลินเฟยถอนหายใจยาว ย่อตัวลงไปขัดก้นหม้อต่อจนเงาวับประดุจกระจกวิเศษ

"เฮ้อ... คนในยุทธภพนี่นับวันยิ่งแปลกขึ้นเรื่อยๆ แค่น้ำขัดหม้อก็แย่งกันจะโดนสาด... ไปทำอาหารเช้ากินดีกว่า น่องทอง เสี่ยวฮั่ว!"

"จิ๊บๆ! (กินข้าวๆ!)" น่องทองกระโดดดึ๋งๆ ตามหลังเข้าบ้านไปอย่างมีความสุข

ทว่า... โดยที่หลินเฟยไม่รู้เลยว่า...

ณ บนชั้นเมฆาสูงขึ้นไปนับหมื่นจ้าง เหนือท้องฟ้าที่มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถมองเห็น...

ร่างในชุดคลุมสีทองสง่างาม ผิวพรรณเปล่งประกายแสงเซียนบริสุทธิ์ กำลังยืนทอดสายตามองลงมาจากห้วงอนันตกาล!

นางคือ ‘ผู้ตรวจการเซียนแห่งแดนเทพเบื้องบน’ ตัวตนระดับสูงที่คอยเฝ้ามองโลกมนุษย์!

ดวงตาสีฟ้าครามของนาง จ้องมองไปยังเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวงของหลินเฟยด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!

แต่นางไม่ได้ตกใจเรื่อง 'โอสถชำระล้างไขกระดูก' ที่เอามาขัดหม้อ...

ทว่า... สายตาของนางกำลังจ้องมองไปที่ ‘แผ่นหินแตกๆ ใบหนึ่ง’ ที่หลินเฟยวางทิ้งไว้ตรงหน้าประตูเรือน เพื่อเอาไว้ ‘แผ่นรองเช็ดเท้า’ ก่อนเข้าบ้าน!

"นั่นมัน... นั่นมันไม่ใช่แผ่นหินธรรมดา!" ผู้ตรวจการเซียนพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนหน้าซีดเผือด!

"นั่นมันคือ... 'ศิลาประกาศสิทธิ์สวรรค์บรรพกาล' ชิ้นส่วนกฎหมายแห่งจักรวาลที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบล้านปีก่อนในศึกสงครามมหาเซียน! ชิ้นส่วนที่สามารถควบคุมโชคชะตาของสามภพได้... ทำไม... ทำไมมันถึงไปวางนิ่งๆ เป็น 'แผ่นเช็ดโคลนติดเท้า' ของชายผู้นั้นได้ล่ะ?!"

ดวงตาของผู้ตรวจการเซียนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความหวาดกลัวระดับลบภพจบแดนกัดกินหัวใจของนาง!

"ชายผู้นี้... แท้จริงแล้วเขาคือใครกันแน่?! มหาเทพโบราณจุติ? หรือว่าเป็นตัวตนที่อยู่เหนือมรรคาแห่งเต๋ากันแน่?!"

นางรีบชักแผ่นหยกสื่อสารระดับสูงออกมาจากมิติ สั่งการลงไปด้วยน้ำเสียงสั่นระริก!

"แจ้งไปยังมหาเทพทั้งแปดทิศแห่งแดนเซียน! ห้ามผู้ใดในแดนสวรรค์ลงไปรบกวนชายหนุ่มท้ายเมืองหลวงเด็ดขาด! มิเช่นนั้น... ดินแดนเซียนของพวกเรา อาจจะถูกเขาเอาไม้กวาดกวาดทิ้งเหมือนขยะก้อนหนึ่ง!"

[ปริศนาแห่งมรรคา และศึกครั้งใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น!]

เหตุใดแผ่นหินเช็ดเท้าของหลินเฟย ถึงกลายเป็นศิลาควบคุมสวรรค์?

***