ตอนที่ 14: ปรมาจารย์นิรนามคือผู้ใด? หอประมูลพลิกแผ่นดินหา

พายุหมุนแห่งข่าวลือที่สั่นสะเทือนแผ่นดิน มิได้เริ่มขึ้นจากสงครามระหว่างสองสำนักใหญ่ หรือการแย่งชิ่งคัมภีร์ยุทธ์บรรพกาล... หากแต่เริ่มขึ้นจาก ‘น้ำล้างหม้อถูพื้น’ เพียงกะละมังเดียว!

เพียงชั่วข้ามคืน ข่าวการทะลวงขอบเขตอย่างก้าวกระโดดของ ‘เฉินเทียนยี่’ อัจฉริยะแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ไท่ซู ก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกมุมของเมืองหลวงดุจไฟลามทุ่ง!

จากผู้ฝึกตนขั้นจินตันระดับ 7 ทะลวงผ่านสามระดับรวดสู่ขั้นจินตันระดับ 9 สูงสุด แถมยังผลัดเปลี่ยนกระดูกปราณธรรมดา กลายเป็น ‘กระดูกกระบี่สวรรค์บรรพกาล’... ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงเพราะเขาโดน ‘ชายปริศนาท้ายเมือง’ สาดน้ำล้างก้นหม้อใส่หน้า!

ยุทธภพปั่นป่วนถึงขีดสุด! ยอดฝีมือขอบเขตจินตันและวิญญาณทารกจากทั่วทุกทิศทาง ต่างพลิกแผ่นดินตามหาตัวตนของ ‘ปรมาจารย์นิรนาม’ ผู้เสกสรรค์ชำระล้างไขกระดูกให้กลายเป็นน้ำล้างจาน!

ณ ห้องประชุมลับชั้นสูงสุดแห่ง หอประมูลจันทร์กระจ่าง

บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างขวางปูด้วยหยกเย็นหมื่นปี อบอวลไปด้วยความอึดอัดหนักอึ้งดุจมีขุนเขาถล่มลงมาทับ

บรรดาผู้อาวุโสระดับสูงของหอประมูลจันทร์กระจ่างนับสิบคน ในชุดคลุมหรูหราปักดิ้นทอง ต่างนั่งหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหน้าผาก พวกเขากำลังถกเถียงกันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ข่าวเรื่องสำนักกระบี่ไท่ซูเป็นความจริงแน่นอน! เจ้าสำนักไท่ซูถึงกับคุกเข่าโขกศีรษะอ้อนวอนขอให้น้ำล้างหม้อสาดใส่หน้า! ปรมาจารย์ผู้นั้น... จะต้องเป็นมหาเซียนเร้นกายจากแดนสวรรค์เบื้องบนเป็นแน่!" ผู้อาวุโสท่านหนึ่งกล่าวเสียงตื่นตระหนก

"ถ้าหากเราได้ตัวปรมาจารย์นิรนามผู้นี้มาอยู่ใต้สังกัด... ไม่เพียงแต่หอประมูลจันทร์กระจ่างของเราจะครองความเป็นหนึ่งในแคว้น แต่เราจะกลายเป็นขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหกทวีป!" ผู้อาวุโสอีกคนเอ่ยด้วยดวงตาทอประกายโลภเจตนา

ทว่า... ณ ตำแหน่งประธานสูงสุดแห่งห้องประชุม

‘เยว่ซิน’ หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งหอประมูล ในชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนละมุน นั่งเอนกายพิงเก้าอี้ไม้หอมอย่างสง่างาม มือเรียวขาวเนียนดุจลำเทียนกำลังยกแก้วชาจิบอย่างเชื่องช้า ใบหน้ารูปไข่ราบเรียบเย็นชาดุจหิมะพันปี

ทว่า... ภายใต้แผ่นหลังที่ตรงเป๊ะและความเงียบสงบอันสูงส่งนั้น... ในใจของคุณหนูใหญ่กำลังแผดร้องโวยวายจนหอประมูลแทบแตก!

‘ปรมาจารย์นิรนามบ้าบออะไรกันล่ะพวกเจ้า!! นั่นมันไอ้ตาขยะหลินเฟย อดีตคู่หมั้นเฮงซวยของข้าชัดๆ!’

‘โอสถชำระล้างไขกระดูกบรรพกาลที่คนทั้งแคว้นหลั่งน้ำตาแย่งชิ่งกัน... ไอ้คนป่าเถื่อนนั่นมันเอาไปใส่ถังน้ำสลายล้างคราบหมูพะโล้! แถมยังเอาเทียบเชิญทองคำวิญญาณของข้าไปขูดก้นหม้อเนี่ยนะ?! บ้าไปแล้ว! โลกใบนี้มันบ้าไปกันหมดแล้ว!’

เยว่ซินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับความโกรธปนอับอายที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า นางวางแก้วชาลงบนโต๊ะหยกดัง แกร๊ก! เสียงนั้นทำให้ห้องประชุมที่กำลังถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน พลันเงียบกริบลงในบัดดล! ผู้อาวุโสทุกคนต่างหันมามองคุณหนูใหญ่ด้วยความเคารพยำเกรง

"พวกท่านผู้อาวุโส..." เยว่ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทว่าทรงอำนาจ "เลิกทำตัวเป็นไก่ตื่นตกใจได้แล้ว การพลิกแผ่นดินหาตัวปรมาจารย์เร้นกายด้วยความเอ่อล้นเช่นนี้ มีแต่จะสร้างความรำคาญใจให้แก่ยอดคน!"

"แต่... คุณหนูใหญ่ขอรับ!" ผู้อาวุโสสูงสุดก้าวออกมาประสานมือ "หากสำนักอื่นหรือองค์ชายจากราชวงศ์พบตัวปรมาจารย์ก่อนพวกเรา..."

"ไม่มีทาง!" เยว่ซินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกรอยยิ้มซึนเดเระอันเปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ปรมาจารย์ผู้นั้น... มีนิสัยแปลกประหลาด ชอบความสงบวิเวก และเกลียดชังความประจบประแจงยิ่งกว่าสิ่งใด หากพวกท่านส่งคนไปวุ่นวาย เกรงว่าอาจจะโดนสาดน้ำล้างหม้อจนร่างแหลกเป็นผุยผง!"

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"เรื่องปรมาจารย์นิรนาม... ข้า 'เยว่ซิน' จะเป็นผู้รับผิดชอบเจรจาด้วยตัวเองแต่เพียงผู้เดียว! ห้ามผู้ใดในหอประมูลส่งคนไปสืบข่าวหรือเฉียดกรายเข้าใกล้พื้นที่ท้ายเมืองหลวงเด็ดขาด มิเช่นนั้น... ข้าจะปลดออกจากตำแหน่งและขับไล่ออกจากหอประมูล!"

คำสั่งอันเฉียบขาดของคุณหนูใหญ่ ทำเอาบรรดาผู้อาวุโสต่างมองหน้ากันไปมา แม้จะเสียดาย แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดอำนาจของคุณหนูผู้กุมสายเลือดการค้าแห่งจันทร์กระจ่าง!

เมื่อเลิกการประชุม...

เยว่ซินรีบกลับเข้ามาในห้องพักส่วนตัว นางปิดประตูลงสลักอย่างมิดชิด ก่อนจะทอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความเย็นชาสง่างามเมื่อครู่พังทลายลง เหลือเพียงหญิงสาวที่กำลังกระทืบเท้าด้วยความงุดงิดและว้าวุ่นใจ!

"ไอ้คนบ้าหลินเฟย! ไอ้คนกวนประสาท!" นางพึมพำพลางเอามือจับแก้มที่ร้อนผ่าว "ตอนถอนหมั้นก็ทำเป็นคนกวาดถนนไร้ค่า... ที่ไหนได้ ซ่อนวิชาเซียนไว้เต็มตัว! แถมยังกล้าเอาเทียบเชิญทองคำของข้าไปโยนให้ลูกเจี๊ยบแทะเล่นอีก!"

นางเดินไปเดินมาหน้ากระจกคันฉ่อง ย้ำเตือนสติตัวเอง

‘ไม่ได้การ... ข้าต้องไปหาเขาอีกรอบ! ไม่ใช่ว่าข้าอยากไปเจอหน้าเขานะ! ข้าแค่... ข้าแค่ต้องไปซักถามเรื่องโอสถชำระล้างไขกระดูกต่างหาก! ใช่! ข้าไปในฐานะคู่ค้าการค้าเท่านั้น!’

เยว่ซินจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตรูปแบบเรียบง่าย แต่ยังคงความสง่างาม หยิบหน้ากากผ้าแพรมาปิดบังใบหน้าครึ่งล่าง แล้วแอบเดินทางออกจากหอประมูลทางประตูหลังอย่างเงียบเชียบ โดยไม่ให้ผู้ใดรู้!

ณ เรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวง

บรรยากาศยามบ่ายช่างสดใส ลมพัดใบไผ่พลิ้วไหวส่งเสียงดัง ซ่า... ซ่า...

หลินเฟยในชุดผ้าฝ้ายสบายๆ กำลังยืนตากผ้าเช็ดหน้าและเสื้อผ้าอยู่ที่ลานบ้าน ทว่า... เนื่องจากราวตากผ้าไม้ไผ่มันสูงเกินไปนิดหน่อย ชายหนุ่มจึงเขย่งเท้า แล้วก้าวขึ้นไปยืนบน ‘แผ่นหินสี่เหลี่ยมสีเทาปนโคลน’ ที่วางอยู่ตรงหน้าประตูเรือน เพื่อเพิ่มความสูง!

ตึง!

แผ่นหินแผ่นนี้... ก็คือ ‘ศิลาประกาศสิทธิ์สวรรค์บรรพกาล’ ชิ้นส่วนกฎหมายจักรวาลที่ผู้ตรวจการเซียนบนแดนสวรรค์ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเช้านี้นั่นเอง!

แต่วันนี้... มันกำลังทำหน้าที่เป็นที่รองเท้า ให้หลินเฟยยืนตากผ้า!

"อืม... ค่อยสูงขึ้นหน่อย ตากผ้าง่ายขึ้นเยอะ" หลินเฟยพึมพำพลางขยับตากผ้าอย่างอารมณ์ดี

ขณะนั้นเอง... เสียงก้าวเท้าเบาๆ อันนุ่มนวลก็ดังขึ้นมาจากทางประตูรั้วพังๆ

"อะแฮ่ม!"

หลินเฟยหรี่ตากระตุกยิ้มมุมปาก เขาจำกลิ่นหอมดอกมู่หลานอันคุ้นเคยนี้ได้ทันที โดยไม่ต้องหันไปมอง ชายหนุ่มยังคงตากผ้าต่อด้วยท่าทีเฉยเมยแบบกวนๆ

"โอ้... คุณหนูเยว่ซินแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่างนี่เอง วันนี้ลมอะไรพัดเอาคนสูงศักดิ์กลับมาที่เรือนซอมซ่อแห่งนี้อีกล่ะ? อย่าบอกนะว่า... ติดใจรสชาติหมูพะโล้ถ้วยละร้อยตำลึงทองของข้า?"

เยว่ซินที่เพิ่งก้าวเข้ามา เห็นหลินเฟยยืนเท้าแตะอยู่บนแผ่นหินโบราณแผ่นนั้น นางสะบัดหน้าหนีเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้เย็นชาและเย่อหยิ่ง (แม้อยู่ใต้หน้ากากผ้าแพร)

"เหอะ! ใครจะไปติดใจของกินพื้นๆ ของเจ้ากัน!" เยว่ซินทำเสียงขึ้นจมูก "ข้าแค่ผ่านมารอบๆ นี้ เห็นว่าแถวนี้ขยะเยอะ เลยแวะมาดูว่าเจ้าโดนสำนักกระบี่ไท่ซูฆ่าตายไปหรือยังต่างหาก!"

หลินเฟยก้าวลงมาจากแผ่นหินเช็ดเท้า ชายหนุ่มปัดฝุ่นที่เสื้อเบาๆ แล้วเดินเข้าไปหานางด้วยยิ้มกวนประสาท

"หือ? เป็นห่วงอดีตคู่หมั้นก็พูดมาตรงๆ เถอะ ท่าเยอะไปได้ ไม่เห็นต้องอ้างเรื่องขยะเลย"

"จ้ะ... เจ้า! ใครเป็นห่วงเจ้ากัน!" เยว่ซินหน้าแดงริ้วขึ้นมาถึงใบหู นางรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เชิดคางขึ้นบังคับน้ำเสียงให้แข็งกระด้าง "ข้ามาเรื่องงานต่างหาก! ข่าวเรื่องโอสถชำระล้างไขกระดูกที่เจ้าเอาราดล้างหม้อเมื่อเช้า... แพร่ไปทั่วเมืองหลวงแล้ว รู้หรือไม่ว่าตอนนี้เจ้ากำลังนำภัยมาสู่ตนเอง!"

"ภัยอะไรกัน?" หลินเฟยเลิกคิ้ว นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ข้างเตา หยิบทัพพีขึ้นมาคนน้ำซุปเล่น "ก็แค่ผงขัดหม้อล้างคราบมัน เจ้าพวกสำนักกระบี่นั่นบ้าไปเอง วิ่งเข้ามาขอให้ข้าสาดน้ำใส่ ข้าก็แค่สงเคราะห์ให้ จะได้รีบๆ ไสหัวไป"

"ผงขัดหม้อบ้านเจ้าน่ะสิ!" เยว่ซินทนไม่ไหวจนหลุดปาก "นั่นมันยาสวรรค์ในตำนาน! ยาเม็ดเดียวมีมูลค่ามากกว่าเมืองหลวงแห่งนี้ทั้งเมือง! เจ้า... เจ้ามันคนสุรุ่ยสุร่าย ไร้ความคิดที่สุด!"

หลินเฟยมองคุณหนูโฉมงามที่กำลังโวยวายด้วยความโมโหปนเอ็นดู ดวงตาคู่คมของเขาสบเข้ากับดวงตากลมโตสว่างไสวของนางตรงๆ...

เวลาคล้ายจะหยุดนิ่งอีกครั้ง

บรรยากาศกวนประสาทเมื่อครู่ พลันแปรเปลี่ยนเป็นความหวานซึ้งแปลกประหลาด

เยว่ซินชะงักคำพูดลง เมื่อเห็นสายตาอันล้ำลึกประดุจห้วงดาวของหลินเฟยจ้องมองมา รังสีความอบอุ่นและเสน่ห์อันเงียบขรึมของชายหนุ่ม ทำให้หัวใจของคุณหนูสายซึนเดเระเต้นผิดจังหวะไปหลายตลบ!

นางอยากจะสะบัดหน้าหนีตามนิสัย... แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมีพลังดึงดูดจนนางไม่สามารถละสายตาได้ ราวกับโลกทั้งใบหยุดเคลื่อนไหว เหลือเพียงคนสองคนในลานบ้านเล็กๆ แห่งนี้

"จ้องข้าขนาดนี้... คิดถึงวันเก่าๆ ตอนที่เรายังไม่ถอนหมั้นกันรึไง?" หลินเฟยเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและกวนๆ ทำลายความเงียบ

เยว่ซินสะดุ้งโหยงเหมือนโดนน้ำร้อนลวก! นางรีบหลุบสายตาลง แก้มร้อนฉ่าประดุจโดนไฟลน!

"บะ... บ้า! ใครคิดถึงกัน! ตอนนั้นข้าถอนหมั้นเพราะเจ้ามันขยะไร้ค่าต่างหาก!" นางแถเสียงสูง แต่ใจกลับสั่นพริ้ว

"อ๋อ... ขยะไร้ค่าที่แอบเอาถุงมิติซุกทองคำไว้ใต้ฟูกนอนข้าสินะ?" หลินเฟยยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย

"กรี๊ด! เจ้า... เจ้าเลิกพูดเรื่องถุงมิตินั่นเสียที!" เยว่ซินแทบจะกรีดร้องด้วยความอับอาย นางรีบเปลี่ยนเรื่องทันควันเพื่อกู้หน้า "เข้าเรื่องได้แล้ว! หอประมูลจันทร์กระจ่างของข้า ต้องการซื้อ 'โอสถชำระล้างไขกระดูก' จากเจ้า! บอกราคามาได้เลย ไม่ว่ากี่ร้อยล้านตำลึงทอง หอประมูลของข้าจ่ายไหวแน่นอน!"

หลินเฟยมองนางแล้วส่ายหน้าเบาๆ "ไม่มีแล้ว ยาขัดคราบนั่นข้าเอาละลายน้ำขัดหม้อไปหมดแล้ว"

"หะ... หา?! หมดแล้วรึ?!" เยว่ซินตาค้าง "เจ้ายาสวรรค์นั่น... เจ้าเอาล้างหม้อหมดเลยเนี่ยนะ?!"

"ก็ใช่น่ะสิ หม้อข้าตั้งใหญ่ ล้างทีเดียวก็หมดถังแล้ว" หลินเฟยตอบหน้าตาเฉย "แต่ถ้าเจ้าอยากได้... วันหลังข้าค้นมิติเจอผงซักฟอกกลิ่นอื่น แล้วจะแบ่งใส่ถุงไปให้ขัดส้นเท้าละกัน"

"ไอ้... ไอ้คนป่าเถื่อน!" เยว่ซินกุมหัวใจ รู้สึกเหมือนเลือดยอดอกจะทะลักออกมาด้วยความเสียดายของล้ำค่า!

ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อรองแลกเปลี่ยนฝีปากกันอย่างสนุกสนานนั้นเอง...

ฟึ่บ!

ไอเย็นยะเยือกอันบริสุทธิ์และแฝงไปด้วย ‘จิตสังหาร’ อันรุนแรง พลันครอบคลุมไปทั่วทั้งป่าไผ่ท้ายเมือง!

ใบไผ่ที่เคยพลิ้วไหว พลันแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในเสี้ยววินาที! อากาศรอบลานบ้านลดอุณหภูมิลงจนติดลบ!

เยว่ซินสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที! นางชาญสนามในการต่อสู้ ร่างบางพุ่งมาบังหน้าหลินเฟยไว้ตามสัญชาตญาณ ชักกระบี่สั้นหยกหิมะออกมาจากเอวทันที!

"รังสีจิตสังหารระดับขอบเขตวิญญาณทารกขั้นสูงสุด! ผู้ใดกัน?!" เยว่ซินตวาดเสียงเย็น

แกร๊ก... แกร๊ก...

จากบนยอดไผ่ ปรากฏร่างของเงาสีดำสามร่าง เหินลงมาจากอากาศอย่างเงียบเชียบดุจภูตผี!

พวกมันสวมหน้ากากเหล็กรูปหัวกะโหลก ชุดคลุมสีดำปักลาย 'เข็มพิษดับสูญ' แผ่กลิ่นอายอันน่าสยดสยองที่สามารถทำให้คนธรรมดาหัวใจวายตายได้ทันที!

"ตำหนักหอเวหา... หอสังหารดับสูญ!" เยว่ซินสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง "พวกเจ้า... ยอดนักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งแคว้น!"

นักฆ่าหน้ากากกะโหลกผู้นำกลุ่ม ก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่หลินเฟยและเยว่ซินด้วยความเย็นชา

"คุณหนูเยว่ซินแห่งหอประมูล... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับท่าน โปรดถอยไป!" นักฆ่าเอ่ยเสียงสยอง "พวกเราได้รับ 'ว่าจ้างด้วยทองคำร้อยล้านตำลึง' จากขุมกำลังปริศนา... ให้มาเด็ดหัว 'หลินเฟย' และปล้นชิงโอสถสวรรค์ทั้งหมดในเรือนแห่งนี้!"

"ฝันไปเถอะ!" เยว่ซินตั้งท่ากระบี่ ดวงตาทอประกายเด็ดเดี่ยว "ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ใครก็แตะต้องเขาไม่ได้!"

นักฆ่าหัวเราะเค่นเสียงแหบแห้ง "หึ! คุณหนูเยว่ซิน... ท่านเป็นเพียงขอบเขตจินตัน คิดหรือว่าจะหยุดยั้งขอบเขตวิญญาณทารกอย่างพวกเราสามคนได้? ในเมื่อท่านหาที่ตาย... ก็นอนตายไปพร้อมกับอดีตคู่หมั้นขยะของท่านเสียเถอะ!"

ควับ!

นักฆ่าทั้งสามชักกระบี่ดำที่แฝงพิษร้ายบรรพกาล พุ่งตัวเข้าหาเยว่ซินและหลินเฟยดุจอุกกาบาตทลายโลก! พลังลมปราณอันมหาศาลบดขยี้ป่าไผ่จนหลุดลอยเป็นผุยผง!

เยว่ซินกัดฟันแน่น เตรียมจะแลกชีวิตเพื่อปกป้องหลินเฟย!

ทว่า... ในวินาทีแห่งความตายนั้นเอง...

มือหนาอันอบอุ่นของหลินเฟย กลับยื่นมาจากด้านหลัง ค่อยๆ แตะลงบนไหล่บางของคุณหนูใหญ่อย่างนุ่มนวล

"อย่ายืนขวางสิคุณหนู... เดี๋ยวเสื้อผ้าสวยๆ ของเจ้าจะเปื้อนเลือดพวกขยะเอาเปล่าๆ"

หลินเฟยเดินก้าวข้ามไหล่ของเยว่ซินขึ้นมาข้างหน้า ชายหนุ่มสวมชุดผ้าฝ้ายปะชุน ยืนมองเหล่านักฆ่าขอบเขตวิญญาณทารกที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยสายตาเฉยเมยและง่วงนอนเป็นที่สุด

เขาไม่ได้ชักกระบี่... ไม่ได้ปลดปล่อยลมปราณ...

เพียงแค่ยก ‘ทัพพีตักน้ำซุปไม้ผุๆ’ ในมือขึ้นมา แล้วถอนหายใจยาว

"พวกเจ้านี่นะ... มาขัดเวลาทำกับข้าวข้าไม่พอ ยังทำใบไผ่ร่วงใส่หม้อพะโล้ข้าอีก..."

[ความลับแห่งทัพพีไม้ผุ และการนองเลือดกำลังจะเริ่มขึ้น!]

ทัพพีไม้ผุในมือหลินเฟย จะสำแดงฤทธานุภาพสยดสยองเพียงใดต่อหน้ายอดนักฆ่าระดับวิญญาณทารก? และใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการว่าจ้างทองคำร้อยล้านตำลึงเพื่อสังหารหลินเฟย?!

***