ตอนที่ 15: ในขณะที่ยุทธภพปั่นป่วน... ข้ากำลังล้างจาน

สายลมยามบ่ายที่เคยพัดผ่านทิวไผ่เขียวขจี พลันแปรเปลี่ยนเป็นลมพายุหิมะไอเย็นยะเยือก! เงาร่างดำมืดสามร่างในหน้ากากกะโหลกของ ‘หอสังหารดับสูญ’ แผ่พุ่งจิตสังหารขอบเขตวิญญาณทารกขั้นสูงสุดกดทับลงมาดุจผาหินหมื่นจ้าง รังสีคมกระบี่ดำที่อาบด้วย ‘พิษสังหารเทพบรรพกาล’ พุ่งตรงเข้าหมายจะบั่นเศียรของหลินเฟยและทลายร่างของคุณหนูเยว่ซินให้เป็นผุยผง!

"ตายซะ! ไอ้ขยะท้ายจวน!" เสียงของหัวหน้านักฆ่าดังระงมดุจเสียงเปรตจากขุมอเวจี

เยว่ซินกัดฟันแน่น นางเตรียมจะโคจรลมปราณกษัยสวรรค์เพื่อแลกชีวิต! ทว่า... ร่างของหลินเฟยกลับก้าวขึ้นมาขวางหน้านางไว้อย่างสงบนิ่ง

ในมือขวาของชายหนุ่ม... ถือเพียง ‘ทัพพีตักน้ำซุปไม้ผุๆ’ ใบเก่าที่ติดคราบน้ำพะโล้แห้งเกรอะกรัง!

"พิษก็เยอะ เสียงก็ดัง... ทำอาหารเสียอารมณ์หมด"

หลินเฟยพึมพำเบาๆ ดวงตาเรียบเฉยไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขามิได้ชักกระบี่ มิได้ปลดปล่อยแรงกดดันมรรคาใดๆ เพียงแค่ถือก้านทัพพีไม้ด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนพ่อครัวกำลังจะพลิกตะหลิวผักบุ้งไฟแดง!

สะบัด!

เพียงแค่หลินเฟยวาดทัพพีไม้ผุในมือออกไปเบาๆ กลางอากาศ...

วูบ!

อนันตกาลไร้ขอบเขตพลันสั่นสะพ้าน! กฎเกณฑ์แห่งจักรวาลและมรรคาแห่งเต๋าทั่วทั้งสามภพ ถูกดึงดูดเข้ามาควบแน่นอยู่บนปลายทัพพีไม้นั้นโดยพลัน!

รังสีพิษสีดำสนิทของเหล่านักฆ่าที่สามารถกัดกร่อนชั้นฟ้าให้ละลาย ยามเมื่อปะทะเข้ากับวงสวิงของทัพพีไม้... กลับถูกดึงเข้าไปในกระแสอากาศประดุจน้ำซุปที่กำลังถูกเคี่ยวในกระทะ!

"อะไรกัน?!" หัวหน้านักฆ่าเบิกตากว้างใต้หน้ากากด้วยความตื่นตระหนก "วิชากระบี่อะไรของมัน?! เหตุใดปราณกระบี่พิษของข้าถึงถูกควบคุมไว้ทั้งหมด!"

"นี่ไม่ใช่กระบี่..." หลินเฟยเลิกคิ้วกวนๆ พลางผันก้านทัพพีเป็นวงกลม "เขาเรียกว่า 'เทคนิคการสะบัดตะหลิวพลิกกระทะ' ต่างหาก!"

ตึงงงงงงง!

หลินเฟยตบปลายทัพพีไม้ลงกลางอากาศอย่างสะใจ!

คลื่นพลังกระแทกไร้รูปอันมหาศาล พุ่งเข้าตบหน้าเหล่านักฆ่าขอบเขตวิญญาณทารกทั้งสามอย่างจัง! เสียง เพล้ง! ของกระบี่พิษระดับวิญญาณหักสะบั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยดังขึ้นพร้อมกัน!

"อั้ก!"

นักฆ่าทั้งสามส่งเสียงร้องอย่างอนาถ ร่างของพวกมันลอยคว้างกลางอากาศประดุจหมูสามชั้นถูกพลิกอยู่ในกระทะเหล็ก! พลังลมปราณในตันเถียนถูกกระแทกจนแตกสลาย วรยุทธ์ขั้นวิญญาณทารกที่เพียรบำเพ็ญมานับร้อยปี... พังทลายลงในเสี้ยววินาทีด้วยน้ำมือของทัพพีไม้ตักต้มพะโล้!

โครม! โครม! โครม!

ร่างของยอดนักฆ่าทั้งสามร่วงตกลงมากระแทกพื้นโคลนนอกรั้วบ้านอย่างหมดสภาพ หน้ากากกะโหลกแตกกระจาย เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวระดับสลบไสล!

"พะ... พลังอะไรกัน..." หัวหน้านักฆ่ากระอักเลือดกองโต ดวงตามองหลินเฟยดุจเห็นอสูรกายจากกาลเวลาโบราณ "แค่... แค่ทัพพีไม้ผุๆ... กลับทำลายตันเถียนของพวกข้าได้ในฝ่ามือเดียว!"

หลินเฟยเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าพวกมัน มือยังคงถือทัพพีไม้ไว้ แล้วเอ่ยเสียงเรียบกวนๆ

"กลับไปบอกคนที่ว่าจ้างพวกเจ้าด้วยร้อยล้านตำลึงทองนะ... ว่าถ้าจะส่งคนมาฆ่าข้าครั้งหน้า ให้ส่งพวกที่มีฝีมือทำอาหารมาด้วย จะได้มาช่วยข้าหั่นผัก แต่นี่ส่งมาแต่พวกลูกกระจ๊อกเสียงดัง รบกวนเวลาล้างจานของข้าจริง!"

"ไป๊! ไสหัวไป!" หลินเฟยโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน

นักฆ่าทั้งสามที่บาดเจ็บสาหัสรีบคลานกะเกลือกกะกลิ้ง หนีตายออกไปจากป่าไผ่อย่างไม่คิดชีวิต!

[ความช็อกระลอกใหม่ของคุณหนูเยว่ซิน!]

เยว่ซินยืนอ้าปากค้าง ร่างบางสั่นสะท้านดุจลูกนกโดนฝน!

กระบี่สั้นหยกหิมะในมือนางเกือบจะร่วงลงพื้น... นางจ้องมองแผ่นหลังของหลินเฟย สลับกับมองทัพพีไม้ผุในมือเขาด้วยสายตาที่คล้ายกับเห็นสวรรค์พังทลาย!

‘นั่นมัน... นั่นมันยอดนักฆ่าขอบเขตวิญญาณทารกขั้นสูงสุดสามคนเลยนะ!!’

‘กระบี่เดียวของพวกมัน สามารถวินาศเมืองหลวงได้ทั้งเมือง! แต่... แต่ไอ้คนกวนประสาทผู้นี้ กลับใช้แค่ทัพพีตักน้ำซุป ตบพวกมันร่วงเหมือนตบแมลงวันเนี่ยนะ?!’

เยว่ซินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นตึกตักด้วยความกลัวผสมผสานกับความทึ่งอันมหาศาล ใบหน้างามภายใต้หน้ากากผ้าแพรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

หลินเฟยหันกลับมามองนาง ชายหนุ่มยกทัพพีขึ้นมาเป่าฝุ่นเบาๆ แล้วยิ้มมุมปากกวนๆ

"เป็นอย่างไรบ้างคุณหนูเยว่ซิน? ทัพพีตักน้ำซุปของข้า... พอจะคุ้มกันคุณหนูใหญ่แห่งหอประมูลได้หรือไม่?"

เยว่ซินสะดุ้งโหยง! นางรีบเก็บกระบี่เข้าฝัก พยายามดึงสติและมาดสง่างามกลับคืนมา ถึงใจจะสั่นไหวแค่ไหน แต่นางต้องคีพมาดซึนเดเระไว้ก่อน!

นางเชิดคางขึ้น ยักไหล่ทำเป็นไม่แยแส "หึ! ก็... ก็แค่อุบายฟลุกๆ หรอกน่า! นักฆ่าพวกนั้นคงจะบาดเจ็บจากการเดินทางมามากกว่า! เจ้าอย่าได้ทำเป็นเหลิงไปหน่อยเลย!"

"โอ้โห... ปากแข็งระดับเซียนจริงๆ" หลินเฟยหัวเราะเบาๆ "เอาเถอะๆ ไม่กินพะโล้ ไม่รับฟังความจริง งั้นก็มาช่วยข้าทำงานบ้านเลยมา"

"หะ... หา?! งานบ้านอะไรของเจ้า?!" เยว่ซินขมวดคิ้วสวยงาม

หลินเฟยไม่พูดเปล่า เขาก้าวเดินไปหยิบ ‘ถ้วยกระเบื้องและถ้วยหยก’ ที่ใส่คราบน้ำพะโล้และคราบน้ำมันเมื่อวานซืน เดินตรงไปที่ถังน้ำข้างเตา แล้วยกชามไม้ใบใหญ่ใส่ 'น้ำล้างหม้อสีทอง' (โอสถชำระล้างไขกระดูกสลายน้ำ) ออกมาวางขนาบข้าง

"ในเมื่อเจ้ายังไม่กลับ งั้นก็มาช่วยข้าเช็ดจานให้แห้งซะ ข้าล้าง เจ้าเช็ด แป๊บเดียวก็เสร็จ" หลินเฟยพูดหน้าตาเฉย พลางหยิบจานกระเบื้องลงไปถูในน้ำสีทองอย่างสบายอารมณ์!

[ยุทธภพปั่นป่วน... แต่ข้ากำลังล้างจาน!]

หากเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป... ยุทธภพคงได้นองเลือดด้วยความอเนจอนาถใจ!

ในขณะที่ข้างนอกรั้วบ้าน... ยอดฝีมือทั่วทวีปกำลังเข่นฆ่าแย่งชิ่งเบาะแสของ 'ปรมาจารย์นิรนาม' แย่งชิ่งแม้กระทั่งเศษหยาดน้ำค้างที่เคยสัมผัสกับโอสถชำระล้างไขกระดูก...

แต่ ณ ลานบ้านซอมซ่อแห่งนี้... ปรมาจารย์ผู้นั้นกำลังนั่งยองๆ เอาโอสถสวรรค์มูลค่าร้อยล้านทองคำ มาล้างคราบมันบนชามข้าว!

เยว่ซินมองภาพตรงหน้าแล้วแทบจะกุมขมับ นางกระแอมเสียงดัง "นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือหลินเฟย?! ข้าคือ เยว่ซิน คุณหนูใหญ่แห่งหอประมูลจันทร์กระจ่างนะ! มือของข้ามีไว้ประมูลสมบัติระดับทวีป ไม่ใช่มีไว้เช็ดชามมันกุ้งของเจ้า!"

"งั้นก็ยืนดูข้าล้างจานไปละกันนะ" หลินเฟยไม่รบเร้า เขาล้างชามใบแรกเสร็จอย่างสะอาดเอี่ยมอ่อง แล้ววางไว้บนโต๊ะ "อ้อ... ถ้าเช็ดจานให้ข้าสิบใบ ข้าจะยกเว้นค่าพะโล้ร้อยตำลึงทองให้ละกัน ถือว่าแถม"

"ใครอยากได้แถมของเจ้ากัน!" เยว่ซินตวาดขึ้น

ทว่า... สายตาของคุณหนูใหญ่กลับมองไปที่จานกระเบื้องสีขาวที่หลินเฟยล้างเสร็จ น้ำสีทองละอองเซียนที่เกาะอยู่บนจาน แผ่กลิ่นอายมรรคาบริสุทธิ์ออกมาจนทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด

นางกัดริมฝีปากล่างเบาๆ... ในใจสู้รบกันอย่างหนักหน่วง!

‘ข้าคือคุณหนูผู้สูงศักดิ์... ข้าจะมาล้างจานให้ชายผู้นี้ไม่ได้เด็ดขาด!’ ‘แต่... แต่ถ้านางเช็ดจาน นางจะได้อยู่ใกล้ชิดเขา... แถมจะได้กลิ่นอายมรรคาจากน้ำล้างจานนั่นด้วยนะ!’ ‘ไม่นะเยว่ซิน! เจ้าอย่าไปตกหลุมพรางไอ้คนกวนประสาทนี่นะ!’

สิบวินาทีต่อมา...

คุณหนูเยว่ซินในชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตรูปงามอันดับหนึ่งแห่งหอประมูล... กำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ หลินเฟย ในมือถือผ้าแพรสะอาด ค่อยๆ บรรจงเช็ดจานกระเบื้องที่หลินเฟยล้างส่งมาให้อย่างระมัดระวัง!

ใบหน้าของนางสุกสว่างแดงระเรื่อไปถึงใบหู นางพยายามเบือนหน้าหนีไม่สบตากับหลินเฟย พลางบ่นพึมพำเสียงอุบอิบ

"ขะ... ข้าไม่ได้อยากช่วยเจ้าหรอกนะ! ข้าแค่... ข้าแค่เห็นว่าจานพวกนี้มันตากลมแล้วฝุ่นจะจับต่างหาก! อย่าเข้าใจผิดล่ะ!"

หลินเฟยมองเสี้ยวหน้าที่เขินอายแต่ยังปากแข็งของคุณหนูสายซึนเดเระ ชายหนุ่มยิ้มกวนๆ พลางยื่นชามใบต่อไปให้

"ครับๆ คุณหนูเยว่ซินผู้เมตตา ขอบพระคุณที่มาช่วยเช็ดจานให้อดีตคู่หมั้นขยะไร้ค่านะครับ"

"เจ้า! เลิกประชดข้าเสียที!" เยว่ซินค้อนขวับเข้าให้ ทำเอาหลินเฟยหัวเราะชอบใจ

บรรยากาศระหว่างคนทั้งสอง อบอวลไปด้วยความอบอุ่น ละมุนละไม และความใกล้ชิดที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานนับตั้งแต่การถอนหมั้น...

ณ ห้องโถงลับแห่ง 'สำนักพิษเงาเวหา' (ผู้ว่าจ้างนักฆ่า)

เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!

ป้ายวิญญาณประจำตัวของยอดนักฆ่าขอบเขตวิญญาณทารกทั้งสามร่าง... พลันแตกสลายเป็นผุยผงพร้อมกันบนหิ้งบูชา!

ประธานสำนักพิษเงาเวหา ชายชราหน้าตาเหี้ยมเกรียมในชุดดำ นั่งอยู่บนบัลลังก์กะโหลก เขาลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!

"เป็นไปได้อย่างไร?! ยอดนักฆ่าวิญญาณทารกสามคน... ดับสูญพร้อมกันในเวลาไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ?!"

ข้างกายของเขา ชายหนุ่มในชุดเกราะทองคำ รังสีเปี่ยมด้วยอำนาจแห่งราชวงศ์ ก้าวออกมาด้วยสีหน้าถมึงทึง เขาก็คือ ‘องค์ชายสามแห่งราชวงศ์เซียนตระกูลหลิว’!

"ทองคำร้อยล้านตำลึงที่ข้าจ่ายไป... สูญเปล่ารึ?!" องค์ชายสามแค่นเสียงเหี้ยม "ไอ้ขยะหลินเฟยมันมีมหาเซียนระดับขอบเขตคืนสู่ธรรมชาติคุ้มกันอยู่จริงหรือนี่!"

"องค์ชายโปรดระงับโทสะ!" ประธานสำนักพิษคุกเข่าลง "ในเมื่อการส่งนักฆ่าลอบสังหารไม่ได้ผล... เกรงว่าเราต้องใช้แผนการขั้นต่อไป!"

องค์ชายสามกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม "อีกสามวัน... งานประมูลใหญ่แห่งทวีปของหอประมูลจันทร์กระจ่างจะเริ่มขึ้น! ข้าได้ข่าวว่าองค์กรของพวกมันกำลังหาตัวปรมาจารย์นิรนาม... ข้าจะใช้ 'ตราสิทธิ์ราชวงศ์' บังคับยึดหอประมูล และลากตัวไอ้หลินเฟยออกมาบดขยี้ต่อหน้าคนทั้งแคว้น!"

กลับมา ณ เรือนไม้ท้ายเมือง

ซ่า...

หลินเฟยล้างจานใบสุดท้ายเสร็จพอดี เขายืดตัวขึ้นบิดเกียจเกียจเบาๆ

เยว่ซินเช็ดจานใบสุดท้ายเสร็จ นางปาดเหงื่อบนหน้าผากเนียนเบาๆ แม้จะเหนื่อยและเสียมาดไปบ้าง แต่ดวงตาของนางกลับทอประกายความสุขอย่างประหลาด

ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากลา...

ควับ!

หลินเฟยยื่น ‘ถุงผ้าปักลายดิ้นเงิน’ ถุงหนึ่งให้แก่นางดื้อๆ!

เยว่ซินชะงัก เลิกคิ้วมองถุงผ้าในมือเขา "นี่มันอะไร?"

"ค่าน้ำแรงที่มาช่วยข้าเช็ดจานไง" หลินเฟยยิ้มกวนๆ "เห็นว่าอีกสามวันหอประมูลของเจ้าจะจัดงานประมูลใหญ่ เอาสิ่งนี้ไปประมูลสิ รับรองว่าหอประมูลของเจ้าจะขายได้ราคาสูงจนตระกูลอื่นตาค้างแน่นอน"

เยว่ซินรับถุงผ้ามาด้วยความสงสัย นางค่อยๆ เปิดปากถุงออกมองดูข้างใน...

และสิ่งที่อยู่ข้างในถุงผ้านั้น... ทำเอาหัวใจของคุณหนูใหญ่แทบจะหยุดเต้น!

มันคือ ‘ยาลูกกลอนสีทองประกายรุ้ง’ (โอสถชำระล้างไขกระดูกบรรพกาล) สภาพสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ได้ละลายน้ำ... จำนวนเต็มๆ สามเม็ด!

"จ้ะ... เจ้า!" เยว่ซินอ้าปากค้าง ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "โอสถชำระล้างไขกระดูกสิบส่วนเต็ม... สามเม็ด?! เจ้าให้ข้า... เพียงเพราะข้ามาช่วยเช็ดจานเนี่ยนะ?!"

"ก็แค่น้ำแรงเช็ดจาน จะตกใจอะไรขนาดนั้น" หลินเฟยทำท่าทางไม่สนใจ เดินหันหลังกลับเข้าครัวไป "เอาไปประมูลซะ แล้วอย่าลืมเอาส่วนแบ่งห้าสิบเปอร์เซ็นต์มาจ่ายข้าด้วยล่ะ!"

เยว่ซินกำถุงผ้ายานั้นไว้แน่นในอก หัวใจเต้นระรัวดุจเสียงกลองรบ! นางจ้องมองแผ่นหลังของหลินเฟยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกอันลึกล้ำที่ไม่อาจบรรยายได้

‘หลินเฟย... เจ้าคนกวนประสาท... เจ้าทำเพื่อข้าขนาดนี้เลยหรือ...’

นางริมฝีปากอวบอิ่มยิ้มออกมาเบาๆ ใต้หน้ากากผ้าแพร ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นตามสไตล์สาวซึนเดเระ

"หึ! ในเมื่อเจ้าขอร้องให้ข้าช่วยนำไปประมูล... ข้าจะยอมช่วยเจ้าสักครั้งก็ได้! เชอะ!"

เยว่ซินหมุนตัวสะบัดกระโปรง หอบเอาถุงยาสวรรค์เหินร่างบินลับหายไปในกลีบเมฆด้วยความอารมณ์ดีอย่างที่สุด!

หลินเฟยเดินออกมาจากครัว มองตามหลังนางไป ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ พลางหยิบชามพะโล้ขึ้นมาซดน้ำซุปต่อ

"ปากแข็งแต่หน้าแดง... ยัยเยว่ซินนี่นับวันยิ่งน่าแกล้งขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ"

ทว่า... สายตาของหลินเฟย พลันเลื่อนไปมองที่ 'มุมพื้นโคลน' นอกรั้วบ้าน... ตรงจุดที่นักฆ่าสามคนเคยร่วงลงมาตกลงไปเมื่อครู่ตรงนั้น... มี ‘แผ่นตราหยกสีดำปักลายมังกรทอง’ ตกอยู่ชิ้นหนึ่ง! 

หลินเฟยใช้นิ้วคีบแผ่นตราหยกนั้นขึ้นมาพิเคราะห์ดู แสงสีแดงเลือดฉานส่องออกมาจากตราหยก เผยให้อักษรคำว่า ‘ราชวงศ์หลิว’ และ ‘สำนักพิษเงาเวหา’!

ดวงตาของหลินเฟยหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาและลึกล้ำที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาในเสี้ยววินาที!

"องค์ชายสามแห่งราชวงศ์... กับสำนักพิษงั้นรึ?"

หลินเฟยโยนแผ่นตราหยกเล่นในมือเบาๆ รอยยิ้มมุมปากของเขากลายเป็นรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถทำให้แดนสวรรค์สะเทือนได้!

"กล้ามาวุ่นวายกับข้าไม่พอ... ยังคิดจะไปใช้อำนาจข่มขู่หอประมูลของยัยซึนเดเระนั่นอีกงั้นรึ?"

"ดูท่า... งานประมูลใหญ่อีกสามวันข้างหน้านี้... ข้าคงต้องออกไปเดินเล่นในเมืองหลวงสักหน่อยแล้ว!"

***