17. ตอนที่ 16: ภารกิจใหม่: ขัดหม้อดินเผาด้วยปราณฟ้าดิน
ตอนที่ 16: ภารกิจใหม่: ขัดหม้อดินเผาด้วยปราณฟ้าดิน
แสงจันทร์ยามดึกดื่นส่องสว่างลอดผ่านทิวไผ่เขียวขจี ลมพัดพาความเย็นเยียบแห่งยามราตรีอบอวลไปทั่วลานบ้านซอมซ่อท้ายเมืองหลวงตระกูลหลิน
หลังจากที่คุณหนูเยว่ซินแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง หอบเอา ‘โอสถชำระล้างไขกระดูกบรรพกาล’ สามเม็ดในถุงผ้าปักดิ้นเงิน บินลับหายไปในกลีบเมฆด้วยใบหน้าสุกสว่างดั่งผลท้อ หลินเฟยก็หมุนตัวกลับเข้าบ้านพร้อมป้ายหยกมังกรทองขององค์ชายสามแห่งราชวงศ์หลิวที่เขาคีบได้จากศพเหล่านนักฆ่า
ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เตี้ยๆ ข้างเตาหม้อดินเผาในครัว ดวงตาคู่คมจ้องมอง ‘หม้อดินเผาใบเก่า’ ที่มีรอยร้าวขนาดเท่าเส้นผมพาดยาวจากปากหม้อลงไปถึงก้นหม้อ คราบต้มแซ่บเนื้อสัตว์บรรพกาลเมื่อสัปดาห์ก่อนแห้งกรังติดแน่นหนาปานหินปูนหมื่นปี
"เห้อ... ยายยวี่คุณหนูใหญ่เอาถังน้ำล้างหม้อโอสถสวรรค์ไปเช็ดจานจนแห้งเหือดหมดแล้ว จะขัดคราบต้มแซ่บก้นหม้อดินเผานี้อย่างไรดีเนี่ย?" หลินเฟยถอนหายใจยาว ถูฝ่ามือเข้าหากันด้วยความละเหี่ยใจ
ฟู่... ฟู่...
เสี่ยวฮั่ว (ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์) ส่งเสียงกระแสจิตนอบน้อมสั่นสะท้านออกมาจากใต้เตาไฟ
‘นายท่านโปรดเมตตา! คราบต้มแซ่บก้นหม้อดินเผานั้น... เป็นเพราะเนื้อกิเลนบรรพกาลระดับเก้าที่ท่านต้มเมื่อวานซืน มันแฝง 'ปราณปฐพีธาตุทองบรรพกาล' ผสานเข้ากับ 'รอยร้าวแห่งมรรคา' บนเนื้อดินเผา! หากใช้เพียงเพลิงสวรรค์ของข้าลน มันจะยิ่งละลายติดแน่นหนาปานเกราะเทพเซียน!’
"อ๋อ... ที่แท้คราบไหม้มันติดรอยร้าวหม้อดินเผานี่เอง" หลินเฟยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ (ตามแบบฉบับก้นครัวของตนเอง)
"ถ้าอย่างนั้น... ยาขัดคราบเม็ดทองล้างก้นหม้อเหล็กหมดแล้ว ระบบมิติของข้าก็ยังติดคูลดาวน์สุ่มของแจกฟรีอีกสองวัน... สงสัยต้องใช้ 'เทคนิคขัดหม้อด้วยปราณฟ้าดิน' ตามคัมภีร์ก้นครัวหน้าที่ 9 ที่กดออกมาได้เมื่อปีก่อนแล้วล่ะมั้ง"
วูบ!
หลินเฟยล้วงมือเข้าไปในป้ายหยกมิติ ชักเอา ‘ก้อนหินขัดหม้อสีเทาหยาบๆ’ ขนาดเท่าฝ่ามือออกมาหนึ่งก้อน!
ก้อนหินก้อนนี้... หากมองด้วยตาเปล่าของคนธรรมดา มันคือหินขัดก้นหม้อตามตลาดสดทั่วไป
ทว่า... หากยอดฝีมือขั้นสร้างฐานหรือขั้นวิญญาณทารกได้มาพบเห็น พวกเขาต้องช็อกจนตกเก้าอี้กระอักเลือดออกมาสิบบาตรน้ำชาแน่นอน!
เพราะก้อนหินสีเทาหยาบๆ ในมือหลินเฟย... แท้จริงแล้วคือ ‘ศิลาปราณสวรรค์บรรพกาล’ชิ้นส่วนก้อนพลังงานบริสุทธิ์ที่ควบแน่นจากปราณฟ้าดินยามก่อตั้งจักรวาลเมื่อสิบล้านปีก่อน! เพียงก้อนเดียวแผ่กลิ่นอายมรรคาที่สามารถบดขยี้ดวงดาวให้หลุดลอยได้!
"เอาล่ะ... วิธีขัดหม้อดินเผาไม่ให้รอยร้าวขยายตัว ตามสูตรในคัมภีร์ก้นครัว..." หลินเฟยพึมพำพลางโคจรปราณสลักอักขระในร่าง "ต้องใช้ 'ปราณฟ้าดิน' ไหลผ่านหินขัด สลักอักขระเชื่อมประสานรอยร้าวบนเนื้อดินเผาไปพร้อมๆ กับการถูคราบมัน!"
[ภารกิจใหม่: ขัดหม้อดินเผาด้วยปราณฟ้าดิน!]
หลินเฟยวางหม้อดินเผาลงบนตัก มือขวาจับศิลาปราณสวรรค์บรรพกาล มือซ้ายจับปากหม้อดินเผา จากนั้นเริ่มลงมือ ‘ขัด’ คราบต้มแซ่บก้นหม้ออย่างตั้งอกตั้งใจ!
ถู... ถู... ถู...
ครืนนนนนนนนนนนน!!!
ในเสี้ยววินาทีที่ศิลาปราณสวรรค์ปะทะเข้ากับเนื้อหม้อดินเผาและคราบต้มแซ่บ...
ทิวทัศน์เหนือเรือนซอมซ่อท้ายเมืองหลวง พลันเกิดปรากฏการณ์สวรรค์วิปลาส!
มวลอากาศเหนือท้องฟ้าเมืองหลวงในรัศมีพันลี้ ม้วนตัวเป็นหมอกเพลิงสีฟ้าฉาน! ‘วงล้อธรรมจักรมรรคา’ ขนาดมหึมาเท่าขุนเขาพันจ้าง หมุนวนอยู่บนชั้นเมฆาสูงริบ! ละอองปราณฟ้าดินบริสุทธิ์ระดับมหาเซียน พุ่งทะลักลงมาจากอวกาศดุจน้ำตกสวรรค์หลากทลาย!
เปรี้ยงงงง! เปรี้ยงงงง!
สายฟ้ามรรคาเก้าฟ้าผ่าลงล้อมรอบเรือนท้ายเมืองเป็นกำแพงแสงสีทอง!
ณ หอประมูลจันทร์กระจ่าง (ยามดึก)
เยว่ซินที่คุณหนูใหญ่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงหอประมูล กำลังนั่งกอดถุงผ้าปักดิ้นเงินบรรจุ ‘โอสถชำระล้างไขกระดูก’ สามเม็ดไว้ในอกอย่างอารมณ์ดี ใบหน้างามภายใต้แสงตะเกียงสุกสว่างแดงระเรื่อ ยามคิดถึงสายตาอันล้ำลึกกวนประสาทของหลินเฟย
ทว่า... ชั่วครู่ต่อมา!
ตึงงงงงง!
หอประมูลจันทร์กระจ่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงประดุจเกิดแผ่นดินไหวระดับเก้า! ตะเกียงหยกหล่นแตกกระจาย บรรดากระจกและเครื่องแก้วในหอประมูลส่งเสียงก้องกังวาน!
"เกิดอะไรขึ้น?!" เยว่ซินผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก ชักกระบี่หยกหิมะออกครึ่งฝัก
พวด!
ประตูห้องพักถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอประมูลวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดดุจคนตาย ปากสั่นระริกจนเอ่ยคำพูดแทบไม่เป็นภาษา!
"คุณหนูใหญ่! ฟ้า... ฟ้าจะถล่มแล้วขอรับ!"
"ฟ้าถล่มอะไรของท่านผู้อาวุโส?!" เยว่ซินขมวดคิ้วสวยงาม
"ทิศทาง... ทิศทางท้ายเมืองหลวง!" ผู้อาวุโสสูงสุดชี้นิ้วสั่นระริกไปทางหน้าต่าง "วงล้อธรรมจักรมรรคาแห่งสวรรค์! ปราณฟ้าดินทั่วทั้งทวีปกำลังถูกยึดกุมและสูบดึงไปรวมกันอยู่ที่เรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวง!"
เยว่ซินรีบพุ่งตัวไปที่หน้าต่าง เปิดมองออกไปเบื้องนอก...
ภาพที่ปรากฏแก่สายตา ทำเอาหัวใจของคุณหนูใหญ่แทบหยุดเต้น!
ละอองแสงปราณฟ้าดินสีทองมหาศาล กำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น พุ่งตรงลงไปที่เรือนท้ายเมืองหลวงของหลินเฟยดุจมังกรสวรรค์ร่อนลงมาดื่มน้ำ! กลิ่นอายความอุดมสมบูรณ์และมรรคาอันบริสุทธิ์ แผ่ขยายปกคลุมเมืองหลวง จนต้นไม้ผักหญ้าในเมืองที่เคยเหี่ยวเฉา พลันบานสะพรั่งและเจริญเติบโตขึ้นสิบเท่าในเสี้ยววินาที!
"หลินเฟย..." เยว่ซินพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ไอ้คนกวนประสาทนั่น... เขากำลังสำแดงวิชาเซียนสะเทือนจักรวาลอะไรอยู่อีกกันแน่?!"
ณ พระราชวังหลวงแห่งราชวงศ์หลิว (ห้องบรรทมองค์ชายสาม)
องค์ชายสามหลิวเทียน ผู้ซึ่งกำลังนั่งวางแผนกับประธานสำนักพิษเงาเวหา ถึงการใช้อำนาจยึดหอประมูลจันทร์กระจ่างในอีกสามวันข้างหน้า พลันสะดุ้งสุดตัว!
ตึง!
แรงกดดันมรรคาอันหนักอึ้งดุจขุนเขาหมื่นจ้าง พุ่งกระแทกเข้ามาในพระราชวัง! ยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณทารกและขอบเขตสร้างฐานนับพันคนในวังหลวง ต่างพากันทรุดกายลงคุกเข่ากระอักเลือดออกมาพร้อมกันอย่างหมดทางต่อสู้!
"แรงกดดันนี่มันอะไรกัน?!" องค์ชายสามหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวระดับไขสันหลัง "ขอบเขตคืนสู่ธรรมชาติ? หรือว่า... ขอบเขตมหาเซียนจุติ?!"
ประธานสำนักพิษเงาเวหากุมหัวใจ น้ำตาไหลพรากด้วยความพรั่นพรึง "ทิศทางนั้น... ทิศทางเรือนท้ายเมืองหลวง! ชายผู้นั้น... เขากำลังแสดงฤทธานุภาพข่มขู่พวกเรา!"
องค์ชายสามกัดฟันแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและแค้นเคือง
"ไม่จริง! มันเป็นแค่ขยะไร้ค่าตระกูลหลิน! มันจะมียอดฝีมือระดับนี้คุ้มกันได้ยังไง! ประธานสำนักพิษ... ไปเชิญ 'องค์อาชิ่ว' ยอดฝีมือขั้นวิญญาณทารกสมบูรณ์แบบจากสำนักโบราณมา! วันประมูลใหญ่... ข้าจะใช้ 'ตราสิทธิ์ราชวงศ์' บดขยี้มันและหอประมูลจันทร์กระจ่างให้จมดิน!"
ทว่า... ณ เรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวง (ต้นเหตุแห่งปรากฏการณ์สวรรค์วิปลาส)
ถู... ถู... ถู...
หลินเฟยกำลังนั่งยองๆ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก มือขวาถือศิลาปราณสวรรค์บรรพกาล ขัดถูคราบต้มแซ่บก้นหม้อดินเผาอย่างงกๆ เงิ่นๆ
"เห้อ... คราบต้มแซ่บนี่มันติดแน่นจริงๆ แฮะ ออกแรงขัดจนปราณฟ้าดินรอบๆ หมุนวนรบกวนสายตาหมดแล้ว!" หลินเฟยบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย
ชายหนุ่มมองดูละอองแสงสีทองและสายฟ้ามรรคาที่พุ่งทะลักเข้ามาในครัว รบกวนการขัดหม้อของเขาอย่างน่ารำคาญ
"เหอๆ... พวกปราณฟ้าดินนี่ก็นะ ชอบพุ่งเข้ามาสอดดื้อๆ เสียจริง! ถอยไปเลยไป! รบกวนเวลาทำความสะอาดครัว!"
ปัด!
หลินเฟยสะบัดฝ่ามือซ้ายออกไปกลางอากาศเบาๆ ราวกับปัดไล่ยุง!
วูบ-พรูดดดดดด!
วงล้อธรรมจักรมรรคาขนาดหมื่นจ้างบนท้องฟ้า... ถูกฝ่ามือของหลินเฟย ‘ปัดสลาย’ หายวับไปในเสี้ยววินาทีประดุจควันไฟถูกลมพัด! สายฟ้ามรรคาและหมอกเพลิงสีฟ้า พลันสงบนิ่งทลายลง กลับคืนสู่ความเงียบสงบยามราตรีดุจไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
"อืม... ค่อยยังชั่ว เงียบสงบขึ้นเยอะ" หลินเฟยยิ้มพอใจ
เขาก้มลงมองหม้อดินเผาในมือ...
บัดนี้ คราบต้มแซ่บก้นหม้อถูกขัดออกจนสะอาดเอี่ยมอ่อง! และที่น่าอัศจรรย์ไปกว่านั้นคือ... รอยร้าวขนาดเท่าเส้นผมบนเนื้อหม้อดินเผา บัดนี้ถูก ‘ปราณฟ้าดิน’ สลักประสานกลายเป็น ‘ลวดลายมังกรสวรรค์และหงส์เพลิงประสานมรรคา’ ประกายแสงสีทองอ่อนๆ อบอวลอยู่บนเนื้อหม้อ!
หม้อดินเผาใบเก่า... ถูกหลินเฟยขัดจนกลายเป็น ‘สมบัติมรรคาชั้นสูง’ ที่สามารถใช้ต้มยาสูตรสวรรค์ได้นับหมื่นชนิดโดยไม่เสียรสชาติ!
"เรียบร้อย! หม้อต้มแซ่บข้ากลับมาสะอาดเหมือนใหม่ แถมสลักลายมังกรสวยงามอีกต่างหาก" หลินเฟยวางหม้อดินเผาลงบนชั้นวางอย่างสบายอารมณ์
เช้าวันรุ่งขึ้น... ยามอรุณรุ่ง
นกน้อยส่งเสียงร้องทักทายยามเช้า ลมเหนือพัดพาเอากลิ่นน้ำค้างยามเช้าอบอวลไปทั่วลานบ้าน
หลินเฟยเดินบิดเกียจเกียจออกมาจากห้องนอน ในมือถือกระบวยตักน้ำเตรียมจะไปรดน้ำแปลงผักกาดข้างบ้าน
ทว่า... ยามที่เขาก้าวเท้าผ่านประตูรั้วพังๆ ออกมา...
อ้าปากค้าง!
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของหลินเฟย ทำเอาชายหนุ่มแทบจะทำกระบวยตักน้ำร่วงหลุดมือ!
บริเวณรอบนอกรั้วบ้านซอมซ่อของเขา... ในรัศมีหนึ่งลี้...
บัดนี้ เต็มไปด้วย ‘ฝูงคนคุกเข่า’ นับพันคน!!
พวกเขามิใช่นักฆ่าหรือศัตรู... หากแต่เป็นบรรดา ‘เจ้าสำนักใหญ่’, ‘ผู้อาวุโสตระกูลดัง’, ‘แม่ทัพแห่งวังหลวง’ และ ‘ยอดฝีมือขอบเขตจินตัน-วิญญาณทารก’ จากทั่วทุกทิศทางในแคว้น!
ทุกคนต่างสวมชุดสำนักหรูหรา นั่งคุกเข่าเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนพื้นโคลนเย็นๆ ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงและความหวาดกลัวระดับสูงสุด!
ตรงหน้าสุดของฝูงชน... คือ ‘เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ไท่ซู’ และศิษย์เอก ‘เฉินเทียนยี่’ (ผู้ที่เคยโดนสาดน้ำล้างหม้อใส่หน้าจนทะลวงขอบเขต)!
ยามเมื่อเห็นหลินเฟยเดินออกมา... เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซู ก็รีบนำพาคนนับพันโขกศีรษะลงกับพื้นโคลนดัง โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก!
"คารวะท่านปรมาจารย์สวรรค์บรรพกาล!" เสียงของคนนับพันตะโกนดังก้องกังวานไปทั่วป่าไผ่!
หลินเฟยยืนกะพริบตาปริบๆ ยืนถือกระบวยตักน้ำด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีดและกวนประสาท
"พวกเจ้า... มานอนคุกเข่าตากแดดตากน้ำค้างอะไรกันหน้าบ้านข้าแต่เช้าเนี่ย? รั้วบ้านข้าพังหมดแล้วเห็นไหม!"
เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซูเงยหน้าขึ้น คราบโคลนติดเต็มหน้าผาก แต่สายตากลับทอประกายเลื่อมใสสูงสุด เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"เรียนท่านปรมาจารย์! เมื่อคืนนี้... พวกเราได้เห็นปรากฏการณ์ธรรมจักรมรรคาแห่งสวรรค์ และการปัดสลายสายฟ้ามรรคาด้วยฝ่ามือเดียวของท่าน! พวกเราตระหนักแล้วว่าท่านคือยอดคนที่อยู่เหนือสวรรค์และภพภูมิ!"
"พวกเราจึงมารวมตัวกันที่นี่... เพื่อขอรับการสั่งสอน และถวายตัวเป็นข้ารับใช้ของท่านปรมาจารย์ขอรับ!" คนนับพันตะโกนรับพร้อมกันดัง พรึ่บ!
หลินเฟยเกาหัวแกรกๆ ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอาใจ
"รับใช้บ้าบออะไรกัน! ข้าเป็นแค่เกษตรกรกวาดถนนทำอาหาร! พวกเจ้าเหาะมาจากไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้นเลยไป! มานั่งเกะกะหน้าบ้าน ข้าจะออกไปรดน้ำผักกาด!"
เฉินเทียนยี่ที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ ก้าวออกมาโขกศีรษะอีกครั้ง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความสำนึกผิดและเคารพบูชา
"ท่านปรมาจารย์! หากท่านไม่ยอมรับพวกเรา... พวกเราก็ขอคุกเข่าอดข้าวอดน้ำอยู่ตรงนี้จนกว่าชีวิตจะหาไม่ขอรับ!"
หลินเฟยมองดูฝูงคนที่ดื้อด้านอย่างน่ารำคาญใจ ชายหนุ่มหรี่ตากระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีแผนการชิงไหวชิงพริบ
‘อยากคุกเข่าเรียกร้องความสนใจนักใช่ไหม? ได้... งั้นข้าจะจัดงานให้ทำซะเลย จะได้รู้ซึ้ง!’
หลินเฟยยกกระบวยตักน้ำขึ้น ชี้ไปที่แปลงผักกาดและถังน้ำข้างเตา
"เอ้า! ในเมื่ออยากรับใช้นัก... งั้นพวกเจ้าทั้งหมดนั่นแหละ! เจ้าสำนัก เจ้าเมือง แม่ทัพ อะไรนั่นน่ะ! แบ่งกลุ่มกันซะ!"
"กลุ่มแรก! ไปตักน้ำบ่อมารดน้ำแปลงผักกาดข้าให้ครบสิบไร่!" "กลุ่มที่สอง! ไปถอนหญ้าข้างป่าไผ่ให้เรียบร้อย!" "และกลุ่มที่สาม... ไปช่วยข้าผ่าไม้ฟืนข้างครัวให้ได้พันท่อน! ถ้าทำไม่เสร็จก่อนเที่ยง... ข้าจะเอาไม้กวาดไล่ตบก้นเรียงคน!"
[ช็อกระดับยุทธภพ!]
บรรดาเจ้าสำนักใหญ่และยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณทารก ต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง!
ยอดฝีมือผู้ทรงอิทธิพลแห่งแคว้น... ถูกสั่งให้ไป ‘รดน้ำผักกาด ถอนหญ้า และผ่าฟืน’!
ทว่า... ในเสี้ยววินาทีต่อมา!
เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซูกลับมีสีหน้าตื่นเต้นตื้นตันใจอย่างถึงที่สุด! ชายชราน้ำตาไหลพรากด้วยความซาบซึ้ง!
"สวรรค์ทรงโปรด! นี่คือ... 'บททดสอบจิตใจแห่งมรรคา'! ท่านปรมาจารย์กำลังสั่งสอนพวกเราให้ละทิ้งอัตตาและยศถาบรรดาศักดิ์ เพื่อเข้าถึงความบริสุทธิ์แห่งธรรมชาติ!"
"น้อมรับคำสั่งท่านปรมาจารย์ขอรับ!" คนนับพันตะโกนลั่นป่าไผ่ด้วยความฮึกเหิม!
จากนั้น... ยอดฝีมือระดับขอบเขตจินตันและวิญญาณทารกนับพันคน ต่างพากันแย่งชิ่งถังน้ำ ไม้กวาด และขวานผ่าฟืน กันอย่างบ้าคลั่ง!
ยอดฝีมือขั้นวิญญาณทารกใช้ปราณกระบี่สับไม้ฟืนอย่างเมามัน! เจ้าสำนักใหญ่ใช้กระบี่บินช่วยแบกถังน้ำรดผักกาด! บรรดาผู้อาวุธโสตระกูลดังต่างก้มหน้าก้มตาถอนหญ้าด้วยมือเปล่าอย่างนอบน้อม!
หลินเฟยนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างเตา มองดูภาพความปั่นป่วนหน้าบ้านพลางหัวเราะเบาๆ ในใจ
"เหอๆ... พวกคนในยุทธภพนี่นอกจากจะบ้าแล้ว ยังหลอกง่ายอีกต่างหาก ได้แรงงานฟรีรดผักกาดสบายไปสิบวัน!"
ทว่า... ในขณะที่หน้าบ้านของหลินเฟยกำลังกลายเป็นลานทำงานเกษตรกรรมของยอดฝีมือทั้งแคว้นนั้นเอง...
ณ หอประมูลจันทร์กระจ่าง กลางเมืองหลวง...
บรรยากาศการจัดเตรียม ‘งานประมูลใหญ่แห่งทวีป’ กำลังดำเนินไปอย่างเผ็ดร้อน!
เยว่ซินในชุดคลุมหรูหรา กำลังตรวจเช็กเวทีประมูลหลัก ทว่า... สายตาของคุณหนูใหญ่กลับจ้องมองไปที่ถุงผ้าปักดิ้นเงินบรรจุ ‘โอสถชำระล้างไขกระดูก’ สามเม็ดในมือด้วยความระมัดระวังสูงสุด
ฟึ่บ!
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอประมูล เดินเข้ามาประสานมือรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"คุณหนูใหญ่ขอรับ... ข่าวเรื่องที่เราจะนำ 'โอสถชำระล้างไขกระดูก' ออกประมูลในอีกสองวันข้างหน้า... แพร่สะพัดไปถึงหูขององค์ชายสามและสำนักพิษเงาเวหาแล้วขอรับ!"
"พวกมันมีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง?" เยว่ซินเอ่ยน้ำเสียงเย็นชา
"องค์ชายสามได้นำ 'ตราสิทธิ์ราชวงศ์' และนำกองกำลังทหารเกราะทองนับหมื่นนาย ร่วมมือกับยอดฝีมือขั้นวิญญาณทารกสมบูรณ์แบบจากสำนักโบราณ... เตรียมจะเข้าปิดล้อมหอประมูลในวันงาน เพื่อใช้อำนาจบังคับยึดโอสถสวรรค์และจับตัวท่านขอรับ!"
เยว่ซินเหยียดยิ้มมุมปากอย่างชาญฉลาดและไม่พรั่นพรึง ดวงตากลมโตทอประกายความชิงไหวชิงพริบอันแหลมคม
"อยากยึดหอประมูลของข้าอย่างนั้นหรือ? เหอะ! องค์ชายสามหน้าโง่นั่น คงยังไม่รู้สินะว่า... ยาสวรรค์สามเม็ดนี้ มาจากมือของใคร!"
นางหันไปสั่งการผู้อาวุโสสูงสุดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
"ส่งเทียบเชิญพิเศษไปให้องค์ชายสามและขุมกำลังทั้งหมดในแคว้น! บอกพวกมันว่า... หอประมูลจันทร์กระจ่างยินดีต้อนรับทุกคน! แต่หากใครกล้ามาก่อความวุ่นวาย... ข้าจะเชิญ 'เจ้าของยาสวรรค์' มาร่วมงานประมูลด้วยตัวเอง!"
***