ตอนที่ 17: ยอดฝีมือที่ถูกส่งมาอารักขา (และสติแตกกลับไป)

ยามสายอันเงียบสงบ ณ ลานดินหน้าเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวงตระกูลหลิน... หากใครเดินผ่านไปมาในยามนี้ คงต้องขยี้ตาจนตาแดงช้ำ แล้วสบถว่าตนเองโดนภาพลวงตาเล่นงานเป็นแน่!

เพราะภาพตรงหน้าคือบรรดา 'ยอดฝีมือขั้นจินตันและวิญญาณทารก' นับพันชีวิต ผู้ทรงอิทธิพลที่สามารถสะเทือนแผ่นดินได้เพียงแค่กระทืบเท้า กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานเกษตรกรรมกันอย่างบ้าคลั่ง!

"ผู้อาวุโสวังบุปผา! ท่านอย่าใช้ปราณเหมันต์แช่แข็งวัชพืชสิ! รากมันจะแข็ง ดึงยาก! ต้องใช้มือเปล่าถอนอย่างทะนุถนอมตามที่ท่านปรมาจารย์สั่ง!" เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซูที่กำลังแบกถังน้ำสองใบวิ่งไปมา ตะโกนสั่งการประดุจหัวหน้าคนงานก่อสร้าง

"เข้าใจแล้ว! สวรรค์! เพียงแค่ข้าก้มลงถอนหญ้าด้วยมือเปล่า ปราณฟ้าดินที่ตกค้างในดินก็ซึมซับเข้าสู่ตันเถียน! นี่มัน... นี่มันการบำเพ็ญเพียรระดับมหาเซียนชัดๆ!" ผู้อาวุโสหญิงจากวังบุปผาน้ำตาไหลพราก พลางกระชากวัชพืชด้วยความปีติยินดี

ส่วนหลินเฟยน่ะหรือ?

ชายหนุ่มกำลังนอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หวายโยกใต้ต้นไผ่ มือซ้ายถือถ้วยชาร้อนจิบเบาๆ มือขวาถือพัดใบลานพัดวีคลายร้อน ดวงตาหรี่มองเหล่า 'แรงงานฟรีระดับทวีป' ด้วยความพึงพอใจ

"อืม... ประหยัดค่าจ้างคนสวนไปได้เยอะเลยแฮะ ดินร่วนซุยดีจริงๆ" หลินเฟยพึมพำ

ณ หอประมูลจันทร์กระจ่าง กลางเมืองหลวง

เยว่ซินยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องทำงาน ใบหน้างามเต็มไปด้วยความกังวล แม้นางจะส่งเทียบเชิญพิเศษไปท้าทายองค์ชายสามแล้ว แต่นางก็อดห่วง 'ความปลอดภัย' ของอดีตคู่หมั้นจอมกวนไม่ได้

‘ถึงหลินเฟยจะมีเบื้องหลังลึกลับ หรืออาจจะมีปรมาจารย์เร้นกายคอยคุ้มครอง... แต่พรุ่งนี้ก็เป็นวันประมูลแล้ว องค์ชายสามและสำนักพิษเงาเวหาต้องส่งยอดฝีมือระดับสูงไปลอบสังหารเขาระหว่างทางแน่ๆ ข้าปล่อยให้เขาเดินทางมาคนเดียวไม่ได้!’

เยว่ซินกัดริมฝีปาก ตัดสินใจเด็ดขาด นางหยิบป้ายหยกสีเลือดหยดหนึ่งออกมา แล้วบีบจนแตกกระจาย!

วูบ!

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ เป็นชายชราผมขาวโพลนในชุดนักพรตสีเทา แผ่นหลังสะพายกระบี่โบราณไร้ฝัก กลิ่นอายสุราคละคลุ้งไปทั่วห้อง ทว่า... แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้มวลอากาศบิดเบี้ยว!

เขาคือ ‘เจี้ยนอู๋ซวง’ (กระบี่ไร้เปรียบ) ปรมาจารย์กระบี่เมามาย ยอดฝีมือขั้นวิญญาณทารกสมบูรณ์แบบ ไพ่ตายก้นหีบที่คอยพิทักษ์หอประมูลจันทร์กระจ่างมานับร้อยปี!

"คุณหนูใหญ่เรียกหาตาเฒ่าผู้นี้ มีเรื่องด่วนอันใดหรือ?" เจี้ยนอู๋ซวงยกน้ำเต้าสุราขึ้นดื่มพลางหัวเราะร่วน

"ท่านผู้อาวุโสเจี้ยน!" เยว่ซินประสานมือเคารพ "ข้าอยากวานท่าน... ให้ไปอารักขา 'ชายผู้หนึ่ง' ที่เรือนไม้ท้ายเมือง พาเขาเดินทางมาที่งานประมูลอย่างปลอดภัย ห้ามให้ผู้ใดแตะต้องเขาสายตัวแม้แต่เส้นเดียว!"

"โอ้?" เจี้ยนอู๋ซวงเลิกคิ้ว "ชายหนุ่มที่ท้ายเมือง? ฮ่าๆๆ คงมิใช่ชายคนรักของคุณหนูหรอกกระมัง? วางใจเถอะ ด้วยปราณกระบี่ของข้า ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตคืนสู่ธรรมชาติ ข้าก็พาเขาหนีรอดมาได้สบายมาก!"

"มะ... ไม่ใช่คนรักเสียหน่อย! ข้าแค่กลัวเขาโดนองค์ชายสามฆ่าตายแล้วข้าจะชวดเงินประมูลต่างหาก!" เยว่ซินหน้าแดงก่ำ รีบสะบัดหน้าหนี "ท่านรีบไปเถอะ!"

เจี้ยนอู๋ซวงหัวเราะชอบใจ ร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นแสงกระบี่สีขาว พุ่งทะยานออกนอกหน้าต่าง มุ่งตรงสู่ท้ายเมืองหลวงด้วยความเร็วเหนือเสียง!

กลับมา ณ เรือนท้ายเมืองหลวง

ฟึ่บ!

แสงกระบี่สีขาวร่อนลงจอดที่หน้าทางเข้าป่าไผ่อย่างสง่างาม เจี้ยนอู๋ซวงในมาดปรมาจารย์กระบี่เมามาย ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าเหนือโลกีย์ ใบหน้าเชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่งและมั่นใจในฝีมือตนเอง

‘หึๆ... ชายหนุ่มท้ายเมืองที่ข้าต้องมาปกป้อง คงจะกำลังหวาดกลัวตัวสั่นซุกตัวอยู่ใต้เตียงเป็นแน่ การถูกราชวงศ์เพ่งเล็งมิใช่เรื่องล้อเล่น ตาเฒ่าผู้นี้จะแสดงพลังอำนาจแห่งกระบี่ให้เขาดูเป็นขวัญตาสักครา...’

เจี้ยนอู๋ซวงคิดในใจ พลางสาวเท้าเดินลึกเข้าไปในป่าไผ่

ทว่า... เมื่อเขาก้าวพ้นแนวไผ่ และเห็นลานกว้างหน้าเรือนซอมซ่อ...

รอยยิ้มมั่นใจของปรมาจารย์กระบี่ พลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า! ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า! ขนอ่อนทั่วร่างลุกซันประดุจโดนอัสนีสวรรค์ฟาดใส่!

"นั่น... นั่นมัน..." เจี้ยนอู๋ซวงเสียงสั่นระริกชี้มือไปข้างหน้า

สิ่งที่เขาเห็นคือ 'จ้าวมรรคา' เจ้าสำนักกระบี่ไท่ซู ผู้ซึ่งเคยประลองกระบี่กับเขาและเสมอกันเมื่อร้อยปีก่อน... กำลังสวมหมวกฟาง ย่อเข่าหาบถังน้ำอย่างขะมักเขม้น!

ถัดไปอีกนิด... 'ราชสีห์คลั่ง' แม่ทัพใหญ่แห่งวังหลวง ผู้มีพลังกายระดับกะโหลกทองแดงกระดูกเหล็ก... กำลังนั่งยองๆ ใช้มือเปล่าเด็ดหญ้าอย่างนอบน้อมดุจลูกแกะ!

และยังมีบรรดายอดฝีมือขั้นจินตันอีกเป็นร้อยๆ คนที่เขารู้จักชื่อเสียงเรียงนามเป็นอย่างดี กำลังเหงื่อตกถางหญ้า รดน้ำ ผ่าฟืน กันอย่างเอาเป็นเอาตาย!

‘นี่ข้าเมาสุราจนเกิดภาพหลอนใช่หรือไม่?! ทำไมยอดขุนเขาแห่งแคว้น ถึงมารวมตัวกันเป็นกรรมกรไร่ผักอยู่ที่นี่!!’ เจี้ยนอู๋ซวงขยี้ตาอย่างแรง แต่ภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม!

ขณะที่เจี้ยนอู๋ซวงกำลังสติหลุดอยู่นั้น หลินเฟยที่นอนโยกเก้าอี้อยู่ก็เหลือบไปเห็นชายชราแปลกหน้า จึงร้องทักขึ้น

"อ้าว ลุง! มาสมัครเป็นคนงานหรือไง? เสียใจด้วยนะ โควต้าคนสวนเต็มแล้ว ขาดแต่คนล้างคอกหมู สนใจไหมล่ะ?"

"ละ... ล้างคอกหมู?!" เจี้ยนอู๋ซวงสะดุ้งสุดตัว เขามองชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา ชุดผ้าฝ้ายปะชุน ที่นอนแกว่งพัดอยู่อย่างสบายใจ

‘คนผู้นี้คือคนที่คุณหนูให้ข้ามาปกป้องงั้นหรือ?! ทะ... ทำไมเจ้าสำนักไท่ซูถึงต้องโค้งคำนับเขาทุกครั้งที่หาบน้ำผ่านด้วยล่ะ?!’

เจี้ยนอู๋ซวงสูดลมหายใจลึก พยายามดึงสติของยอดฝีมือกลับมา เขาเดินเข้าไปหาหลินเฟยด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน ประสานมือพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดความเย่อหยิ่งลงไปแปดส่วน

"เอ่อ... คุณชายหลินใช่หรือไม่? ข้าคือเจี้ยนอู๋ซวง คุณหนูเยว่ซินส่งข้ามาเพื่ออารักขาท่านไปร่วมงานประมูล... แต่ดูเหมือนว่า ท่านคง... เอ่อ... ไม่ต้องการคนคุ้มกันกระมัง?" เจี้ยนอู๋ซวงปาดเหงื่อเย็นๆ มองไปทางเจ้าสำนักไท่ซูที่กำลังยิ้มแฉ่งโชว์กล้ามแขนจากการหาบน้ำ

หลินเฟยเลิกคิ้ว "อ๋อ... ยัยซึนเดเระนั่นส่งมานี่เอง ก็นะ... นางคงกลัวข้าเบี้ยวไม่ไปประมูลล่ะสิ เอาเถอะๆ รอข้าดื่มชาหมดถ้วยก่อนละกัน ค่อยออกเดินทาง"

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่หลินเฟยกำลังจะยกถ้วยชาขึ้นจิบนั้นเอง!

ครืนนนนนนนนน!!

ท้องฟ้าเหนือป่าไผ่พลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน! กลิ่นอายคาวเลือดและพิษร้ายรุนแรงระดับทะลวงสวรรค์ แผ่กระจายกดทับลงมาดุจม่านเมฆาสีดำ!

ลมปราณพิษนี้ รุนแรงกว่านักฆ่าสามคนเมื่อวานนับสิบเท่า! มันคือแรงกดดันของ 'ขอบเขตวิญญาณทารกสมบูรณ์แบบ ขั้นสุดยอด'!

บรรดายอดฝีมือที่กำลังทำไร่ไถนาต่างชะงักงัน หน้าซีดเผือด!

"หึๆๆๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าขันเสียนี่กระไร ยอดฝีมือแห่งแคว้นกลับกลายเป็นทาสรับใช้คนสวน!"

เสียงแหบพร่าดุจวิญญาณอาฆาตดังก้องมาจากบนท้องฟ้า ก้อนเมฆพิษสีดำม้วนตัวแหวกออก เผยให้เห็นร่างของชายชราหลังค่อมสวมชุดคลุมลายตะขาบแดง ใบหน้าครึ่งหนึ่งเน่าเปื่อยน่าสยดสยอง!

เขาคือ ‘อาชิ่ว’ (ผู้เฒ่าหมื่นพิษ) ยอดฝีมือโบราณจากสำนักพิษเร้นลับ ผู้ที่องค์ชายสามเชิญมาด้วยทองคำพันล้านตำลึง!

ใต้เท้าของอาชิ่ว... มี 'ตะขาบอสูรโลหิต' ขนาดมหึมายาวกว่าร้อยจ้าง ลำตัวสีแดงฉานดุจลาวา ขาเป็นคมมีดนับพัน เลื้อยขดไปมากลางอากาศ ส่งเสียงขู่ฟ่อทำให้อากาศบิดเบี้ยว!

"แย่แล้ว! นั่นมันผู้เฒ่าหมื่นพิษอาชิ่ว! สัตว์ประหลาดเฒ่าที่เคยสังหารคนทั้งเมืองด้วยพิษหยดเดียวเมื่อร้อยปีก่อน!" เจ้าสำนักไท่ซูร้องตะโกนด้วยความตกตะลึง

เจี้ยนอู๋ซวงเห็นดังนั้น วิญญาณนักดาบในกายพลันลุกโชน! นี่คือโอกาสที่เขาจะได้แสดงฝีมือให้หลินเฟย (และคุณหนู) เห็นว่าเขาคือยอดฝีมือที่พึ่งพาได้!

เคร้ง!

เจี้ยนอู๋ซวงชักกระบี่โบราณออกจากฝัก พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจดาวตกสีขาว!

"มารเฒ่าอาชิ่ว! หอประมูลจันทร์กระจ่างขอรับหน้าที่คุ้มครองชายผู้นี้! รับกระบี่เมามายทะลวงสวรรค์ของข้าไปซะ!"

"เคล็ดกระบี่เมามายขั้นสุดยอด: หนึ่งจอกสะท้านภพ!"

เจี้ยนอู๋ซวงฟาดฟันกระบี่ออกไป ปราณกระบี่สีขาวนับหมื่นเล่มควบแน่นเป็นพายุหมุน พุ่งทะลวงเข้าใส่เมฆพิษอย่างเกรี้ยวกราด!

"หึ! กระบี่ขยะ!"

อาชิ่วแค่นเสียงเย็นชา ชายชราสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ตะขาบอสูรโลหิตใต้เท้าก็พ่น 'หมอกพิษกัดกร่อนวิญญาณ' ออกมาเป็นสายพายุ!

ซู่!!!!

เพียงแค่หมอกพิษปะทะกับพายุกระบี่... ปราณกระบี่นับหมื่นเล่มของเจี้ยนอู๋ซวงก็ถูกกัดกร่อนละลายกลายเป็นน้ำเน่าในชั่วพริบตา!

"อะไรกัน?!" เจี้ยนอู๋ซวงเบิกตากว้าง

เปรี้ยงงงง!

หางของตะขาบอสูรฟาดเข้าที่กลางอกของเจี้ยนอู๋ซวงอย่างจัง! ร่างของยอดปรมาจารย์กระบี่แห่งหอประมูล ปลิวกระเด็นตกลงมากระแทกพื้นดินดัง ตูม! ลากยาวไปไถลกับพื้นโคลน กระอักเลือดออกมาคำโต!

กระบวนท่าเดียวพ่ายแพ้ราบคาบ!

"ฮ่าๆๆๆ! มีน้ำยาแค่นี้หรือ?!" อาชิ่วหัวเราะคลั่ง "องค์ชายสามมีคำสั่ง! ให้ลากคอไอ้เด็กขยะหลินเฟยกลับไปคุกเข่าที่หน้าหอประมูล! ส่วนพวกที่เหลือ... ตายให้หมด!"

อาชิ่วชี้มือลงมาที่พื้น! ตะขาบอสูรโลหิตขนาดยักษ์ อ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวพิษขนาดเท่าต้นเสา พุ่งทะยานแหวกอากาศลงมาดุจอุกกาบาตสีเลือด!

เป้าหมายที่มันพุ่งลงมา... ไม่ใช่หลินเฟย... แต่มันกำลังพุ่งลงมาที่ ‘แปลงผักกาด’ ที่เพิ่งรดน้ำเสร็จใหม่ๆ ของหลินเฟย!!

ลมกรรโชกแรงจากการพุ่งตัวของตะขาบยักษ์ ทำให้แปลงผักกาดปลิวว่อน ต้นผักกาดอ่อนๆ ขาดกระจุยกระจาย!

[เวลาคล้ายหยุดนิ่ง...]

บรรดายอดฝีมือรวมถึงเจี้ยนอู๋ซวงที่นอนบาดเจ็บ ต่างหน้าซีดเผือด เตรียมตัวหลับตารอรับความตาย! แรงกดดันของตะขาบอสูรมันมหาศาลเกินกว่าที่ขอบเขตจินตันจะต้านทานไหว!

ทว่า... ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้น...

เสียงถอนหายใจยาวๆ อันสุดแสนจะเหนื่อยหน่ายและหงุดหงิด ก็ดังขึ้นมาจากเก้าอี้โยกใต้ต้นไผ่

"เห้อ..."

หลินเฟยวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนช้าๆ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ดวงตาที่เคยง่วงซึม บัดนี้เปล่งประกายความเย็นชาที่ทำให้มิติรอบข้างสั่นสะท้าน!

"ผักกาดของข้า... ข้าเพิ่งให้ลูกน้องรดน้ำเสร็จไปเมื่อกี้นี้เอง..."

หลินเฟยก้าวเดินออกมายืนอยู่กลางลานบ้าน ท่ามกลางลมพายุพิษที่พัดกระหน่ำ ชายหนุ่มเพียงแค่สวมชุดผ้าฝ้ายธรรมดา ไร้ซึ่งรังสีปราณใดๆ แต่กลับยืนหยัดดุจขุนเขาที่ไม่มีวันทลาย

อาชิ่วมองลงมา เห็นหลินเฟยเดินออกมาสู้ตายด้วยมือเปล่า ก็หัวเราะเยาะ "ไอ้เด็กน้อย! คิดจะใช้ตัวเปล่ารับเขี้ยวตะขาบโลหิตของข้าหรือ?! แหลกเป็นเนื้อบดไปซะเถอะ!"

หลินเฟยไม่ได้ตอบโต้ ชายหนุ่มประสานมือสองข้างเข้าหากันที่หน้าอก ค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ...

"นั่งเก้าอี้นาน... ชักจะปวดหลังแฮะ ยืดเส้นยืดสายบริหารเอวสักหน่อยละกัน"

พริบตาที่ตะขาบอสูรโลหิตพุ่งลงมาจนห่างจากหัวของเขาเพียงสามจ้าง เขี้ยวพิษของมันกำลังจะงับร่างของหลินเฟยให้ขาดเป็นสองท่อน!

หลินเฟยพลันขยับตัว!

ชายหนุ่มทำท่าบริหารร่างกายยามเช้าอันแสนจะธรรมดา ที่โลกเดิมเรียกว่า 'ท่าบิดเอวชมจันทร์'!

มือซ้ายวาดลง มือขวาวาดขึ้น ท่อนบนบิดตัวเอี้ยวไปทางขวาอย่างช้าๆ นุ่มนวล และผ่อนคลาย...

วิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เอวของหลินเฟยบิดตัวนั้นเอง!

[พลังกายบริสุทธิ์ทะลวงมรรคา!!]

ไม่มีลมปราณ! ไม่มีเวทมนตร์! มีเพียง 'พลังกล้ามเนื้ออันเหนือขีดจำกัดของจักรวาล' ที่เกิดจากการทำอาหารและหั่นเนื้อสัตว์บรรพกาลมาตลอดห้าหมื่นปี!

แรงเหวี่ยงจากการบิดเอวของหลินเฟย... ทำให้ 'มิติอวกาศ' ในรัศมีร้อยลี้ เกิดการ 'ฉีกขาด' เป็นเส้นโค้งรูปจันทร์เสี้ยว!!

เปร๊ยะ! เปร๊ยะ! เปร๊ยะ! คว๊ากกกกกก!!!

เสียงมิติปริแตกดังกึกก้องกังวานไปทั่วเก้าสวรรค์ชั้นฟ้า! รอยแยกมิติรูปจันทร์เสี้ยวสีดำสนิท พุ่งกวาดตัดผ่านอากาศเบื้องหน้าของหลินเฟย ด้วยความเร็วที่แสงยังต้องเรียกพี่!

"ก๊าซซซซซซ!!!!"

ตะขาบอสูรโลหิตขนาดยักษ์ที่กำลังอ้าปากกว้าง... ปะทะเข้ากับ 'รอยแยกมิติ' ที่เกิดจากการบิดเอวของหลินเฟยอย่างจัง!

ชั่วพริบตาเดียว... ร่างยาวร้อยจ้างของสุดยอดสัตว์อสูรที่ทนทานต่อสายฟ้าสวรรค์... ถูก 'สไลซ์' ตัดแบ่งเป็นแว่นๆ หนาเท่าๆ กันอย่างประณีตบรรจง! ราวกับเชฟซูชิกำลังหั่นแตงกวา!

ซากตะขาบที่ถูกหั่นเป็นแว่นๆ นับพันชิ้น ร่วงหล่นลงมากองรวมกันที่ขอบแปลงผักกาดอย่างเรียบร้อย ไม่กระเด็นไปเปื้อนผักกาดต้นอื่นเลยแม้แต่น้อย! เลือดพิษของมันถูกอุณหภูมิแห่งมิติเผาไหม้จนกลายเป็นปุ๋ยชั้นดี!

ฟิ้วววววววววววว...

รอยแยกมิติรูปจันทร์เสี้ยวยังไม่หยุดแค่นั้น! มันกวาดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งตัดผ่าก้อนเมฆพิษสีดำจนขาดสะบั้นเป็นสองซีก!

"อั้ก... อะ... อะไรกัน..."

อาชิ่ว ผู้เฒ่าหมื่นพิษที่ลอยอยู่บนฟ้า เบิกตากว้างค้าง! รอยแยกมิตินั้นตัดผ่านร่างของเขาไปเร็วเสียจนเขาไม่รู้สึกเจ็บ!

วินาทีต่อมา... ร่างท่อนบนและท่อนล่างของมารเฒ่าผู้ไร้เทียมทาน ก็ค่อยๆ เลื่อนหลุดออกจากกัน! ร่างวิญญาณทารกในตันเถียนแหลกสลายเป็นธุลีในพริบตา!

ร่วงหล่นลงมาตายสนิทดุจแมลงสาบโดนเหยียบ!

[ความเงียบงันระดับจักรวาล...]

ลานหน้าบ้านหลินเฟยเงียบกริบ... เงียบจนได้ยินเสียงใบไผ่ร่วงหล่นลงพื้น

บรรดายอดฝีมือ เจ้าสำนัก แม่ทัพ นับพันคน... ต่างอ้าปากค้าง กรามแทบจะหลุดร่วงลงไปกองกับพื้นโคลน! ดวงตานับพันคู่เบิกโพลงมองภาพตรงหน้าด้วยความช็อกขั้นสุดยอด!

ส่วน เจี้ยนอู๋ซวง ปรมาจารย์กระบี่ที่เพิ่งถูกฟาดจนกระอักเลือด... บัดนี้นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น กระบี่วิญญาณในมือร่วงหล่นลงดินดัง แกร๊ก...

ชายชราผู้บำเพ็ญวิชากระบี่มาห้าร้อยปี... จิตใจแห่งมรรคา ของเขากำลังส่งเสียง เพล้ง! แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ!

‘ข้า... ข้าฝึกกระบี่มาห้าร้อยปี... ทะลวงขอบเขตถึงวิญญาณทารกสมบูรณ์แบบ... คิดว่าตนเองคือจุดสูงสุดแห่งแคว้น...’

‘แต่... แต่เมื่อครู่นี้... ชายหนุ่มผู้นั้น... เขาแค่... เขาแค่ 'บิดเอวแก้ปวดหลัง' เท่านั้น!!’

‘บิดเอวครั้งเดียว... ตัดมิติขาดกระจุย... หั่นสัตว์อสูรโลหิตเป็นซาซิมิ... สังหารผู้เฒ่าหมื่นพิษในพริบตา!!’

‘แล้ววิชากระบี่ที่ข้าฝึกมาห้าร้อยปีมันคือขยะอะไรกันวะเนี่ย!!!’

เจี้ยนอู๋ซวงน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ชายชรารีบคลานเข่าเข้าไปหาหลินเฟย โขกศีรษะลงกับพื้นโคลนดัง โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก! อย่างเอาเป็นเอาตาย!

"ทะ... ท่านปรมาจารย์! ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่! บังอาจเอาวิชาดาบเด็กเล่นมาโชว์ต่อหน้าท่าน! ได้โปรดเมตตา... ได้โปรดรับผู้น้อยไว้เป็นคนล้างคอกหมูด้วยเถิดขอรับ! ข้าไม่กลับไปแล้วหอประมูล! ข้าจะล้างคอกหมูให้ท่านตลอดชีวิต!!"

ยอดฝีมือผู้ถูกส่งมาอารักขา... สติแตก สละทิ้งกระบี่ และร้องไห้ขอเป็นคนล้างคอกหมูไปเสียแล้ว!

หลินเฟยค่อยๆ คลายท่าบิดเอว หันมามองเจี้ยนอู๋ซวงที่กำลังคุกเข่าโขกหัวเลือดอาบ ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เอื้อมมือไปตบไหล่ชายชราเบาๆ

"เอ่อ... ลุงใจเย็นๆ คอกหมูบ้านข้ายังไม่ได้สร้างเลย เอาเป็นว่าลุงไปช่วยพวกเขาสับซากตะขาบนี่ทำปุ๋ยหมักละกัน หั่นชิ้นหนาไปหน่อย ย่อยยาก"

หลินเฟยชี้ไปที่กองซากตะขาบโลหิต

"อ้อ... แล้วไหนล่ะเทียบเชิญงานประมูลของยัยเยว่ซินน่ะ?"

เจี้ยนอู๋ซวงรีบล้วงเอา 'เทียบเชิญหยกลายหงส์ทอง' ออกมาจากอกเสื้อ ประคองส่งให้หลินเฟยด้วยสองมือที่สั่นเทาประดุจถวายของวิเศษแด่เง็กเซียนฮ่องเต้

หลินเฟยรับเทียบเชิญมาพลิกดูเบาๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมีเลศนัย

"องค์ชายสามแห่งราชวงศ์หลิว... ส่งคนมาทำลายแปลงผักกาดของข้าถึงหน้าบ้านเชียวรึ? นิสัยไม่ดีเอาเสียเลย..."

หลินเฟยสะบัดฝุ่นที่ชายเสื้อเบาๆ หันไปมองทิศทางของเมืองหลวงที่ตั้งของหอประมูลจันทร์กระจ่าง

"ในเมื่อเตรียมงานประมูลใหญ่ไว้ต้อนรับข้าขนาดนี้... ถ้านั่งอยู่แต่บ้านก็คงจะเสียมารยาท"

หลินเฟยก้าวเดินออกไปข้างหน้า ดึงป้ายหยกมังกรทองขององค์ชายสามออกมาเดาะเล่นในมือ

"ไปกันเถอะ... ได้เวลายืดเส้นยืดสายในเมืองหลวงเสียที... ไปดูสิว่า องค์ชายสามจะหน้าซีดแค่ไหน ตอนเจอคนสวนอย่างข้าไปเคาะประตูงานประมูล!"

***