19. ตอนที่ 18: กระทะเหล็กดำ ของวิเศษระดับเทพ? (ข้าแค่เอามาผัดกะเพรา)
ตอนที่ 18: กระทะเหล็กดำ ของวิเศษระดับเทพ? (ข้าแค่เอามาผัดกะเพรา)
ยามตะวันคล้อย บรรยากาศบนถนนสายหลักมุ่งสู่กลางเมืองหลวงแคว้นหลิว เต็มไปด้วยความตึงเครียด กองทัพทหารเกราะทองนับหมื่นนายขององค์ชายสาม ตั้งแถวปิดล้อมหอประมูลจันทร์กระจ่างไว้อย่างแน่นหนาประดุจกำแพงเหล็กกล้า รังสีสังหารและแรงกดดันจากยอดฝีมือสำนักโบราณ แผ่ซ่านจนชาวเมืองธรรมดาต้องปิดประตูหน้าต่างหนีตายกันจ้าละหวั่น
ทว่า... ห่างออกไปไม่กี่ลี้ บนถนนเส้นเดียวกันนั้นเอง
กลับมีภาพขบวนเดินทางอันสุดแสนจะพิลึกพิลั่นกำลังมุ่งหน้ามา!
นำหน้าโดยชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาในชุดผ้าฝ้ายปะชุน เดินทอดน่องเอามือไพล่หลังด้วยท่าทางเบื่อโลก บนแผ่นหลังของเขาสะพาย ‘วัตถุสีดำทะมึนรูปร่างครึ่งวงกลม’ ขนาดใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม มองเผินๆ คล้ายกระดองเต่าสีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายความเก่าแก่ออกมา
ส่วนด้านหลังของชายหนุ่ม... คือ เจี้ยนอู๋ซวง ปรมาจารย์กระบี่เมามาย ผู้ซึ่งบัดนี้เก็บกระบี่วิญญาณเข้าฝัก แล้วเปลี่ยนมารับบทเป็น 'ลูกหาบ' แบกกระสอบป่านใบใหญ่สองใบที่บรรจุ 'เนื้อตะขาบอสูรโลหิตหั่นแว่น' สดๆ ซิงๆ เดินตามต้อยๆ ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ราวกับได้บรรลุมรรคาขั้นสูงสุด!
"เอ่อ... ท่านปรมาจารย์หลินขอรับ" เจี้ยนอู๋ซวงเอ่ยถามด้วยความเคารพขั้นสุด "ไอ้ของดำๆ ที่ท่านสะพายมาด้วยนี่... คือศัสตราวุธเทพบรรพกาลที่ท่านจะเอาไปใช้กวาดล้างทหารเกราะทองขององค์ชายสามใช่หรือไม่ขอรับ? แค่ข้าเดินตามหลัง ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่แฝงอยู่เบาๆ เลยขอรับ!"
หลินเฟยหันขวับมามองตาขวาง "ศัสตราวุธอะไรของลุง! นี่มัน ‘กระทะเหล็กดำ’ ลูกรักของข้าต่างหาก! ข้าเพิ่งเผากระทะเคลือบน้ำมันเสร็จใหม่ๆ ไม่ยอมล้างหรอกนะ 'กลิ่นกระทะ'มันจะได้ติดทน เผื่อหิวกลางทางจะได้หยิบมาผัดข้าวได้เลย!"
เจี้ยนอู๋ซวงกลืนน้ำลายเอื้อก...
‘กลิ่นกระทะงั้นรึ?! กลิ่นอายความตายอันเข้มข้นที่สามารถหลอมละลายวิญญาณได้นั่นน่ะนะ คือกลิ่นกระทะ?! สวรรค์! ปรมาจารย์ท่านนี้ช่างลึกล้ำเกินกว่าที่ข้าจะหยั่งถึงจริงๆ!’
ชายชราแบกกระสอบเนื้อตะขาบด้วยความปีติยินดี เดินตามหลังชายหนุ่มสะพายกระทะมุ่งหน้าสู่ลานประลองเดือด!
ณ หน้าประตูหอประมูลจันทร์กระจ่าง
องค์ชายสามหลิวเทียน ในชุดเกราะมังกรทองคำ นั่งอยู่บนหลังพยัคฆ์เพลิงอสูร นัยน์ตาฉายแววเหี้ยมเกรียม จ้องมองไปยังเยว่ซินที่ยืนขวางประตูหอประมูลพร้อมกับเหล่าผู้อาวุโส
"เยว่ซิน! ข้าให้เวลาเจ้าคิดมาครึ่งก้านธูปแล้ว! มอบโอสถชำระล้างไขกระดูกทั้งสามเม็ดมาให้ข้า พร้อมกับก้มหัวยอมเป็นสนมของข้าแต่โดยดี มิเช่นนั้น... ทหารเกราะทองนับหมื่นของข้า จะบดขยี้หอประมูลจันทร์กระจ่างให้ราบเป็นหน้ากลอง!" องค์ชายสามประกาศกร้าว
ข้างกายขององค์ชายสาม มียอดฝีมือขอบเขตวิญญาณทารกจากสำนักต่างๆ ที่ประจบสอพลอราชวงศ์ ยืนแผ่รังสีข่มขู่หอประมูลอยู่นับสิบคน
เยว่ซินกัดริมฝีปากแน่น แม้เผชิญหน้ากับกองทัพนับหมื่น แต่นางกลับเชิดหน้าขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์
"องค์ชายสาม! ท่านกล้าใช้อำนาจราชวงศ์ปล้นชิงกลางวันแสกๆ ไม่กลัวถูกผู้คนทั้งแคว้นประณามหรืออย่างไร! อีกอย่าง... เจ้าของโอสถสวรรค์เหล่านี้ กำลังเดินทางมาที่นี่! หากเขารู้ว่าท่านรังแกหอประมูลของข้า... ท่านนั่นแหละที่จะไม่มีแผ่นดินให้กลบฝัง!"
"ฮ่าๆๆๆ!" องค์ชายสามระเบิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ย "เจ้าหมายถึงไอ้ขยะหลินเฟยน่ะรึ?! ป่านนี้มันคงถูกผู้เฒ่าหมื่นพิษอาชิ่ว จับสับเป็นหมื่นๆ ชิ้น กลายเป็นปุ๋ยรดต้นไม้ที่ท้ายเมืองไปแล้วกระมัง!"
ทว่า... สิ้นคำพูดขององค์ชายสาม!
ตึง... ตึง... ตึง...
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแหวกวงล้อมของกองทัพเกราะทองเข้ามาอย่างเนิบนาบ! ทหารเกราะทองที่ขวางทางอยู่ พลันรู้สึกถึง 'แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว' ที่แผ่พุ่งออกมากดทับจนหน้าอกแทบระเบิด พวกเขาต้องแหวกทางออกเป็นช่องกว้างโดยสัญชาตญาณ!
ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว!
ปรากฏร่างของชายหนุ่มหน้าตาคุ้นเคย สวมชุดปะชุน สะพายวัตถุสีดำทะมึนไว้ด้านหลัง เดินหาวหวอดๆ เข้ามากลางวงล้อมกองทัพนับหมื่นราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน!
ตามด้วยเจี้ยนอู๋ซวงที่แบกกระสอบเนื้อโชกเลือด!
"หลินเฟย?!" เยว่ซินเบิกตากว้าง หัวใจที่ตึงเครียดเมื่อครู่พลันพองโตด้วยความโล่งอก นางแทบจะกระโดดเข้าไปกอดเขา แต่ก็ต้องรีบดึงมาดคุณหนูผู้เย็นชากลับมา "จ้ะ... เจ้ามาสาย! ปล่อยให้ข้าต้องรับหน้ากองทัพอยู่คนเดียวได้ยังไง!"
หลินเฟยมองหน้านางแล้วเกาหัว "อ้าว ก็ลุงนี่แบกเนื้อเดินช้านี่หว่า แล้วนี่อะไรกัน? จะจัดงานประมูลหรือจะจัดงานรบ ทำไมคนเยอะแยะเกะกะไปหมด"
"แก!! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!" องค์ชายสามหน้าเปลี่ยนสีเป็นเขียวคล้ำ "แก... แกยังไม่ตาย?! แล้วผู้เฒ่าอาชิ่วไปไหน?!"
"อ๋อ... ตาเฒ่าที่ขี่ตะขาบมาพังแปลงผักกาดข้าน่ะหรอ?" หลินเฟยชี้มือไปที่กระสอบป่านด้านหลัง "ตายแล้วล่ะ ส่วนตะขาบนั่น ข้าเห็นว่าเนื้อมันแน่นดี เลยให้ลุงเจี้ยนหั่นเป็นแว่นๆ แบกมาด้วย ว่าจะเอามาทำกับข้าวแกล้มเหล้าสักหน่อย"
"สามหาว!!!"
ยอดฝีมือวิญญาณทารกขั้นที่แปด ผู้เป็นองครักษ์เงาขององค์ชายสาม ทนฟังคำโม้ของชายหนุ่มชุดปะชุนไม่ไหว เขากระโดดลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า ชักดาบใหญ่เพลิงผลาญวิญญาณ ฟาดฟันสายลมปราณร้อนระอุประดุจคลื่นลาวา ตรงเข้าผ่ากลางแสกหน้าของหลินเฟย!
"บังอาจลบหลู่เบื้องสูง! ตายซะเถอะไอ้ขยะ!!"
เยว่ซินหน้าซีด "หลินเฟย ระวัง!"
แต่หลินเฟยกลับยืนนิ่ง... ชายหนุ่มเพียงแค่ถอนหายใจยาว แล้วปลดสายสะพายจากไหล่ เหวี่ยงเอา ‘กระทะเหล็กดำ’ ใบเขื่องออกจากแผ่นหลัง แล้วยกมันขึ้นมาบังเหนือหัวอย่างลวกๆ
‘ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้ว! เอาเศษเหล็กดำๆ มากันดาบระดับวิญญาณเนี่ยนะ?!’ องครักษ์เงายิ้มเหี้ยมในใจ ดาบของเขาเตรียมผ่าทั้งกระทะและหัวคนให้ขาดสะบั้น!
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงง!!!
เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าลงกลางกบาลคนทั้งเมืองหลวง!
ทว่า... ภาพที่เกิดขึ้น กลับทำให้กองทัพนับหมื่นรวมถึงองค์ชายสาม ต้องเบิกตาค้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า!
ดาบใหญ่เพลิงผลาญวิญญาณระดับสูง ยามฟาดกระทบกับก้นกระทะเหล็กดำ... ดาบที่หลอมจากแร่สวรรค์กลับ ‘แตกละเอียดเป็นผุยผง’ ประดุจเศษกระจกกระทบภูผาหิน!
ส่วนคลื่นปราณลาวาอันเกรี้ยวกราด... พอสัมผัสโดนกระทะดำ มันกลับถูก 'ดูดกลืน' เข้าไปในผิวโลหะสีดำทะมึนนั้นอย่างไร้ร่องรอย!
องครักษ์เงาถูกแรงสะท้อนกลับกระแทกเข้าที่อกจนกระดูกซี่โครงหักแหลกละเอียด ร่างลอยกระเด็นปลิวข้ามหัวทหารนับหมื่นไปตกกระแทกกำแพงเมืองดัง โครม! สลบเหมือดไปในพริบตา!
"..."
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งถนน!
"อะ... อะไรกัน..." องค์ชายสามหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก "กระทะเหล็กใบนั้น... มันดูดกลืนปราณเพลิง ซ้ำยังทำลายศัสตราวิญญาณได้ในพริบตา?! นั่นมัน... นั่นมันของวิเศษระดับเทพบรรพกาล!!"
บรรดายอดฝีมือสำนักโบราณต่างมองกระทะเหล็กดำในมือหลินเฟยด้วยสายตาหวาดผวาผสมความโลภ!
‘ผิวโลหะสีดำสนิทที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง... กลิ่นอายความตายอันลี้ลับ (กลิ่นกระทะ) ที่ลอยวนอยู่รอบๆ... นี่ต้องเป็น [โล่กลืนสวรรค์หมื่นปี] ที่หายสาบสูญไปในยุคบรรพกาลแน่ๆ!’ ยอดฝีมือเฒ่าคนหนึ่งวิเคราะห์ด้วยเหงื่อแตกพลั่ก
หลินเฟยลดกระทะลง มองดูรอยบุบบนก้นกระทะเพียงเล็กน้อย แล้วขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด
"ไอ้บ้าเอ้ย! ฟาดมาได้! นี่มันกระทะเหล็กหล่อพิเศษที่ข้าเพิ่งเผาน้ำมันไว้! รอยขูดนี่มันทำให้เสียผิวเคลือบหมด รู้ไหมว่ากว่าจะทำให้กระทะมันลื่นไม่ติดข้าวผัดมันยากขนาดไหน!!"
หลินเฟยเงยหน้าขึ้นมององค์ชายสามด้วยสายตาดุดัน
"ในเมื่อลูกน้องเจ้าทำลายอารมณ์สุนทรีย์ในการทำอาหารของข้า... งั้นข้าจะผัดกับข้าวโชว์มันตรงนี้แหละ! ดูซิว่าพวกเจ้าจะทนกลิ่นกระทะของข้าได้แค่ไหน!"
หลินเฟยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาวางกระทะเหล็กดำลงบนพื้นถนน ปล่อยให้มันทำหน้าที่เป็นเตาและกระทะในตัว หันไปสั่งเจี้ยนอู๋ซวง
"ลุง! เทเนื้อตะขาบลงมา! เอาใบกะเพราสวรรค์ที่ข้าเก็บได้ข้างทางเมื่อครู่ส่งมาด้วย!"
เจี้ยนอู๋ซวงที่ตอนนี้เปลี่ยนสภาพจากปรมาจารย์เป็นลูกมือครัวเต็มตัว รีบเทเนื้อตะขาบอสูรโลหิตสีแดงสดลงในกระทะดำ พร้อมยื่นกำใบกะเพรา (ที่แผ่ละอองปราณเซียนออกมา) ให้หลินเฟย
หลินเฟยดีดนิ้วหนึ่งครั้ง เป๊าะ!
เปลวเพลิงไร้สี (ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์) พลันลุกพรึบขึ้นใต้กระทะเหล็ก! ความร้อนระดับหลอมละลายมิติทำให้น้ำมันในกระทะเดือดพล่านในพริบตา!
"พวกเจ้าจงเบิกตาดู! นี่คือสุดยอดวิชาสยบมาร... กระบวนท่าผัดกะเพราตะขาบเดือด!!"
หลินเฟยสาดกระเทียมและพริกปราณวิญญาณลงไป ตามด้วยเนื้อตะขาบอสูรโลหิต!
ซู่ซซซซซซซซซซซซ!!!
เสียงเนื้อสัมผัสกระทะเหล็กดำดังสนั่น! พร้อมกับ ‘คลื่นกลิ่นหอมระเบิดขั้ววิญญาณ’ ที่พุ่งทะลักออกมาจากกระทะ!
มันไม่ใช่แค่กลิ่นหอมของอาหาร แต่มันคือการหลอมรวมของ 'ปราณเนื้อสัตว์อสูรขั้นสุดยอด' บวกกับ 'มรรคาแห่งการปรุงอาหาร' และ 'ปราณกะเพราสวรรค์' ที่ผัดด้วยอุณหภูมิอันแม่นยำระดับกฎเกณฑ์จักรวาล!
ฟู่มมมมมม!
กลิ่นผัดกะเพราฉุนกึกเตะจมูก พุ่งกระจายออกไปครอบคลุมพื้นที่สิบลี้รอบหอประมูล!
"แค่กๆ! กลิ่นอะไรเนี่ย... หะ... หอมเกินไปแล้ว! ข้า... ข้าทนไม่ไหว!"
ทหารเกราะทองแนวหน้าสุดที่สูดดมกลิ่นกะเพราเข้าไป พลันดวงตาเบิกโพลง น้ำลายสอเต็มปาก พลังลมปราณในตันเถียนปั่นป่วนอย่างรุนแรง! ไม่กี่อึดใจต่อมา พวกเขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องไห้ฟูมฟายด้วยความหิวโหยระดับกระชากวิญญาณ!
"อ๊ากก! ข้าอยากกินข้าว! ข้าอยากกินข้าวสวยร้อนๆ คู่กับสิ่งนั้น!"
ทหารนับพันนายทิ้งอาวุธ นอนดิ้นทุรนทุรายน้ำลายยืดเต็มพื้น!
แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณทารก ก็ยังต้องรีบสกัดจุดเดินปราณของตนเอง ใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อแตกซ่าน พยายามต้านทาน 'กลิ่นกะเพราสยบมาร' อย่างสุดความสามารถ!
"บ้าไปแล้ว! อาวุธเทพบรรพกาลนั่น... มันสามารถปลดปล่อย 'ไอพิษภาพลวงตา' ที่ทำลายจิตใจผู้คนให้ตกเป็นทาสความตะกละได้งั้นรึ?!" ยอดฝีมือเฒ่าตะโกนอย่างหวาดกลัว "ถอย! รีบถอยออกไป!"
องค์ชายสามที่อยู่บนหลังพยัคฆ์เพลิง พยายามจะดึงสายบังเหียนสั่งให้สัตว์พาหนะพุ่งเข้าโจมตี แต่ทว่า... เจ้าพยัคฆ์เพลิงอสูร สัตว์ร้ายระดับจินตัน กลับเอาแต่นั่งหมอบแลบลิ้นแฮ่ๆ น้ำลายไหลย้อยจ้องมองกระทะเหล็กของหลินเฟยประดุจหมาน้อยรอขอทาน!
"ลุกขึ้นสิโว้ย ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!" องค์ชายสามสบถด่าหน้าดำหน้าแดง แต่สัตว์พาหนะของเขากลับไม่สนใจนายมันอีกต่อไป!
เพียงแค่เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูปของการสะบัดตะหลิว... กองทัพนับหมื่นของราชวงศ์หลิว ก็ถูกกำราบจนหมดสภาพการต่อสู้! เหลือเพียงฝูงคนที่นอนน้ำลายยืดร้องครวญครางด้วยความหิวโหย!
หลินเฟยสะบัดตะหลิวครั้งสุดท้าย ตักผัดกะเพราตะขาบสีสันจัดจ้านราดลงบนจานกระเบื้องที่เจี้ยนอู๋ซวงเตรียมไว้ กลิ่นหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปแตะจมูกเยว่ซินที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู
หลินเฟยยกจานกะเพราเดินอาดๆ เข้าไปหาคุณหนูใหญ่แห่งหอประมูล ยื่นจานไปตรงหน้านางพร้อมยิ้มกวนๆ
"เอ้า! ยืดเส้นยืดสายเสร็จแล้ว ถือซะว่านี่คือของกำนัลเปิดงานประมูลจากข้าก็แล้วกัน กินซะสิเยว่ซิน รับรองว่าเด็ดกว่ายาเม็ดไขกระดูกบ้าบอนั่นอีก"
เยว่ซินมองจานผัดกะเพราสลับกับใบหน้าของชายหนุ่ม กองทัพนับหมื่นถูกปราบด้วยอาหารจานเดียวเนี่ยนะ?!
นางหน้าแดงวาบ รีบคว้าจานมาถือไว้แน่น แกล้งทำหน้าบึ้งตึง "ขะ... ข้าไม่ได้อยากกินของพื้นๆ แบบนี้สักหน่อย! ข้าแค่รับไว้ตามมารยาทเท่านั้นแหละ!" (แต่แอบกลืนน้ำลายเงียบๆ)
หลินเฟยหันไปมององค์ชายสามที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนหลังเสือที่กำลังหมอบน้ำลายยืด ชายหนุ่มยกกระทะเหล็กดำพาดบ่า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
"องค์ชายสาม... ถ้าเจ้ายังอยากจะยึดหอประมูล และแย่งชิงสมบัติของนางอีกล่ะก็... ครั้งหน้า ข้าจะไม่ผัดเนื้อตะขาบ..."
หลินเฟยกระตุกยิ้มเหี้ยม
"แต่ข้าจะเอาเจ้ายัดลงกระทะ แล้วผัดพริกแกงแทน... เข้าใจหรือไม่?"
องค์ชายสามสั่นสะท้านไปถึงขั้ววิญญาณ ความหวาดกลัวแล่นปราดตั้งแต่หัวจรดเท้า! ชายตรงหน้าไม่ใช่ขยะไร้ค่า... แต่มันคือปีศาจ! ปีศาจที่ใช้ศัสตราเทพบรรพกาลมาทำอาหาร!
"ถะ... ถอย!! กองทัพถอยกลับวังเดี๋ยวนี้!!!" องค์ชายสามแผดเสียงร้องลั่น เตะพยัคฆ์เพลิงให้ลุกขึ้น แล้วรีบเผ่นหนีหางจุกตูดกลับเมืองหลวงไปอย่างไม่คิดชีวิต! ทหารเกราะทองนับหมื่นที่พอมีแรงเหลือ รีบพยุงร่างที่หิวโซวิ่งหนีตามไปประดุจแพแตก!
งานประมูลจันทร์กระจ่างที่ทำท่าจะกลายเป็นลานเลือด... กลับถูกคลี่คลายลงด้วย ‘กระทะเหล็กดำและผัดกะเพราหนึ่งจาน’!
เจี้ยนอู๋ซวงมองภาพนั้นด้วยน้ำตาแห่งความปีติ ชายชราคุกเข่าลงกราบกระทะเหล็กดำด้วยความเลื่อมใสสูงสุด!
หลินเฟยส่ายหัวเบาๆ หันไปหาเยว่ซิน "เอาล่ะ... ขยะหน้าประตูโดนกวาดไปหมดแล้ว เริ่มงานประมูลกันได้หรือยังคุณหนูใหญ่? ข้ารอรับส่วนแบ่งยอดขายอยู่นะ!"
[ม่านการประมูลเปิดออก ทว่าพายุลูกใหม่กำลังก่อตัว!]
กระทะเหล็กดำกลายเป็นตำนานอาวุธเทพบรรพกาลในสายตายุทธภพไปเสียแล้ว! และเมื่อหลินเฟยก้าวเข้าสู่งานประมูล... เขาจะได้พบกับความวุ่นวายระดับไหนอีก? เมื่อเป้าหมายใหม่ของเขาในฤดูร้อนที่โหดร้ายนี้ คือการหาสมบัติมาทำ 'เครื่องปรับอากาศ'!!
***