ตอนที่ 1: ขยะตระกูลหลินกับป้ายหยกที่ถูกปาใส่หน้า

ใครจะเชื่อว่า...ข้านั้นหรือนักปรุงโอสถในตำนาน 
        (ข้าก็แค่ทำกับข้าว ทำไมพวกท่านต้องคุกเข่าด้วย!)

ภาค 1: กำเนิดปรมาจารย์กระทะเหล็ก

บรรยากาศภายในโถงบรรพชนตระกูลหลินยามนี้หนักอึ้งราวกับมีภูเขานับพันลูกกดทับ กลิ่นธูปกำยานที่ควรจะช่วยให้จิตใจสงบกลับไม่อาจกลบกลิ่นอายแห่งความตึงเครียดและจิตสังหารจางๆ ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเหล่าผู้อาวุโสที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หนานมู่ได้เลย สองข้างทางเดินในโถงใหญ่เนืองแน่นไปด้วยเหล่าศิษย์สายในและสายนอกของตระกูลหลิน สายตานับร้อยคู่ต่างจับจ้องไปยังใจกลางโถงกว้าง แววตาเหล่านั้นมีทั้งความเย้ยหยัน สมเพช และสะใจ

ตรงกลางวงล้อมนั้น ปรากฏร่างของชายหนุ่มอายุราวสิบแปดปีในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่บัดนี้ดูหม่นหมองลงไปมาก เขายืนเอามือไพล่หลัง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มจองหองในอดีต บัดนี้กลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ ดวงตาสีดำสนิททอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ราวกับว่าเรื่องราวคอขาดบาดตายที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงงิ้วฉากหนึ่งที่แสนน่าเบื่อหน่าย เขาคือ ‘หลินเฟย’ อดีตอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลหลิน ผู้ที่เคยทะลวงจุดชีพจรได้ถึงสิบสองเส้นตั้งแต่อายุสิบสองปี ทว่าสวรรค์กลับเล่นตลก เมื่อสามปีก่อน ตันเถียนของเขาเกิดรอยร้าวปริศนา ลมปราณที่เพียรฝึกฝนมาทะลักออกราวกับเขื่อนแตก จากอัจฉริยะที่ผู้คนต่างแหงนหน้ามอง ร่วงหล่นกลายเป็น ‘ขยะ’ ที่แม้แต่สุนัขข้างถนนยังเมินหน้าหนี

ทว่า... ไม่มีใครในห้องนี้ล่วงรู้เลยว่า วิญญาณที่สถิตอยู่ในร่างของชายหนุ่มผู้นี้ ไม่ใช่หลินเฟยคนเดิมที่เอาแต่ฟูมฟายตัดพ้อต่อโชคชะตาอีกต่อไปแล้ว

‘หนวกหูชะมัด... คนพวกนี้จะตะโกนทำไมกันนักหนา แค่ไล่ออกก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือไง?’ หลินเฟยลอบถอนหายใจในใจ

วิญญาณดวงนี้แท้จริงแล้วคือเภสัชกรหนุ่มจากยุคปัจจุบัน ผู้ซึ่งอุทิศชีวิตให้กับการวิจัยยารักษาโรค เข้ากะทำงานข้ามวันข้ามคืนจนหัวใจวายตายคาโต๊ะทำงาน เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณชายขยะผู้นี้เสียแล้ว

สำหรับคนอื่น การสูญเสียพลังปราณอาจหมายถึงจุดจบของชีวิต แต่สำหรับอดีตมนุษย์เงินเดือนที่ตายเพราะทำงานหนักอย่างเขา การได้กลายเป็นคนไร้ค่าที่ไม่มีใครคาดหวัง ถือเป็น ‘พรจากสวรรค์’ อย่างแท้จริง! ไม่ต้องตื่นตีห้าไปตอกบัตร ไม่ต้องทนฟังเจ้านายบ่น ไม่ต้องทำยอดขาย... ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่ใฝ่ฝันมาถึงแล้ว!

"หลินเฟย! เจ้ายังมีหน้ามายืนเหม่อลอยอยู่อีกหรือ!"

เสียงตวาดดังกึกก้องราวกับอัสนีบาตฟาดลงกลางโถง ปราณแท้ที่แฝงมากับน้ำเสียงทำเอาศิษย์ที่มีระดับพลังต่ำต้อยถึงกับหน้าซีดเผือด ผู้ที่เอ่ยปากคือผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลหลิน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว

"สามปี! สามปีเต็มที่ตระกูลหลินของเราต้องสูญเสียโอสถทิพย์และทรัพยากรไปมากมายมหาศาลเพื่อพยายามรักษาตันเถียนที่แหลกเหลวของเจ้า! แต่ผลลัพธ์คืออะไร? เจ้ามันก็แค่บ่อไร้ก้น! เป็นขยะที่สูบเลือดสูบเนื้อตระกูลหลินจนแทบจะหมดตัว!" ผู้อาวุโสใหญ่ชี้หน้าด่าทออย่างไม่ไว้หน้า

"ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวถูกต้อง!" หลินเทียน ญาติผู้น้องที่เคยเดินตามหลังหลินเฟยต้อยๆ รีบก้าวออกมาสบทบ ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง 
"ในยุทธภพนี้ ผู้อ่อนแอคือเหยื่อของผู้เข้มแข็ง ตระกูลหลินเราไม่เลี้ยงดูคนไร้ค่า! ข้าขอเสนอให้ถอดถอนสถานะคุณชายของหลินเฟย แล้วขับไล่มันไปอยู่เรือนซอมซ่อท้ายเมืองซะ! ให้มันไปกวาดใบไม้ล้างจานชาม ชดใช้ทรัพยากรที่มันผลาญไป!"

คำกล่าวของหลินเทียนเรียกเสียงฮือฮาและเสียงสนับสนุนจากเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์คนอื่นๆ ทันที

"ไล่มันออกไป! ขยะไม่สมควรอยู่ที่นี่!" 
"ถูกต้อง! ปล่อยมันไว้ก็เป็นเสนียดตระกูลเปล่าๆ!"

ท่ามกลางเสียงก่นด่าที่ดังระงม หลินเฟยเพียงแค่แคะหูเบาๆ สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความโกรธแค้นหรืออับอายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของเขากลับกระตุกยิ้มขึ้นมาจางๆ อย่างห้ามไม่อยู่

‘เรือนท้ายเมือง? ที่นั่นมันเงียบสงบสุดๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไง! แถมมีที่ดินกว้างๆ ให้ปลูกผักทำสวนด้วย... นี่มันแพ็กเกจเกษียณอายุก่อนกำหนดชัดๆ! ขอบใจมากนะเจ้าน้องชาย!’ หลินเฟยคิดในใจแทบจะร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจ แต่เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เขาจึงแสร้งตีหน้าเศร้า ก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วประสานมือคารวะ 
"ผู้น้อยไร้ความสามารถ ทำให้ตระกูลต้องผิดหวัง ผู้น้อยยอมรับโทษทัณฑ์แต่โดยดี ขอผู้อาวุโสโปรดเมตตา..." เห็นท่าทีว่าง่ายของหลินเฟย ผู้อาวุโสใหญ่ก็แค่นเสียงเย็นชา 
"หึ! ถือว่าเจ้ายังพอรู้ความอยู่บ้าง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าไม่ใช่..."

"ช้าก่อน!"

ยังไม่ทันที่ผู้อาวุโสใหญ่จะประกาศคำตัดสินจนจบ เสียงประกาศอันแหลมเล็กของบ่าวรับใช้หน้าประตูโถงก็ดังก้องขึ้นขัดจังหวะ

"คุณหนูเยว่ซินแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง เดินทางมาถึงแล้วขอรับ!"

สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศในโถงบรรพชนก็แปรเปลี่ยนไปในพริบตา 
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงเข็มตกพื้น เหล่าผู้อาวุโสที่เคยทำหน้าถมึงทึงรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มประจบประแจง แม้แต่ประมุขตระกูลหลินที่นั่งเงียบมาตลอดก็ยังต้องผุดลุกขึ้นยืนต้อนรับ

ที่หน้าประตูโถง ปรากฏร่างของสตรีโฉมงามสะคราญผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะแรก ใบหน้างดงามหมดจดราวกับเทพธิดาจำแลง ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยนั้นกลับฉายแววเย็นชาและเย่อหยิ่งจนน่าขนลุก กลิ่นหอมจางๆ ของดอกบัวเหมันต์โชยมาตามสายลม ทำให้ผู้ที่สูดดมรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

นางคือ 'เยว่ซิน' อัจฉริยะหญิงแห่งยุค ผู้สืบทอดหอประมูลจันทร์กระจ่างที่มีอำนาจล้นฟ้า และที่สำคัญที่สุด... นางคือ 'คู่หมั้น' ของหลินเฟย!

"คุณหนูเยว่! เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านมาเยือนตระกูลหลินของเรา เชิญนั่งก่อนเถิด" ประมุขตระกูลหลินกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม

เยว่ซินไม่แม้แต่จะปรายตามองเก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมไว้ นางหยุดยืนอยู่กลางโถง ห่างจากหลินเฟยเพียงไม่กี่ก้าว สายตาเย็นชาของนางกวาดมองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

"ไม่ต้องมากพิธี ประมุขหลิน ข้ามาวันนี้เพียงเพื่อจัดการธุระส่วนตัวให้จบสิ้น" น้ำเสียงของนางใสกระจ่างราวกับหยาดน้ำค้าง แต่กลับเย็นเยียบจนบาดลึกถึงกระดูก เหล่าศิษย์ตระกูลหลินต่างซุบซิบนินทากันเสียงขรม 
"เห็นไหมล่ะ! คุณหนูเยว่ต้องมาเพื่อถอนหมั้นแน่ๆ!" 
"แหงล่ะ! หงส์ฟ้าบนสรวงสวรรค์จะมาเกลือกกลั้วกับคางคกในโคลนตมได้อย่างไร!" 
"หลินเฟยคราวนี้ต้องอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่!"

หลินเฟยเงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้า ในความทรงจำของร่างเดิม เยว่ซินคือหญิงสาวที่เขาหลงรักสุดหัวใจ ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน สัญญากันว่าจะเคียงคู่ท่องยุทธภพ แต่เมื่อเขาตกลงสู่จุดต่ำสุด นางก็ค่อยๆ เหินห่างและหมางเมินเขา

‘อา... พล็อตคลาสสิกของนิยายกำลังภายใน ถอนหมั้นเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีสินะ’ หลินเฟยมองหน้านางด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ

เยว่ซินจ้องลึกลงไปในดวงตาของหลินเฟย นางเห็นความว่างเปล่าในนั้น... ไม่มีทั้งความโกรธแค้น ความเสียใจ หรือความเว้าวอนอย่างที่นางคาดคิด คิ้วเรียวสวยของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ

"หลินเฟย..." นางเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 
"เส้นทางของเราขาดสะบั้นลงแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าและข้าอยู่กันคนละโลก ข้าคืออนาคตประมุขหอประมูล ส่วนเจ้า... เป็นเพียงฝุ่นธุลีในยุทธภพ การหมั้นหมายระหว่างเรา ถือว่ายุติลงเพียงเท่านี้!"

สิ้นคำประกาศอันเด็ดขาดของนาง รอยยิ้มเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนทั้งตระกูลหลิน นี่คือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่รุนแรงที่สุด บุรุษที่ถูกสตรีถอนหมั้นต่อหน้าธารกำนัล จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้อีก!

"ดี! ดีมาก! คุณหนูเยว่ตัดสินใจได้เด็ดขาดสมกับเป็นอัจฉริยะแห่งยุค!" ผู้อาวุโสใหญ่รีบผสมโรง 
"คนไร้ค่าเช่นมัน ย่อมไม่คู่ควรกับท่านแต่แรกแล้ว!"

เยว่ซินไม่ได้สนใจคำเยินยอของผู้อาวุโสใหญ่ นางล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ ก่อนจะหยิบสิ่งหนึ่งออกมา มันคือ 'ป้ายหยกสลักลายมังกรคู่หงส์' สีเขียวมรกต ซึ่งเป็นของหมั้นหมายที่ตระกูลหลินเคยมอบให้นางเมื่อหลายปีก่อน

"ของสิ่งนี้ ข้าขอคืนให้เจ้า รับไปซะ!"

พูดจบ เยว่ซินก็สะบัดข้อมืออย่างแรง ป้ายหยกพุ่งแหวกลมด้วยความเร็วสูง พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของหลินเฟยราวกับอาวุธลับ หากเป็นหลินเฟยคนเก่าที่มีลมปราณพังทลาย คงไม่อาจหลบพ้นและต้องถูกป้ายหยกกระแทกจนหน้าแตก เลือดอาบต่อหน้าผู้คนเป็นแน่แท้ นี่คือการแสดงออกถึงความรังเกียจชิงชังอย่างถึงที่สุด!

ฟวับ!

ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนในโถงต้องเบิกตากว้าง

หลินเฟยไม่ได้หลบ เขาเพียงแค่ยกมือขวาขึ้นมาอย่างเนิบนาบ ราวกับกำลังปัดแมลงวัน แต่กลับสามารถคว้าป้ายหยกที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงนั้นไว้ในกำมือได้อย่างแม่นยำและนุ่มนวล ไร้ซึ่งเสียงกระแทก หรือแม้แต่รอยขีดข่วนใดๆ บนฝ่ามือ

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครเชื่อสายตาตัวเอง ขยะที่ไม่มีลมปราณแม้แต่น้อย กลับรับการโจมตีที่แฝงปราณแท้ของคุณหนูเยว่ผู้เก่งกาจได้?

หลินเฟยก้มลงมองป้ายหยกในมือ ผิวสัมผัสของมันเย็นเฉียบ แต่ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับรอยสลักรูปมังกร สัมผัสพิเศษบางอย่างจาก 'สัญชาตญาณ' ของวิญญาณข้ามภพก็ทำงานทันที

‘หืม? น้ำหนักแบบนี้... การกระจายตัวของอุณหภูมิแบบนี้... ไม่ใช่หยกธรรมดานี่นา’

หลินเฟยใช้นิ้วโป้งคลึงไปที่ขอบของป้ายหยกเบาๆ พริบตานั้น เขาจับได้ถึงความผันผวนของมิติที่ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียน ภายในป้ายหยกนี้ แท้จริงแล้วถูกฝัง 'ค่ายกลมิติปริภูมิ' ขนาดเล็กเอาไว้!

แม้เขาจะไม่มีพลังปราณ แต่ในฐานะอดีตนักวิจัยที่ช่างสังเกต เขาพอจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสมุนไพรวิญญาณระดับสูงนับสิบชนิด และกลิ่นไอของผลึกปราณทองคำบริสุทธิ์จำนวนมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ภายในป้ายหยกชิ้นนี้!

มูลค่าของสิ่งที่อยู่ข้างในนี้... มากพอที่จะซื้อจวนใหญ่โตในเมืองหลวงได้สบายๆ!

หลินเฟยเงยหน้าขึ้นมองเยว่ซินอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

หญิงสาวผู้เย็นชาตรงหน้ายังคงเชิดหน้าหยิ่งยโส ทว่า หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าแววตาของนางมีความประหม่าวูบไหวซ่อนอยู่ ลำคอขาวผ่องของนางขึ้นสีระเรื่อจางๆ และริมฝีปากที่เม้มแน่นนั้น ราวกับกำลังลุ้นว่าเขาจะเปิดโปงความลับของนางหรือไม่

‘ที่แท้ก็... นี่เอง!’

หลินเฟยแทบจะหลุดขำออกมาดังๆ นางจงใจเล่นละครตบตาคนทั้งตระกูล แสร้งทำเป็นรังเกียจเขา ปาป้ายหยกใส่หน้าเพื่อตัดขาดความสัมพันธ์ แต่ความจริงแล้ว นางแอบยัดสมบัติและทุนรอนมหาศาลไว้ข้างใน เพื่อให้เขาที่กำลังจะถูกไล่ออกจากตระกูลได้มีทุนไปตั้งตัวต่างหาก!

‘ปากร้ายแต่ใจดี แถมยังเปย์หนักขนาดนี้... ร้ายกาจจริงๆ คุณหนูเยว่’ หลินเฟยยิ้มมุมปาก เขาพลิกข้อมือ เก็บป้ายหยกอันล้ำค่าเข้าแขนเสื้ออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะประสานมือคารวะนางด้วยท่าทีที่สง่างามเกินกว่าจะเป็นขยะของตระกูล

"ขอบใจ... สำหรับ 'ของคืน' ชิ้นนี้" หลินเฟยเน้นคำอย่างมีความนัย 
"ในเมื่อคุณหนูเยว่ตัดสินใจเช่นนี้ หลินเฟยผู้นี้ก็ไม่ขอรั้งท่านไว้ ขอให้ท่านโชคดีบนเส้นทางแห่งสรวงสวรรค์ของท่าน"

คำตอบรับที่แสนจะเยือกเย็นและดูไม่ยี่หระของหลินเฟย ทำเอาทุกคนในห้องโถงถึงกับไปไม่เป็น พวกเขาคิดว่าหลินเฟยจะต้องร้องไห้ฟูมฟาย คุกเข่าอ้อนวอน หรือไม่ก็บันดาลโทสะด่าทอนาง แต่เขากลับยอมรับมันอย่างง่ายดาย ราวกับกำลังรับขนมแจกฟรี!

"หน้าด้าน! โดนถอนหมั้นต่อหน้าผู้คนยังทำหน้าตาระรื่นอยู่อีก!" หลินเทียนกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้หลินเฟยฉายตามองญาติผู้น้อง ก่อนจะหันไปทางผู้อาวุโสใหญ่ 
"ผู้อาวุโส ในเมื่อตระกูลลงทัณฑ์ ข้าก็จะขอน้อมรับ หลินเฟยขอลาไปอยู่ที่เรือนท้ายเมืองนับแต่วันนี้ และจะไม่มากวนใจพวกท่านอีก ลาก่อน!"

พูดจบ ชายหนุ่มก็สะบัดแขนเสื้อ หมุนตัวเดินอาดๆ ออกจากโถงบรรพชนไปอย่างสง่าผ่าเผย แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง ก้าวเดินอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งวี่แววของความโศกเศร้า กลับดูผ่อนคลายราวกับนกที่เพิ่งหลุดออกจากกรง

เยว่ซินมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มจนลับสายตา ภายในใจของนางเกิดความรู้สึกสับสนระคนประหลาดใจ

‘ทำไมเขาถึงรับป้ายหยกได้? แล้วสายตาที่มองมาเมื่อครู่... หรือว่าเขารู้แล้วว่าข้าซ่อนอะไรไว้? ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีลมปราณแล้ว จะสัมผัสถึงค่ายกลมิติได้อย่างไร... ช่างเถอะ หวังว่าเงินและสมุนไพรพวกนั้นจะช่วยให้เขามีชีวิตที่สงบสุขได้’ นางลอบถอนหายใจในใจ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากตระกูลหลินไปเช่นกัน โดยไม่สนใจคำรั้งท้ายของผู้อาวุโสใหญ่เลยแม้แต่น้อย

ณ เรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวง

ที่นี่ห่างไกลจากความเจริญ รอบด้านเต็มไปด้วยวัชพืชขึ้นสูงท่วมหัว หลังคามีรูโหว่ ฝุ่นเกาะหนาเตอะ ประตูไม้ผุพังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน

"ฮ่าๆๆๆ! สวรรค์โปรด! ในที่สุดข้าก็ได้ออกมาจากดงงูพิษนั่นสักที!"

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตเรือน หลินเฟยก็ตะโกนลั่นพร้อมกับกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ เขาหยิบป้ายหยกออกมาจูบฟอดใหญ่ "ขอบใจนะแม่นางเยว่ซิน! ด้วยทุนรอนก้อนนี้ ข้าจะเปิดร้านขายข้าวแกงเล็กๆ ปลูกผักบุ้ง เลี้ยงไก่ ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์แบบที่ชาตินี้ทั้งชาติพวกบ้าบ้าพลังลมปราณไม่มีวันเข้าใจ!"

ชายหนุ่มถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมตัวทำความสะอาดบ้านใหม่ของเขา ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ 'หม้อดินเผา' เก่าๆ ร้าวๆ ใบหนึ่งที่ถูกทิ้งขว้างอยู่กลางกองขยะหลังบ้านนั้นเอง...

นิ้วของเขาบังเอิญไปถูกคมรอยร้าวบาดจนเลือดหยดหนึ่งตกลงไปบนตัวหม้อ

วูบ!

แสงสีทองแดงสว่างวาบขึ้นมาจากหม้อดินร้าวๆ ใบนั้น พร้อมกับเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของเขาราวกับเสียงกัมปนาทจากสวรรค์ชั้นฟ้า!

[ติ๊ง! ตรวจพบโลหิตผู้สืบทอด... ระบบวิถีโอสถพลิกสวรรค์ (โหมดผู้ใช้แรงงาน) ทำการเชื่อมต่อเสร็จสิ้น!] [ผูกมัดไอเทมระดับพระเจ้า: 'เตาหลอมบรรพกาล' (ปัจจุบันอยู่ในสถานะเสื่อมโทรม: หม้อต้มยาอนาถา)] [ภารกิจปฐมนิเทศ: ทำความสะอาดเตาหลอมด้วยมือเปล่า 1,000 ครั้ง! รางวัล: ทักษะวิถีคุมไฟเบื้องต้น และ ยาลูกกลอนพื้นฐานสูตรพิเศษ] [คำเตือน: หากปฏิเสธภารกิจ ระบบจะทำการช็อตวิญญาณของโฮสต์ด้วยสายฟ้าอัสนีสวรรค์ระดับ 9!]

หลินเฟยที่กำลังยิ้มร่าถึงกับชะงักค้าง มือที่กำลังจับหม้อดินสั่นระริก ดวงตาของเขาเบิกกว้างมองหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า

"ระบบ? โอสถพลิกสวรรค์? สายฟ้าอัสนี?" หลินเฟยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก 
"เดี๋ยวสิเฮ้ย! ข้าบอกว่าข้าอยากปลูกผักทำกับข้าวใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ไง! ใครสั่งใครสอนให้ส่งระบบบังคับปรุงยาบ้าบอนี่มาให้ข้าเนี่ย!!!"

เสียงโวยวายของคุณชายขยะตระกูลหลินดังก้องไปทั่วเรือนร้าง เป็นจุดเริ่มต้นของตำนานปรมาจารย์โอสถที่กาวที่สุดในประวัติศาสตร์ยุทธภพ!

***