ตอนที่ 20: บัวเหมันต์หมื่นปี... แกนกลางเครื่องปรับอากาศชั้นดี!

"ฟู่มมมม..."

เสียงสายลมเย็นฉ่ำพัดเอื่อยๆ ออกมาจากช่องลมของแท่นหินศิลาปราณที่ถูกดัดแปลงรูปทรงให้คล้ายคลึงกับกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้า ไอเย็นบางเบาลอยระเหยขึ้นสู่อากาศ ขับไล่ความร้อนระอุของช่วงกลางฤดูร้อนในเมืองเพลิงสวรรค์ให้มลายหายไปจนหมดสิ้น

ภายในห้องพักซอมซ่อของโรงเตี๊ยมจันทราหลบเร้น หลินเฟยเอนกายลงบนเก้าอี้หวายตัวเก่าอย่างเกียจคร้าน สองมือประสานรองท้ายทอย ดวงตาหลับพริ้มรับสัมผัสเย็นยะเยือกที่พัดปะทะใบหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม

"อา... นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิต"

หลินเฟยพึมพำอย่างมีความสุข พลางปรายตามองไปยังใจกลางของ 'กล่องศิลา' ที่เขาสร้างขึ้น หากมีตัวตนระดับปรมาจารย์หรือผู้อาวุโสจากสำนักใหญ่โตมาเห็นสิ่งที่อยู่ภายในกล่องใบนี้ พวกเขาคงได้กระอักเลือดตายด้วยความคับแค้นใจเป็นแน่แท้

เพราะสิ่งที่ลอยคว้างอยู่ใจกลางค่ายกลอักขระที่หลินเฟยสลักขึ้นอย่างลวกๆ นั้น คือดอกบัวสีฟ้าครามที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยือกบาดลึกถึงกระดูก... 'บัวเหมันต์หมื่นปี'

ใช่แล้ว! ของวิเศษระดับตำนานธาตุน้ำแข็ง ที่เล่าขานกันว่าสามารถใช้ทะลวงคอขวดของผู้ฝึกยุทธ์ระดับราชันย์ปราณ หรือใช้เป็นส่วนผสมหลักในการปรุง 'โอสถนิพพานเหมันต์' ที่สามารถช่วยชีวิตคนตายให้ฟื้นคืน ของล้ำค่าที่บรรดาขุมกำลังใหญ่ออกหน้าแย่งชิงกันแทบเป็นแทบตายในงานประมูลมืดเมื่อคืนก่อน

บัดนี้... ของวิเศษที่สะเทือนฟ้าสะท้านดินชิ้นนั้น ได้ถูกนำมาใช้เป็น 'แกนกลางทำความเย็น' ของเครื่องปรับอากาศประดิษฐ์เองในยุคโบราณเป็นที่เรียบร้อย!

"พวกตาเฒ่าหัวโบราณพวกนั้นเอาแต่บอกว่าบัวเหมันต์มีพลังหยินรุนแรงเกินไป หากดูดซับโดยตรงเส้นชีพจรจะแตกซ่าน... เหอะ! พวกไร้จินตนาการเอ๊ย พลังหยินบริสุทธิ์แบบนี้แหละคือคอมเพรสเซอร์แอร์ชั้นยอด!" หลินเฟยหัวเราะหึๆ

ค่ายกลที่เขาสลักไว้ไม่ได้ทำหน้าที่ดึงพลังของบัวเหมันต์มาเสริมพลังยุทธ์แต่อย่างใด มันทำหน้าที่เพียงแค่ 'เป่า' เอาไอเย็นที่แผ่ออกมาตามธรรมชาติของดอกบัว ให้กระจายออกไปทั่วห้องเท่านั้น ผสมผสานกับค่ายกลกรองอากาศนิดหน่อย ผลลัพธ์ที่ได้คืออุณหภูมิ 25 องศาเซลเซียสที่คงที่และบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศยี่ห้อใดๆ ในโลกก่อนที่เขาจะทะลุมิติมา

แต่ทว่า... ความสุขมักอยู่ได้ไม่นาน

แกร๊ก... เพล้ง!

เสียงแตกร้าวเบาๆ ดังมาจากช่องใส่แหล่งพลังงานด้านข้างของกล่องศิลา หลินเฟยลืมตาโพลง รีบดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้หวายไปดูทันที

"มารดามันเถอะ! หินปราณระดับกลางแตกอีกแล้วเรอะ!?"

ชายหนุ่มโอดครวญเมื่อเห็นเศษซากสีเทาหม่นของสิ่งที่เคยเป็นหินปราณระดับกลาง เครื่องปรับอากาศระบบ
ค่ายกลของเขาแม้จะเย็นฉ่ำ แต่ก็บริโภคพลังงานอย่างตะกละตะกลาม หินปราณระดับกลางหนึ่งก้อนที่สามารถให้ครอบครัวชาวบ้านธรรมดากินใช้ได้เป็นปี กลับถูกค่ายกลทำความเย็นนี้สูบพลังงานจนหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึง
สามชั่วยาม!

หลินเฟยล้วงมือเข้าไปในถุงมิติของตนเอง คลำหาหินปราณที่เหลืออยู่ ก่อนจะพบกับความว่างเปล่าที่เย็นเยียบยิ่งกว่าบัวเหมันต์หมื่นปี

"บัดซบ! ข้าถังแตกแล้ว!"

เขาเพิ่งผลาญสมบัติทั้งหมดไปกับการลอบซื้ออุปกรณ์ในการหลบหนีและจัดฉากในงานประมูลเมื่อคืน ตอนนี้เขามีบัวเหมันต์หมื่นปีที่ประเมินค่ามิได้ แต่เขากลับไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อซาลาเปากินในมื้อต่อไป! จะให้เอาบัวเหมันต์ไปขายก็ใช่ที่ ขืนเอาออกไปเดินโทงๆ มีหวังโดนยอดฝีมือทั่วทั้งทวีปตามล่าจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่

"ไม่ได้การล่ะ... ข้าต้องหาเงิน และต้องหาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ข้าคงต้องนอนร้อนตายในเมืองบัดซบที่อุณหภูมิปาเข้าไปสี่สิบองศานี่แน่ๆ"

หลินเฟยถอนหายใจยาว ปรับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูเป็นผู้ฝึกยุทธ์พเนจรธรรมดาๆ ซ่อนกลิ่นอายพลังยุทธ์ของตนเองไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะผลักประตูเดินออกจากห้องพักไป

ณ ลานกว้างหน้า สมาคมนักปรุงโอสถสาขาเมืองเพลิงสวรรค์

บรรยากาศที่นี่คึกคักและร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวแดดเบื้องบน ผู้คนนับพันเบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่หน้าป้ายประกาศขนาดยักษ์ เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ดังระงมไปทั่วบริเวณ

"เจ้าฟังไม่ผิดแน่หรือ? สมาคมนักปรุงโอสถเปิดรับสมัคร 'ผู้ช่วยพิเศษ' ประจำเตาหลอมของท่านปรมาจารย์กู่เชียวหรือ!?" "ใช่แล้ว! แถมค่าตอบแทนยังสูงลิบลิ่ว หินปราณระดับสูงหนึ่งพันก้อนต่อเดือน! อีกทั้งยังได้สิทธิ์เข้าร่วมการประลองปรุงโอสถหน้าใหม่ในเดือนหน้าด้วย หากชนะเลิศจะได้รางวัลเป็นคัมภีร์โอสถระดับปฐพี!" "สวรรค์! หินปราณระดับสูงหนึ่งพันก้อน! นั่นมันมากพอให้ข้าเปิดสำนักเล็กๆ ได้เลยนะ!"

หลินเฟยที่เพิ่งเดินเบียดฝูงชนเข้ามาถึงกับตาเป็นประกายเมื่อได้ยินคำว่า 'หินปราณระดับสูงหนึ่งพันก้อน'

หนึ่งพันก้อน... นั่นหมายความว่าข้าสามารถเปิดแอร์บัวเหมันต์หมื่นปีนอนฉ่ำๆ ไปได้เป็นสิบปีเลยสิ!

คิดได้ดังนั้น เป้าหมายของเขาก็ชัดเจนทันที การเป็นนักปรุงโอสถหรือผู้ช่วยอะไรนั่นไม่ใช่ปัญหา ในความทรงจำของร่างนี้และตัวเขาก็พอมีความรู้เรื่องสมุนไพรอยู่บ้าง แถมเขายังมีเคล็ดวิชาควบคุมเปลวเพลิงที่ได้มาโดยบังเอิญอีกนิดหน่อย การสมัครงานนี้จึงนับเป็นทางออกที่ดีที่สุด

หลินเฟยเดินตรงไปยังแถวลงทะเบียนที่ยาวเหยียด เขาต่อแถวอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว พลางผิวปากเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

ทว่า ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์ ความสงบมักจะถูกทำลายด้วยพวก 'ตัวประกอบหน้าโง่' เสมอ

"หลีกทาง! พวกมดปลวกไร้ค่า หลีกทางให้คุณชายหูของข้าเดี๋ยวนี้!"

เสียงตวาดกร้าวไพเราะราวกับเป็ดถูกเชือดดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับแรงผลักมหาศาลที่กระแทกผู้คนในแถวจนล้มระเนระนาด หลินเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกที่พุ่งเป้ามาทางเขาเช่นกัน แต่เขายังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงราวกับขุนเขา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ครึ่งก้าว

ผู้ที่เดินแหวกฝูงชนเข้ามาคือชายหนุ่มในชุดแพรหรูหรา สวมกวานทองคำบนศีรษะ ใบหน้าเชิดหยิ่งจองหอง เขามีระดับพลังยุทธ์อยู่เพียงขั้นก่อเกิดจิตวิญญาณระดับกลาง แต่ที่ทำให้เขากล้ากร่างได้ขนาดนี้คือชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สองคนที่เดินขนาบข้าง ซึ่งแผ่กลิ่นอายของระดับหลอมรวมปราณขั้นสูงสุดออกมา

'คุณชายหู' แห่งตระกูลหู ตระกูลพ่อค้าโอสถรายใหญ่ของเมือง

คุณชายหูหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีชายหนุ่มสวมชุดซอมซ่อคนหนึ่งไม่ยอมหลบทางให้ ซ้ำยังยืนขวางหน้าโต๊ะลงทะเบียนอย่างหน้าตาเฉย

"ไอ้สวะ! หูหนวกหรืออย่างไร? ไม่ได้ยินที่บ่าวของข้าสั่งหรือ? ไสหัวไปต่อท้ายแถวโน่น คุณชายเช่นข้าไม่มีเวลามาต่อคิวร่วมกับพวกขยะไร้ค่าเช่นพวกเจ้าหรอกนะ!" คุณชายหูชี้หน้าด่าหลินเฟยอย่างเหยียดหยาม

บรรดาผู้คนที่ถูกผลักล้มต่างก้มหน้าเงียบ ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับตระกูลหู ทุกคนต่างส่งสายตาเวทนามาให้หลินเฟย

หลินเฟยถอนหายใจยาวๆ เอามือล้วงแคะหูอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะเป่าฝุ่นที่ปลายนิ้วแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าก็แค่มาสมัครงานประลองปรุงโอสถ เพื่อหาหินปราณไปจ่ายค่าไฟ... เอ้ย ค่าใช้จ่ายประจำวัน ข้ามาถึงก่อน ข้าก็ต้องได้ลงทะเบียนก่อน กฎของสวรรค์ข้อไหนบอกว่าคนรวยแซงคิวได้กัน?"

คำพูดของหลินเฟยทำให้ฝูงชนเงียบกริบ แม้แต่เจ้าหน้าที่ลงทะเบียนของสมาคมยังต้องกลืนน้ำลายลงคอ

"สามหาว!! กล้าต่อปากต่อคำกับคุณชายหู รนหาที่ตาย!"

ผู้คุ้มกันร่างยักษ์คนหนึ่งคำรามลั่น หมัดขนาดเท่าชามข้าวพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่ใบหน้าของหลินเฟย หมัดนี้แฝงไปด้วยพลังปราณอันหนักหน่วง หากโดนเข้าไปเต็มๆ คนธรรมดาคงกะโหลกแตกกระจาย!

แย่ล่ะ... ข้ากะจะมาแบบเงียบๆ แท้ๆ สงสัยต้องยืดเส้นยืดสายสักหน่อยแล้ว ถือว่าวอร์มอัพก่อนปรุงโอสถก็แล้วกัน

หลินเฟยคิดในใจ ในขณะที่หมัดกำลังจะกระแทกหน้า เขากลับไม่หลบหรือถอยหนี เพียงแค่ยกมือขวาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า... เชื่องช้าเสียจนทุกคนคิดว่าเขาตอบสนองไม่ทัน

แต่วินาทีที่หมัดของชายยักษ์ปะทะกับฝ่ามือของหลินเฟย กลับไม่มีเสียงปะทะอันดังสนั่น มีเพียงเสียง 'แปะ' เบาๆ ราวกับเด็กน้อยตบมือ

ทันใดนั้น ดวงตาของผู้คุ้มกันร่างยักษ์ก็เบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!

เขาพบว่าพลังปราณอันมหาศาลที่เขาส่งออกไป กลับถูกดูดกลืนหายไปในฝ่ามือของชายหนุ่มซอมซ่อตรงหน้า ราวกับโคลนที่ถูกโยนลงทะเล ซ้ำร้าย... ปราณความเย็นที่เยียบเย็นจนถึงกระดูกขุมหนึ่ง กลับสวนทางพุ่งทะลวงเข้าสู่เส้นชีพจรที่แขนของเขา!

"อ๊ากกกก!"

ผู้คุ้มกันร่างยักษ์กรีดร้องโหยหวน ร่างกายซีกขวาของเขาปรากฏเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะพราวไปทั่ว ก่อนที่ร่างใหญ่โตนั้นจะทรุดฮวบลงกับพื้น นอนตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกตกน้ำแข็ง ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีก

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานกว้างทันที!

ผู้คุ้มกันระดับหลอมรวมปราณขั้นสูงสุด... ถูกจัดการด้วยฝ่ามือเดียว? โดยที่ชายหนุ่มชุดซอมซ่อยังไม่ได้ขยับเท้าออกจากจุดเดิมเลยด้วยซ้ำ!

คุณชายหูหน้าซีดเผือด ก้าวถอยหลังไปสามก้าวโดยสัญชาตญาณ ชี้หน้าหลินเฟยด้วยมือที่สั่นเทา "จ... เจ้า! เจ้ากล้าทำร้ายคนของตระกูลหู! เจ้าตายแน่!"

หลินเฟยปัดมือเข้าหากันเบาๆ ปลดปล่อยไอเย็นที่ตกค้างออกไป เขาปรับใช้ความเข้าใจในพลังหยินจาก 'แอร์บัวเหมันต์' มาประยุกต์ใช้ในการดึงและสวนกลับพลังปราณ ถือว่าผลลัพธ์น่าพอใจทีเดียว

"ข้าแค่ป้องกันตัว" หลินเฟยยักไหล่ ยิ้มบางๆ "อีกอย่าง ท่านผู้คุมกฎของสมาคมน่าจะยืนดูอยู่นานแล้ว จะปล่อยให้หมาบ้ามากัดคนหน้าโต๊ะลงทะเบียนของพวกท่านต่อไปจริงๆ หรือ?"

สิ้นเสียงของหลินเฟย พลันมีกระแสพลังปราณที่แข็งแกร่งและอบอุ่นสายหนึ่งกดทับลงมาทั่วบริเวณ ชายชราในชุดคลุมสีเทาปักลายเตาหลอมโอสถปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงมาจอดตรงหน้าโต๊ะลงทะเบียน

"พอได้แล้ว! ที่นี่คือสมาคมนักปรุงโอสถ ไม่ใช่ลานประลองยุทธ์!"

ชายชราตวาดก้อง เขาคือ 'ผู้อาวุโสจ้าว' ผู้คุมกฎของสมาคมสาขานี้ เขามองไปยังคุณชายหูด้วยสายตาเย็นชา "ตระกูลหู หากพวกเจ้ายังสร้างความวุ่นวาย ข้าจะตัดสิทธิ์การเข้าร่วมงานประลองของเจ้าเสีย!"

คุณชายหูแม้จะหยิ่งยโส แต่ก็รู้ว่าสมาคมนักปรุงโอสถไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเขาจะล่วงเกินได้ จึงได้แต่กัดฟันกรอด สั่งให้ผู้คุ้มกันอีกคนแบกคนเจ็บถอยออกไป พลางส่งสายตาอาฆาตมาให้หลินเฟย "ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้สวะ!"

หลินเฟยทำหูทวนลม หันไปประสานมือคารวะผู้อาวุโสจ้าว "ผู้น้อยหลินเฟย ขออภัยที่ทำให้สมาคมต้องแปดเปื้อน ผู้น้อยเพียงต้องการมาสมัครงานเท่านั้นขอรับ"

ผู้อาวุโสจ้าวหรี่ตามองหลินเฟย เขาสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของชายหนุ่มคนนี้ การใช้ปราณความเย็นที่บริสุทธิ์ขนาดนั้นจัดการยอดฝีมือได้ในพริบตา อายุแค่นี้กลับซ่อนคมไว้มิดชิด

"การฝึกยุทธ์เก่งกาจ ใช่ว่าจะปรุงโอสถได้" ผู้อาวุโสจ้าวกล่าวเสียงเรียบ "การทดสอบรอบแรกของสมาคมเริ่มต้นขึ้นแล้ว หากเจ้าอยากสมัคร ก็จงเข้าไปในลานทดสอบด้านหลัง หากผ่านการคัดกรอง ข้าถึงจะยอมรับว่าเจ้ามีคุณสมบัติ"

"เป็นพระคุณยิ่งขอรับ" หลินเฟยยิ้มรับ ก่อนจะเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปในลานทดสอบด้านใน ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงและทึ่งของผู้คนนับพัน

ภายในลานทดสอบปรุงโอสถ

ลานกว้างขวางถูกจัดวางด้วยโต๊ะหินนับร้อยตัว บนโต๊ะแต่ละตัวมีสมุนไพรหน้าตาเหมือนกันวางอยู่หนึ่งต้น มันคือ 'หญ้าเพลิงอัคคี' สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำที่มีธาตุไฟบริสุทธิ์แฝงอยู่

ผู้เข้าทดสอบนับร้อยคนยืนประจำโต๊ะของตนเอง คุณชายหูก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย เมื่อเขาเห็นหลินเฟยนเดินเข้ามา เขาก็แค่นเสียงเย็นชา "หึ! มีดีแค่กำลังกาย คิดหรือว่าจะรอดจากการทดสอบปรุงโอสถไปได้? คนเถื่อนอย่างเจ้าไม่มีทางเข้าใจความละเอียดอ่อนของการควบคุมเปลวเพลิงหรอก!"

หลินเฟยไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา เขาเดินไปประจำโต๊ะที่ว่างอยู่ด้านหลังสุด

ผู้อาวุโสจ้าวก้าวขึ้นไปบนแท่นสูงด้านหน้า ประกาศด้วยเสียงอันดัง "การทดสอบรอบแรก เริ่มต้นได้! โจทย์ของพวกเจ้าคือ 'การสกัดแก่นแท้' ของหญ้าเพลิงอัคคี พวกเจ้าต้องใช้ปราณอัคคีของพวกเจ้า สกัดเอาสิ่งเจือปนออกให้หมด และควบแน่นแก่นแท้เพลิงให้ออกมาบริสุทธิ์ที่สุด ภายในเวลาหนึ่งก้านธูป! ผู้ที่สกัดได้ความบริสุทธิ์ต่ำกว่าเจ็ดส่วน ถือว่าตกรอบ!"

"เริ่มได้!"

สิ้นเสียงประกาศ ลานทดสอบก็เต็มไปด้วยเสียงฟู่ฟ่าบของเปลวเพลิงหลากหลายสีสัน ผู้เข้าทดสอบต่างเร่งเร้าลมปราณธาตุไฟของตน ส่งผ่านฝ่ามือเข้าไปสกัดหญ้าเพลิงอัคคี บางคนหน้าดำคร่ำเครียด เหงื่อแตกพลั่ก เพราะหญ้าเพลิงอัคคีนั้นไวต่อความร้อนมาก หากใช้ไฟแรงไปมันจะไหม้เป็นเถ้าถ่าน หากใช้ไฟอ่อนไปก็ไม่สามารถสกัดสิ่งเจือปนได้

คุณชายหูแสยะยิ้ม เขาเรียกเปลวไฟสีส้มอมแดงออกมาจากฝ่ามือ มันคือ 'เพลิงพยัคฆ์คลั่ง' เพลิงสัตว์อสูรระดับต่ำที่ตระกูลหามาให้ เขาควบคุมมันได้อย่างชำนาญ ค่อยๆ ห่อหุ้มหญ้าเพลิงอัคคีเอาไว้ ไม่นานนัก หยดของเหลวสีแดงเพลิงก็เริ่มกลั่นตัวออกมา ความบริสุทธิ์น่าจะทะลุแปดส่วนเป็นอย่างต่ำ!

"ฮ่าๆๆ! ข้านี่แหละอัจฉริยะ!" คุณชายหูหัวเราะในใจ พลางปรายตามองไปทางหลินเฟยเพื่อดูความหายนะของศัตรู

แต่ภาพที่เขาและผู้คุมสอบทุกคนเห็น กลับทำให้พวกเขาต้องขยี้ตาตัวเองแรงๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

หลินเฟยไม่ได้เรียกเปลวเพลิงใดๆ ออกมาเลย!

ชายหนุ่มยืนจ้องหญ้าเพลิงอัคคีบนโต๊ะนิ่งๆ ในหัวของเขากำลังนึกถึงทฤษฎีทางฟิสิกส์สมัยใหม่ที่เขาเรียนมาผนวกกับวิชาลมปราณ

หญ้าเพลิงอัคคีมีธาตุไฟเป็นแก่นกลาง สิ่งเจือปนคือแร่ธาตุและเส้นใยพืช วิธีปกติคือใช้ไฟที่แรงกว่าไปเผาไหม้สิ่งเจือปนให้กลายเป็นไอ แต่ปัญหาคือมันควบคุมยากและเสี่ยงต่อการไหม้ทั้งต้น... แต่ถ้าข้าใช้หลักการของ 'ความเย็นเยือกแข็งฉับพลัน' ล่ะ?

เมื่อสสารที่มีความร้อนสูงถูกความเย็นสุดขั้วกระแทกเข้าใส่ สิ่งเจือปนที่ไร้พลังปราณคุ้มกันจะหดตัวและแตกสลายเปราะบางไปเอง ในขณะที่แก่นแท้ธาตุไฟที่หนาแน่นที่สุดจะถูกบีบอัดให้รวมตัวกันเพื่อต่อต้านความเย็น!

คิดได้ดังนั้น หลินเฟยก็ลงมือทันที!

เขาทาบฝ่ามือลงบนโต๊ะหิน ไม่ใช่เพื่อปล่อยไฟ... แต่เขาดึงเอาเศษเสี้ยวของ 'ไอเย็นบัวเหมันต์' ที่ตกค้างอยู่ในจุดตันเถียนจากการนอนตากแอร์เมื่อเช้า ออกมาตามเส้นชีพจร!

"วูบ!"

อากาศรอบโต๊ะของหลินเฟยลดต่ำลงอย่างฉับพลันจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะบนพื้นโต๊ะ ไอเย็นเยือกขุมหนึ่งพุ่งทะลวงเข้าห่อหุ้มหญ้าเพลิงอัคคีในเสี้ยววินาที!

"บ้าไปแล้ว! เจ้านั่นบ้าไปแล้ว!"

นักปรุงโอสถคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ทนไม่ได้จนต้องตะโกนออกมา "สกัดสมุนไพรธาตุไฟ แต่กลับใช้ปราณธาตุน้ำแข็งเนี่ยนะ!? นั่นมันฆ่าตัวตายชัดๆ สมุนไพรต้องระเบิดแน่!"

ผู้อาวุโสจ้าวบนแท่นสูงก็เบิกตาตื่น เตรียมจะพุ่งตัวลงมาหยุดยั้งความบ้าบิ่นนี้ เพราะการปะทะกันของไฟและน้ำแข็งอย่างรุนแรงอาจทำให้เกิดการระเบิดทำลายลานทดสอบได้

แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นดังที่ทุกคนคาดคิด!

ไม่มีการระเบิด ไม่มีเสียงตูมตาม... มีเพียงเสียงแตกเปรี๊ยะเบาๆ

เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ...

ภายใต้สายตาที่เบิกกว้างของทุกคน หญ้าเพลิงอัคคีที่ถูกแช่แข็งในก้อนน้ำแข็งใสแจ๋ว เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง เส้นใยพืชและสิ่งเจือปนสีดำคล้ำทนความเย็นระดับวิปริตไม่ไหว แตกสลายกลายเป็นผงธุลีในพริบตา

ในขณะเดียวกัน จุดสีแดงสว่างวาบที่อยู่ใจกลางหญ้า ซึ่งก็คือแก่นแท้เพลิงอัคคี เพื่อเอาชีวิตรอดจากความเย็นที่คุกคาม มันจึงบีบอัดและควบแน่นตัวเองอย่างบ้าคลั่ง หดเล็กลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นหยดของเหลวสีแดงเข้มราวกับทับทิมเม็ดงาม ส่องประกายเจิดจ้าทะลุก้อนน้ำแข็งออกมา!

หลินเฟยยิ้มมุมปาก ดีดนิ้วดัง 'เป๊าะ'

ก้อนน้ำแข็งแตกสลายกลายเป็นละอองน้ำลอยหายไปในอากาศ เหลือเพียง 'หยดแก่นแท้เพลิงอัคคี' ขนาดเท่าเม็ดไข่มุก ลอยคว้างอยู่กลางอากาศเหนือโต๊ะหินอย่างสง่างาม ไม่มีความร้อนเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว เพราะพลังงานทั้งหมดถูกบีบอัดอยู่ภายในอย่างสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์!

ความบริสุทธิ์ระดับสิบส่วนเต็ม! ไร้สิ่งเจือปนแม้แต่ธุลีเดียว!

ทั้งลานทดสอบเงียบสงัดราวกับป่าช้า... เสียงเข็มตกยังได้ยิน

นักปรุงโอสถนับร้อยอ้าปากค้าง คุณชายหูตาเหลือกค้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า ส่วนผู้อาวุโสจ้าวที่เตรียมจะพุ่งลงมา ชะงักค้างอยู่กลางอากาศในท่าทางตลกขบขัน หนวดเคราสีขาวของเขาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

"ส... สกัดด้วยความเย็น! ย้อนแย้งหยินหยาง บีบอัดจนถึงขีดสุด!" ผู้อาวุโสจ้าวพึมพำเสียงสั่น "นี่มัน... นี่มันคือสุดยอดวิชาสกัดสมุนไพรโบราณ 'เหมันต์หลอมตะวัน' ที่สูญหายไปเมื่อสามพันปีก่อนไม่ใช่เรอะ!!!"

หลินเฟยเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อวิชาสุดเท่ที่ผู้อาวุโสจ้าวตั้งให้ เขากระแอมเบาๆ เพื่อทำลายความเงียบ ก่อนจะป้องมือตะโกนถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

"เอ่อ... ผู้อาวุโสจ้าวขอรับ ของข้าแบบนี้ถือว่าผ่านการทดสอบหรือยัง? แล้วตำแหน่งผู้ช่วยที่ได้หินปราณเดือนละพันก้อนนั่น ข้าเริ่มงานพรุ่งนี้เลยได้ไหม? พอดีที่บ้านแอร์... เอ้ย อากาศมันค่อนข้างกินพลังงานน่ะขอรับ!"

ผู้อาวุโสจ้าวหน้าแดงก่ำ หายใจหอบถี่ ก่อนจะตะโกนลั่นลานทดสอบด้วยเสียงที่แหบพร่า

"ผ่าน! ผ่านแน่นอน! ใครกล้าบอกว่าเจ้าไม่ผ่าน ข้าจะเตะมันออกจากสมาคมเดี๋ยวนี้เลย!! ท่านปรมาจารย์น้อย โปรดตามข้าไปพบท่านกู่ด้านในเถอะ!"

ท่ามกลางสายตาที่อิจฉาและตกตะลึงของผู้คนนับร้อย หลินเฟยเดินผิวปากตามผู้อาวุโสจ้าวเข้าไปด้านในสมาคมอย่างสบายใจ... ดูเหมือนว่าปัญหาเรื่องค่าไฟสำหรับ 'แอร์บัวเหมันต์หมื่นปี' ของเขา จะถูกแก้ไขได้อย่างงดงามเสียแล้ว!

***