ตอนที่ 21: ตัดสินใจลงแข่งศึกชิงตรานักปรุงยา

ไอความร้อนด้านนอกลานทดสอบยังคงอบอ้าว แต่ภายในห้องปรุงโอสถส่วนตัวของประธานสมาคมนักปรุงโอสถสาขาเมืองเพลิงสวรรค์ กลับปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดอันแปลกประหลาด... ทว่ามิใช่ความเงียบที่เกิดจากรังสีสังหาร หากแต่เกิดจากสายตาปานจะถวายตัวเป็นสาวกของ ‘ปรมาจารย์กู่เชียว’ ประธานสมาคมสาขาใหญ่ และ ‘ผู้อาวุโสจ้าว’ ผู้คุมกฎ!

ยอดฝีมือระดับขอบเขตวิญญาณทารกทั้งสองท่าน กำลังยืนห้อมล้อมหยดแก่นแท้เพลิงอัคคีความบริสุทธิ์สิบส่วนเต็มที่ลอยคว้างอยู่เหนือถาดหยก สายตาของคนทั้งคู่ส่องประกายวาววับประดุจเห็นเทพเซียนจุติลงมาโปรดสัตว์

"สวรรค์โปรด... เทคนิคการบีบอัดด้วยความเย็นสุดขั้วเพื่อเค้นเอาแก่นแท้ธาตุไฟบริสุทธิ์! นี่มันคือภูมิปัญญาไร้พ่ายระดับตำนานที่สูญหายไปนับหมื่นปีชัดๆ!" ปรมาจารย์กู่เชียวมือสั่นระริกขณะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน "ท่าน... เอ่อ คุณชายหลินเฟย! ท่านคือศิษย์ผู้สืบทอดของยอดปรมาจารย์นิรนามท่านใดกันแน่?!"

หลินเฟยยืนกอดอก ถอนหายใจยาวพลางเกาหัวแกรกๆ พลางปรายตามองสองตาเฒ่าที่ทำท่าทางราวกับจะก้มลงกราบเท้าเขาอยู่รอมร่อ

"โอ๊ย ลุง... เลิกทำหน้าเหมือนเห็นผีได้แล้ว ข้าไม่ได้มีอาจารย์นิรนามอะไรทั้งนั้นแหละ! มันก็แค่หลักการทางวิทยาศาสตร์... เอ้ย วิชาควบแน่นความเย็นธรรมดาๆ! เอาเป็นว่าข้าผ่านการทดสอบผู้ช่วยประจำเตาหลอมของท่านแล้วใช่ไหม? ไหนล่ะหินวิญญาณระดับสูงหนึ่งพันก้อนของข้า?"

"มี! มีแน่นอนขอรับ!" ผู้อาวุโสจ้าวรีบล้วงเอาถุงมิติสลักลายทองออกมาจากอกเสื้อ ยื่นส่งให้หลินเฟยด้วยสองมือที่สั่นเทา "นี่คือหินวิญญาณระดับสูงหนึ่งพันก้อน! ค่าตอบแทนล่วงหน้าสำหรับตำแหน่งยอดผู้ช่วยประจำตัวท่านประธานสมาคม!"

หลินเฟยรับถุงมิติมาเปิดดู แสงสีฟ้าอร่ามและกลิ่นอายปราณอันหนาแน่นพุ่งเตะตา ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างด้วยความสุขล้นอก ในหัวนึกไปถึงบัวเหมันต์หมื่นปีที่วางอยู่ในห้องพัก

‘ลาภปากแล้ว! หินวิญญาณระดับสูงพันก้อน! ทีนี้เครื่องปรับอากาศทำมือของข้าก็มีพลังงานขับเคลื่อนไปอีกนาน!’

ทว่า... รอยยิ้มของหลินเฟยก็ต้องค้างเติ่งในอีกสามวินาทีต่อมา!

สมองอันชาญฉลาดของเขารีบคำนวณ 'อัตราการเผาผลาญพลังงาน' ของเครื่องปรับอากาศค่ายกลที่เขาเพิ่งสลักลงกล่องศิลาในตอนที่ 20 ทันที...

บัวเหมันต์ที่เขาประมูลมาได้เมื่อคืนก่อนนั้น แม้จะมีไอเย็นมหาศาล แต่มันเป็นเพียงดอกบัวที่ถูกเร่งเติบโต ค่ายกลกรองอากาศและควบคุมอุณหภูมิที่เขาสร้างขึ้นจึงต้องกินพลังงานจากหินวิญญาณอยู่ตลอดเวลา ในยามปกติ ค่ายกลนี้กินหินวิญญาณระดับกลางชั่วโมงละห้าก้อน

แต่ทว่า... ตอนนี้เมืองเพลิงสวรรค์กำลังเผชิญกับ 'ปรากฏการณ์คลื่นความร้อนเก้าตะวัน'! อุณหภูมิเบื้องนอกพุ่งสูงลิ่วจนแทบหลอมละลายแผ่นดิน ค่ายกลทำความเย็นจึงต้องเร่งเร้าพลังงานบีบอัดไอเย็นเพิ่มขึ้นถึงสี่เท่า! นั่นหมายความว่ามันกินหินวิญญาณระดับกลางชั่วโมงละยี่สิบก้อน!

หินวิญญาณระดับสูงหนึ่งก้อน มีมูลค่าเท่ากับหินวิญญาณระดับกลางหนึ่งร้อยก้อน... หินวิญญาณระดับสูงหนึ่งพันก้อน จึงเท่ากับหินระดับกลางหนึ่งแสนก้อน...

หากเขาเปิดแอร์นอนฉ่ำๆ ที่อุณหภูมิ 25 องศาเซลเซียสติดต่อกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง... หินวิญญาณพันก้อนนี้ จะใช้นอนตากแอร์ได้แค่นานกว่าสองร้อยวันนิดๆ เท่านั้นเอง!

"บัดซบเอ๊ย!" หลินเฟยสบถออกมาลั่นห้อง ใบหน้าผากซีดลงทันตาประดุจคนกำลังจะโดนตัดไฟ

ปรมาจารย์กู่เชียวและผู้อาวุโสจ้าวสะดุ้งโหย่ง สะดุดขาตัวเองแทบล้ม "ทั้... ท่านหลินเฟย! มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือขอรับ?! หรือค่าตอบแทนน้อยเกินไป?!"

"มันไม่ใช่แค่น้อยไป แต่มันหมดไวต่างหาก!" หลินเฟยปาดเหงื่อที่เริ่มผุดซึมด้วยความตระหนก "ลุงกู่! ในยุทธภพนี้มันไม่มี 'ถ่านไฟเก้าจี' หรือ 'แหล่งพลังงานนิวเคลียร์' ที่เปิดแอร์ฉ่ำๆ ได้ตลอดชีวิตโดยไม่ต้องเปลี่ยนหินวิญญาณเลยเหรอวะ?!"

ปรมาจารย์กู่เชียวเลิกคิ้วมองหลินเฟยอย่างงุนงง แม้จะไม่เข้าใจคำว่านิวเคลียร์หรือแอร์ แต่ด้วยภูมิปัญญาของยอดนักปรุงยา เขาก็จับใจความสำคัญที่หลินเฟยต้องการสื่อได้อย่างรวดเร็ว

"เอ่อ... หากท่านหลินเฟยหมายถึง 'แกนพลังงานเหมันต์นิรันดร์' ที่สามารถปลดปล่อยไอเย็นบริสุทธิ์ออกมาได้เองโดยไม่ต้องพึ่งพาพลังงานจากหินวิญญาณล่ะก็..." ปรมาจารย์กู่เชียวลูบเคราสีขาวเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ "ในแคว้นเพลิงสวรรค์แห่งนี้ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นขอรับ"

"อะไร?!" หลินเฟยพุ่งเข้าไปจับไหล่ปรมาจารย์กู่เชียวแล้วเขย่าอย่างแรงจนหัวตาเฒ่าคลอนแคลน "บอกข้ามาเดี๋ยวนี้!"

"มัน... มันคือ ‘บัวเหมันต์หมื่นปีระดับไร้ตำหนิ’ ที่เป็นของรางวัลชนะเลิศใน ศึกมหกรรมประลองโอสถระดับแคว้น ที่จะจัดขึ้นในอีกครึ่งเดือนข้างหน้าขอรับ!" ปรมาจารย์กู่เชียวรีบตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก

"หา? บัวเหมันต์หมื่นปีอีกแล้วเหรอ?" หลินเฟยขมวดคิ้ว "ข้าก็นึกว่าข้าได้มันมาจากงานประมูลเมื่อวานซืนแล้วซะอีก..."

"โอ้! บัวเหมันต์ที่ท่านฉกฉวยมาได้นั่น เป็นเพียง 'บัวเหมันต์พันปี' ขั้นต้นเท่านั้นขอรับ!" ผู้อาวุโสจ้าวรีบช่วยอธิบาย "มันยังเป็นเพียงสายพันธุ์แยกย่อยที่ต้องใช้หินวิญญาณคอยกระตุ้นค่ายกลอยู่ แต่ 'บัวเหมันต์หมื่นปีระดับไร้ตำหนิ' ซึ่งเป็นของรางวัลอันดับหนึ่งของการประลองระดับแคว้น มันคือกำเนิดแห่งมรรคาเหมันต์สวรรค์! มันแผ่ไอเย็นกลั่นเกสรบริสุทธิ์ออกมาได้เองชั่วกาลนาน โดยไม่ต้องเสียหินวิญญาณแม้แต่ก้อนเดียว!!"

ดวงตาของหลินเฟยพลันทอประกายแสงสีทองอร่ามประดุจดวงตะวันในทันใด!

ไม่ต้องใช้หินวิญญาณ... ปลดปล่อยความเย็นได้เองชั่วกาลนาน... นี่มันมิใช่สิ่งอื่นใดเลย นอกจาก 'เครื่องปรับอากาศระบบอินเวอร์เตอร์ประหยัดไฟเบอร์ห้าพลังงานฟรีตลอดชีพ'!

"เยี่ยม! งั้นลงชื่อข้าเข้าแข่งศึกมหกรรมประลองโอสถนั่นเลย!" หลินเฟยตบโต๊ะหยกดัง ปัง! ประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นลุกโชนในดวงตา "ข้าจะไปเอาบัวนั่นมาทำแอร์บ้าน!"

ปรมาจารย์กู่เชียวและผู้อาวุโสจ้าวสบตากันด้วยความเหงื่อตก ก่อนที่ปรมาจารย์กู่เชียวจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน

"เอ่อ... ท่านหลินเฟยขอรับ เรื่องนั้น... มันมิได้ง่ายดายเช่นนั้น"

"ทำไมล่ะ? วิชาสกัดสมุนไพรของข้าก็เทพขนาดนี้ ข้าจะไปตบพวกนักปรุงยาเด็กน้อยพวกนั้นให้ร่วงให้หมด!"

"ไม่ใช่เรื่องฝีมือขอรับ..." ปรมาจารย์กู่เชียวปาดเหงื่อ "แต่เป็นเรื่อง 'คุณสมบัติ'... การจะเข้าร่วมมหกรรมประลองโอสถระดับแคว้นได้นั้น ผู้สมัครจะต้องครอบครอง ‘ตรานักปรุงยาระดับสาม’ ขึ้นไป ที่ออกโดยสมาคมนักปรุงโอสถหลวงเท่านั้นขอรับ!"

"แล้วตรานั่นมันคืออะไร?"

"มันคือตราประทับเกียรติยศที่ยืนยันว่าท่านเป็นนักปรุงยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายขอรับ! ซึ่งในปัจจุบัน... ท่านหลินเฟยยังไม่มีแม้แต่ 'ตรานักปรุงยาระดับหนึ่ง' เลยสักใบเดียว!"

หลินเฟยมองหน้าปรมาจารย์กู่เชียวด้วยสายตาปลาตาย ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งจัด

"หมายความว่า... ข้าต้องไปสอบใบขับขี่... เอ้ย ไปสอบเอาตรานักปรุงยาก่อน งั้นรึ?"

"ถูกต้องแล้วขอรับ!" ผู้อาวุโสจ้าวประสานมือเอ่ยตอบ "และถือเป็นความโชคดีในความโชคร้าย... เพราะ ‘ศึกชิงตรานักปรุงยาประเพณี’ ของเมืองเพลิงสวรรค์ จะเปิดฉากขึ้นในวันพรุ่งนี้พอดีขอรับ! มันคือการสอบวัดระดับครั้งใหญ่ที่สุดในรอบปี ที่รวบรวมเหล่าอัจฉริยะด้านการปรุงยาจากทั่วทุกสารทิศมาประลองกัน เพื่อแย่งชิงตราประทับและโควตาเข้าสู่มหกรรมประลองโอสถระดับแคว้น!"

"ถ้าข้าลงแข่งวันพรุ่งนี้... ข้าจะได้ตรานั่นไหม?" หลินเฟยถามสั้นๆ

"หากท่านหลินเฟยแสดงฝีมือระดับเมื่อครู่นี้... การคว้าตรานักปรุงยาระดับสามย่อมไม่ใช่เรื่องยากขอรับ!" ปรมาจารย์กู่เชียวเอ่ยด้วยความมั่นใจ "แต่ข้าต้องขอกล่าวเตือนท่านไว้ก่อน... การสอบชิงตราครั้งนี้ไม่เหมือนการสกัดสมุนไพรธรรมดา"

ปรมาจารย์กู่เชียวแปรเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังและเคร่งขรึมลง

"ศึกชิงตรานักปรุงยาปีนี้... มีบรรดาคุณชายตระกูลใหญ่และศิษย์สายตรงของสำนักปรุงยาโบราณเข้าร่วมมากมาย นำโดย 'คุณชายรองหลิวเต๋า' แห่งตระกูลหลิว อัจฉริยะปรุงยาผู้ครอบครอง [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] และยังมีพวกนักปรุงยาสายมารที่ชอบใช้กลอุบายสกปรกคอยขัดขาผู้อื่นอีกด้วย! การแข่งขันจะเต็มไปด้วยการชิงไหวชิงพริบและความกดดันอันมหาศาล!"

หลินเฟยฟังคำเตือนยาวเหยียดแล้วก็แค่นหัวเราะในใจอย่างไม่แยแส

เพลิงแก่นแท้ปฐพี? วิชาสู้รบชิงไหวชิงพริบ? เหอะ... ต่อให้พวกเจ้าเอาเพลิงสวรรค์เก้าชั้นฟ้ามา ข้าก็แค่ใช้พัดใบลานเป่าดับ หรือเอาเตาปิ้งย่างมารับมือเท่านั้นแหละ! เพื่อเครื่องปรับอากาศไร้สายพลังงานฟรีตลอดชีพ... ต่อให้ต้องไปตบหน้าอัจฉริยะทั้งแคว้น ข้าก็จะทำ!

ชายหนุ่มตบต้นขาตัวเองดัง เพียะ! แล้วลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าผ่าเผย

"ตกลง! ข้าตัดสินใจแล้ว!" หลินเฟยประกาศกร้าว "ลุงกู่! เอาใบสมัคร 'ศึกชิงตรานักปรุงยา' มาให้ข้าเซ็นเดี๋ยวนี้! พรุ่งนี้ข้าจะไปสั่งสอนพวกอัจฉริยะหน้าหงิกพวกนั้น ให้รู้ซึ้งถึงพลังของคนอยากนอนตากแอร์!"

ปรมาจารย์กู่เชียวและผู้อาวุโสจ้าวแทบจะคุกเข่าลงกราบหลินเฟยด้วยความปิตียินดี! ยอดฝีมือระดับสวรรค์ผู้มีเทคนิค 'เหมันต์หลอมตะวัน' ยอมลงสนามประลองในนามสมาคมสาขาของพวกเขา นี่มันคือเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ที่จะทำให้สาขาเมืองเพลิงสวรรค์ได้เชิดหน้าชูตา!

"ยินดียิ่งนักขอรับท่านหลินเฟย!" ปรมาจารย์กู่เชียวรีบนับก้านขนไก่ จุ่มน้ำหมึกสวรรค์แล้วยื่นใบสมัครทองคำให้หลินเฟย "ข้าจะลงทะเบียนให้ท่านในฐานะ 'ผู้เข้าแข่งขันพิเศษ' ระดับสูงสุด—"

"เดี๋ยวๆๆ!" หลินเฟยรีบยกมือขัดจังหวะ "ลงทะเบียนผู้เข้าแข่งขันพิเศษทำไม?"

"เอ๋? ก็เพื่อเปิดทางให้ท่านได้ใช้เตาหลอมโอสถเกรดหยกสวรรค์ และได้ที่นั่ง VIP ในลานประลองไงขอรับ!"

"อย่าหาทำ!" หลินเฟยสะบัดหน้า "ลงทะเบียนเป็นผู้เข้าแข่งขันธรรมดาๆ ระดับล่างสุดไปนั่นแหละ! เตาหลอมหยกสวรรค์อะไรนั่นข้าไม่ต้องการหรอก ข้ามีเตาคู่ใจของข้าอยู่แล้ว!"

(เตาคู่ใจที่ว่า... ก็คือ 'เตาปิ้งย่างพกพา' ที่เขาสร้างขึ้นจากเศษเหล็กและสลักค่ายกลก้นเตานั่นเอง)

"ทะ... ทำไมถึงต้องทำเช่นนั้นด้วยขอรับ?" ผู้อาวุโสจ้าวถามอย่างไม่เข้าใจ

หลินเฟยแสยะยิ้มมุมปาก นัยน์ตาทอประกายความกวนประสาทอันเป็นเอกลักษณ์ออกมา

"ลุงไม่เคยยินคำกล่าวที่ว่า 'ยิ่งเปิดตัวถ่อมตัว เวลาตบหน้าพวกโอหัง เสียงมันจะยิ่งดังสะใจ' หรือไง?" หลินเฟยเดาะถุงมิติใส่หินวิญญาณเล่นในมือ พลางเดินไปที่ประตูห้อง "จัดใบอนุญาตป้ายไม้ระดับล่างสุดให้ข้าก็พอ พรุ่งนี้เช้า... ข้าจะเดินเข้าลานประลองในฐานะ 'เด็กปั้นไร้หัวนอนปลายเท้า' คนหนึ่ง... ไปดูสิว่า พวกอัจฉริยะตระกูลใหญ่ มันจะทำหน้ายังไงตอนถูกขยี้ด้วยเตาปิ้งย่าง!"

สิ้นเสียงของชายหนุ่ม ร่างในชุดผ้าฝ้ายปะชุนก็เดินหายลับไปจากสมาคมนักปรุงโอสถ ทิ้งให้สองผู้อาวุโสยืนอ้าปากค้างด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในอก ปรมาจารย์กู่เชียวมองใบสมัครป้ายไม้ระดับล่างสุดในมือ แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น

"เหกๆ... พรุ่งนี้ลานประลองโอสถเมืองเพลิงสวรรค์... คงจะได้นองเลือดด้วยเสียงหัวเราะและน้ำตาของบรรดาคุณชายตระกูลใหญ่เป็นแน่แท้!"

ยามค่ำคืนดิ่งลึก ข่าวการจัดศึกชิงตรานักปรุงยาแพร่สะพัดไปทั่วเมืองเพลิงสวรรค์ดุจไฟลามป่า! ณ คฤหาสน์หรูหราของตระกูลหลิว ตระกูลมหาอำนาจอันดับหนึ่งด้านโอสถแห่งเมืองหลวง คุณชายรองหลิวเต๋านั่งอยู่บนเก้าอี้แกะสลักหยก ในมือถือจอกชาประกายทอง ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาฉายแววเย่อหยิ่งทระนงตนถึงขีดสุด ข้างกายของเขามีเตาหลอมมังกรทองเหลืองแผ่รังสีความร้อนระอุออกมาไม่ขาดสาย

"ได้ข่าวว่าเมื่อเช้า มีไอ้ขยะชุดปะชุนคนหนึ่ง กล้าทำร้ายผู้คุ้มกันตระกูลหู แล้วยังผ่านการทดสอบผู้ช่วยของสมาคมมาได้งั้นรึ?" หลิวเต๋าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เรียนคุณชายรอง!" บ่าวคนสนิทคุกเข่าตอบ "ไอ้เด็กนั่นชื่อหลินเฟยขอรับ! มันลงทะเบียนเข้าร่วมศึกชิงตรานักปรุงยาพรุ่งนี้ด้วยป้ายไม้ระดับล่างสุดขอรับ!"

"หึ! ป้ายไม้ระดับล่างสุดงั้นรึ?" หลิวเต๋าแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม "คงเป็นได้แค่พวกมดปลวกอยากได้ซีน! พรุ่งนี้ข้าจะใช้ [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] ของข้า เผาเตาหลอมของมันให้แหลกเป็นผุยผงต่อหน้าคนทั้งเมือง ให้มันรู้ว่าอัจฉริยะที่แท้จริงคือใคร!"

ขณะเดียวกัน... หลินเฟยกำลังนอนเปิดแอร์บัวเหมันต์จิบน้ำชาอย่างสบายใจอยู่ในห้องพักโรงเตี๊ยม

"ฮัดเชิ้ว!" หลินเฟยจามออกมาเบาๆ พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอก "ใครนินทาวะ? ช่างมันเถอะ... พรุ่งนี้เตรียมเตาปิ้งย่างกับพริกหม่าล่าไว้ให้พร้อมดีกว่า!"

***