ตอนที่ 22: คุณชายรองตระกูลคู่แข่งโผล่มาเยาะเย้ย

แสงตะวันยามเช้าของเมืองเพลิงสวรรค์สาดแสงร้อนแรงลงมาประดุจเปลวเพลิงที่ร่วงหล่นจากฟ้า ผลกระทบจาก 'ปรากฏการณ์คลื่นความร้อนเก้าตะวัน' ทำให้อากาศเบื้องล่างบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นลอนคลื่น รังสีความร้อนอันอบอ้าวแผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว หากมิใช่ผู้บำเพ็ญเพียรที่มีปราณคุ้มกาย ย่อมยากที่จะทนทานยืนอยู่กลางแจ้งได้เกินครึ่งเค่อ

ทว่า ณ ลานประลองโอสถใจกลางสมาคมนักปรุงยาเมืองเพลิงสวรรค์ ในเช้าวันนี้กลับอัดแน่นไปด้วยฝูงชนนับหมื่นชีวิต! เสียงโห่ร้องและเสียงพูดคุยดังกระหึ่มประดุจคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง ทุกคนต่างมารวมตัวกันเพื่อรับชม ‘ศึกชิงตรานักปรุงยาประเพณี’ การสอบวัดระดับครั้งยิ่งใหญ่ประจำปีที่จะตัดสินชะตาของเหล่าอัจฉริยะทั่วทั้งแคว้น!

ท่ามกลางฝูงชนที่แต่งกายด้วยชุดหรูหราห่อหุ้มด้วยเกราะปราณคุ้มกาย ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดผ้าฝ้ายปะชุนสีซีดกำลังเดินทอดนิ่งเข้ามาอย่างสโลว์โมชัน ในมือข้างหนึ่งของเขาถือพัดใบลานโบกพัดวี้ดๆ เพิ่มความเย็นให้ตัวเอง ส่วนไหล่อีกข้างหนึ่งแบกวัตถุสี่เหลี่ยมทรงประหลาดห่อด้วยผ้ากระสอบป่านเอาไว้

ชายหนุ่มผู้นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก ‘หลินเฟย’ ยอดมนุษย์ผู้มีเป้าหมายเดียวในชีวิตคือการหา 'เครื่องปรับอากาศไร้สายพลังงานฟรีตลอดชีพ'!

หลินเฟยเดินหาวหวอดๆ พลางขยี้ตาที่ยังสะลึมสะลือ เมื่อคืนเขามัวแต่นั่งคำนวณคณิตศาสตร์เรื่องการประหยัดพลังงานหินวิญญาณจนดึกดื่น เช้านี้จึงต้องถกตูดลุกขึ้นมาจากเตียงนุ่มๆ เพื่อมาสอบ 'ใบขับขี่นักปรุงยา' ตามที่สองตาเฒ่าสมาคมแนะนำ

"หยุดก่อน! ไอ้หนุ่มปะชุน!" ศิษย์เฝ้าประตูสมาคมนักปรุงยาในชุดยาวสีน้ำเงินก้าวออกมาขวางทาง หลินเฟยด้วยสายตาแคลนคลาน "ที่นี่คือลานประลองโอสถระดับเมือง ไม่ใช่ตลาดสดขายผัก! เจ้าแบกห่อกระสอบอะไรมา? แล้วมีป้ายอนุญาตเข้าร่วมหรือไม่?!"

หลินเฟยปรายตามองศิษย์เฝ้าประตูด้วยสายตาปลาตาย ก่อนจะล้วงเอา ‘ป้ายไม้ธรรมดา’ สีน้ำตาลเข้มสภาพแสนจะธรรมดาออกมาจากอกเสื้อ ยื่นส่งให้ตรงหน้าอีกฝ่าย

"ป้ายไม้ระดับล่างสุด... ลงทะเบียนในนามผู้เข้าแข่งขันอิสระงั้นรึ?!" ศิษย์เฝ้าประตูรับป้ายไปดูแล้วเบิ่งตากว้าง ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างเก็บไม่อยู่ "เหอๆ... สมาคมเราเปิดกว้างให้ขยะไร้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาสอบจริงๆ หรือนี่? เอาเถอะ! ในเมื่อมีป้ายก็เข้าไปได้... โซนแข่งขันของพวกป้ายไม้ คือแท่นหลอมศิลาหยาบๆ โซน D มุมนู้นนู่น!"

ศิษย์เฝ้าประตูชี้มือไปยังมุมอับแดดที่ร้อนอบอ้าวที่สุดในลานประลอง แท่นหลอมศิลาโซนนั้นไม่เพียงแต่มีรอยแตกร้าว แต่ยังไม่มีแม้แต่หลังคาบังแดดให้อีกด้วย!

"ขอบใจนะลุง" หลินเฟยตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ พลางเดาะป้ายไม้เล่นในมือ

‘หึๆ... โซน D มุมอับแดดงั้นรึ? เหมาะเจาะเลย! ตรงนั้นแหละวิกฤตอุณหภูมิสูงปรี๊ด เหมาะแก่การตั้งเตาปิ้งย่างหม่าล่าของข้าที่สุดแล้ว!’

หลินเฟยเดินไปตามทางเดินหินอ่อน ท่ามกลางสายตาดูแคลนและเสียงซุบซิบนินทาของบรรดาผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่แต่งกายด้วยชุดนักปรุงยาหรูหรา หลายคนตบถุงมิติชักเตาหลอมเกรดหยกหรือเกรดเหล็กไหลออกมาอวดอ้างบารมีกันอย่างภาคภูมิใจ ขณะที่หลินเฟยเดินแบกกล่องเหล็กปิ้งย่างห่อผ้ากระสอบไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเก้าอี้หินโซน D 
เลขที่ 99

ทว่า ในขณะที่หลินเฟยกำลังจัดแจงวางเตาปิ้งย่างคู่ใจลงบนแท่นหลอม เสียงแตรสังข์สวรรค์ก็ดังสะท้านขึ้นเหนือลานประลอง!

“ตึ้งงงงงงง!”

ความเงียบสงัดลอยเข้าปกคลุมฝูงชนในบัดดล สายตานับหมื่นคู่นับแสนคู่ต่างจับจ้องไปที่ทางเข้าหลักของลานประลอง!

รถลากเทียมด้วย ‘กิเลนเพลิงเกราะแดง’ สองตัว ลากราชรถหยกทองคำพุ่งทะยานลงมาจากท้องฟ้า ไอความร้อนบริสุทธิ์สายหนึ่งแผ่กระจายออกมาจากราชรถ กดทับไอเย็นรอบข้างจนสลายไปในพริบตา!

ประตูราชรถเปิดออก ร่างของชายหนุ่มรูปงามในชุดคลุมยาวสีทองสลักลายมังกรเพลิงก้าวลงมาอย่างผ่าเผย ในมือของเขาถือพัดขนหงส์อัคคี ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาฉายแววเย่อหยิ่งทระนงตนประดุจเทพโอสถลงมาจุติ!

"นั่นไง! ‘คุณชายรองหลิวเต๋า’ แห่งตระกูลหลิว! อัจฉริยะอันดับหนึ่งด้านการปรุงยาของเมืองหลวง!"

"สวรรค์! กลิ่นอายปราณของเขาทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสูงสุดแล้ว! แถมข้างกายเขายังมี ‘เตาหลอมมังกรทองเหลืองแปดทิศ’ เกรดวิญญาณระดับสูงอีกด้วย!"

"ได้ข่าวว่าคุณชายรองหลิวเต๋าครอบครอง [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] เพลิงอัคคีธรรมชาติอันดับที่สี่สิบเก้าในปฐพีปาฏิหาริย์! การแข่งขันชิงตราครั้งนี้ อันดับหนึ่งย่อมตกเป็นของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย!"

เสียงอวยยศและคำสรรเสริญดังกระหึ่มไปทั่วลานประลอง หลิวเต๋ายกพัดขึ้นสะบัดเบาๆ พลางยิ้มรับด้วยความภาคภูมิใจ นัยน์ตาของเขาทอประกายความเหยียดหยามมองข้ามหัวผู้เข้าแข่งขันคนอื่นราวกับมองเห็นเพียงฝุ่นผง

ทว่า ในขณะที่หลิวเต๋ากำลังเยื้องกรายไปยังแท่นหลอมเกรดหยกสวรรค์ในโซน A สำหรับผู้แข่งขันระดับ VIP สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดเข้ากับบ่าวคนสนิทที่รีบวิ่งเข้ามาซุบซิบข้างหู

"คุณชายรองขอรับ... ไอ้ขยะชุดปะชุนที่ทำร้ายคนของตระกูลหูเมื่อวานซืน มันก็นั่งอยู่ที่โซน D เลขที่ 99 ขอรับ!"

"หืม?" หลิวเต๋าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบประดุจกระบี่ตวัดมองไปยังมุมอับของโซน D ทันที

เขาเห็นชายหนุ่มชุดปะชุนคนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ เอาผ้าเช็ดหน้าแคะมูกมูกอย่างสบายอารมณ์ ข้างกายมีกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมทรงประหลาดวางอยู่บนแท่นหลอมศิลารอยแตก

รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณชายรองตระกูลหลิว หลิวเต๋าส่งสัญญาณให้บรรดาศิษย์ติดตามและผู้คุ้มกันตระกูลหลิวกว่าสิบคนเดินตามหลัง จากนั้นจึงเยื้องกรายตรงไปยังโซน D อย่างไม่เร่งรีบ!

การเคลื่อนไหวของคุณชายรองหลิวเต๋า ดึงดูดสายตาของฝูงชนและผู้เข้าแข่งขันนับพันคนให้หันมามองด้วยความสนใจทันที!

"เกิดอะไรขึ้น?! คุณชายรองหลิวเต๋ากำลังเดินไปที่โซน D?!"

"โซน D นั่นมันโซนสำหรับพวกสมัครอิสระป้ายไม้นี่หว่า! คุณชายรองจะไปทำอะไรที่มุมขยะนั่น?!"

เสียงพึมพำดังขึ้นเซ็งแซ่ หลิวเต๋าเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าแท่นหลอมเลขที่ 99 ของหลินเฟย เขายกพัดขนหงส์ขึ้นสะบัดเบาๆ แผ่ไอความร้อนสายหนึ่งออกมาคุกคาม พร้อมกับแค่นหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงแหลมสูง

"นึกว่าจะเป็นยอดฝีมือที่ไหนมาจากฟ้า..." หลิวเต๋าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม ชนิดที่ไม่คิดจะปิดบัง "ที่แท้ก็เป็นแค่มดปลวกชุดปะชุน ที่อาศัยเล่ห์กลกวนเมืองไปวันๆ! เจ้าชื่อหลินเฟยสินะ?"

หลินเฟยที่กำลังนั่งแคะขี้มูกอยู่ ชะงักมือเล็กน้อย เขางยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มชุดทองตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

"ลุง... เป็นใครวะ? มายืนบังแดดทำไม? กำลังสบายเลยเนี่ย"

"เจ้า!!" ศิษย์ติดตามตระกูลหลิวคนหนึ่งตวาดลั่น "ไอ้บ้านอกไร้หัวนอนปลายเท้า! กล้าดีอย่างไรมาพูดจาต่ำช้ากับคุณชายรองหลิวเต๋าแห่งตระกูลหลิว! รู้หรือไม่ว่าเพียงคุณชายรองขยับนิ้วเดียว ก็สามารถบดขยี้เจ้าให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้แล้ว!"

หลิวเต๋ายกมือขึ้นปรามศิษย์ติดตาม พลางแค่นหัวเราะด้วยความสมเพช สายตาของเขามองต่ำลงไปที่วัตถุสี่เหลี่ยมทรงประหลาดบนแท่นหลอมของหลินเฟย

"ข้าได้ยินมาว่า เจ้าใช้กลอุบายบางอย่างจนผ่านการทดสอบผู้ช่วยของสมาคมมาได้..." หลิวเต๋าก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แผ่รังสีข่มขู่จากขอบเขตสร้างรากฐานออกมา "แต่ศึกชิงตรานักปรุงยาครั้งนี้ คือลานประลองของจริง! ไม่ใช่สถานที่สำหรับขยะที่เอา 'ถังขยะเหล็กปะชุน' มาทำเป็นเตาหลอมโอสถ!"

พูดจบ หลิวเต๋าก็สะบัดมือขวาเบาๆ!

“พรวดดด!”

เปลวไฟสีส้มแดงอันหนาแน่นระเบิดขึ้นเหนือฝ่ามือของหลิวเต๋า! กลิ่นอายความร้อนอันบ้าคลั่งแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทาง ทำให้อากาศรอบแท่นหลอมของหลินเฟยร้อนระอุขึ้นจนแทบจุดไฟติดได้เอง!

"นั่นมัน... [เพลิงแก่นแท้ปฐพี]!" ผู้เข้าแข่งขันรอบข้างต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบถอยห่างออกไปนับสิบเมตร

"หึๆ... เป็นอย่างไรบ้างไอ้ขยะ?" หลิวเต๋าแสยะยิ้มอำมหิต ควบคุมเปลวไฟให้ลอยเฉียบหน้าหลินเฟยไปเพียงสามนิ้ว "นี่คือเพลิงอัคคีธรรมชาติที่แท้จริง! เพียงแค่ออร่าความร้อนของมัน ก็สามารถละลายเตาหลอมขยะของเจ้าให้กลายเป็นน้ำเหล็กได้ในสามลมหายใจ! คนอย่างเจ้า... มีสิทธิ์อะไรมานั่งประลองลานเดียวกับข้า?!"

เหล่านักปรุงยาตระกูลใหญ่และบรรดาอัจฉริยะต่างหัวเราะเกรียวกราว สนุกสนานกับการได้เห็นหลินเฟยถูกคุณชายรองตระกูลหลิวข่มขวัญจนหน้าซีด!

ทว่า... ในสายตาของหลินเฟยนั้น...

เขามองดูเปลวไฟสีส้มแดงที่หลิวเต๋าจุดขึ้นมาอวด ด้วยสายตาประหนึ่งมองดูเด็กอมมือเล่นไฟแช็กพลาสติกราคาห้าบาท!

"โอ้โฮ..." หลินเฟยส่งเสียงอ้าปากค้าง ทำสีหน้าแตกตื่นแบบเสแสร้งสุดขีด "ไฟปฐพีเรืองแสงได้ด้วย! สุภาพบุรุษตระกูลใหญ่เขาสร้างไฟแช็กส่วนตัวไว้จุดบุหรี่กันแบบนี้เองหรอกเหรอเนี่ย?!"

"เจ้าว่าอะไรนะ?!" ใบหน้าของหลิวเต๋าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธทันที "ไฟแช็กจุดบุหรี่งั้นรึ?! นี่มันคือเพลิงแก่นแท้ปฐพีอันสูงส่ง! เจ้าขยะปัญญาอ่อน!"

"สูงส่งตรงไหนวะ?" หลินเฟยลุกขึ้นยืน ถอนหายใจยาวพลางโบกพัดใบลานไปมา "ไฟของลุงมันมีแต่ความร้อนแล้งๆ ไร้ซึ่งความนุ่มนวล! เอาไปบีบอัดแก่นแท้สมุนไพรก็มีแต่จะทำให้ตัวยาไหม้เกรียม เอาไปต้มน้ำชาน้ำก็คงโดนไฟไหม้หม้อพอดี! ที่สำคัญนะ..."

หลินเฟยมองหน้าหลิวเต๋าด้วยสายตากวนประสาทขั้นสุด ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่กังวานก้องไปทั่วบริเวณ

"ไฟแช็กของลุงน่ะ... มันกระจอกกว่า 'ไฟก้นเตาปิ้งย่าง' ของข้าตั้งเยอะ!"

“ฮ่าๆๆๆๆ!”

บรรดาผู้เข้าแข่งขันสายอิสระที่อยู่รอบข้างต่างหลุดหัวเราะออกมาลั่นลานประลอง! แม้พวกเขาจะหวาดกลัวตระกูลหลิว แต่คำพูดกวนโอ๊ยของหลินเฟยมันช่างสะใจเสียเหลือเกิน!

"เจ้าขยะปากดี! อยากโดนเผาทั้งเป็นใช่ไหม?!" หลิวเต๋าสติแตกด้วยความอับอาย โทสะลุกโชนขึ้นในอก! เขาเร่งเร้าพลังปราณ บีบบังคับให้ [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] พุ่งตรงเข้าใส่หน้าของหลินเฟยหวังจะเผาเส้นผมและใบหน้าของอีกฝ่ายให้แหลกเป็นเถ้าถ่านเป็นการสั่งสอน!

เปลวไฟสีส้มแดงพุ่งแหวกอากาศดุจอสรพิษอัคคี!

ทว่า... ในวินาทีที่เปลวไฟบริสุทธิ์นั้นพุ่งเข้าใกล้ตัวหลินเฟยในระยะหนึ่งฟุต...

หลินเฟยไม่ได้ถอยหนี ไม่ได้ชักกระบี่ และไม่ได้ใช้ปราณคุ้มกายแม้แต่น้อย! เขาเพียงแค่สะบัดพัดใบลานในมือเบาๆ หนึ่งครั้ง พลางแอบเร่งเร้า 'จิตไอเย็นเหมันต์' ที่เขากลั่นได้จากบัวเหมันต์หมื่นปีออกมาอย่างเงียบเชียบ!

“ซู่รร์...!”

เสียงคล้ายน้ำเย็นรดลงบนเหล็กร้อนดังขึ้นเบาๆ!

เพลิงแก่นแท้ปฐพีอันเกรี้ยวกราดของคุณชายรองหลิวเต๋า พลันดับวูบลงทันทีดุจเทียนไขถูกพายุหิมะซัดผ่าน! ไม่เพียงเท่านั้น ไอเย็นบริสุทธิ์สายหนึ่งยังพุ่งสวนกลับไปตามทิศทางของเปลวไฟ กระแทกเข้าใส่ฝ่ามือของคุณชายรองอย่างจัง!

“ฮัดเชิ้วววว!”

หลิวเต๋าสะดุ้งโหย่ง ปล่อยจมูกจามออกมาลั่นลานประลอง! ฝ่ามือขวาที่เคยถือเพลิงอัคคี บัดนี้กลับมีเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะกุมจนสั่นระริกด้วยความเย็นจัด!

"เกิดอะไรขึ้น?!" หลิวเต๋าหน้าเสีย สะบัดมือขวาพัลวันด้วยความตกใจสุดขีด "ทำไมมือข้าถึง... น้ำแข็งงั้นรึ?!"

บรรดาศิษย์ติดตามตระกูลหลิวและผู้คุ้มกันต่างแตกตื่น รีบพุ่งเข้ามาห้อมล้อมคุณชายรองของพวกตนไว้ด้วยความตระหนก!

หลินเฟยยิ้มแป้น พลางใช้พัดใบลานตบเคาะกล่องเตาปิ้งย่างเหล็กของตัวเองดัง ปังๆ!

"เห็นไหมล่ะลุง? ข้าบอกแล้วว่าไฟแช็กของลุงมันดับง่าย!" หลินเฟยเอ่ยพลางยักคิ้วให้ "ลมพัดนิดหน่อยก็ดับแล้ว! ถ้าข้าเป็นลุงนะ ข้าจะไม่เอาไฟแช็กพลาสติกแบบนี้มาอวดชาวบ้านหรอก อายเขาเปล่าๆ!"

"แก... ไอ้ขยะ! แกเล่นกลอุบายอะไร?!" หลิวเต๋ากัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ รังสีสังหารข้นคลักพวยพุ่งออกจากดวงตาทั้งสองข้าง

ขณะที่ความขัดแย้งกำลังจะบานปลายจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ เสียงกระแอมหนักๆ สายหนึ่งก็ดังสะท้านมาจากบนอัฒจันทร์ VIP ระดับสูง!

“แค่นนน...!”

คลื่นพลังขอบเขตวิญญาณทารกอันยิ่งใหญ่สยบความวุ่นวายทั่วทั้งลานประลองในพริบตา!

บนแท่นประธานสูงสุด ปรมาจารย์กู่เชียวและผู้อาวุโสจ้าวในชุดยาวประดับตราสมาคมนักปรุงยาประเพณี ก้าวออกมายืนตระหง่าน สายตาของปรมาจารย์กู่เชียวมองต่ำลงมายังลานประลอง โดยเฉพาะตรงจุดที่หลินเฟยยืนอยู่ ด้วยความเหงื่อตกและปั่นป่วนในอกอย่างหนัก!

ปรมาจารย์กู่เชียวและผู้อาวุโสจ้าวมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น! พวกเขารู้ดีว่า 'เกล็ดน้ำแข็ง' บนมือของคุณชายรองหลิวเต๋า มิใช่กลอุบายอะไรเลย หากแต่เป็นปราณเหมันต์บริสุทธิ์ขั้นสุดยอดที่หลินเฟยปล่อยออกมาไร้ร่องรอยต่างหาก!

‘ไอ้คุณชายตระกูลหลิวเอ๊ย... แกเกือบโดนท่านปรมาจารย์แช่แข็งเป็นไอศกรีมแล้วยังไม่รู้ตัวอีก!’ ปรมาจารย์กู่เชียวคิดในใจพลางปาดเหงื่อเย็นๆ ก่อนจะเคาะไม้พะยูนเรียกสติทุกคน

"ผู้เข้าแข่งขันทุกท่านจงฟัง!" เสียงกังวานของปรมาจารย์กู่เชียวดังไปทั่วลานประลอง "ศึกชิงตรานักปรุงยาประเพณีเมืองเพลิงสวรรค์... บัดนี้ได้เวลาอันเป็นมงคลแล้ว! ห้ามผู้ใดก่อความวุ่นวายหรือลงมือทำร้ายกันในลานประลอง หากผู้ใดฝ่าฝืน... จะถูกตัดสิทธิ์และเนรเทศออกจากสมาคมทันที!"

หลิวเต๋ากัดฟันแน่น ถดมือขวาที่ยังคงชาดิบสอดเก็บไว้ในแขนเสื้อ เขาปรายตามองหลินเฟยด้วยสายตาอาฆาตพยาบาทถึงขีดสุด

"ไอ้ขยะหลินเฟย..." หลิวเต๋ากระซิบด้วยน้ำเสียงลอดฟัน "บนลานประลองนี้ ข้าอาจจะลงมือสังหารแกตรงๆไม่ได้... แต่ในการแข่งขันปรุงโอสถด่านแรก ข้าจะใช้ [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] ของข้า คุมความร้อนเข้าทำลายเตาหลอมขยะของแก ให้แกต้องระเบิดเตาอับอายขายหน้าต่อหน้าคนทั้งเมือง!"

หลินเฟยฟังคำขู่แล้วก็ทำหน้าเซ็งๆ พลางโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน

"เออๆ... รู้แล้วน่าลุง พูดมากจริง! รีบๆ ไปนั่งแท่น VIP ของลุงเหอะ ข้าจะรีบสอบ รีบเอาตรานักปรุงยา จะได้กลับไปนอนตากแอร์!"

หลิวเต๋าแค่นเสียง หึ! ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกลับไปยังแท่นหลอมเกรดหยกสวรรค์ในโซน A ด้วยความโกรธแค้นแน่นอก

เมื่อความวุ่นวายสงบลง ผู้อาวุโสจ้าวผู้คุมกฎก็ก้าวออกมาหน้าอัฒจันทร์ คลี่ม้วนกระดาษฟางทองคำออกแล้วประกาศก้องด้วยน้ำเสียงอันดัง

"การแข่งขันด่านแรกของการสอบชิงตรานักปรุงยา... ‘บททดสอบการเค้นกลั่นแก่นแท้ในสภาวะวิกฤต’!"

ผู้อาวุโสจ้าวเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายกติกา

"ผู้เข้าแข่งขันทุกท่าน จะได้รับสมุนไพรธาตุไฟระดับสูงสามชนิด ได้แก่ [หญ้าตะวันเผาผลาญ], [แก่นโสมอัคคี], และ [ดอกผลเพลิงพิสุทธิ์]... กติกาของด่านแรกคือ ภายในเวลาหนึ่งก้านธูป ทุกท่านจะต้องใช้เตาหลอมและไฟประจำตัว เค้นกลั่นหยดแก่นแท้สมุนไพรทั้งสามชนิดให้มีความบริสุทธิ์สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้!"

"ผู้ที่สามารถกลั่นแก่นแท้ได้ความบริสุทธิ์เกิน เจ็ดส่วน ขึ้นไป จึงจะมีสิทธิ์ผ่านเข้าสู่รอบต่อไปเพื่อชิงตรานักปรุงยาระดับสองและระดับสาม!"

เมื่อสิ้นเสียงประกาศ บรรดานักปรุงยาอัจฉริยะนับพันคนต่างฉีกยิ้มด้วยความมั่นใจ! การเค้นกลั่นสมุนไพรธาตุไฟสำหรับนักปรุงยาที่มีเตาหลอมเกรดดีและไฟอัคคีแข็งแกร่ง ย่อมมิใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใด

หลิวเต๋าที่นั่งอยู่บนแท่นหยกโซน A หัวเราะในลำคอ พลางปรายตามองไปทางโซน D ด้วยสายตาเย้ยหยัน

เตาหลอมศิลาในโซน D เป็นเพียงเตาหินธรรมดาที่แสนจะเปราะบาง ยิ่งต้องมารับมือกับสมุนไพรธาตุไฟที่มีพลังงานปะทุสูงอย่าง [หญ้าตะวันเผาผลาญ] ด้วยแล้ว หากไร้ซึ่งการควบคุมอุณหภูมิระดับสูง เตาหลอมย่อมระเบิดออกอย่างแน่นอน!

นี่ยังไม่นับว่า... หลิวเต๋าวางแผนจะส่ง 'สายลมความร้อน' จาก [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] ของเขา แอบพุ่งไปรบกวนเตาหลอมของหลินเฟยเพื่อเพิ่มอุณหภูมิเป็นสองเท่าอีกด้วย!

‘ไอ้ขยะหลินเฟย... เตาเหล็กขยะของแกจะต้องระเบิดกลายเป็นเศษเหล็กภายในสามลมหายใจแรกแน่นอน!’ หลิวเต๋าคิดในใจด้วยความสะใจ

ทว่า... ณ แท่นหลอมโซน D เลขที่ 99...

หลินเฟยมองดูสมุนไพรธาตุไฟสามชนิดที่บ่าวสมาคมนำมาวางไว้ให้บนโต๊ะ ชายหนุ่มยกหญ้าตะวันเผาผลาญขึ้นมาดมฟุดฟิดๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างชอบอกชอบใจ

"โอ้โห... สมุนไพรธาตุไฟกลิ่นหอมกรุ่นขนาดนี้... นี่มันวัตถุดิบชั้นดีสำหรับทำ 'เครื่องเทศหม่าล่าสูตรเผ็ดร้อนพิเศษ' ชัดๆ!"

หลินเฟยไม่รอช้า เขาลงมือคลี่ผ้ากระสอบป่านออก เผยให้เห็น 'เตาปิ้งย่างพกพา' ทำจากเศษเหล็กสี่เหลี่ยม ก้นเตาสลักค่ายกลระบายอากาศและค่ายกลบีบอัดไอเย็นเอาไว้อย่างพิถีพิถัน!

ชายหนุ่มหยิบเอาพัดใบลานขึ้นมาถือ จัดแจงวางตะแกรงเหล็กไว้บนเตา จากนั้นจึงถอดขวดพริกหม่าล่า ผงยี่หร่า และน้ำมันงาออกมาวางเรียงรายไว้ข้างเตาหลอมอย่างเรียบร้อยประดุจพ่อค้าขายบาร์บีคิวริมทาง!

ผู้เข้าแข่งขันรอบข้างที่เห็นการกระทำของหลินเฟยต่างอ้าปากค้างจนตาแทบถลอน!

"นั่นมันทำบ้าอะไรของมันวะนั่น?!"

"มันเอาตะแกรงเหล็กมาวางบนเตาหลอม?! แล้วขวดผงสีแดงๆ นั่นมันคืออะไร?!"

"มันไม่ได้มาสอบปรุงยา... มันมาตั้งร้านขายปิ้งย่างกลางลานประลองเรอะ?!"

หลิวเต๋ามองดูภาพตรงหน้าแล้วแทบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธ! ไอ้ขยะนี่มันกำลังหยามเกียรติการสอบชิงตรานักปรุงยาอันศักดิ์สิทธิ์อย่างถึงที่สุด!

“จุดธูปเริ่มการประลองได้!” เสียงของผู้อาวุโสจ้าวประกาศก้อง!

“ตึ้งงงงงงง!”

สิ้นเสียงสัญญาณ บรรดานักปรุงยานับพันคนต่างเริ่มลงมือทันที! เสียงเปลวไฟพุ่งหมุนวนในเตาหลอมดังขึ้นระงมไปทั่วลานประลอง หลิวเต๋าเร่งเร้า [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] จุดไฟในเตามังกรทองเหลืองจนแสงสีส้มแดงสว่างไสว แผ่ไอความร้อนบริสุทธิ์ออกมาอย่างน่าเกรงขาม!

ทว่า... ที่แท่นหลอมเลขที่ 99 ของหลินเฟย...

ชายหนุ่มกลับจุดไฟก้นเตาปิ้งย่างเบาๆ ด้วยค่ายกลความร้อนต่ำ จากนั้นจึงโยน [หญ้าตะวันเผาผลาญ] และ [แก่นโสมอัคคี] ลงไปบนตะแกรงเหล็กตรงๆ โดยไม่ใช้เตาหลอมสกัดเลยแม้แต่น้อย!

มือซ้ายของเขาสบัดพัดใบลานพัดโบกลมเข้าก้นเตาอย่างมีจังหวะโคน มือขวาถือแปรงแปรงน้ำมันงาลงบนตัวสมุนไพรธาตุไฟอย่างชำนาญ!

“ซ่าาาาาาา!”

ควันสีขาวกลิ่นหอมหวนของสมุนไพรโดนความร้อนผสมผสานกับกลิ่นน้ำมันงาและพริกหม่าล่า พุ่งลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งลานประลองในเวลาเพียงไม่กี่วินาที!

กลิ่นหอมอันน่าอัศจรรย์นั้น... ถึงกับกลบกลิ่นไหม้และกลิ่นสมุนไพรของอัจฉริยะคนอื่นๆ จนหมดสิ้น!

ปรมาจารย์กู่เชียวและผู้อาวุโสจ้าวบนอัฒจันทร์ VIP ถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ น้ำลายสอออกมาโดยไม่รู้ตัว!

และนั่น... คือจุดเริ่มต้นของ 'ศึกชิงตรานักปรุงยา' ที่กาวที่สุดและตลกร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์แห่งแคว้นเพลิงสวรรค์!

***