ตอนที่ 23: สมัครแข่งด้วยใบอนุญาตระดับล่างสุด

“ตึ้งงงงงงง!”

เสียงแตรสังข์สวรรค์และเสียงฆ้องทองคำดังสะท้านไปทั่วลานประลองโอสถแห่งเมืองเพลิงสวรรค์! ควันธูปดอกแรกถูกจุดขึ้น ลอยเอื่อยๆ ขึ้นสู่ท้องฟ้าท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุประดุจขุมนรกอเวจี อิทธิพลจาก 'ปรากฏการณ์คลื่นความร้อนเก้าตะวัน' ทำให้อากาศเบื้องล่างบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นลอนคลื่น แสงแดดที่แผดเผาลงมาตรงๆ ยังแท่นหลอมศิลาไร้หลังคาบังแดดในโซน D ยิ่งทำให้อุณหภูมิพื้นผิวร้อนจัดจนสามารถทอดไข่สุกได้ในเวลาไม่กี่ลมหายใจ

นักปรุงยาอัจฉริยะนับพันชีวิตต่างเริ่มเคลื่อนไหว! บ้างทะยานพลังปราณอัคคีเข้าควบคุมเตาหลอมเกรดหยก บ้างจุดเพลิงอัศจรรย์สายต่างๆ พวยพุ่งเป็นรูปมังกรและวิหคเพลิงสว่างไสวไปทั่วลานประลอง

ทว่า... ณ แท่นหลอมโซน D เลขที่ 99!

หลินเฟยในชุดผ้าฝ้ายปะชุนสีซีด กำลังจัดแจงเทน้ำมันงาลงบนแปรงอย่างพิถีพิถัน ชายหนุ่มยก [หญ้าตะวันเผาผลาญ] และ [แก่นโสมอัคคี] ขึ้นมาพิจารณาด้วยสายตาช่ำชอง ราวกับแม่ค้าตลาดสดที่กำลังคัดเลือกวัตถุดิบทำน้ำซุป

ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะสะบัดแปรงทาน้ำมันงาลงบนตัวสมุนไพรนั่นเอง...

"หยุดมือเดี๋ยวนี้!! ไอ้หนุ่มปะชุน!"

เสียงตวาดแหลมสูงอันทรงอำนาจดังขัดจังหวะขึ้น! ร่างของชายวัยกลางคนรูปร่างลงท้องในชุดยาวสีน้ำเงินเข้มประดับตรา 'ผู้ดูแลสมาคม' ก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาพร้อมกับศิษย์ผู้คุ้มกันร่างมหึมาอีกสองคน ในมือของผู้ดูแลผู้นั้นถือม้วนหยกบันทึกสีฟ้าที่กำลังส่องแสงวับแวมเป็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน!

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของผู้ดูแลสมาคม ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างรวมถึงผู้ชมบนอัฒจันทร์ให้หันมามองด้วยความฉงน

หลินเฟยชะงักแปรงในมือ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พลางหันไปมองผู้ดูแลคนนั้นด้วยสายตาปลาตาย "มีอะไรหรือลุง? ธูปก็จุดแล้ว การประลองก็เริ่มแล้ว ลุงมาตะโกนใส่หน้าข้าทำไมเนี่ย? น้ำมันงามันกระเด็นใส่เสื้อหมดแล้วเห็นไหม?"

"เจ้าอย่ามาเล่นลิ้น!" ผู้ดูแลฟาง—ผู้รับหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของโซน D ชูม้วนหยกบันทึกขึ้นชี้หน้าหลินเฟยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ค่ายกลศูนย์กลางของสมาคมตรวจพบความผิดปกติที่แท่นหลอมเลขที่ 99! ข้อมูลในระบบระบุว่า เจ้าใช้ 'ป้ายไม้ระดับล่างสุด' ในการลงทะเบียนเข้าแข่งขันใช่หรือไม่?!"

คำว่า 'ป้ายไม้ระดับล่างสุด' หลุดออกจากปากของผู้ดูแลฟาง ส่งผลให้บรรดานักปรุงยาตระกูลใหญ่ในโซนใกล้เคียงต่างหันมามองก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่เกรงใจ

"ป้ายไม้ระดับล่างสุด?! ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม?" ศิษย์ตระกูลใหญ่คนหนึ่งแค่นหัวเราะ "นั่นมันป้ายอนุญาตขั้นขยะสำหรับพวกคนกวาดขี้เถ้าไม่ใช่หรือไร? สมาคมเลิกใช้ไปเป็นร้อยปีแล้ว!"

คุณชายรองหลิวเต๋าที่นั่งประจันหน้าอยู่บนแท่นหยก VIP ในโซน A แม้ฝ่ามือขวาจะยังคงชาดิบจากไอเย็นเหมันต์ที่โดนสวนกลับมาเมื่อครู่ แต่เมื่อเห็นหลินเฟยโดนผู้ดูแลสมาคมไล่ต้อน เขาก็แสยะยิ้มอำมหิตขึ้นมาทันที

"หึๆ... ไอ้ขยะไร้หัวนอนปลายเท้า" หลิวเต๋ากระซิบด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม "คิดว่าปลอมแปลงเอกสารหรืออาศัยช่องว่างของกฎหมายเข้ามาเสนียดลานประลองได้งั้นรึ? ผู้ดูแลฟาง! ตรวจสอบมันให้ดี! หากป้ายอนุญาตของมันมีมลทินแม้แต่น้อย จงหักขาทั้งสองข้างของมันแล้วโยนออกไปนอกเมืองเสีย!"

ผู้ดูแลฟางยืดอกรับคำของคุณชายรองหลิวเต๋าอย่างประจบประแจง ก่อนจะหันมากดดันหลินเฟยด้วยรังสีข่มขู่จากขอบเขตหลอมรวมปราณขั้นสูง

"เจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่?! กฎของการประลองชิงตรานักปรุงยาประเพณีนั้นเข้มงวดดุจภูผา! ผู้ที่จะเข้าร่วมได้ต้องถือป้ายอนุญาตที่ได้รับการรับรองถูกต้องเท่านั้น! ป้ายไม้ระดับล่างสุดของเจ้านั้น เป็นวัตถุโบราณที่ตกสำรวจไปนานแล้ว ข้ามีเหตุผลอันสมควรที่จะสงสัยว่าเจ้า 'สวมรอย' หรือใช้ป้ายปลอมในการสมัคร!"

ผู้ดูแลฟางยื่นมือออกไปเบื้องหน้า "เอาป้ายไม้ของเจ้าออกมาให้ข้าตรวจสอบเดี๋ยวนี้! หากไร้ตราประทับจริงของสมาคม... วันนี้อย่าหวังว่าจะได้คลานออกจากลานประลอง!"

หลินเฟยถอนหายใจยาวเหยียด ถอนจิตวิญญาณออกจากแปรงทาน้ำมันงา พลางเกาหัวจนผมยุ่งเหยิง

"เฮ้อ... พวกเมืองหลวงนี่มันเรื่องมากจริงๆ แค่จะมาลงชื่อสอบเอาใบขับขี่ปรุงยา มันต้องพิธีรีตองอะไรขนาดนั้นวะ?"

หลินเฟยล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ กุกกักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงเอาแผ่นไม้สี่เหลี่ยมผืนผ้าสีน้ำตาลเข้ม สภาพเก่ากึก มีรอยไหม้จางๆ ตรงมุม และมีกลิ่นควันถ่านติดอยู่ประปราย โยนใส่ฝ่ามือของผู้ดูแลฟางดัง แป๊ก!

"เอ้า! ดูให้เต็มตา ป้ายไม้ระดับล่างสุดของจริง เสียงจริง ไม่ใช้นกต่อ! สองตาเฒ่าบนอัฒจันทร์นั่นเป็นคนยัดใส่มือข้ามาเองกับมือ"

ผู้ดูแลฟางใช้ผ้าไหมเช็ดมือรองรับป้ายไม้นั้นไว้ด้วยความรังเกียจ นัยน์ตาฉายแววดูแคลนสุดขีด 'เหอะ! สภาพซอมซ่อเช่นนี้ แผ่นไม้ก็ไร้ซึ่งปราณวิญญาณสลักอยู่ ยิ่งมองอย่างไรก็เป็นแค่เศษไม้ฟืนชัดๆ! หากข้าใช้โอกาสนี้ลากตัวมันออกไป ย่อมได้รับความคุชอบจากคุณชายรองตระกูลหลิวเป็นแน่!'

ผู้ดูแลฟางแสยะยิ้มจะตวาดสั่งจับกุม "เจ้าบ้านอก! ป้ายไม้นี้ไร้ซึ่งไอปราณประทับ... เจ้ากล้าดีอย่างไรเอาเศษไม้ฟืนมาหลอกลวงสมาคม—"

ทว่า... ในวินาทีที่ผู้ดูแลฟางเร่งเร้ากระแสจิตวิญญาณพุ่งเข้าไปตรวจสอบภายในเนื้อไม้ เพื่อหวังจะทำลายแผ่นไม้นั้นให้แตกเป็นผุยผผงเป็นการสร้างหลักฐานเท็จ...

วูบบบบบบบบบบ!!

จู่ๆ มวลอากาศรอบฝ่ามือของผู้ดูแลฟางพลันแข็งตัว! อักขระโบราณสีทองแสงเรืองรองที่ซ่อนลึกอยู่ในอณูเนื้อไม้ พลันปะทุประกายแสงออกมาวูบหนึ่ง! แรงกดดันมหาศาลระดับ 'ขอบเขตวิญญาณทารก' สองสายอันคุ้นเคย พุ่งสวนกลับเข้าสู่ประสาทสัมผัสวิญญาณของผู้ดูแลฟางอย่างจัง!

ฉึกกกก!!

ดวงตาของผู้ดูแลฟางเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเต้า! ร่างกายแข็งทื่อประดุจถูกหินทับ สมองระเบิดเสียงวิ้งๆ ดังกึกก้อง!

นั่นมัน... สัญลักษณ์จิตวิญญาณส่วนตัวของ ปรมาจารย์กู่เชียว และ ผู้อาวุโสจ้าว สองประธานใหญ่แห่งสมาคมนักปรุงยา!!

ไม่เพียงแต่เป็นตราประทับของจริงเท่านั้น แต่มันยังเป็นตราประทับประเภท 'สิทธิ์ขาดสูงสุด' ที่สลักข้อความแฝงไว้ในอักขระจิตวิญญาณอีกด้วยว่า: [ผู้ถือป้ายนี้ คืออาคันตุกะทรงเกียรติสูงสุด หากผู้ใดกล้าขัดขวาง... ตัดหัวมันเสีย!]

"เฮือกกกก!!"

ผู้ดูแลฟางสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกแทบระเบิด เหงื่อเม็ดโตไหลทะลักออกจากผากราวกับเขื่อนแตก! ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บๆ ราวกับลูกนกโชกน้ำ หน้าตาที่เคยจองหองพองขนบัดนี้ซีดเผือดยิ่งกว่ากระดาษเซียน!

"ผะ... ผู้อา... ผู้ดูแลฟาง? เกิดอะไรขึ้น?" ศิษย์ติดตามตระกูลหลิวที่ยืนข้างๆ เอ่ยถามด้วยความงุนงงเมื่อเห็นท่าทีประหลาดนั้น

ผู้ดูแลฟางค่อยๆ ประคองแผ่นไม้ในมือด้วยสองมือที่สั่นเทา ราวกับกำลังถือวัตถุระเบิดที่พร้อมจะทำลายล้างเมืองได้ทุกเมื่อ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตามองหลินเฟยด้วยความหวาดกลัวและเคารพยำเกรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

'สวรรค์โปรด!! ไอ้หนุ่มชุดปะชุนคนนี้... มันเป็นใครกันแน่?! เหตุใดป้ายไม้ขยะนี่ถึงมีตราประทับจิตวิญญาณขั้นสูงสุดของท่านประธานทั้งสององค์ประทับอยู่ด้วยกันได้?! นี่มัน... นี่มันคือผู้อยู่เบื้องหลังที่แม้แต่ตระกูลหลิวก็ยังมิอาจล่วงเกินได้!!'

หลินเฟยยิ้มแป้น ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ผู้ดูแลฟางแล้วกระซิบเสียงเบา "ว่าไงลุง? ป้ายไม้ของข้า... สมัครแข่งได้ไหม? หรือต้องให้ข้าตะโกนถามสองตาเฒ่าบนนู้นดีว่าป้ายนี้มันใช้การได้หรือเปล่า?"

"มะ... ไม่ต้องครับ! ไม่ต้องลำบากท่านเลยครับ!!" ผู้ดูแลฟางแทบจะคุกเข่าลงกับพื้น โค้งหัวผงกๆ ประดุจไก่จอบกข้าว "ถูกต้องที่สุดครับ! ป้ายไม้ระดับล่างสุดชิ้นนี้... มีประวัติการลงทะเบียนอันทรงเกียรติและถูกต้องตามกฎระเบียบทุกประการ! ท่านหลินเฟยมีสิทธิ์แข่งขันในโซน D เลขที่ 99 อย่างสมบูรณ์แบบครับ!"

พูดจบ ผู้ดูแลฟางก็รีบถอยหลังกราบไหว้ พลางลากศิษย์ติดตามสองคนที่ยืนงงเต้ก ให้รีบไสหัวไปจากโซน D ด้วยความเร็วแสง ราวกับเกรงว่าหากช้าไปแม้วินาทีเดียว หัวของพวกเขาจะหลุดออกจากบ่า!

ความเงียบสงัดคลุมเครือปกคลุมผู้คนรอบข้าง...

คุณชายรองหลิวเต๋ามองภาพนั้นด้วยความขัดใจและริษยา 'ไร้ประโยชน์! ไอ้พวกผู้ดูแลสมาคมนี่มันช่างกระจอกเสียจริง! แค่ป้ายไม้ขยะแผ่นเดียวก็ไม่กล้าจัดการ!'

หลิวเต๋าแค่นเสียง หึ! ก่อนจะเอ่ยเย้ยหยันข้ามโซนลงมา "ฮ่าๆๆ! ถึงเจ้าจะมีป้ายไม้ถูกต้อง แล้วอย่างไรเล่าไอ้ขยะ?! เจ้าโดนผู้ดูแลขัดจังหวะไปตั้งครึ่งค่อนเวลา! บัดนี้ธูปทดสอบดอกแรก... หลบเลือนไปแล้วกว่าครึ่งก้าน!!"

สิ้นเสียงของคุณชายรอง ทุกคนจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ธูปที่จุดไว้หน้าลานประลอง บัดนี้ได้ไหม้ก้านไปแล้วกว่าครึ่งหนึ่ง!

ในเวลาที่เหลืออยู่เพียงครึ่งก้านธูปนี้นั้น... บรรดานักปรุงยาอัจฉริยะในโซน A และโซน B ต่างเค้นกลั่นสมุนไพรจนกลายเป็นหยดของเหลวบริสุทธิ์อยู่ในเตาหลอมเกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว!

"ต่อให้ป้ายไม้ของเจ้าจะผ่านการลงทะเบียน แต่ด้วยเวลาที่เหลืออยู่น้อยนิด กับ 'กล่องเหล็กก้นดำ' ของเจ้า... แค่จุดไฟให้เตาร้อนยังทำไม่ทันเลยด้วยซ้ำ!" หลิวเต๋าหัวเราะเยาะอย่างสะใจ "ยอมแพ้ไปเสียเถอะ! คนอย่างเจ้าไม่มีทางกลั่นสมุนไพรธาตุไฟสามชนิดได้ทันเวลาหรอก!"

หลินเฟยมองดูธูปที่เหลืออยู่ครึ่งก้าน แล้วหันมามองขวดน้ำมันงาและผงหม่าล่าในมือ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ครึ่งก้านธูปงั้นเหรอ..." หลินเฟยพึมพำ "เหลือเวลาเยอะขนาดนี้... ย่างหม่าล่ากินได้ตั้งสามไม้ แถมยังเหลือเวลาไปนั่งแคะฟันอีกต่างหาก"

คำพูดอันกวนประสาทและแฝงไปด้วยความอวดดีของหลินเฟย ทำให้นักปรุงยาโดยรอบต่างส่ายหน้าด้วยความสมเพช

"ไอ้หนุ่มนี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ! นั่นคือ [หญ้าตะวันเผาผลาญ], [แก่นโสมอัคคี], และ [ดอกผลเพลิงพิสุทธิ์] นะเว้ย! สมุนไพรธาตุไฟระดับสูงที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานปะทุ! หากไม่ใช้เตาหลอมที่มีค่ายกลบีบอัดความร้อน ค่อยๆ เค้นกลั่นอย่างระมัดระวัง มีแต่จะทำให้สมุนไพรไหม้เกรียมเป็นขี้เถ้า!"

"ใช่! ขนาดคุณชายรองหลิวเต๋ายังต้องใช้ [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] ในเตามังกรทองเหลืองควบคุมอย่างระมัดระวังเลย! ไอ้ปะชุนนี่คิดว่าการกลั่นสมุนไพรระดับสูง เป็นการผัดผักบุ้งไฟแดงหรืออย่างไร?!"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและคำสบประมาทของคนนับหมื่น...

หลินเฟยไม่เสียเวลาแก้ตัวแม้แต่คำเดียว!

ดวงตาของชายหนุ่มทอประกายเรียบเฉย แววตาปลาตายพลันหายไป เหลือไว้เพียงความนิ่งสงบอันลึกล้ำประดุจมหาสมุทรไร้ระลอกคลื่น!

สองมือของเขาเคลื่อนไหวพร้อมกัน!

มือซ้ายคว้าแปรงจุ่มน้ำมันงา สะบัดปาดลงบนตัวสมุนไพรทั้งสามชนิดด้วยความรัวเร็วประดุจสายลม! น้ำมันงาทุกหยดถูกทาลงบนผิวสมุนไพรอย่างเท่าเทียมและสม่ำเสมอในระดับไมครอน! นี่ย่อมไม่ใช่การปรุงรส... แต่มันคือการใช้ 'น้ำมันงาผสานปราณ' สร้างชั้นฟิล์มบางๆ เพื่อกักเก็บไม่ให้แก่นแท้ความบริสุทธิ์ของตัวยาระเหยไปเมื่อสัมผัสกับความร้อนจัด!

มือขวาของหลินเฟยสะบัดพัดใบลานในมือเบาๆ สองครั้ง!

“วูบบบบบบ!”

ค่ายกลบีบอัดไอเย็นที่ก้นเตาปิ้งย่างเหล็กพลันทำงาน! ประกอบกับแสงแดดอันแผดเผาจากปรากฏการณ์เก้าตะวันที่ส่องลงมายังโซน D ตรงๆ หลินเฟยอาศัยหลักการ 'รวมแสงกึ่งนำพาความร้อน' เปลี่ยนความร้อนบ้าคลั่งจากดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า ให้พุ่งตรงลงมายังตะแกรงเหล็กปิ้งย่างของเขาโดยตรง!

ความร้อนสูงปรี๊ดพุ่งทะลุจุดระเบิดในพริบตา!

"เปิดเตาได้!"

หลินเฟยโยนสมุนไพรธาตุไฟทั้งสามชนิดลงบนตะแกรงเหล็กพร้อมกันดัง ซ่าาาาาาา!

กลิ่นหอมของสมุนไพรที่ถูกน้ำมันงาเคลือบไว้ ปะทะเข้ากับความร้อนบริสุทธิ์ระดับสูง พลันส่งเสียงขู่ฟู่ขู่ฟ่า! ควันสีขาวบริสุทธิ์ลอยพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับส่งกลิ่นหอมหวนอันน่าอัศจรรย์ที่เย้ายวนใจออกมาทันที!

"นั่นมัน... วิธีการหลอมสกัดแบบใดกัน?!" ผู้อาวุโสจ้าวบนอัฒจันทร์ VIP ถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตะลึง "เขาไม่ได้ใช้ไฟอัคคีจากร่าง แต่กลับยืม 'ความร้อนจากดวงอาทิตย์' มาประยุกต์ใช้! แถมยังใช้น้ำมันงาเป็นตัวประสานเพื่อควบคุมอุณหภูมิผิวของสมุนไพรไม่ให้ไหม้เกรียม! นี้นับเป็นเคล็ดวิชาควบคุมความร้อนระดับปรมาจารย์ชัดๆ!"

ปรมาจารย์กู่เชียวปาดเหงื่อเย็นๆ พลางหัวเราะแห้งๆ "ลึกล้ำ... ลึกล้ำยิ่งนัก! แต่ว่านะผู้อาวุโสจ้าว... ท่าทางการพลิกสมุนไพรของเขามันเหมือนพ่อค้าขายบาร์บีคิวข้างทางจริงๆ นะ..."

บนลานประลอง หลินเฟยใช้คีบเหล็กหนีบสมุนไพรพลิกกลับไปกลับมาด้วยความเร็วแสง!

[เคล็ดวิชาพลิกเนื้อย่างความเร็วแสง!]

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

มือของหลินเฟยกลายเป็นภาพติดตา สมุนไพรธาตุไฟสามชนิดหมุนควงอยู่บนตะแกรงเหล็กประดุจลูกข่าง! ความร้อนถูกส่งผ่านเข้าไปถึงแก่นกลางของสมุนไพรอย่างทั่วถึงในเวลาเพียงสิบลมหายใจ! เปลือกนอกที่ไร้ประโยชน์ค่อยๆ กรอบและกะเทาะออก เหลือเพียง 'เนื้อแก่นแท้' สีส้มทองที่เปล่งประกายเจิดจ้าออกมา!

ทว่า... ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะเค้นกลั่นแก่นแท้นั้นเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย...

ความแค้นเคืองและความอิจฉาริษยาในจิตใจของคุณชายรองหลิวเต๋าก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด!

'ไอ้บ้านนอกปะชุน! แกจะเด่นเกินหน้าข้าไม่ได้!'

หลิวเต๋าแววตาอำมหิต เขาเร่งเร้า [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] ในเตามังกรทองเหลืองของตนเองอย่างบ้าคลั่ง!

เขามิได้ใช้ไฟพุ่งโจมตีตรงๆ เพราะเกรงจะถูกกรรมการจับได้ แต่กลับใช้ [เคล็ดวิชาลับ: อสรพิษอัคคีลอบเร้น] แทรกซึมกระแสความร้อนปั่นป่วนสายหนึ่ง ทะลวงลงไปใต้พื้นหินอ่อน พุ่งตรงไปปะทุขึ้นที่ใต้แท่นหลอมเลขที่ 99 ของหลินเฟย!

เป้าหมายของหลิวเต๋าคือการเพิ่มอุณหภูมิใต้เตาปิ้งย่างของหลินเฟยอย่างกะทันหันถึงสิบเท่า! เพื่อทำให้เตาเหล็กขยะนั่นระเบิดออก สมุนไพรพังพินาศ และทำให้หลินเฟยต้องอับอายขายหน้าจนต้องตกรอบไป!

"ตายซะเถอะแก!" หลิวเต๋าแสยะยิ้มในใจอย่างชั่วร้าย

วูบบบบบบ!

สายลมความร้อนบ้าคลั่งระดับหลอมเหล็กกล้า พุ่งเจาะขึ้นมาจากใต้แท่นศิลารอยแตกโซน D เข้าปะทะก้นเตาปิ้งย่างของหลินเฟยอย่างจัง!

อุณหภูมิบนตะแกรงเหล็กพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติในเสี้ยววินาที!

ทว่า... แทนที่หลินเฟยจะตกใจ หรือเตาเหล็กจะระเบิดออก...

หลินเฟยกลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสยะยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก!

"โอ้โฮ... ขอบใจนะลุงหลิว! กำลังรู้สึกว่าไฟมันแผ่วพอดี ส่งแก๊สปิคนิคมาช่วยเร่งไฟได้ถูกเวลาจริงๆ!"

ด้วยจิตประสาทอันลึกล้ำระดับอดีตยอดฝีมือ หลินเฟยอ่านการเคลื่อนไหวของกระแสไฟลอบเร้นออกตั้งแต่แรก! เขาไม่ได้ต้านทานความร้อนสายนั้น แต่กลับใช้ 'กฎการสะท้อนความร้อนและเวกเตอร์พลังงาน' ควบคุมค่ายกลก้นเตาปิ้งย่าง ให้ดูดซับเอาพลังงาน [เพลิงแก่นแท้ปฐพี] ของหลิวเต๋าเข้ามาทั้งหมด!

จากนั้น... หลินเฟยก็ล้วงเอา 'ครกหินอ่างศิลา' เก่าๆ ออกมาจากถุงกระสอบป่าน ตบลงบนโต๊ะดัง ปัง!!

ชายหนุ่มกวาดเอาแก่นแท้สมุนไพรที่ย่างจนได้ที่ทั้งสามชนิด โยนลงไปในครกหินอย่างรวดเร็ว แล้วยกสากหินขึ้นสูง!

"ได้เวลาตำพริก... เอ้ย! หลอมกลั่นแก่นแท้แล้ว!"

[กระบวนท่าลับ: หัตถ์ตำน้ำพริกสะท้านภพ + สะท้อนพลังมหาเวท!]

ตั้บ! ตั้บ! ตั้บ! ตั้บ! ตั้บ!

เสียงสากหินกระทบครกดังสะท้านไปทั่วลานประลอง! หลินเฟยโขลกสากหินด้วยจังหวะอันรัวเร็ว บีบบัดเอาพลังความร้อนบ้าคลั่งของหลิวเต๋าที่ถูกดูดซับไว้ ให้กลายเป็นแรงอัดมหาศาล สกัดเอา 'หยดน้ำแก่นแท้สมุนไพร' ออกมาจากตัวยาจนหมดสิ้นทุกหยด!

ไม่เพียงเท่านั้น... หลินเฟยยังแอบกระแทกสากหินลงบนมุมครกด้วยมุม 45 องศา! ส่งพลังงานความร้อนส่วนเกินที่เหลือใช้ออกไป สะท้อนเอาเพลิงแก่นแท้ปฐพีที่หลิวเต๋าส่งมา พุ่งย้อนกลับไปตามสายปราณลอบเร้นด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมเป็นสองเท่า!!

ฟิ้วววววววว--!

ที่โซน A แท่นหลอมหยกสวรรค์...

หลิวเต๋ากำลังยิ้มแย้มรอฟังเสียงระเบิด ทว่าจู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงกระแสความร้อนอันย้อนกลับมาอย่างเกรี้ยวกราด! เพลิงแก่นแท้ปฐพีในเตามังกรทองเหลืองของเขา พลันสูญเสียการควบคุมและปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

"เอ๊ะ?! ทำไมไฟในเตาข้าถึง—"

ยังไม่ทันที่คุณชายรองหลิวเต๋าจะทันได้รวบรวมปราณคุ้มกาย...

ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

เตาหลอมมังกรทองเหลืองแปดทิศ เกรดวิญญาณระดับสูง ราคาแพงระยับของตระกูลหลิว... ก็เกิดการระเบิดออกอย่างรุนแรงยิ่งกว่าลูกมังกรปะทุ! แสงไฟสีส้มแดงและแรงอัดอากาศระเบิดตูมใหญ่พุ่งเสยเข้าใส่ใบหน้าของคุณชายรองหลิวเต๋าเต็มๆ!!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!"

เสียงกรีดร้องอันแสนเจ็บปวดดังลั่น! ร่างของคุณชายรองหลิวเต๋าลอยละลิ่วข้ามโซน A กระเด็นไปตกกระแทกพื้นหินอ่อนดัง อั้ก!

เมื่อควันไฟสีดำหม่นค่อยๆ สลายตัวลง...

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคนนับหมื่นทั่วทั้งลานประลอง คือคุณชายรองหลิวเต๋า ผู้ที่เคยงามสง่าประดุจเทพบุตรลงมาจุติ... บัดนี้เสื้อคลุมไหมทองขาดวิ่นเป็นริ้วๆ ใบหน้าขาวนวลกลายเป็นสีดำปิ๊ดปี๋ประดุจก้นหม้อดิน ทรงผมที่เคยรวบไว้อย่างงดงามบัดนี้ตั้งชี้ฟูหยิกหยอยเป็นทรงแอฟโฟร่! มีควันขาวพุ่งออกจากหูและปากปุ๋ยๆ ประดุจปล่องไฟโรงงาน!

ความเงียบสงัดระดับป่าช้าปกคลุมลานประลอง... ก่อนที่เสียงหัวเราะก๊ากอันดังสนั่นจะระเบิดขึ้นจากอัฒจันทร์ผู้ชม!

"ฮ่าๆๆๆๆๆ! ดูคุณชายรองสิ! เตาหลอมระเบิดใส่หน้าตัวเอง!"

"ทรงผมใหม่ของเขามันช่างชวนตะลึงยิ่งนัก! สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่ง!"

"กะ... แก... ไอ้ขยะหลินเฟย..." หลิวเต๋ายืนโงนเงน ชี้หน้าไปทางโซน D ด้วยนิ้วมือที่ดำไหม้และสั่นเทา ก่อนจะกระอักเลือดดำออกมาคำโต แล้วตาโตสลบพับลงไปกองกับพื้นทันที!

“หมดเวลาการประลองด่านแรก!!”

เสียงฆ้องทองคำดังขึ้นยุติการแข่งขัน! ผู้อาวุโสจ้าวประกาศก้อง "คณะกรรมการ จงลงไปตรวจสอบผลงานของผู้เข้าแข่งขันทุกคน!"

กรรมการนับสิบคนแยกย้ายกันออกไปวัดระดับความบริสุทธิ์ของแก่นแท้สมุนไพร โดยนำหยดน้ำยาที่ได้ไปหยดลงบน 'ศิลาหยดน้ำวิญญาณ'

แน่นอนว่าคุณชายรองหลิวเต๋าถูกปรับ 'ตกรอบ' ทันทีเนื่องจากเตาหลอมระเบิดและไร้ซึ่งผลงาน!

ในที่สุด ปรมาจารย์กู่เชียวและผู้อาวุโสจ้าว ก็เดินลงมาจากอัฒจันทร์ VIP ตรงมายังแท่นหลอมโซน D เลขที่ 99 เบื้องหน้าหลินเฟยด้วยตนเอง!

"ไอ้หนุ่ม... ไหนเอาผลงานของเจ้ามาให้ข้าดูซิ" ปรมาจารย์กู่เชียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและลุ้นระทึก

หลินเฟยยักไหล่ หยิบขวดแก้วใสใบเล็กๆ ที่บรรจุ 'ของเหลวสีแดงอมน้ำตาลเข้มข้น' ซึ่งเพิ่งเทออกมาจากครกหิน ยื่นส่งให้ปรมาจารย์กู่เชียว

"นี่ครับ ปรมาจารย์ น้ำจิ้มหม่าล่าสูตรสกัดเข้มข้น... เอ้ย! แก่นแท้สมุนไพรรวมธาตุไฟครับ"

ปรมาจารย์กู่เชียวรับขวดแก้วมาด้วยสองมือที่สั่นเทา กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศและกลิ่นสมุนไพรบริสุทธิ์พุ่งแตะจมูกจนจิตวิญญาณของเขาตื่นตัว! เขาค่อยๆ จ่อปากขวด แล้วหยดของเหลวสีแดงนั้นลงบนศิลาหยดน้ำวิญญาณอย่างระมัดระวัง...

ติ๋ง...

หยดน้ำยาเม็ดเล็กๆ สัมผัสเข้ากับศิลาทดสอบ...

วินาทีนั้นเอง...

วูบบบบบบบบบบบบบบบ!!

เสาแสงสีทองเจิดจ้าบาดตา ขนาดใหญ่เท่าต้นเสาพระราชวัง พุ่งทะยานจากศิลาทดสอบขึ้นสู่ท้องฟ้า! อานุภาพความบริสุทธิ์อันไร้ที่ติแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทาง คลื่นความร้อนอบอ้าวของคลื่นเก้าตะวันพลันถูกสลายไป กลายเป็นความอบอุ่นอันแสนสบายและสดชื่นไปทั่วทั้งเมืองเพลิงสวรรค์!

ครืนนนน...!

บนท้องฟ้าเบื้องบน เมฆหมอกสีทองและปรากฏการณ์มังกรเพลิงคู่ลอยหมุนวนปรากฏขึ้น รังสีเซียนส่องสว่างโอบอุ้มลานประลองไว้!

ผู้อาวุโสจ้าวเบิกตากว้างจนแทบหลุด ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นเสียงดัง ตึง! ชี้มือที่สั่นระริกไปที่ตัวเลขแสงบนศิลาทดสอบ!

[ระดับความบริสุทธิ์: 10 ส่วนเต็ม! (100%) - เกรดไร้ตำหนิระดับสวรรค์!]

"สิบ... สิบส่วนเต็ม?!" ผู้อาวุโสจ้าวตะโกนเสียงหลง "เป็นไปไม่ได้! ประวัติศาสตร์พันปีของสมาคมไม่เคยมีใครกลั่นแก่นแท้สมุนไพรได้สิบส่วนเต็มมาก่อน! แม้แต่บูรพาจารย์ผู้ก่อตั้งก็ยังทำได้เพียงเก้าส่วนแปดเท่านั้น!! นี่มัน... นี่มันปาฏิหาริย์แห่งยุคสมัย!!"

เสียงกรีดร้องและเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึงดังระงมไปทั่วทั้งลานประลอง!

ผู้ชมทุกคน บรรดาอัจฉริยะตระกูลใหญ่ รวมถึงเหล่านักปรุงยาทั่วทั้งแคว้น ต่างจ้องมองไปยังร่างของชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายปะชุน ที่ถือพัดใบลานขาดๆ ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!

จากความเหยียดหยาม... กลายเป็นความเคารพยำเกรงประดุจมองดูมหาปรมาจารย์เซียนผู้เร้นกาย!

ผู้จัดการโถงลงทะเบียนและผู้ดูแลฟางที่เคยดูถูกหลินเฟย ถึงกับหน้าซีดเข่าอ่อน คลานเข้าไปกราบแทบเท้าหลินเฟยด้วยความหวาดกลัวสุดขีด!

"ท่านปรมาจารย์! พวกข้าตามืดบอด! มีตาหงส์แต่ไร้แวว! ขอท่านปรมาจารย์โปรดประทานอภัยด้วย!!"

หลินเฟยยืนล้วงกระเป๋า ใช้พัดใบลานเกาหลังเบาๆ พลางทำหน้าเซ็งๆ มองดูเสาแสงสีทองบนศิลาทดสอบ

"เอ่อ... สรุปว่าข้าผ่านด่านแรกใช่ไหมลุง?" หลินเฟยหันไปถามปรมาจารย์กู่เชียว "แล้วไอ้ป้ายไม้ระดับล่างสุดของข้านี่... พอผ่านด่านแล้ว มันเอาไปแลกคูปองส่วนลดซื้อหินวิญญาณมาติดแอร์ได้หรือยังอ่ะ? ข้าร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย!"

ปรมาจารย์กู่เชียวและผู้อาวุโสจ้าวได้ยินดังนั้น ก็ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง สมองรวนไปตามๆ กันกับความกาวอันไร้ที่สิ้นสุดของยอดฝีมือชุดปะชุนผู้นี้!

***