ตอนที่ 24: เปิดม่านงานประลองโอสถระดับแคว้น

ความเงียบงันประดุจสุสานโบราณยังคงปกคลุมลานประลองโอสถแห่งเมืองเพลิงสวรรค์

เสาแสงสีทองทะลวงฟ้าจาก ‘ศิลาหยดน้ำวิญญาณ’ ค่อยๆ สลายตัวลงกลายเป็นละอองปราณสีทองระยิบระยับ ร่วงหล่นลงมาอาบไล้ทั่วลานประลอง ผู้ฝึกยุทธ์บางคนที่สูดดมละอองปราณนี้เข้าไป ถึงกับสัมผัสได้ว่าคอขวดของระดับพลังที่ติดขัดมานานนับปี เริ่มมีร่องรอยของการสั่นคลอน!

เพียงแค่น้ำยาหยดเดียว... กลับสร้างปรากฏการณ์สะท้านฟ้าสะเทือนดินได้ถึงเพียงนี้!

ท่ามกลางสายตานับหมื่นคู่ที่เบิกโพลงและกรามที่ค้างเติ่ง ร่างของชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายปะชุนยังคงยืนเกาหลังด้วยพัดใบลานขาดๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"สรุปว่าไงลุงกู่?" หลินเฟยถอนหายใจยาว ชะโงกหน้าไปถามปรมาจารย์กู่เชียวที่ยังคงคุกเข่าสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่บนพื้น "ข้าสอบผ่านด่านแรกแล้วใช่ไหม? แล้วไอ้ใบขับขี่... เอ้ย! ตรานักปรุงยาระดับล่างเนี่ย มันเอาไปยื่นหอการค้าเพื่อขอส่วนลดซื้อคริสตัลเหมันต์มาทำแอร์คอนดิชันเนอร์ได้กี่เปอร์เซ็นต์? ข้าคำนวณงบมาพอดีเป๊ะ ถ้าน้อยกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์ข้าขาดทุนยับเลยนะ"

คำว่า 'แอร์คอนดิชันเนอร์' ที่หลุดออกจากปากหลินเฟย ฟังดูเป็นภาษาโบราณอันลึกลับในหูของปรมาจารย์กู่เชียว!

'แอร์... คอนดิชันเนอร์?! หรือว่านั่นคือชื่อของเตาหลอมระดับเซียนในตำนานที่สูญหายไปเมื่อหมื่นปีก่อน?! ท่านปรมาจารย์หลินช่างลึกล้ำยิ่งนัก! การเข้าร่วมประลองครั้งนี้ เป็นเพียงฉากบังหน้าเพื่อตามหาวัตถุดิบไปซ่อมแซมของวิเศษสินะ!'

ปรมาจารย์กู่เชียวคิดเตลิดเปิดเปิงไปไกลลิบ เขารีบผุดลุกขึ้น ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า ก่อนจะประสานมือโค้งคำนับหลินเฟยด้วยท่าทีนอบน้อมประดุจศิษย์พบอาจารย์

"ทะ... ท่านหลินเฟยช่างถ่อมตนนัก! ด้วยความบริสุทธิ์สิบส่วนเต็ม เกรดไร้ตำหนิระดับสวรรค์เช่นนี้ อย่าว่าแต่ผ่านด่านแรกเลยครับ ต่อให้ท่านจะเดินไปหยิบตรานักปรุงยาระดับสามมาติดอกเดี๋ยวนี้ ก็ไม่มีใครในแคว้นเพลิงสวรรค์กล้าเอ่ยปากคัดค้าน!"

"เยี่ยม! งั้นข้าขอรับตราแล้วกลับไปนอนล่ะนะ แดดร้อนชะมัด" หลินเฟยเตรียมจะเก็บครกหินอ่างศิลายัดใส่กระสอบป่าน

ทว่า... ในวินาทีที่หลินเฟยกำลังจะหันหลังกลับนั้นเอง!

ครืนนนนนนนน—!!

มวลอากาศเหนือลานประลองพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! คลื่นพลังปราณระดับ 'ขอบเขตวิญญาณก่อตั้ง' 
(ขั้นสูงกว่าวิญญาณทารก) จำนวนนับสิบสาย พุ่งแหวกอากาศมาจากทิศทางของเมืองหลวงแคว้น! เสียงคำรามของสัตว์อสูรพาหนะดังกึกก้องกัมปนาท

“โฮกกกกก!”

เมฆาบนท้องฟ้าถูกฉีกกระชากออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็น 'เรือเหาะหยกเพลิง' ขนาดมหึมาสามลำที่ลอยล่องอยู่กลางเวหา ตัวเรือสลักลวดลายวิหคเพลิงสยายปีก แผ่กลิ่นอายอันสูงส่งและทรงอำนาจจนผู้คนบนลานประลองต้องคุกเข่าลงโดยสัญชาตญาณ!

"สวรรค์! นั่นมัน... เรือเหาะประจำตำแหน่งของ 'ประมุขแคว้นเพลิงสวรรค์' !!" ผู้อาวุโสจ้าวอุทานเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้าน "เหตุใดท่านประมุขแคว้นและผู้อาวุโสจากหอคอยโอสถส่วนกลาง ถึงได้เสด็จมาเยือนเมืองเล็กๆ ของเราด้วยตนเองเช่นนี้?!"

ประตูเรือเหาะลำกลางเปิดออก ร่างของชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมสีแดงเพลิง ปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหิน ก้าวเดินออกมาบนอากาศธาตุประดุจเดินบนบันไดที่มองไม่เห็น ทุกย่างก้าวของเขาทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวด้วยความร้อนแรง

เขาคือ 'หงเทียนตี้' ประมุขแคว้นเพลิงสวรรค์ ผู้มีพลังยุทธ์ทะลวงถึงขอบเขตวิญญาณก่อตั้งขั้นสูงสุด!

เบื้องหลังของหงเทียนตี้ ยังมีชายชราผมขาวท่าทางเคร่งขรึมในชุดนักปรุงยาสีม่วงขลิบทอง... นั่นคือ 'มหาปรมาจารย์โอสถระดับห้า' แห่งหอคอยส่วนกลาง!

"เมื่อครู่นี้... ข้าสัมผัสได้ถึงปรากฏการณ์เสาแสงสีทองทะลวงฟ้า และกลิ่นอายทัณฑ์สวรรค์ที่ก่อตัวขึ้นลางๆ!" เสียงของประมุขหงเทียนตี้ดังกังวานก้องไปทั่วสารทิศ ประดุจเทพเจ้าประกาศิต "เมืองเพลิงสวรรค์แห่งนี้... มีผู้ใดหลอมโอสถระดับตำนานขึ้นมางั้นรึ?!"

สายตานับหมื่นคู่บนลานประลอง ต่างพร้อมใจกันหันขวับไปมองที่ร่างของหลินเฟย... และ 'ครกหินอ่างศิลา' ที่ตั้งอยู่บนแท่นหลอมเลขที่ 99!

มหาปรมาจารย์ชุดม่วงบนอากาศขมวดคิ้วมุ่น พริบตาเดียวเขาก็ใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตา มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าปรมาจารย์กู่เชียว เขากระชากขวดแก้วที่บรรจุน้ำยาหม่าล่าออกมาจากมือของกู่เชียวไปเปิดดม

"กลิ่นฉุนรุนแรง... แต่แฝงไปด้วยพลังปราณอัคคีที่ถูกควบแน่นจนถึงขีดสุดของการจุติ!" มหาปรมาจารย์ชุดม่วงเบิกตากว้าง "ความบริสุทธิ์สิบส่วน! ไม่มีสิ่งเจือปนแม้แต่น้อยนิด! ใคร... ใครเป็นผู้กลั่นของเหลวศักดิ์สิทธิ์ขวดนี้?!"

"เอ่อ..." ปรมาจารย์กู่เชียวชี้มืออันสั่นเทาไปทางหลินเฟยที่กำลังยืนเกาจมูกอยู่ "ทะ... ท่านหลินเฟย เป็นผู้กลั่นออกมาขอรับ"

มหาปรมาจารย์ชุดม่วงและประมุขหงเทียนตี้หันไปมองหลินเฟย เมื่อเห็นชุดผ้าฝ้ายปะชุนและท่าทีเกียจคร้านของอีกฝ่าย คิ้วของยอดฝีมือทั้งสองก็ขมวดเข้าหากันแทบจะผูกเป็นปม

"เจ้าหนุ่มนี่น่ะรึ?" หงเทียนตี้หรี่ตาลง แผ่แรงกดดันระดับวิญญาณก่อตั้งเข้าตรวจสอบหลินเฟย "พลังปราณตื้นเขิน ร่างกายไร้ซึ่งรากวิญญาณธาตุไฟ... เจ้าใช้เตาหลอมวิเศษอันใดจึงสกัดแก่นแท้ระดับตำนานนี้ออกมาได้?"

หลินเฟยชี้นิ้วไปที่เตาปิ้งย่างเหล็กและครกหินอ่างศิลาบนโต๊ะ "วิเศษอะไรล่ะลุง? ก็ใช้ไอ้นี่แหละตำเอา เมื่อกี้ไฟมันแรงไปนิดนึง ข้าเลยต้องรีบตำก่อนมันจะไหม้"

"ครก... ตำงั้นรึ?!" มหาปรมาจารย์ชุดม่วงเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง "เจ้าจะบอกว่า เจ้าใช้ครกหินและสาก สกัดแก่นแท้ความบริสุทธิ์สิบส่วน แทนที่จะใช้เตาหลอมโอสถ?! ไร้สาระ! บังอาจพูดจาหลอกลวงเบื้องสูง เจ้าคิดว่าพวกข้าเป็นเด็กอมมือหรืออย่างไร!"

"บังอาจ!!"

เสียงตวาดกร้าวอีกสายหนึ่งดังแทรกขึ้น!

ฝูงชนแหวกออกเป็นทาง ร่างของชายชราสวมชุดคลุมยาวสีทองอร่ามเดินนำหน้าเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ข้างกายของเขาคือ 'คุณชายรองหลิวเต๋า' ที่เพิ่งฟื้นจากการสลบ ใบหน้าของหลิวเต๋าถูกพอกด้วยยาสมานแผลสีเขียวปื้ด ทรงผมแอฟโฟร่ยังคงชี้ฟูอยู่ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเค้นแค้นอาฆาต!

"ท่านประมุขแคว้น! ท่านมหาปรมาจารย์!" ชายชราชุดทองประสานมือโค้งคำนับ เขาคือ 'หลิวป้า' ผู้นำตระกูลหลิวคนปัจจุบัน และเป็นลุงของหลิวเต๋า!

"ไอ้เด็กเหลือขอนี่มันเล่นสกปรก! มันใช้ค่ายกลมายาและวัตถุระเบิดลอบเร้น ทำลายเตาหลอมมังกรทองเหลืองของหลานชายข้าจนพังพินาศ! ส่วนน้ำยาในขวดนั่น... มันต้องแอบสับเปลี่ยนเอาของวิเศษที่พบเจอในโบราณสถานมาสวมรอยเป็นผลงานของตัวเองแน่ๆ! คนไร้พลังปราณเช่นมัน จะมีปัญญาใช้วิธี 'ตำครก' สกัดสมุนไพรได้อย่างไร!"

คำกล่าวหาของหลิวป้า ทำให้ลานประลองเกิดเสียงซุบซิบอื้ออึงขึ้นมาทันที

"จริงด้วย... การตำครกมันจะไปสกัดสมุนไพรระดับสูงได้อย่างไร?"

"หรือว่าที่เตาหลอมของคุณชายรองระเบิด จะเป็นฝีมือของไอ้หมอนี่จริงๆ?!"

หลิวเต๋าชี้หน้าหลินเฟยด้วยมือที่สั่นระริก "ไอ้สวะ! แกทำร้ายข้าไม่พอ ยังกล้าหลอกลวงเบื้องสูง! หากแกเก่งจริง เหตุใดแกไม่ลองหลอมโอสถจริงๆ ให้พวกเราดูสักเตาเล่า! การสกัดแก่นแท้มันก็แค่ขั้นตอนพื้นฐาน การ 'หลอมรวมเป็นเม็ดยา' ต่างหากคือของจริง!"

หลินเฟยกลอกตาบนอย่างเบื่อหน่ายสุดขีด "นี่พวกแกว่างกันมากใช่ไหมเนี่ย? ข้าบอกว่าตำก็คือตำ จะมาจับผิดอะไรนักหนา? ถ้าไม่ให้ตราข้า ข้าก็กลับล่ะ ร้อน!"

"ช้าก่อน!"

ประมุขหงเทียนตี้ยกมือขึ้นปราม น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเด็ดขาด "หากเป็นเรื่องโกหก ย่อมต้องถูกลงทัณฑ์ แต่หากเป็นพรสวรรค์ที่แท้จริง... แคว้นเพลิงสวรรค์ของข้าย่อมไม่อาจปล่อยให้อัจฉริยะต้องสูญเปล่า!"

หงเทียนตี้กวาดสายตามองไปทั่วลานประลอง ก่อนจะประกาศเสียงดังก้องกังวาน

"เดิมที ข้าและมหาปรมาจารย์ตั้งใจจะมาประกาศเปิดงาน 'มหกรรมประลองโอสถระดับแคว้น' ที่เมืองหลวงในเดือนหน้า... แต่ในเมื่อที่นี่เกิดปรากฏการณ์ทัณฑ์สวรรค์ และมีการค้นพบอัจฉริยะที่น่ากังขา..."

ประมุขแคว้นแสยะยิ้มบางๆ "เช่นนั้น ข้าขอประกาศใช้สิทธิ์แห่งประมุขแคว้น! ยกระดับ 'ศึกชิงตรานักปรุงยาประเพณี' ของเมืองนี้ ให้กลายเป็น 'รอบคัดเลือกพิเศษของมหกรรมประลองโอสถระดับแคว้น' เสียเดี๋ยวนี้!!"

"โอ้วววว!!"

เสียงฮือฮาดังกระหึ่มประดุจฟ้าถล่ม! การยกระดับการแข่งขันหมายความว่า มาตรฐาน กติกา และรางวัล จะถูกปรับขึ้นไปอยู่ในระดับเดียวกับงานใหญ่ของแคว้น!

"และการประลองรอบที่สอง ซึ่งเป็นรอบตัดสิน..." หงเทียนตี้ชี้ไปยังหลิวเต๋าและหลินเฟย "จะเป็นการพิสูจน์ฝีมือ! ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านด่านแรกมาได้ จะต้องหลอม 'โอสถระดับสาม' ขึ้นมาให้สำเร็จภายในเวลาสองก้านธูป! หากหลินเฟยสามารถหลอมโอสถระดับสามได้ด้วย 'ครกและเตาปิ้งย่าง' ของเขาจริง... ข้อกล่าวหาของตระกูลหลิวย่อมตกไป!"

หลิวป้าแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะล้วงเอา 'เตาหลอมหยกม่วงสลักลายกิเลน' ออกมาจากแหวนมิติ ยัดใส่มือของหลิวเต๋า "หลานข้า! นี่คือ 'เตากิเลนกลืนนภา' เตาหลอมกึ่งระดับปฐพีของตระกูลเรา! จงใช้มันบดขยี้ความจองหองของไอ้ขยะนั่นซะ! ทวงคืนศักดิ์ศรีของอัจฉริยะอันดับหนึ่งกลับมา!"

หลิวเต๋ารับเตาหลอมมาด้วยดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟแค้น "ขอบคุณท่านลุง! ข้าจะแสดงให้มันเห็นเอง ว่าการปรุงยาที่แท้จริง... มันต่างจากการเล่นหม้อข้าวหม้อแกงของเด็กอมมืออย่างไร!"

บนแท่นประธาน หงเทียนตี้เอ่ยต่อเพื่อกระตุ้นแรงจูงใจ "สำหรับผู้ที่ชนะเลิศในการประลองรอบพิเศษนี้... นอกจากจะได้สิทธิ์เข้าร่วมรอบชิงชนะเลิศที่เมืองหลวงแล้ว... ข้าจะมอบรางวัลพิเศษจากคลังสมบัติของจวนประมุขแคว้น!"

ประมุขหงเทียนตี้สะบัดมือเบาๆ กล่องหยกสีขาวบริสุทธิ์ใบหนึ่งก็ลอยออกมาเปิดออกกลางอากาศ!

พริบตาที่กล่องถูกเปิด... ไอเย็นยะเยือกบริสุทธิ์ระดับสุดยอด พลันแผ่กระจายออกมากดทับคลื่นความร้อนเก้าตะวันจนอุณหภูมิในลานประลองลดฮวบลงอย่างฉับพลัน! เกล็ดหิมะบางๆ โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า ภายในกล่องหยก ปรากฏดอกบัวสีผลึกน้ำแข็งที่เปล่งประกายเจิดจ้า มีกลิ่นอายของพลังชีวิตที่ควบแน่นจนกลายเป็นหยดน้ำค้างวิญญาณ!

"สิ่งนั้นคือ... [บัวเหมันต์หมื่นปี]!!"

มหาปรมาจารย์ชุดม่วงถึงกับลุกพรวดขึ้นยืน "ท่านประมุข! สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ระดับปฐพีขั้นสูงสุดเช่นนี้ ท่านกลับนำมาเป็นรางวัลรอบคัดเลือกงั้นรึ?!"

"เพื่อซื้อใจอัจฉริยะที่แท้จริง รางวัลแค่นี้ย่อมคุ้มค่า" หงเทียนตี้ตอบเรียบๆ

บรรดานักปรุงยาที่ผ่านเข้ารอบต่างตาลุกวาว หายใจหอบถี่! บัวเหมันต์หมื่นปี! เพียงแค่กลีบเดียวก็สามารถยืดอายุขัยได้นับร้อยปี และหากนำไปหลอมยา ย่อมสามารถชำระล้างรากวิญญาณให้บริสุทธิ์ได้! นี่คือสมบัติที่แม้แต่สำนักใหญ่ยังต้องหลั่งเลือดแย่งชิง!

ทว่า... ปฏิกิริยาของหลินเฟยกลับแตกต่างจากทุกคนโดยสิ้นเชิง!

ทันทีที่ไอเย็นยะเยือกจากบัวเหมันต์หมื่นปีแผ่มาสัมผัสใบหน้า... ดวงตาปลาตายของหลินเฟยที่เคยเกียจคร้าน พลันเบิกกว้างเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาวในคืนเดือนเพ็ญ! ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง!

'ไอเย็นระดับนี้... ความเสถียรของอุณหภูมิระดับนี้! นี่ยังเย็นกว่าคริสตัลเหมันต์เกรดพรีเมียมซะอีก!!' หลินเฟยกลืนน้ำลายดังเอื้อก สมองประมวลผลทางวิศวกรรมอย่างรวดเร็ว 'ถ้าเอาไอ้ดอกบัวนี่... ไปต่อเข้ากับท่อทองแดง ยัดลงไปในคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศที่ข้าออกแบบไว้ล่ะก็... มันจะกลายเป็น แอร์อินเวอร์เตอร์พลังงานอนันต์ ไร้เสียงรบกวน ประหยัดหินวิญญาณเบอร์ห้าดาวพลัส!!'

เป้าหมายสูงสุดในชีวิตของเขากำลังลอยอยู่ตรงหน้า!

หลินเฟยกระชากกระสอบป่านที่เพิ่งเก็บเตาปิ้งย่างลงไป โยนทิ้งลงพื้นดังโครม! เขาตบโต๊ะศิลาจนเกิดรอยร้าว ชี้พัดใบลานไปที่กล่องหยกบนอากาศด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงแห่งความปรารถนา(ที่จะนอนตากแอร์)!

"ตกลง!!" หลินเฟยตะโกนลั่นลานประลอง เสียงกังวานก้องไปด้วยพลังใจที่แปรเปลี่ยนไปราวกับคนละคน "แข่งหลอมยาระดับสามบ้าบออะไรนั่น จัดมาเลย!! ไอ้ดอกบัวนั่น... ข้าจอง!!"

หลิวเต๋าเห็นท่าทีอันโอหังของหลินเฟย ก็แค่นเสียงเยาะ "ปากดีนักนะไอ้สวะ! คิดว่าการหลอมโอสถระดับสาม เป็นเรื่องง่ายเหมือนการตำน้ำพริกหรืออย่างไร! คอยดูเตากิเลนกลืนนภาของข้าให้ดีเถอะ ข้าจะทำให้แกรู้จักคำว่าความสิ้นหวัง!"

"เตรียมตัวเข้าสู่การประลองรอบที่สองได้!" ประมุขหงเทียนตี้ประกาศก้อง แววตาแฝงความสนุกสนาน "หัวข้อในการประลองรอบนี้คือ... การหลอมสกัดสมุนไพรพิษ และแปรสภาพให้กลายเป็นโอสถเสริมปราณขั้นสาม!"

ทันทีที่ได้ยินหัวข้อ... เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอีกครั้ง! การเอาสมุนไพรพิษมาสกัดเอาพิษออกจนหมด แล้วหลอมให้กลายเป็นยาบำรุง นับเป็นเทคนิคขั้นสูงที่ต้องใช้การควบคุมไฟและสมาธิระดับมหาปรมาจารย์! หากพลาดเพียงนิดเดียว ผู้หลอมอาจถูกไอพิษตีกลับจนตายตกตามกัน!

ผู้ดูแลสมาคมรีบนำวัตถุดิบมาแจกจ่ายให้ผู้เข้าแข่งขันที่โต๊ะ มันคือ 'หญ้าคางคกม่วง' สมุนไพรพิษระดับสามที่มีกลิ่นเหม็นฉุนจนแสบจมูก

หลิวเต๋าแสยะยิ้ม วางเตากิเลนกลืนนภาลงบนโต๊ะ เสียงคำรามของกิเลนดังแว่วออกมาจากเตาหยก "หึๆ หญ้าคางคกม่วงงั้นรึ... ช่างเหมาะกับธาตุไฟของข้ายิ่งนัก! ส่วนแก ไอ้ขยะ... เตรียมตัวสูดดมไอพิษจนกระอักเลือดตายไปพร้อมกับเตาปิ้งย่างของแกได้เลย!"

หลินเฟยมองดูหญ้าคางคกม่วงบนโต๊ะ หยิบขึ้นมาดมฟุดฟิดสองสามที ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ

'มีกลิ่นฉุน แสบลิ้น แฝงรสชาเล็กน้อย... พิษบ้าอะไรกัน...' หลินเฟยยิ้มกริ่ม คว้ามีดอีโต้เล่มเขื่องออกมาจากถุงมิติ (ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อเช้า) 'นี่มันวัตถุดิบชั้นยอด สำหรับทำ ผงปรุงรสหม่าล่าสูตรเผ็ดชาถึงใจ ชัดๆ!'

ม่านการประลองโอสถระดับแคว้น ได้ถูกเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ พร้อมกับความบ้าคลั่งครั้งใหม่ที่กำลังจะปะทุขึ้น
ในไม่ช้า!

***