ตอนที่ 25: เตาหลอมมังกรทองเหลือง VS เตาปิ้งย่างของหลินเฟย

บรรยากาศ ณ ลานประลองโอสถแห่งเมืองเพลิงสวรรค์บัดนี้ตึงเครียดจนถึงขีดสุด!

หลังจากประมุขแคว้นหงเทียนตี้ประกาศยกระดับการแข่งขันเป็นรอบคัดเลือกพิเศษ พร้อมนำ [บัวเหมันต์หมื่นปี] ออกมาเป็นรางวัลล่อใจ กลิ่นอายของการต่อสู้ก็แปรเปลี่ยนจากงานประเพณีท้องถิ่น กลายเป็นสมรภูมิเดือดที่เดิมพันด้วยเกียรติยศและอนาคตของนักปรุงยาทุกคน!

ทว่า ท่ามกลางสายตาของยอดฝีมือนับหมื่น มีเพียงสองร่างเท่านั้นที่ตกเป็นเป้าสนใจอย่างแท้จริง...

หนึ่งคือ 'คุณชายรองหลิวเต๋า' อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งตระกูลหลิว ผู้มาพร้อมกับความแค้นสุมอกและ [เตากิเลนกลืนนภา] เตาหลอมระดับกึ่งปฐพีที่ผู้นำตระกูลเพิ่งมอบให้เพื่อกู้หน้า หลังจากที่เตามังกรทองเหลืองใบเก่าถูกระเบิดอัดหน้าจนพังยับเยินไปในรอบแรก

และอีกหนึ่ง... คือ 'หลินเฟย' ชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายปะชุน ผู้ซึ่งยืนล้วงกระเป๋า เกาพุง และมีอาวุธคู่กายเป็นเพียง [เตาปิ้งย่างเหล็กก้นดำ] และพัดใบลานขาดๆ!

"การประลองรอบที่สอง... เริ่มได้!!"

สิ้นเสียงประกาศของผู้อาวุโสจ้าว นาฬิกาทรายยักษ์ที่บรรจุทรายสีแดงเพลิงก็ถูกพลิกกลับด้าน ทรายเม็ดละเอียดเริ่มไหลลงสู่เบื้องล่าง เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเวลาสองก้านธูปได้เริ่มเดินแล้ว!

"หึ! ไอ้ขยะหลินเฟย วันนี้แกจะได้เห็นความห่างชั้นของคำว่า 'ฟ้ากับเหว'!"

หลิวเต๋าคำรามก้อง ร่างกายของเขาปลดปล่อยพลังปราณระดับ สร้างรากฐาน ออกมาอย่างเต็มพิกัด! เปลวเพลิงแก่นแท้ปฐพีสีส้มอมแดงปะทุออกจากฝ่ามือ พุ่งเข้าไปหล่อเลี้ยงเตากิเลนกลืนนภาอย่างบ้าคลั่ง

"โฮกกกกก!!"

เสียงคำรามของสัตว์เทวะดังกึกก้องออกมาจากเตาหยก ลวดลายกิเลนบนผิวเตาสว่างวาบราวกับมีชีวิต หลิวเต๋าสะบัดมือโยน [หญ้าคางคกม่วง] สมุนไพรพิษระดับสามลงไปในเตาหลอมทันที!

ซ่าาาา!

ทันทีที่สมุนไพรพิษสัมผัสกับความร้อน ควันสีม่วงเข้มที่อัดแน่นไปด้วยไอพิษร้ายแรงก็พวยพุ่งขึ้นมา มันคือพิษคางคกที่สามารถกัดกร่อนได้แม้กระทั่งปราณคุ้มกายของผู้ฝึกยุทธ์! แต่ด้วยอานุภาพของเตากิเลนกลืนนภา ค่ายกลสกัดกั้นภายในเตาได้สร้างม่านพลังสีทองขึ้นมากักขังไอพิษนั้นไว้อย่างสมบูรณ์!

"เยี่ยมมาก! วิถีการควบคุมไฟของคุณชายรองช่างหมดจด!" มหาปรมาจารย์ชุดม่วงบนแท่นประธานลูบเคราพร้อมพยักหน้าชื่นชม "การใช้เตาระดับสูงสะกดข่มความดุร้ายของพิษ จากนั้นใช้เพลิงปราณค่อยๆ เผาผลาญสิ่งเจือปน... นี่คือวิถีแห่งราชันย์โอสถที่ถูกต้องตามตำราทุกประการ!"

ฝูงชนต่างส่งเสียงโห่ร้องชื่นชม บรรดาศิษย์ตระกูลหลิวต่างยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ

ในขณะเดียวกัน ทุกสายตาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองยังแท่นหลอมเลขที่ 99 ของหลินเฟย เพื่อดูว่าชายหนุ่มผู้สร้างปาฏิหาริย์ในรอบแรก จะใช้วิธีการพิสดารอันใดในการจัดการกับสมุนไพรพิษระดับสามนี้

ทว่า... ภาพที่ปรากฏกลับทำเอาทุกคนแทบจะหน้าทิ่มพื้น!

หลินเฟยไม่ได้สนใจเตาปิ้งย่างของเขาเลยแม้แต่น้อย เขากลับล้วงเอา 'เขียงไม้มะขาม' ทรงกลมอันเบ้อเริ่ม และ 'มีดอีโต้' เหล็กดำด้ามไม้เก่าๆ ออกมาจากถุงกระสอบป่าน วางแหมะลงบนโต๊ะศิลาอย่างหน้าตาเฉย!

จากนั้น เขาก็หยิบหญ้าคางคกม่วงขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ สูดดมกลิ่นฉุนกึกของมันเข้าปอดไปเต็มฟอด

'อืม... กลิ่นฉุนเตะจมูก มีรสฝาดปนเผ็ดชาที่ปลายลิ้น...' หลินเฟยวิเคราะห์ในใจ 'สมุนไพรบ้าอะไรเนี่ย หน้าตาเหมือนผักชีลาวผสมใบแมงลัก แต่กลิ่นเหมือนหม่าล่าผสมพริกไทยดำเป๊ะ! ถ้าเอาไปหั่นฝอยแล้วคั่วไฟอ่อนๆ ปรุงรสด้วยเกลือกับผงชูรสนิดหน่อย... รับรองว่าได้ผงโรยหน้าบาร์บีคิวสูตรเผ็ดชาสะท้านทรวงแน่ๆ!'

หลินเฟยแสยะยิ้ม วางหญ้าคางคกม่วงลงบนเขียงไม้มะขาม

"เอาล่ะ... ได้เวลาเตรียมวัตถุดิบ!"

พริบตานั้น แววตาปลาตายของหลินเฟยพลันเปลี่ยนเป็นคมกริบ!

[Active Skill: เพลงดาบซอยหอม!]

ตั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!

เสียงมีดอีโต้กระทบเขียงดังรัวเร็วประดุจพายุลูกเห็บถล่มหลังคาสังกะสี! มือขวาของหลินเฟยกลายเป็นภาพติดตานับร้อยนับพันสาย คมมีดสีดำตวัดวูบวาบด้วยความเร็วที่เหนือล้ำขอบเขตการมองเห็นของมนุษย์ธรรมดา!

"เฮ้ย!! เกิดอะไรขึ้น?!"

ผู้ฝึกยุทธ์บนอัฒจันทร์ต่างสะดุ้งสุดตัว! ในสายตาของพวกเขา สิ่งที่หลินเฟยกำลังทำอยู่ไม่ใช่การหั่นผัก แต่มันคือการปลดปล่อย 'รังสีดาบไร้เงา' ขั้นสุดยอด!

ทุกครั้งที่มีดอีโต้สับลงไป คลื่นปราณที่แฝงไปด้วยความคมกริบระดับผ่ามิติได้ตัดผ่าน 'เส้นเลือดปราณพิษ' ภายในหญ้าคางคกม่วงอย่างแม่นยำในระดับไมครอน! พิษร้ายที่ควรจะปะทุออกมาเมื่อสมุนไพรถูกทำลาย กลับถูก 'ความเร็ว' ของคมมีดสะกดเอาไว้จนไม่ทันได้ระเหยออกสู่อากาศ!

"ปะ... ปราณกระบี่ในวิถีโอสถ?!" ประมุขหงเทียนตี้ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบฉีก "เขากำลังใช้เจตจำนงแห่งดาบ ตัดขาดโครงสร้างวิญญาณพิษของสมุนไพรโดยตรง! สวรรค์! นี่มันเป็นเทคนิคการสกัดสมุนไพรของยุคบรรพกาลที่สาบสูญไปแล้วไม่ใช่รึ?!"

"มิน่าเล่า! เขาถึงไม่ต้องใช้เตาหลอมปิดผนึก!" มหาปรมาจารย์ชุดม่วงตัวสั่นเทา "หากสามารถทำลายแก่นกลางของพิษได้ด้วยคมกระบี่ พิษร้ายย่อมกลายเป็นเพียงอณูพลังงานบริสุทธิ์! ช่างลึกล้ำ... ลึกล้ำเกินกว่าที่ข้าจะจินตนาการได้!"

หารู้ไม่ว่า ในหัวของหลินเฟยตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว: 'หั่นให้ละเอียดๆ เวลากินจะได้ไม่ติดคอ'

เพียงไม่กี่ลมหายใจ หญ้าคางคกม่วงทั้งต้นก็ถูกซอยยิบจนกลายเป็นผงละเอียดสีม่วงเข้ม หลินเฟยกวาดมันมารวมกันไว้ที่มุมเขียง ก่อนจะหันไปจัดการกับเตาปิ้งย่างเหล็กก้นดำของเขา

หลินเฟยเทถ่านไม้มังกรแดง (ที่ระบบแถมมาให้พร้อมกับเตา) ลงไปในก้นเตา จากนั้นหยิบพัดใบลานขึ้นมาสะบัดเบาๆ

พรึ่บ!

ค่ายกลไฟก้นเตาทำงาน ประกายไฟดวงเล็กๆ ปะทุขึ้น ก่อนจะลุกลามติดถ่านไม้จนกลายเป็นกองเพลิงสีส้มแดงที่ให้ความร้อนสม่ำเสมอ หลินเฟยยกตะแกรงเหล็กขึ้นวาง แล้วนำกระทะใบจิ๋วสำหรับคั่วเครื่องเทศมาตั้งไฟ

เขาเทผงหญ้าคางคกม่วงที่ซอยเตรียมไว้ลงไปในกระทะ ตามด้วยน้ำมันพืชเล็กน้อย และ 'ผงปรุงรสลับ' (เกลือและพริกไทย) จากถุงกระสอบป่าน

ฉ่าาาาาาาาาา!

ทันทีที่ผงพิษสัมผัสกับน้ำมันร้อนๆ ในกระทะ... ควันสีม่วงดำอันตรายพลันระเบิดออกมาราวกับเห็ดพิษยักษ์!

"แย่แล้ว!! พิษคางคกม่วงปะทุแล้ว!"

ผู้ดูแลฟางที่ยืนอยู่ไม่ไกลตะโกนหน้าตื่น "เขาไม่ได้ใช้เตาหลอมปิดผนึก! พิษระดับสามกำลังจะกระจายตัวออกไปรบกวนผู้เข้าแข่งขันคนอื่น! กรรมการ! รีบกางค่ายกลป้องกันเร็วเข้า!!"

หลิวเต๋าที่กำลังเค้นพลังควบคุมเตากิเลนอยู่ หันมามองด้วยความสะใจ "ฮ่าๆๆ! ไอ้โง่! แกคิดว่าการเอาสมุนไพรพิษมาคั่วไฟเล่นๆ แล้วมันจะกลายเป็นยาหรือไง?! สูดดมไอพิษระดับสามเข้าไปตรงๆ แบบนั้น... เตรียมตัวเน่าตายคาที่ได้เลย!"

ควันพิษสีม่วงเข้มพวยพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของหลินเฟยเต็มๆ!

ผู้ชมต่างกลั้นหายใจ หลายคนหลับตาปี๋ไม่อยากเห็นสภาพศพของอัจฉริยะชุดปะชุน!

ทว่า...

[Passive Skill: ชิมแล้วบ้วนทิ้ง (ต้านทานพิษ 100%)] ทำงานอัตโนมัติ!

สำหรับหลินเฟยแล้ว ควันพิษที่ลอยเข้าจมูกเหล่านี้ ไม่ได้ต่างอะไรกับกลิ่นพริกคั่วในร้านส้มตำหน้าปากซอย!

"แค่กๆ! ฮัดเช้ยยย!!"

หลินเฟยจามออกมาเสียงดังลั่น ก่อนจะบ่นอุบอิบ "กลิ่นโคตรฉุนเลยเว้ย! สงสัยใส่พริกไทยเยอะไปหน่อย แสบจมูกชะมัด!"

ชายหนุ่มยกมือขึ้นปัดควันสีม่วงตรงหน้าอย่างรำคาญใจ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพ่นลมหายใจออกมายาวๆ

ฟู่มมมมมม!

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนคือ หลินเฟยสูดเอาควันพิษระดับสามเข้าไปเต็มปอด... แล้วพ่นออกมาเป็นเพียงอากาศบริสุทธิ์! ควันสีม่วงที่เกาะกุมรอบแท่นหลอมเลขที่ 99 ถูกลมหายใจของเขากวาดล้างจนหายวับไปในพริบตา!

"เฮือกกกก!!"

คราวนี้ไม่ใช่แค่ผู้ชม แต่บรรดาปรมาจารย์บนแท่นประธานถึงกับช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!

"ขะ... เขา... เขาสูดดมพิษคางคกม่วงเข้าไปตรงๆ?!" ปรมาจารย์กู่เชียวพูดตะกุกตะกัก "แถมยัง... พ่นลมปราณชำระล้างไอพิษออกจากร่างกายได้ในเสี้ยววินาที?! ร่างกายของเขาสร้างจากหินผาสวรรค์หรืออย่างไรกัน!!"

"ไม่ใช่แค่ต้านทานพิษ!" ประมุขหงเทียนตี้กำหมัดแน่น "แต่ร่างกายของเขาคือ 'เตาหลอมมนุษย์' ที่แท้จริง! เขาใช้ร่างกายของตนเองเป็นตัวกรองพิษ แทนที่จะพึ่งพาเตาหลอมภายนอก! นี่มันเคล็ดวิชาสุดยอดของสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์ที่ล่มสลายไปแล้วชัดๆ!"

หลิวเต๋าที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับตาเหลือก "ปะ... เป็นไปไม่ได้! ไอ้ขยะนี่มันต้องมีของวิเศษคุ้มกายแน่ๆ!"

ความอิจฉาริษยาและไฟแค้นทำให้หลิวเต๋าขาดสติ! เขาแอบประสานมุทรามืออย่างลับๆ ดึงเอาควันพิษส่วนหนึ่งที่ถูกสกัดอยู่ในเตากิเลนกลืนนภา แอบปล่อยให้รั่วไหลไปตามพื้น มุ่งตรงไปยังแท่นหลอมของหลินเฟย!

'แกกันพิษตัวเองได้... แต่แกจะทนพิษที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นไอสังหารของข้าได้หรือเปล่าล่ะ!' หลิวเต๋าแสยะยิ้มอำมหิต

เกลียวควันพิษสีดำทะมึนพุ่งเลื้อยไปตามพื้นราวกับอสรพิษร้าย เตรียมจะพุ่งฉกเข้าที่ข้อเท้าของหลินเฟย!

แต่ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง...

หลินเฟยกำลังใช้ตะหลิวคั่วผงหม่าล่าในกระทะจิ๋ว ด้วยเทคนิคไฟลุกพรึ่บพรั่บเพื่อสร้างความหอม!

[Passive Skill: กลิ่นอายกระทะเหล็ก (Wok Hei)] ถูกกระตุ้น!

กลิ่นควันไฟแห่งก้นครัวที่หลอมรวมกับพลังปราณอ่อนๆ พวยพุ่งออกมาจากกระทะเหล็กของหลินเฟย! ในสายตาของหลินเฟย มันคือ 'ความหอมฉุยของการคั่วพริกแกง'

แต่ในสัมผัสของชาวยุทธภพ... มันคือ 'จิตสังหารราชันย์ระดับกดดันมิติ!'

ครืนนนนน!

กลิ่นอายกระทะเหล็ก (Wok Hei) แผ่กระจายออกไปเป็นคลื่นกระแทก พุ่งเข้าบดขยี้ 'อสรพิษควันพิษ' ของหลิวเต๋าจนแตกสลายกลายเป็นอากาศธาตุในพริบตา!

ไม่เพียงเท่านั้น คลื่น Wok Hei ยังพุ่งย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม กระแทกเข้าใส่ร่างของหลิวเต๋าอย่างจัง!

"อั้ก!!"

หลิวเต๋ารู้สึกเหมือนถูกภูเขานับร้อยลูกกดทับลงบนบ่า! ความกดดันมหาศาลทำให้เข่าของเขาอ่อนยวบ ทรุดตัวลงไปคุกเข่ากระแทกพื้นดัง ตึง! เลือดลมในร่างตีกลับจนกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาคำโต!

เปลวไฟในเตากิเลนกลืนนภาที่ขาดการควบคุม พลันปั่นป่วนอย่างหนัก!

"คุณชายรอง!!" หลิวป้า ผู้นำตระกูลหลิวบนอัฒจันทร์ลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ "รักษาจุดศูนย์ถ่วงไว้! อย่าให้ไฟในเตาย้อนกลับ!"

หลิวเต๋ากัดฟันกรอด พยายามรีดเร้นปราณเฮือกสุดท้ายกลับมาควบคุมเตาหลอม เขามองไปยังหลินเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

'ไอ้หมอนี่... มันแค่ยืนผัดอะไรบางอย่างอยู่ในกระทะ... แต่กลับปลดปล่อยจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ออกมาได้?! มันไม่ใช่คน! มันคือสัตว์ประหลาด!'

บนแท่นหลอมหมายเลข 99 หลินเฟยไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ชายหนุ่มตวัดตะหลิวคั่วผงในกระทะอย่างเมามัน

"หอม... หอมจริงๆ! กลิ่นเผ็ดชาผสมกับความมันของน้ำมันงา... นี่มันสุดยอดผงโรยหน้าหม่าล่าชัดๆ!" หลินเฟยพึมพำอย่างอารมณ์ดี "พิษอะไรกัน ไร้สาระ! นี่มันวัตถุดิบชั้นเลิศระดับห้าดาวต่างหาก!"

เวลาล่วงเลยไปจนธูปก้านที่สองเหลือเพียงเศษเสี้ยวสุดท้าย...

บรรดานักปรุงยาคนอื่นๆ ต่างเหงื่อแตกพลั่ก บางคนถึงกับสลบไปเพราะทนไอพิษที่หลงเหลือไม่ไหว ผู้ที่รอดมาได้ต่างก็เค้นกลั่นจนได้ 'โอสถสีม่วงหม่น' ที่ยังมีกลิ่นอายของพิษหลงเหลืออยู่

หลิวเต๋าเองก็ฝืนทนจนหยดเลือดหยดสุดท้าย บีบอัดสมุนไพรในเตากิเลนจนกลายเป็น 'โอสถเสริมปราณระดับสาม' สีม่วงเข้มได้สำเร็จ แม้ว่าหน้าตาของเขาจะซีดเซียวราวกับศพก็ตาม

"หมดเวลา!!"

เสียงระฆังดังขัดจังหวะการแข่งขัน

"ผู้เข้าแข่งขันทุกท่าน หยุดมือ!" ผู้อาวุโสจ้าวประกาศ "คณะกรรมการจะลงไปตรวจสอบผลงานของพวกท่านเดี๋ยวนี้!"

หลินเฟยถอนหายใจยาว วางตะหลิวลง ก่อนจะเทผงสีแดงอมส้มที่คั่วจนแห้งสนิทลงในถ้วยกระเบื้องใบเล็กๆ กลิ่นหอมฉุนอันเย้ายวนใจของเครื่องเทศกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นเหม็นของพิษคางคกจนหมดสิ้น!

"ร้อนโว้ยยยย... เสร็จสักที" หลินเฟยปาดเหงื่อบนหน้าผาก ชี้พัดใบลานไปที่กล่องหยกบนแท่นประธาน "นี่ลุงประมุข! ข้าทำโอสถเสร็จแล้ว เอาบัวเหมันต์หมื่นปีนั่นมาให้ข้าได้ยัง? ข้าจะรีบเอากลับไปต่อท่อทองแดงเข้าคอมเพรสเซอร์แล้วเนี่ย!"

ประมุขหงเทียนตี้และมหาปรมาจารย์ชุดม่วง ลอยตัวลงมาจากแท่นประธาน ตรงมายังโต๊ะของหลินเฟยทันที พวกเขามองดู 'ผงสีแดงอมส้ม' ในถ้วยกระเบื้องด้วยความงุนงง

"นี่มัน... ไม่ใช่เม็ดยางั้นรึ?" มหาปรมาจารย์ชุดม่วงขมวดคิ้ว "เจ้าสกัดหญ้าคางคกม่วงจนกลายเป็นผงละเอียดเช่นนี้... แล้วสรรพคุณของโอสถเล่า?"

หลิวเต๋าที่ฝืนพยุงร่างลุกขึ้นมา แค่นหัวเราะเยาะ "ฮ่าๆๆ! ท่านมหาปรมาจารย์! เห็นได้ชัดว่ามันทำยาล้มเหลว! สมุนไพรถูกคั่วจนไหม้เกรียมกลายเป็นผงขี้เถ้า! ไร้ซึ่งรูปธรรมของโอสถ ไร้ซึ่งพลังปราณรวมศูนย์! กฎการประลองระบุชัดเจนว่าต้องหลอมเป็น 'โอสถเสริมปราณ' แต่มันกลับทำผงขยะอะไรออกมาก็ไม่รู้! มันต้องถูกปรับแพ้!!"

หลิวเต๋าชู 'โอสถสีม่วงเข้ม' ของตนเองขึ้นสูง "นี่ต่างหากคือของจริง! โอสถระดับสาม เกรดสมบูรณ์! ข้าต่างหากคือผู้ชนะในรอบนี้!"

บรรดาผู้คนรอบลานประลองต่างพยักหน้าเห็นด้วย แม้หลินเฟยจะโชว์ลีลาการสกัดสมุนไพรที่น่าตื่นตาตื่นใจ แต่ผลลัพธ์สุดท้ายกลับไม่ใช่ 'เม็ดยา' ตามที่กำหนดไว้

ประมุขหงเทียนตี้ถอนหายใจยาว แววตาฉายความผิดหวัง "หลินเฟย... แม้วิธีการของเจ้าจะลึกล้ำ แต่หากไร้ซึ่งรูปลักษณ์ของโอสถ ประสิทธิภาพในการกักเก็บพลังปราณย่อมสูญเสียไป... ข้าเกรงว่า..."

"เดี๋ยวก่อนลุง!" หลินเฟยเบรกดังเอี๊ยด "ใครบอกว่ายาบำรุงมันต้องมาเป็นเม็ดกลมๆ เสมอไปล่ะ? พวกท่านเคยได้ยินคำว่า 'ผงละลายน้ำดื่ม' ไหม? ร่างกายดูดซึมไว ออกฤทธิ์ทันใจ ไม่ต้องรอให้กระเพาะย่อย!"

หลินเฟยหยิบถ้วยน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะกรรมการขึ้นมา เทน้ำอุ่นลงไป แล้วตัก 'ผงหม่าล่า' ของตนเองหย่อนลงไปหนึ่งช้อน

ซ่าาาาา!

ทันทีที่ผงหม่าล่าสัมผัสกับน้ำอุ่น... ปรากฏการณ์อัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น!

น้ำชาธรรมดาพลันเดือดปุดๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มทองอร่าม! กลิ่นหอมของปราณฟ้าดินที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุดระเบิดออกมาจากถ้วยน้ำชา ก่อเกิดเป็น 'วิญญาณจำลองรูปคางคกสีทอง' กระโดดโลดเต้นอยู่เหนือผิวน้ำ!

รัศมีพลังงานอันอบอุ่นแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทาง เพียงแค่ได้สูดดม บรรดานักปรุงยาที่กำลังอ่อนล้าจากไอพิษ ก็พลันรู้สึกว่าเรี่ยวแรงกลับคืนมาเต็มเปี่ยม บาดแผลภายในร่างกายถูกเยียวยาจนหายสนิทในพริบตา!

"นะ... นี่มัน...!!"

มหาปรมาจารย์ชุดม่วงดวงตาเบิกโพลง รีบคว้าถ้วยน้ำชาไปตรวจสอบด้วยความบ้าคลั่ง!

"ปราณโอสถบริสุทธิ์สิบส่วนเต็ม! ไม่มีพิษตกค้างแม้แต่หยดเดียว! แถมยังแปรเปลี่ยนคุณสมบัติทางพิษ ให้กลายเป็น 'ปราณชีวิต' ที่สามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้ทันที!!"

มหาปรมาจารย์ชุดม่วงทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าถ้วยน้ำชา น้ำตาแห่งความปีติไหลพราก "ผงโอสถละลายน้ำ... ดูดซึมทันที... นี่คือแนวคิดการปรุงยาระดับปฏิวัติวงการ! การยึดติดกับ 'เม็ดยา' เป็นเพียงความโง่เขลาของพวกเราเอง! ข้า... ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!!"

ประมุขหงเทียนตี้ยืนอ้าปากค้าง มองดูร่างของหลินเฟยประดุจมองดูเทพบุตรลงมาโปรดโลก

หลิวเต๋าที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น โอสถระดับสามที่เขาภาคภูมิใจ ร่วงหล่นจากมือกลิ้งหลุนๆ ไปตามพื้นหินอ่อน... ไร้ค่าประดุจก้อนกรวด

"ผะ... ผงโรยหน้าหม่าล่า... ชนะเตากิเลนกลืนนภา... บะ... บ้าไปแล้ว!!" หลิวเต๋ากระอักเลือดออกมาอีกระลอก ก่อนจะสลบเหมือดไปเป็นรอบที่สอง!

ลานประลองเงียบสงัดไปชั่วอึดใจ... ก่อนที่เสียงโห่ร้องยินดีจะดังกระหึ่มขึ้นกึกก้องกัมปนาท!

"ปรมาจารย์หลิน!! ปรมาจารย์หลิน!! ปรมาจารย์หลิน!!"

ท่ามกลางเสียงสรรเสริญที่ดังก้องฟ้า หลินเฟยเพียงแค่แคะหูด้วยความรำคาญ เดินตรงดิ่งไปคว้ากล่องหยกที่บรรจุ [บัวเหมันต์หมื่นปี] มาอุ้มไว้แนบอก สัมผัสความเย็นฉ่ำที่แผ่ออกมาด้วยรอยยิ้มฟินสุดๆ

"โอ๊ยยย ชื่นใจ! ในที่สุดแอร์ของข้าก็มีหัวใจหลักแล้ว!" หลินเฟยหันหลังเตรียมเดินลงจากลานประลอง "เอ้อ! ลุงประมุข! ข้าชนะแล้วนะ ขอกลับบ้านไปนอนตากแอร์ก่อนล่ะ บาย!"

ทว่า ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะก้าวเท้าออกจากลานประลองนั้นเอง...

เงาร่างสายหนึ่งที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มผู้ชม ก็พลันพุ่งทะยานลงมาขวางหน้าเขาไว้! กลิ่นอายความหอมของดอกมู่หลานผสมกับไอเย็นยะเยือก แผ่กระจายออกมาจากร่างอรชรในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์...

ใบหน้างดงามที่ถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมหน้าบางๆ ค่อยๆ เลิกขึ้น เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนถึงขีดสุด!

"หลิน... หลินเฟย?! นี... นี่เจ้าเองหรอกหรือ... 'ปรมาจารย์โอสถนิรนาม' ที่ข้าตามหามาตลอด?!"

หลินเฟยชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจยาวพรืด

"อ้าว... ยัยคุณหนูเยว่ซิน? เจ้ามาทำอะไรที่นี่เนี่ย... อย่าบอกนะว่าจะมาทวงตังค์ที่ใส่ไว้ในป้ายหยกคืน? ข้าเอาไปซื้อเครื่องเทศหมดแล้วนะเว้ย!"

***