ตอนที่ 26: เสียงหัวเราะเยาะทั้งลานประลอง

สายลมเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจาก 'บัวเหมันต์หมื่นปี' ในอ้อมแขนของหลินเฟย พัดพาเอาความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานประลองโอสถแห่งเมืองเพลิงสวรรค์อีกครั้ง

คำทักทายหน้าตายของชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายปะชุน ทำเอาเยว่ซิน โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นหงเทียนตี้ถึงกับเรือนร่างสั่นสะท้าน ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้เบิกกว้างราวกับไข่ห่าน ความรู้สึกสับสน ตกตะลึง และอับอาย ตีรวนกันอยู่ภายในอกจนแทบจะกระอักเลือด!

'ทะ... ทวงเงินงั้นรึ?! ไอ้บ้าหลินเฟย! สถานการณ์แบบนี้เจ้ายังจะกล้าพูดเรื่องเงินสิบหมื่นศิลาวิญญาณนั่นอีกหรือ!'

เยว่ซินกัดริมฝีปากบางจนห้อเลือด ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของนางแดงก่ำไปถึงใบหู นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ ทว่าเมื่อมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า... ชายที่นางเพิ่งบุกไปถอนหมั้นถึงจวนตระกูลหลินด้วยตนเอง ชายที่นางตราหน้าว่าเป็น 'ขยะแห่งยุค' ผู้ไม่สามารถแม้แต่จะรวบรวมลมปราณขั้นแรกได้...

บัดนี้ เขากลับยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของเวทีประลองโอสถ เหยียบย่ำอัจฉริยะอันดับหนึ่งอย่างคุณชายรองหลิวเต๋าจนจมดิน และได้รับการคารวะจากมหาปรมาจารย์ชุดม่วงผู้สูงส่ง!

"เจ้า... เจ้าปิดบังข้ามาตลอดเลยงั้นรึ?" น้ำเสียงของเยว่ซินสั่นเครือ แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดและความสับสนที่ยากจะอธิบาย "ความสามารถในการสกัดโอสถระดับนี้... ปราณกระบี่ที่ซ่อนเร้นอยู่ในคมมีดนั่น... เจ้าหลอกลวงข้า หลอกลวงคนทั้งเมืองเพลิงสวรรค์มาตลอดเพื่ออะไรกัน?!"

ในหัวของหญิงสาวเริ่มจินตนาการไปไกลลิบ 'หรือว่า... ที่เขายอมถูกด่าทอว่าเป็นขยะ ยอมทนให้ข้าเหยียดหยามและถอนหมั้น ก็เพื่อปกป้องข้าจากศัตรูในเงามืด? หรือเขาตั้งใจจะหลุดพ้นจากพันธนาการของตระกูลเพื่อฝึกฝนวิชาโอสถขั้นสุดยอด?! ข้า... ข้าช่างโง่เขลานักที่มองข้ามเพชรเม็ดงามเช่นนี้ไป!'

หารู้ไม่ว่า ในขณะที่เยว่ซินกำลังมโนภาพพระเอกนิยายโศกนาฏกรรมอยู่นั้น...

หลินเฟยกลับขมวดคิ้วมุ่น ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ

"ปิดบังอะไรของเจ้า? ข้าก็บอกแล้วไงว่าข้าแค่ทำกับข้าว! ส่วนไอ้มีดอีโต้นั่นข้าก็แค่สับกระเทียมกับหั่นผักให้มันละเอียดๆ ยิ่งสับเร็วมันก็ยิ่งประหยัดเวลา จะได้รีบกลับไปนอนตากแอร์... เอ้ย! นอนพักผ่อนไวๆ" หลินเฟยโบกมือปัดรำคาญ "เอาเป็นว่าเรื่องเงินที่เจ้าทิ้งไว้ ข้าเอาไปลงทุนซื้อของทำกินหมดแล้ว ถ้าเจ้าอยากได้คืน เอาไว้ข้าจะทำบาร์บีคิวเนื้อย่างเสียบไม้ไปส่งให้ที่จวนแทนดอกเบี้ยก็แล้วกัน แค่นี้นะ ข้าขอตัว!"

พูดจบ หลินเฟยก็ทำท่าจะหันหลังเดินลงจากลานประลอง ดื้อๆ เสียอย่างนั้น!

"เดี๋ยวสิ! เจ้าบ้าหลินเฟย! ข้าไม่ได้หมายความเรื่องนั้น..."

"ช้าก่อน!!"

ทว่า ก่อนที่เยว่ซินจะได้อธิบายอะไร เสียงตวาดดังกึกก้องประดุจอัสนีบาตก็ระเบิดขึ้นจากบนอัฒจันทร์!

ตูมมม!!

คลื่นพลังปราณระดับ [ก่อเกิดแก่นทองคำ] ขั้นปลาย ปะทุขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด ร่างกำยำในชุดคลุมสีทองอร่ามพุ่งทะยานลงมาจากที่นั่งวีไอพี กระแทกพื้นลานประลองจนศิลาแกร่งแตกร้าวเป็นใยแมงมุม!

เขาคือ 'หลิวป้า' ผู้นำตระกูลหลิว บิดาของคุณชายรองหลิวเต๋าที่กำลังนอนสลบเหมือดน้ำลายฟูมปากอยู่บนพื้น!

หลิวป้าก้าวอาดๆ เข้าไปหาบุตรชาย สกัดจุดห้ามเลือดและป้อนโอสถฟื้นฟูลงไปในปากของหลิวเต๋าด้วยความรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าลมหายใจของบุตรชายคงที่แล้ว เขาก็ค่อยๆ ยืนขึ้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนถึงขีดสุด ดวงตาดุดันจ้องเขม็งไปที่หลินเฟยราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ!

"ท่านประมุขหงเทียนตี้! ท่านมหาปรมาจารย์! การตัดสินครั้งนี้... ตระกูลหลิวของข้าไม่ขอสยบยอม!!" หลิวป้าประกาศกร้าว เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทั้งจัตุรัส พลังปราณที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ฝูงชนที่อยู่ใกล้เคียงถึงกับหายใจติดขัด

ประมุขหงเทียนตี้ขมวดคิ้ว "ผู้นำตระกูลหลิว ท่านหมายความว่าอย่างไร? ผลการประลองประจักษ์ชัดแก่สายตาคนนับหมื่น โอสถของหลินเฟยคือระดับสามเกรดสมบูรณ์ปราณสิบส่วนเต็ม ย่อมเหนือกว่าโอสถของคุณชายรองอย่างเทียบไม่ติด"

"ผลประจักษ์ชัดงั้นรึ? ฮ่าๆๆๆ!" หลิวป้าแหงนหน้าหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยการเสียดสีและดูแคลน "ท่านประมุข ท่านถูกภาพลวงตาของไอ้เด็กเวรนี่ตบตาเข้าให้แล้ว! พวกท่านลองใช้สติไตร่ตรองดูให้ดีเถิด!"

หลิวป้าชี้หน้าหลินเฟย เหยียดยิ้มหยัน "ไอ้เด็กนี่คือใคร? มันคือ 'คุณชายขยะ' แห่งตระกูลหลินที่คนทั้งเมืองรู้จักกันดี! เส้นลมปราณพิการแต่กำเนิด ตันเถียนแตกซ่าน ไม่สามารถแม้แต่จะรวบรวมลมปราณขั้นแรกได้! แล้วจู่ๆ เพียงชั่วข้ามคืน มันจะกลายเป็นปรมาจารย์โอสถที่สามารถใช้ร่างกายเป็นเตาหลอม สะกดพิษระดับสามได้ดั่งใจนึกงั้นรึ?!"

คำพูดของหลิวป้าเปรียบเสมือนหินก้อนใหญ่ที่ทิ้งลงในสระน้ำนิ่ง ฝูงชนที่กำลังชื่นชมหลินเฟยพลันชะงักงัน เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังระงมขึ้นมาอีกครั้ง

"นั่นสิ... ที่ผู้นำหลิวพูดก็มีเหตุผลนะ"

"ข้าเองก็เคยเห็นหลินเฟยโดนนักเลงท้ายตลาดรังแกเมื่อเดือนก่อน เขายังไม่มีแรงแม้แต่จะสู้กลับเลยด้วยซ้ำ!"

"หรือว่า... สิ่งที่เราเห็นเมื่อครู่ จะเป็นภาพมายาจริงๆ?"

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มเอนเอียง หลิวป้าก็ยิ่งได้ใจ เขาเดินวนรอบแท่นหลอมของหลินเฟย เตะเตาปิ้งย่างเหล็กก้นดำจนดัง แก๊ง!

"พวกท่านดูเครื่องมือของมันสิ! เตาเหล็กขึ้นสนิม? กระทะจิ๋ว? เขียงไม้เน่าๆ กับมีดอีโต้บิ่นๆ? ของพรรค์นี้มันมีไว้ทำอาหารให้สุกรในเล้ากินเท่านั้นแหละ! จะเอามาสกัดโอสถสวรรค์ได้อย่างไร!"

หลิวป้าชี้มือไปที่ถ้วยน้ำชาที่บรรจุผงหม่าล่า "ส่วนไอ้ผงสีแดงที่มันละลายน้ำนั่น! ข้าพนันด้วยหัวของข้าเลยว่า มันไม่ใช่โอสถวิเศษอันใดหรอก! มันต้องเป็น [ผงมายาคร่าวิญญาณ] ยาพิษระดับสี่ของพวกมารนอกรีต ที่มีฤทธิ์สร้างภาพลวงตาและกระตุ้นเส้นประสาทให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าชั่วคราว เพื่อหลอกลวงการตรวจสอบของคณะกรรมการ!!"

พรึ่บ!

สิ้นคำกล่าวหาของหลิวป้า บรรดาผู้อาวุโสของตระกูลหลิวและตระกูลพันธมิตรที่อยู่บนอัฒจันทร์ต่างลุกฮือขึ้นยืนพร้อมกัน!

"ใช่แล้ว! ไอ้ขยะหลินเฟยต้องใช้ศาสตร์มารนอกรีตแน่ๆ!"

"มันกล้าใช้ยาหลอนประสาทกลางงานประลองศักดิ์สิทธิ์! ช่างเหิมเกริมยิ่งนัก!"

"ฮ่าๆๆ! ช่างน่าขันสิ้นดี! เกือบไปแล้วไหมล่ะ! เกือบจะยกย่องคนทำครัวมารยาว่าเป็นปรมาจารย์เสียแล้ว!"

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังกึกก้องไปทั่วทั้งลานประลอง! จากความชื่นชมเมื่อครู่ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นการหยามหยันและคลางแคลงใจ ผู้คนนับหมื่นที่ถูกชักจูงด้วยคำพูดของหลิวป้า ต่างพากันชี้หน้าด่าทอหลินเฟยราวกับเขาเป็นตัวตลก

เยว่ซินที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสี "มะ... ไม่ใช่นะ! พลังปราณโอสถที่ข้าสัมผัสได้เมื่อครู่เป็นของจริง! พวกท่านอย่าได้ใส่ร้ายเขา!" หญิงสาวพยายามตะโกนแก้ต่าง แต่เสียงของนางก็ถูกกลืนหายไปในคลื่นเสียงหัวเราะเยาะของฝูงชน

มหาปรมาจารย์ชุดม่วงหน้าดำคร่ำเครียด "หลิวป้า! เจ้ากล้าสงสัยในการตรวจสอบของข้าผู้นี้งั้นรึ?! ข้าสัมผัสได้ถึงปราณโอสถบริสุทธิ์จริงๆ!"

"ท่านมหาปรมาจารย์ ข้ามิกล้าสงสัยในสายตาของท่าน!" หลิวป้าประสานมือคารวะ แต่แววตายังคงซ่อนความเจ้าเล่ห์ "ทว่า... ศาสตร์แห่งมารนั้นลึกล้ำพิสดารยิ่งนัก แม้แต่ยอดฝีมือก็อาจพลาดพลั้งตกอยู่ในภวังค์มายาได้โดยไม่รู้ตัว เพื่อความโปร่งใสและยุติธรรมต่อผู้เข้าแข่งขันทุกคน... ข้าขอท้าพิสูจน์!"

หลิวป้าหันขวับไปจ้องหน้าหลินเฟยด้วยจิตสังหารอันเหี้ยมโหด!

"ไอ้ขยะหลินเฟย! หากเจ้าแน่จริงว่าไม่ได้ใช้ศาสตร์มารสร้างภาพลวงตา และเจ้าคือ 'มนุษย์เตาหลอม' ผู้มีร่างกายแข็งแกร่งดั่งหินผาจริงๆ... จงรับการโจมตีจากข้าเพียงหนึ่งกระบวนท่า! หากเจ้าทนรับ [ฝ่ามือพยัคฆ์เพลิง] ของข้าได้โดยไม่ตาย ข้าจะยอมรับความพ่ายแพ้ของตระกูลหลิว และโขกศีรษะขอขมาเจ้าต่อหน้าคนทั้งเมือง!"

บรรยากาศพลันเดือดระอุขึ้นมาทันที!

[ฝ่ามือพยัคฆ์เพลิง] คือวิชาลับประจำตระกูลหลิว ระดับก่อเกิดแก่นทองคำ! พลังทำลายล้างของมันสามารถหลอมละลายหินผาให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา! การให้ 'ขยะ' ที่ไม่มีแม้แต่ปราณคุ้มกายมารับการโจมตีนี้... ไม่ต่างอะไรกับการสั่งประหารชีวิตกลางลานกว้าง!

"ไร้ยางอายที่สุด!!" เยว่ซินตวาดลั่น ชักกระบี่หิมะสวรรค์ออกจากฝัก "หลิวป้า! ท่านเป็นถึงผู้อาวุโสระดับแก่นทองคำ แต่กลับมารังแกผู้เยาว์ที่ไม่มีวรยุทธ์เช่นนี้ หากท่านกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายก้อย ตระกูลเยว่ของข้าจะไม่ปล่อยท่านไว้แน่!!"

ร่างบางของเยว่ซินก้าวมายืนขวางหน้าหลินเฟยไว้ราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบ กลิ่นอายความเย็นเยือกจากกระบี่ของนางปะทะกับไอร้อนของหลิวป้าจนเกิดเป็นละอองน้ำกลางอากาศ

ฝูงชนต่างสูดปากด้วยความตื่นเต้น! คุณหนูเยว่ซินที่เพิ่งไปถอนหมั้นเมื่อวาน วันนี้กลับออกโรงปกป้องคุณชายขยะด้วยชีวิต?! นี่มันละครฉากใหญ่ชัดๆ!

ประมุขหงเทียนตี้เองก็เตรียมจะพุ่งตัวลงมาแทรกแซง "หลิวป้า! หยุดความบ้าคลั่งของเจ้าเดี๋ยวนี้! ที่นี่คือลานประลองโอสถ ไม่ใช่ลานประลองยุทธ์!"

ทว่า... ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดจนสายธนูแทบขาดนั้นเอง...

"จิ๊! หนวกหูชะมัด!"

เสียงจิ๊ปากเบาๆ ด้วยความรำคาญ ก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศจนหมดสิ้น

หลินเฟยซึ่งยืนเงียบอยู่นาน เอื้อมมือไปจับไหล่ของเยว่ซิน แล้วดันร่างบางของนางหลบไปด้านข้างเบาๆ

"ยัยคุณหนู เจ้าหลบไปก่อนไป เกะกะขวางทางคนจะกลับบ้านจริงๆ" หลินเฟยบ่นอุบอิบ ก่อนจะหันไปมองหน้าหลิวป้าด้วยสายตาเบื่อโลกสุดขีด "นี่ตาลุงหน้าบาก ข้าไม่รู้หรอกนะว่า 'ผงมายาคร่าวิญญาณ' อะไรของลุงมันคือผงชูรสยี่ห้อไหน และข้าก็ไม่สนด้วยว่าลุงจะยอมรับผลการแข่งหรือเปล่า เพราะข้าได้รางวัลที่ข้าต้องการมาแล้ว"

หลินเฟยตบกล่องหยกที่ใส่บัวเหมันต์หมื่นปีปุๆ "แต่... ในเมื่อลุงอยากจะมาขวางทางกลับบ้านของข้า แถมยังมาดูถูกอุปกรณ์หากินของข้าว่าเอาไว้ทำอาหารหมูอีก... อันนี้ยอมไม่ได้ว่ะ"

หลินเฟยวางกล่องหยกลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้มลงไปหยิบ 'มีดอีโต้เหล็กดำ' และ 'กระทะเหล็กก้นดำ' ขึ้นมาถือไว้ในมือซ้ายและขวา

ชายหนุ่มชี้ปลายอีโต้ไปที่หน้าของผู้นำตระกูลหลิว

"อยากพิสูจน์นักใช่ไหม? ได้! แต่ข้าไม่รับฝ่ามืออะไรของลุงฟรีๆ หรอกนะ ถ้าลุงโจมตีมาแล้วทำอะไรข้าไม่ได้... ข้าขอไอ้เตาหลอมรูปกิเลนอะไรนั่นของคุณชายรองลุงกลับบ้านไปด้วยก็แล้วกัน! ดูทรงแล้วน่าจะเอามาตุ๋นน้ำซุปกระดูกหมูได้ที่เลยทีเดียว!"

"ฮ่าๆๆๆๆ!!"

คราวนี้เสียงหัวเราะเยาะไม่ได้ดังมาจากตระกูลหลิวเพียงอย่างเดียว แต่ดังมาจากผู้คนทั้งลานประลอง!

"มันเสียสติไปแล้ว! ไอ้ขยะนั่นมันท้าทายยอดฝีมือแก่นทองคำด้วยกระทะกับมีดทำครัวเนี่ยนะ?!"

"แถมยังจะเอาเตากิเลนกลืนนภาระดับกึ่งปฐพีไปตุ๋นน้ำซุป?! โอ๊ย ข้าขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว!"

หลิวป้าโกรธจนเส้นเลือดบนขมับเต้นตุบๆ ใบหน้าของเขาแดงก่ำราวกับตับย่างไฟ "รนหาที่ตาย!! ไอ้เด็กจองหอง! ในเมื่อเจ้าร้องขอ ข้าก็จะส่งเจ้าไปเป็นปุ๋ยบำรุงต้นไม้เดี๋ยวนี้!!"

ตูม!!

คลื่นปราณสีทองเพลิงระเบิดออกจากร่างของหลิวป้า ก่อตัวเป็นพยัคฆ์เพลิงยักษ์ขนาดสิบจั้งคำรามก้องอยู่เบื้องหลัง! อุณหภูมิในลานประลองพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ศิลาปูพื้นเริ่มหลอมละลายกลายเป็นแมกม่า!

"ตายซะเถอะ! [ฝ่ามือพยัคฆ์เพลิงล้างผลาญ]!!"

หลิวป้ากระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ฟาดฝ่ามือลงมาดุจดาวตกสีเพลิง! พยัคฆ์ยักษ์อ้าปากกว้าง พุ่งทะยานเข้าขย้ำร่างของหลินเฟยด้วยพลังทำลายล้างที่สามารถกวาดล้างภูเขาทั้งลูกได้ในพริบตา!

"หลินเฟย!! หลบไป!!" เยว่ซินกรีดร้องสุดเสียง พยายามจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกแรงกดดันจากปราณแก่นทองคำซัดจนกระเด็นถอยหลังไป

ผู้คนบนอัฒจันทร์ต่างเบือนหน้าหนี ไม่มีใครอยากเห็นสภาพศพที่ถูกเผาจนไหม้เกรียมของชายหนุ่ม

ทว่า... ท่ามกลางพายุเพลิงที่ถาโถมเข้ามา หลินเฟยกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาปลาตายของเขายังคงนิ่งสงบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ

ในสายตาของหลินเฟย สิ่งที่พุ่งเข้ามาไม่ใช่พยัคฆ์เพลิงที่น่าครั่นคร้าม... แต่มันคือ...

'ไฟลุกท่วมเตาแรงขนาดนี้... เหมาะกับการผัดไฟแดงพอดีเป๊ะ!'

พริบตานั้นเอง!

[Active Skill: สะบัดกระทะเหล็ก (Full Counter)!]

หลินเฟยก้าวเท้าซ้ายไปด้านหน้าเล็กน้อย ย่อเข่าลงในท่าที่มั่นคงที่สุดของการเป็นเชฟหน้าเตา มือซ้ายที่ถือกระทะเหล็กก้นดำ ตวัดขึ้นสู่อากาศด้วยจังหวะที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

วูบ!

กระทะเหล็กธรรมดาๆ ที่ดูเหมือนจะถูกหลอมละลายในเสี้ยววินาที กลับแผ่กลิ่นอายประหลาดออกมา มันคือ 'Wok Hei' (จิตสังหารราชันย์) ที่ควบแน่นจนกลายเป็นเกราะป้องกันสัมบูรณ์!

เมื่อ [ฝ่ามือพยัคฆ์เพลิง] กระแทกเข้ากับก้นกระทะเหล็ก... แทนที่จะเกิดการระเบิดทำลายล้าง พลังปราณที่เกรี้ยวกราดทั้งหมดกลับถูก 'ตัก' และ 'ม้วน' เข้าไปในห้วงลึกของกระทะ ราวกับน้ำมันร้อนๆ ที่ถูกสะบัดพลิกด้วยข้อมือของเชฟยอดฝีมือ!

"หืม?!" หลิวป้าเบิกตากว้าง สัมผัสได้ว่าพลังโจมตีของตนถูกดูดกลืนเข้าไปในห้วงมิติอันว่างเปล่า!

"ไฟแรงได้ใจ!" หลินเฟยแสยะยิ้ม "งั้นก็ขอผัดพลิกกลับไปเลยก็แล้วกัน! ฮึบ!!"

เคร้งงงงงงงงงง!!

หลินเฟยตวัดข้อมือ สะบัดกระทะเหล็กไปข้างหน้าอย่างรุนแรง!

[ฝ่ามือพยัคฆ์เพลิงล้างผลาญ] ที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดภายในกระทะ ถูกสะท้อนกลับคืนไปตามเส้นทางเดิม ด้วยความเร็วและพลังทำลายที่เพิ่มขึ้นเป็น สองเท่า !!

พยัคฆ์เพลิงสีทองอร่ามที่บัดนี้มีกลิ่นอายของ 'น้ำมันหอยและซอสถั่วเหลือง' (Wok Hei) แฝงอยู่ด้วย พุ่งสวนกลับเข้าใส่ร่างของหลิวป้าที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างจัง!

"อ๊ากกกกกก!!"

หลิวป้าแหกปากร้องลั่น ดวงตาเบิกถลนด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นวิชาของตนเองย้อนกลับมาทำร้าย! เขาพยายามเร่งปราณคุ้มกายขึ้นป้องกัน แต่ก็สายเกินไป!

ตูมมมมมมมมมมมมมมม!!!

การระเบิดดังกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งเมืองเพลิงสวรรค์! ร่างของหลิวป้า ผู้นำตระกูลหลิวผู้ยิ่งใหญ่ ถูกพยัคฆ์เพลิงของตนเองกลืนกินและซัดกระเด็นลอยข้ามลานประลอง ทะลุอัฒจันทร์ฝั่งตะวันตก พังทลายกำแพงหินไปถึงสามชั้น ก่อนจะไปหยุดนิ่งสลบเหมือดจมกองอิฐปรักหักพัง สภาพเสื้อผ้าไหม้เกรียม ใบหน้าดำปิ๊ดปี๋ราวกับไก่ย่างไหม้ไฟ!

ฟิ้ววววว~

สายลมพัดผ่านลานประลองที่บัดนี้เหลือเพียงร่องรอยของการทำลายล้างเป็นทางยาว...

เงียบ...

เงียบกริบ...

เสียงหัวเราะเยาะหยันที่เคยดังกึกก้องเมื่อครู่ บัดนี้อันตรธานหายไปราวกับถูกปีศาจร้ายกระชากวิญญาณ! ผู้คนนับหมื่นบนอัฒจันทร์ต่างยืนอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า มองดูหลินเฟยที่กำลังเอาแขนเสื้อเช็ดคราบเขม่าออกจากกระทะเหล็กของเขาอย่างใจเย็น

มหาปรมาจารย์ชุดม่วงเข่าอ่อน ทรุดลงไปนั่งพับเพียบกับพื้น "สะ... สะท้อนการโจมตีระดับแก่นทองคำ... ด้วยกระทะเหล็ก?! นี่มันมรรคาวิถีแห่งพระเจ้าองค์ใดกัน!!"

เยว่ซินที่เพิ่งตั้งสติได้ ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปสลักน้ำแข็ง หัวใจของนางเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก 'เขา... เขาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้... นี่น่ะหรือ ขยะที่ข้าทอดทิ้ง?!'

หลินเฟยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น เขาเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี ตรงไปที่แท่นหลอมของตระกูลหลิว ใช้สองมือยก [เตากิเลนกลืนนภา] ขนาดเท่าโอ่งมังกรขึ้นแบกไว้บนไหล่อย่างสบายๆ ราวกับมันเบาหวิวเหมือนนุ่น

ชายหนุ่มหันกลับมามองฝูงชนที่กำลังตกตะลึง ก่อนจะเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

"อ้าว? เงียบกันทำไมล่ะ? เมื่อกี้ยังหัวเราะกันสนุกอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" หลินเฟยตบเตากิเลนบนบ่าดังป้าบๆ "มีใครอยากจะทดสอบข้า หรืออยากจะขวางทางกลับบ้านของข้าอีกไหม? ถ้าไม่มี... ข้าขอตัวเอากล่องแอร์กับหม้อตุ๋นซุปนี่กลับไปทำกับข้าวก่อนนะ หิวข้าวจะแย่แล้ว!"

ท่ามกลางความเงียบงันระดับป่าช้าแตก... ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรงๆ ออกมาแม้แต่คนเดียว!

เพราะในสายตาของพวกเขาทุกคนในเวลานี้ ชายหนุ่มถือกระทะแบกเตาหลอมตรงหน้า... ไม่ใช่ตัวตลก หรือคุณชายขยะอีกต่อไป แต่มันคือ 'สัตว์ประหลาดแห่งยุคบรรพกาล' ที่จุติลงมาในคราบของพ่อครัวต่างหาก!!

***