28. ตอนที่ 27: เคล็ดวิชาคุมไฟ: พลิกเนื้อ(โอสถ)ความเร็วแสง!
ตอนที่ 27: เคล็ดวิชาคุมไฟ: พลิกเนื้อ(โอสถ)ความเร็วแสง!
หลินเฟยแบก [เตากิเลนกลืนนภา] ไว้บนบ่า กำลังจะผิวปากเดินลงจากเวทีเพื่อกลับไปตุ๋นน้ำซุป ทว่า...
"หยุดเดี๋ยวนี้ ไอ้สวะจองหอง!!"
เสียงตวาดดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาด พร้อมกับคลื่นความร้อนระอุที่แผ่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า เปลวเพลิงสีชาดลุกโชนแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมตามหน้าผากของเหล่าผู้ฝึกตนและนักปรุงยาบนอัฒจันทร์ หลายคนถึงกับต้องโคจรลมปราณคุ้มกายเพื่อต้านทาน!
ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีเพลิงร่อนลงมาขวางหน้าหลินเฟย บนหน้าอกเสื้อของเขามีตราสัญลักษณ์ 'เตาหลอมเก้ามังกร' ส่องประกาย
"นั่นมัน... 'หวงฝู่เทียน' อัจฉริยะแห่งหอคอยโอสถบรรพชนจากแคว้นศักดิ์สิทธิ์นี่!" มหาปรมาจารย์ชุดม่วงอุทานด้วยความตกตะลึง "เหตุใดอัจฉริยะระดับนี้ถึงมาอยู่ที่เมืองเพลิงสวรรค์ได้!"
หวงฝู่เทียนจ้องมองหลินเฟยด้วยแววตาเหยียดหยาม "เจ้าใช้เล่ห์เหลี่ยมพิสดารเอาชนะพวกสวะตระกูลหลิวได้ ก็อย่าคิดว่าจะลบหลู่ศาสตร์แห่งโอสถอันศักดิ์สิทธิ์ได้! การนำเครื่องครัวชั้นต่ำมาเหยียบย่ำลานประลองโอสถ ถือเป็นการหยามเกียรตินักปรุงยาทั่วหล้า! ข้า หวงฝู่เทียน จะแสดงให้ดูว่า 'วิชาคุมไฟ' ของนักปรุงยาที่แท้จริงมันเป็นเช่นไร!"
ปัง!
หวงฝู่เทียนสะบัดมือ เตาหลอมศิลาอัคคีระดับปฐพีก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับปลดปล่อย ‘เพลิงแก่นแท้สุริยัน’ ซึ่งเป็นเพลิงวิเศษอันดับที่เจ็ดในทำเนียบเพลิงฟ้าออกมา!
เขาสะบัดนิ้วอีกครั้ง วัตถุดิบระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง 'เนื้อแก่นแท้อสูรมังกรสวรรค์' ก้อนเท่ากำปั้นก็ลอยเข้าไปในเตาหลอม ชิ้นเนื้อนี้อัดแน่นไปด้วยปราณหยางอันเกรี้ยวกราด ปกติแล้วต้องใช้เวลาหลอมสกัดเจ็ดวันเจ็ดคืนเพื่อกลั่นเป็น [โอสถกายามังกร]
"ผสานเคล็ดวิชาหลอมโอสถ: เก้าทศทิศผลาญพสุธา!"
หวงฝู่เทียนโคจรลมปราณ เปลวไฟสีชาดพวยพุ่งเข้าห่อหุ้มชิ้นเนื้อมังกรสวรรค์ บีบอัดและเผาผลาญสิ่งเจือปนออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมหวนรัญจวนใจที่แฝงไปด้วยพลังปราณโอสถอันบ้าคลั่งระเบิดออกมาราวกับพายุหมุน! ชิ้นเนื้อในเตาหลอมค่อยๆ หดตัวลงและแปรเปลี่ยนเป็นเม็ดยาสีน้ำตาลทอง เปล่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีล้ำค่า
"ฮ่าๆๆๆ! หลินเฟย! เจ้าเห็นหรือไม่ นี่คือความต่างชั้นของพลัง!" หวงฝู่เทียนหัวเราะก้อง นัยน์ตาเปล่งประกายสีแดงฉาน "ข้าใช้เวลาเพียงครึ่งก้านธูป ก็สกัดเนื้ออสูรให้กลายเป็นโอสถระดับสี่ขั้นสมบูรณ์ได้! ส่วนของเล่นทำครัวของเจ้า มันก็แค่ปาหี่!"
ในทางตรงกันข้าม หลินเฟยกลับวางเตากิเลนลงบนพื้นดังตึง ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"เอาเนื้อวัววากิว... เอ้ย! เนื้ออสูรมังกรลายหินอ่อนเกรดพรีเมียม ไปเผาจนหดกลายเป็นก้อนยาดำๆ ขมๆ เนี่ยนะ?" หลินเฟยส่ายหัวด้วยความเสียดายสุดขีด "พวกโลกนี้นี่มันไม่รู้จักศิลปะแห่งการกินเอาเสียเลย!"
"จบสิ้นแล้ว... สหายหลินเฟยคงหมดมุกแล้วกระนั้นหรือ?" ต้วนมู่ชิง ศิษย์พี่หญิงแห่งสำนักหุบเขาโอสถ พึมพำด้วยความกังวลใจ
"เหอะ! เนื้ออสูรมังกรสวรรค์ เส้นใยกล้ามเนื้ออัดแน่นไปด้วยปราณหยางอันบ้าคลั่ง หากไม่มีเพลิงวิเศษและการบีบอัดของเตาหลอมโอสถ ย่อมไม่มีทางสกัดพลังออกมาได้ หากเอาไปทำอาหารแบบพวกชาวบ้าน ภายนอกก็จะไหม้เกรียม ภายในก็จะเหนียวหนืดดั่งยางไม้ กินเข้าไปมีหวังธาตุไฟแตกซ่านตาย!" ผู้อาวุโสคิ้วขาวแห่งสมาคมนักปรุงยาวิเคราะห์
"ดูเหมือนว่าจุดจบของพ่อครัวปาหี่จะมาถึงแล้ว!" หวงฝู่เทียนแสยะยิ้มเย้ยหยัน เตรียมจะส่งตลับโอสถของตนให้คณะกรรมการ
ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! เปลือกตาของหลินเฟยเบิกโพลงขึ้น! นัยน์ตาสีดำขลับทอประกายคมกริบดุจกระบี่!
"เคล็ดวิชาคุมไฟโอสถ... มิใช่การใช้ไฟข่มขู่ทำลายล้างวัตถุดิบจนเสียรสชาติ แต่เป็นการผสานจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกับอัคคี ปิดผนึกปราณฟ้าดินไว้ในความอร่อยต่างหาก!"
ฟุ่บ!
มือขวาของหลินเฟยตวัดออกมาเบื้องหน้า ในมือของเขาไม่ได้ถือสมุนไพรหรือมีดอีโต้ แต่กลับปรากฏ ‘ตะเกียบเหล็กเย็นหมื่นปี’ สีดำสนิทคู่หนึ่ง! เขาโยนเศษเนื้ออสูรมังกรสวรรค์ที่เหลือห้าชิ้นลงบน 'ตะแกรงเหล็ก' ที่วางพาดอยู่บนเตาถ่านไม้หอม!
"หืม? ใช้ตะเกียบกับตะแกรงปิ้งเนื้อ สกัดโอสถมังกรสวรรค์เนี่ยนะ? รนหาที่ตายชัดๆ!" หวงฝู่เทียนแค่นเสียงเย็น แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ต้องแข็งค้าง...
เมื่อหลินเฟยเริ่มขยับมือ!
"เคล็ดวิชาคุมไฟขั้นสุดยอด: พลิกเนื้อย่างความเร็วแสง!"
เปรี้ยง!
ปราณแท้ในร่างของหลินเฟยระเบิดออก บีบอัดลงไปที่ปลายนิ้วและถ่ายทอดลงสู่ตะเกียบเหล็กเย็น! ทันใดนั้น ถ่านไม้ในเตาที่เคยมอดดับ กลับปะทุประกายไฟสีฟ้าครามอันบริสุทธิ์ผุดผ่องขึ้นมา! มันคือ 'เพลิงวิญญาณน้ำแข็ง' เพลิงที่ร้อนแรงที่สุดทว่าแฝงความเย็นเยียบถึงกระดูก!
ฉ่าาาาาาาา!!!
พริบตาที่เพลิงสีฟ้าครามสัมผัสกับตะแกรงเหล็ก ชิ้นเนื้อวัวมังกรสวรรค์ทั้งห้าชิ้นก็ส่งเสียงร้องคำรามราวกับมังกรที่ตื่นจากการหลับใหล ปราณหยางและไขมันชั้นดีที่แทรกตัวอยู่ตามอณูเนื้อปะทุเดือดพล่านในพริบตา!
"ไฟแรงระดับนั้น โอสถต้องไหม้เป็นจุณภายในเสี้ยวลมหายใจแน่!" มหาปรมาจารย์ชุดม่วงผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง
แต่หลินเฟยไม่เปิดโอกาสให้เนื้อของเขาไหม้เกรียม!
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
เงาตะเกียบสีดำสนิทแยกออกเป็นสิบ เป็นร้อย เป็นพัน! มันไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นความเร็วที่ทะลวงขีดจำกัดของสายตามนุษย์ไปแล้ว! ตะเกียบเหล็กเย็นหมื่นปีของหลินเฟยสัมผัสลงบนชิ้นเนื้อมังกรสวรรค์ด้วยความแผ่วเบาราวกับขนนก ทว่าแฝงไปด้วยพลังบีบอัดโอสถที่หนักหน่วงดุจขุนเขาไท่ซาน!
เขากำลังพลิกชิ้นเนื้อ... ด้วย 'ความเร็วแสง'!
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงปลายตะเกียบกระทบตะแกรงเหล็กดังรัวเร็วเป็นจังหวะจะโคน ทุกครั้งที่ตะเกียบสัมผัสเนื้อ ชิ้นเนื้อจะถูกดีดให้ลอยขึ้นไปบนอากาศ หมุนควงสว่านพลิกด้านอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนจะตกลงมาสัมผัสตะแกรง และถูกดีดขึ้นไปใหม่ในเสี้ยวพริบตา!
"นี่มัน... เขานำวิชาคุมไฟโอสถ มาดัดแปลงเป็นวิชาพลิกเนื้อปิ้งย่างกระนั้นหรือ!" ประมุขหงเทียนตี้ถึงกับเผลอบีบจอกชาในมือจนแหลกละเอียด
"ไม่ใช่แค่นั้น! ดูที่เปลวไฟสิ!"
ทุกคนเบิกตาตาค้าง ทุกครั้งที่ชิ้นเนื้อลอยขึ้น เปลวเพลิงสีฟ้าครามจะพุ่งตามขึ้นไปโลมเลียชิ้นเนื้อกลางอากาศ! หลินเฟยกำลังใช้ลมปราณควบคุมทิศทางของเปลวไฟ ให้เผาผลาญและ 'สกัด' สิ่งเจือปนเฉพาะส่วนผิวนอกของเนื้อ ขณะที่มันลอยอยู่กลางอากาศ!
เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมลงมาตามแผ่นหลังของหวงฝู่เทียน "บ้าน่า... วิชาคุมไฟระดับนี้ ต่อให้เป็นประมุขหอคอยโอสถของข้าก็ยังทำไม่ได้! การจะรับรู้ถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงทุกเสี้ยววินาทีเพื่อรักษาสมดุลหยินหยาง พลังจิตวิญญาณของมันต้องแข็งแกร่งระดับไหนกัน!"
"ดาวตกไร้เงา ปิดผนึกสวรรค์!" หลินเฟยตวาดก้อง
ความเร็วในการพลิกเนื้อเพิ่มสูงขึ้นไปอีกระดับ! จนเกิดเสียงเสียดสีกับอากาศดัง 'ฟี้ด ฟี้ด!' ด้วยความเร็วระดับนี้ ความร้อนจากตะแกรงได้ทำการ 'ซีล' (ปิดผนึก) ผิวนอกของชิ้นเนื้อ ล็อกปราณหยางอันบริสุทธิ์และน้ำหวานของอสูรมังกรไว้ภายในอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด! ไม่มีพลังงานใดรั่วไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว!
"เสร็จสิ้น!"
ปัง!
หลินเฟยหยุดมือ ตะเกียบเหล็กชี้ตรงไปเบื้องหน้า ชิ้นเนื้อมังกรสวรรค์ทั้งห้าชิ้นร่วงหล่นลงมาจัดเรียงบนจานหยกขาวอย่างเป็นระเบียบ ภายนอกมีสีเกรียมสวยงามสม่ำเสมอ ผิวนอกเปล่งประกายอำพันราวกับเม็ดยาชั้นเลิศ มีควันสีขาวลอยกรุ่น แฝงกลิ่นหอมโอสถที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนลมปราณในร่างถูกชำระล้าง!
"เชิญมหาปรมาจารย์ และท่านประมุขหงเทียนตี้... ตรวจสอบ 'โอสถโภชนา' ของข้า" หลินเฟยผายมือ
คณะกรรมการทั้งห้าพุ่งตัวลงมาจากอัฒจันทร์ราวกับคนอดอยาก พวกเขาใช้ตะเกียบเงินคีบ 'เนื้อย่างโอสถ' ของหลินเฟยเข้าปาก
กร้วม...
พริบตาที่ฟันขบกัดลงไป เสียงแตกร้าวเบาๆ ของผิวนอกที่กรอบดุจเปลือกเม็ดยาก็ดังขึ้น พร้อมกับ 'ปราณหยางบริสุทธิ์' ที่อยู่ในรูปของน้ำหวานเนื้อเยิ้มๆ ระเบิดทะลักทลายออกมาเต็มกระพุ้งแก้ม!
"โอ้! สวรรค์!!"
มหาปรมาจารย์ชุดม่วงตาเบิกโพลง รูขุมขนทั่วร่างเปิดออก ลมปราณบริสุทธิ์พุ่งทะลวงไปตามจุดชีพจร! รสชาติแห่งความอร่อยล้ำลึกที่แฝงไปด้วยความนุ่มละมุนแบบ 'มีเดียมแรร์' ผสมผสานกับพลังโอสถบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์!
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงทะลวงคอขวดเลื่อนระดับขั้นวิชา ดังมาจากร่างของกรรมการทั้งห้าคนพร้อมกัน!!
"ผิวนอกกรอบหอม ปิดผนึกปราณไว้มิดชิด ภายในนุ่มละมุน ละลายในปาก แถมลมปราณหยางยังถูกปรับสมดุลอย่างสมบูรณ์แบบ... นี่มันไม่ใช่แค่อาหาร แต่มันคือ [โอสถกายามังกรระดับห้า เกรดไร้ที่ติ]!! เหนือกว่าเม็ดยาแห้งๆ ของหวงฝู่เทียนนับสิบเท่า!" มหาปรมาจารย์ชุดม่วงน้ำตาไหลพราก "ข้ามีชีวิตมาสองร้อยปี เพิ่งรู้ว่าวิถีโอสถสูงสุด... คือการทำปิ้งย่าง!!"
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลินเฟยด้วยความเลื่อมใสศรัทธา หวงฝู่เทียนอัจฉริยะจากแคว้นศักดิ์สิทธิ์ถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างหมดสภาพต่อ 'วิชาพลิกเนื้อย่าง'
ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตะลึงอยู่นั้น... ท้องฟ้าเหนือลานประลองพลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน!
หมู่เมฆสีดำทะมึนก่อตัวหมุนวน เกลียวคลื่นแห่งพลังปราณมารอันชั่วร้ายแผ่ซ่านลงมาปกคลุม ทำให้ทุกคนต้องตัวสั่นเทา!
"โอสถโภชนาเนื้อกายามังกรขั้นไร้ที่ติกระนั้นรึ... ช่างหอมหวนยิ่งนัก!"
น้ำเสียงแหบพร่าดังก้องฟ้า พร้อมกับเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีโลหิตที่ลอยต่ำลงมา นัยน์ตาสีแดงก่ำจ้องมองมาที่หลินเฟยด้วยความละโมบ
"นั่นมัน... 'เฒ่ามารโอสถโลหิต' ที่ถูกสมาคมปรุงยาไล่ล่าเมื่อร้อยปีก่อนมิใช่หรือ!" ผู้อาวุโสคิ้วขาวกรีดร้อง
เฒ่ามารแสยะยิ้ม "วิชาพลิกเนื้อย่างของเจ้าก็น่าสนใจดี ไอ้หนู... ข้าจะจับเจ้ามาเป็นพ่อครัวประจำตัวข้าซะ และถ้าเจ้าขัดขืน ข้าจะใช้เคล็ดวิชา 'สับโอสถพันกระดูก' ชำแหละเจ้ามาทำเป็นน้ำซุปซะเดี๋ยวนี้!!"
***