29. ตอนที่ 28: กลิ่นหอมที่ทำให้คณะกรรมการน้ำลายสอ
ตอนที่ 28: กลิ่นหอมที่ทำให้คณะกรรมการน้ำลายสอ
"โอสถของเจ้ามันก็แค่ขยะดีๆ นี่เอง!"
สิ้นคำรามอันแหบพร่าและเย็นเยียบของปรมาจารย์โอสถมารทะลวงชีพจร บรรยากาศเหนือลานประลองยุทธ์จันทรากระจ่างก็พลันบิดเบี้ยว! ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวถูกบดบังด้วยหมู่เมฆสีโลหิต กลิ่นคาวเลือดผสมผสานกับไอสังหารแผ่ซ่านกดทับลงมาจนผู้ฝึกยุทธ์ที่มีระดับต่ำกว่าขั้น 'ก่อเกิดแก่นทองคำ' ถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กระอักเลือดออกมาเป็นสาย!
"ขะ... ขยะกระนั้นหรือ?" ผู้อาวุโสคิ้วขาวแห่งสมาคมนักปรุงโอสถ ตัวสั่นงันงก มือที่ประคองเม็ดโอสถมังกรสวรรค์ของหลินเฟยยังคงสั่นระริก "โอสถระดับเทพเจ้าเช่นนี้ หากเป็นขยะ แล้วยาเม็ดที่พวกเรากลืนกินมาทั้งชีวิตมิใช่เศษดินเศษโคลนหรอกรึ! กู่ไห่! เจ้ามารเฒ่า! ห้าร้อยปีก่อนเจ้าถูกสมาคมขับไล่เพราะใช้วัตถุดิบวิปริตสร้างโอสถมาร วันนี้เจ้ากล้าโผล่หัวมาเหยียบย่ำงานประลองอันศักดิ์สิทธิ์อีกหรือ!"
กู่ไห่ ปรมาจารย์โอสถมารในชุดคลุมสีเลือด แสยะยิ้มจนเห็นฟันแหลมคมราวกับสัตว์ป่า นัยน์ตาสีแดงก่ำจ้องมองผู้อาวุโสคิ้วขาวด้วยความสมเพช
"ตาแก่คิ้วขาว กาลเวลาผ่านไปห้าร้อยปี สัมผัสปราณของพวกเจ้าก็ยังคับแคบและจืดชืดเช่นเดิม! วิถีแห่งโอสถที่แท้จริง คือการกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของมนุษย์! คือความตื่นเต้นที่ได้กลืนกินพลังชีวิต!"
ฟุ่บ!
กู่ไห่สะบัดมือขวาชี้ขึ้นฟ้า ประกายแสงสีดำทมิฬพุ่งทะลวงมิติออกมาตกกระทบลงบนลานประลองดัง ตึง! แรงสั่นสะเทือนทำเอาแท่นประลองศิลาแกร่งร้าวเป็นทางยาว!
สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากู่ไห่ คือ 'เตาหลอมกระดูกมารยักษ์' ที่ทำจากกะโหลกศีรษะของอสูรบรรพกาล และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า คือวัตถุดิบที่เขาวางกระแทกลงบนแท่นหลอมนั้น...
มันคือ 'หัวใจ' มหึมาสีม่วงคล้ำ ที่ยังมีเส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต!
"นะ... นั่นมัน! หัวใจของหมูป่าอเวจีเกล็ดมังกร!" หวงฝู่เทียนที่เพิ่งพ่ายแพ้ไปเบิกตากว้างจนแทบฉีก "สัตว์อสูรระดับเจ็ดที่อาศัยอยู่ในส่วนลึกของหุบเหวไร้ก้น! เลือดหทัยของมันเต็มไปด้วยพิษมารและพลังหยางอันป่าเถื่อน หากหลอมสกัดไม่ถูกวิธี ผู้ที่กินโอสถเม็ดนั้นเข้าไปจะธาตุไฟแตกซ่านจนร่างระเบิด!"
"ฮ่าๆๆ! สายตาแหลมคมนักไอ้หนูตระกูลหวงฝู่! และเพื่อจัดการกับวัตถุดิบชั้นเลิศนี้ ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าเห็นถึงความน่าสะพรึงกลัวของวิชาที่แท้จริง!"
มือซ้ายของกู่ไห่คว้าหมับเข้าที่กลางอากาศ พลันปรากฏ [สากศิลามารทลายกระดูก] ขนาดใหญ่เท่าเสาเรือน! ตัวสากทำจากเหล็กกล้าสีดำสนิท สลักลวดลายวิญญาณอาฆาตนับหมื่นดวง!
"เบิกเนตรมัจจุราช! เคล็ดวิชาสากมารทะลวงพันกระดูก!!"
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
กู่ไห่กระหน่ำทุบสากยักษ์ลงบนหัวใจหมูป่าอเวจีด้วยความเร็วที่บ้าคลั่ง! ทุกครั้งที่สากมารกระทบลงไป จะเกิดเสียงโหยหวนของภูตผีปีศาจดังระงมไปทั่วทิศ! ปราณมารสีดำทะมึนแฝงตัวเข้าไปในทุกอณูของหทัยอสูร ทำลายโครงสร้างพิษ และกระตุ้นพลังชีวิตแห่งความตายให้ตื่นขึ้น!
เพียงไม่กี่ลมหายใจ หัวใจอสูรยักษ์ก็ถูกบดขยี้จนกลายเป็นโลหิตโอสถข้นหนืดสีแดงอมม่วงที่เดือดพล่านเร่าๆ ราวกับมีชีวิต!
"เพลิงนรกโลกันตร์! จงแผดเผาและหลอมรวม!"
กู่ไห่อ้าปากพ่นเปลวเพลิงสีดำสนิทเข้าไปในกะโหลกเตาหลอม! มันคือเพลิงมารที่สามารถเผาไหม้ได้แม้กระทั่งวิญญาณ! เพลิงสีดำห่อหุ้มโลหิตข้นอย่างรวดเร็ว เสียง จี่ๆ ดังขึ้นพร้อมกับควันสีเทาอมแดงที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!
และในวินาทีนั้นเอง... 'กลิ่น' ของมันก็ระเบิดออก!
มันไม่ใช่กลิ่นหอมละมุนดั่งสมุนไพรสวรรค์ แต่เป็นกลิ่นหอมที่ดุดัน ป่าเถื่อน และกระตุ้นความกักขฬะในกมลสันดานของมนุษย์! เป็นกลิ่นของโลหิตสัตว์อสูรที่ถูกแผดเผา ผสมผสานกับกลิ่นไอพิษปรภพที่ฉุนเฉียวและเย้ายวน!
"อึก... กลิ่นนี่มัน..."
จอมยุทธ์บนอัฒจันทร์ต่างเบิกตากว้าง นัยน์ตาของพวกเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ น้ำลายเหนียวหนืดไหลเยิ้มออกจากมุมปากโดยไม่รู้ตัว หลายคนเริ่มสูญเสียสติสัมปชัญญะ เส้นชีพจรลมปราณปั่นป่วน พยายามตะเกียกตะกายจะพุ่งลงไปที่ลานประลองเพื่อแย่งชิงโอสถที่กำลังจะก่อตัว!
"แย่แล้ว! กลิ่นของมันแฝง 'วิชามายาจอมมาร' กระตุ้นความหิวกระหายปราณของผู้คน!" เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ตวาดลั่น รีบโคจรปราณกระบี่สร้างเกราะคุ้มกันจิตใจให้บรรดาศิษย์
แม้แต่คณะกรรมการทั้งห้าที่เพิ่งหลงใหลในโอสถมังกรสวรรค์ของหลินเฟยไปหมาดๆ ก็ยังใบหน้าแดงซ่าน เหงื่อแตกพลั่ก ท้องของพวกเขาส่งเสียงร้องโครกครากราวกับมีมังกรพิโรธอยู่ภายใน! ความหิวกระหายระดับที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิตกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะ!
"ฮ่าๆๆๆ! เป็นอย่างไรเล่า! กลิ่นอายแห่งความตายและกิเลสอันหอมหวน! นี่แหละคือโอสถที่จะสยบยุทธภพ!" กู่ไห่ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หันไปมองหลินเฟยที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าเตาหลอมโอสถของตน "ไอ้หนู! เจอความหอมระดับสะท้านวิญญาณของข้าเข้าไป ถึงกับก้าวขาไม่ออกเลยกระนั้นรึ! เตาหลอมเด็กเล่นของเจ้ามันจบสิ้นแล้ว!"
ต้วนมู่ชิง ศิษย์พี่หญิงแห่งสำนักหุบเขาโอสถ บีบมือแน่นด้วยความกังวล "หลินเฟย... ปราณมารของมันรุนแรงเกินไป กลิ่นนั่นแทรกซึมทะลวงจุดชีพจรได้ หากปล่อยไว้ ทุกคนในลานประลองจะต้องกลายเป็นทาสกิเลสโอสถมารแน่!"
ท่ามกลางพายุแห่งความบ้าคลั่งและความหิวกระหายที่ปกคลุมไปทั่ว...
หลินเฟย ชายหนุ่มในชุดขาว ยังคงยืนเอามือไพล่หลัง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก นัยน์ตาสีดำขลับทอดมองโลหิตเดือดพล่านของกู่ไห่ด้วยสายตา... สมเพช?
"กระตุ้นกิเลสดิบ? ใช้จิตมารครอบงำ? เหอะ..." หลินเฟยส่ายหน้าเบาๆ ถอนหายใจออกมา "การเอาชนะใจคนด้วยการ 'บังคับ' ให้เส้นชีพจรของพวกเขาหิวโหย... มันก็เป็นแค่วิถีของพวกนักปรุงยาปลายแถวที่ไร้ซึ่งศิลปะ"
คำพูดที่ราบเรียบแต่เสียดแทง ทะลวงฝ่าเสียงโหยหวนของลมปราณมาร ดังกึกก้องไปถึงหูของกู่ไห่!
"เจ้าว่าไงนะ?!" กู่ไห่ตวาดลั่น
หลินเฟยไม่ตอบคำ เขาเพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ ในมือขวาพลันปรากฏ [พู่กันหยกขาว] ที่ปลายพู่กันทำจากขนสีแดงเพลิงที่เปล่งประกายเจิดจ้า!
"นั่นมัน... ขนหางของวิหคเพลิงอมตะ?!" ผู้อาวุโสคิ้วขาวที่กำลังดิ้นรนรวบรวมสติถึงกับอุทานออกมา
หลินเฟยใช้มือซ้ายล้วงเอาโหลดินเผาขนาดเล็กเท่าฝ่ามือออกมาจากสาบเสื้อ ทันทีที่เขาเปิดฝาโหลดินเผา... คลื่นพลังงานที่สงบ ร่มเย็น และศักดิ์สิทธิ์ประดุจแสงจันทร์ในคืนวันเพ็ญ ก็แผ่ซ่านออกมาต้านทานกลิ่นอายมารของกู่ไห่ทันที!
"วัตถุดิบระดับศักดิ์สิทธิ์! วารีอมฤตหมื่นดาราเร้นลับ?!" หวงฝู่เทียนตกตะลึงจนเข่าอ่อน "วารีที่เล่าลือกันว่าต้องใช้น้ำค้างจากยอดเขาเทียนซานหมักกับสมุนไพรวิญญาณร้อยชนิด บ่มเพาะใต้แสงดาวบริสุทธิ์นานถึงร้อยปี! เขามีของพรรค์นั้นได้อย่างไร!"
หลินเฟยไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาพลิกฝ่ามืออีกครั้ง คราวนี้สิ่งที่ปรากฏคือ 'ผลมังกรสวรรค์ลายเมฆา' ผลไม้วิญญาณชั้นยอดที่มีลายเส้นปราณแทรกตัวสวยงามดุจหินอ่อน เป็นวัตถุดิบที่ดีที่สุด เหนือกว่าสิ่งที่เขาเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่นับสิบเท่า!
"มารเฒ่า... ข้าจะให้เจ้าได้รู้จัก คำว่า 'กลิ่นหอมโอสถ' ที่แท้จริง ว่ามันสามารถสยบได้แม้กระทั่งสวรรค์และปฐพี!"
"เคล็ดวิชาพู่กันเทพวาดสวรรค์!!"
หลินเฟยจุ่มพู่กันขนวิหคเพลิงลงในโหลวารีหมื่นดารา แล้วตวัดวาดลงบนผลมังกรสวรรค์ลายเมฆา!
วูบ! วูบ! วูบ!
ทุกครั้งที่ปลายพู่กันลากผ่าน คลื่นแสงสีทองสว่างไสวจะปรากฏขึ้น ท่วงท่าของหลินเฟยพริ้วไหว งดงาม และเต็มเปี่ยมไปด้วยวิถีแห่งเต๋า เขาไม่ได้กำลังทาส่วนผสม แต่เขากำลัง 'เขียนค่ายกลยันต์สวรรค์' ลงบนสมุนไพร! วารีหมื่นดาราทุกหยดซึมลึกเข้าไปในเส้นใยวิญญาณ ผสานปราณฟ้าดินเข้ากับวัตถุดิบอย่างสมบูรณ์แบบ!
"เพลิงวิญญาณน้ำแข็ง! ผสานปราณหยางอัคคี!"
พรึ่บ!
เตาหลอมโอสถของหลินเฟยปะทุเปลวไฟอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่สีฟ้าครามเพียงอย่างเดียว ทว่ามีเกลียวเพลิงสีทองอร่ามพันเกี่ยวกันดุจมังกรคู่! เป็นการผสานพลังหยินและหยางอย่างสมดุลขั้นสุดยอด!
เขาส่งผลมังกรสวรรค์ที่สลักด้วยค่ายกลสวรรค์เข้าสู่ใจกลางเตาหลอม!
วิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!
วินาทีที่สมุนไพรชั้นอ๋องสัมผัสกับเพลิงหยินหยางและวารีหมื่นดารา... ปรากฏการณ์ฟ้าดินวิปริตก็บังเกิดขึ้น!
ตูมมมมม!!
ลำแสงสีทองอร่ามพุ่งทะยานจากเตาหลอมของหลินเฟย ทะลวงผ่าหมู่เมฆสีโลหิตของปรมาจารย์มารกู่ไห่จนแตกกระจายเป็นวงกว้าง! ท้องฟ้าที่เคยมืดมิดพลันสว่างไสวดั่งยามทิวา พร้อมกับเสียงเพรียกของนกฟีนิกซ์และมังกรทองที่ดังกังวานก้องมิติ!
และสิ่งที่ตามมาพร้อมกับลำแสงนั้น... คือ 'กลิ่นหอม'
มันเป็นกลิ่นที่ไม่อาจหาคำใดในโลกมนุษย์มาบรรยายได้! ทันทีที่กลิ่นโอสถนี้แผ่กระจายออกไป กลิ่นมารที่กักขฬะของกู่ไห่ก็ถูกบดขยี้จนสลายกลายเป็นอากาศธาตุในเสี้ยววินาที!
กลิ่นหอมของโอสถมังกรสวรรค์ที่ถูกหลอมด้วยเพลิงหยินหยาง ดึงเอาความบริสุทธิ์ของปราณระดับศักดิ์สิทธิ์ออกมาถึงขีดสุด ผสานกับความสดชื่นและลึกล้ำของวารีหมื่นดารา มันแทรกซึมผ่านรูขุมขน ทะลวงเข้าสู่ตันเถียน และปัดเป่าความขุ่นมัวในจิตใจของผู้สูดดมจนหมดสิ้น!
"อ๊ะ... อ๊าาาา..."
บนอัฒจันทร์ จอมยุทธ์นับหมื่นที่เมื่อครู่กำลังบ้าคลั่งจากจิตมาร บัดนี้กลับชะงักค้าง นัยน์ตาสีแดงก่ำกลับมาใสกระจ่าง ทว่า... สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความเคลิบเคลิ้มระดับปรมัตถ์!
ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนน้ำตาไหลอาบแก้ม บางคนถึงกับนั่งขัดสมาธิกลางอากาศ เพราะเพียงแค่สูดดมกลิ่นหอมของโอสถนี้ ลมปราณที่ติดขัดมานานนับสิบปีกลับทะลวงผ่านคอขวดไปได้อย่างง่ายดาย!
"นี่มัน... นี่มันอาณาเขตแห่งกลิ่นหอม! กลิ่นหอมบรรลุธรรม!!" เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ทิ้งกระบี่ในมือ ยืนหลับตาพริ้ม น้ำลายหยดแหมะๆ ลงบนพื้นอย่างหมดสภาพความเป็นยอดฝีมือ
แต่คนที่อาการหนักที่สุด... คือคณะกรรมการทั้งห้า!
ผู้อาวุโสคิ้วขาว ผู้ซึ่งเป็นถึงปรมาจารย์นักปรุงโอสถระดับแนวหน้าของทวีป ผู้เคร่งครัดในกฎเกณฑ์และมารยาท บัดนี้ดวงตาเหลือกขึ้นบน ใบหน้าแดงซ่านด้วยความปีติสุดขีด!
"หอม... หอมเกินไปแล้ว! กลิ่นโอสถที่แฝงด้วยเจตจำนงแห่งดวงดาวและห้วงจักรวาล! ข้า... ข้ารู้สึกเหมือนเห็นนางฟ้าจำแลงนับพันนางกำลังร่ายรำอยู่รอบเตาหลอมนั่น! อ๊ากกก! ข้าทนไม่ไหวแล้ว!!"
ผู้อาวุโสคิ้วขาวสูญเสียการควบคุมตนเองโดยสิ้นเชิง! เขาอ้าปากกว้าง น้ำลายเหนียวใสไหลทะลักออกมาดุจน้ำตกหลูซาน ไหลย้อยลงมาตามหนังสือกฎสมาคมจนเปียกชุ่ม! ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว กรรมการอีกสี่ท่านก็มีสภาพไม่ต่างกัน พวกเขาส่งเสียงครางในลำคอราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหย ทว่าไม่ใช่กิเลสสายมาร แต่เป็นความปรารถนาอันบริสุทธิ์ต่อสุดยอดโอสถ!
ตึง! ตึง! ตึง!
ภาพที่ทำให้คนทั้งยุทธภพต้องจดจำไปตลอดกาลได้อุบัติขึ้น! คณะกรรมการผู้อาวุโสทั้งห้าทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด คุกเข่าลงกับพื้น แล้วออกแรง 'คลาน' สี่ขา มุ่งหน้าไปยังแท่นประลองของหลินเฟยราวกับสุนัขที่ได้กลิ่นกระดูกชิ้นโต! น้ำลายของพวกเขาลากเป็นทางยาวบนพื้นศิลา!
"ท่านหลินเฟย! ได้โปรด! ขอข้าเลียก้นเตาหลอมโอสถของท่านก็ยังดี!!" หนึ่งในกรรมการร้องตะโกนทั้งน้ำตา
"ถอยไป! โอสถเม็ดนั้นต้องเป็นของข้า! ต่อให้ต้องเอาอายุขัยร้อยปีไปแลก ข้าก็ยอม!!" ผู้อาวุโสคิ้วขาวคำราม คลานแซงหน้าทุกคนด้วยความเร็วระดับกระบี่บิน!
สภาพอันน่าเวทนาปนน่าขบขันของเหล่ายอดฝีมือ ทำให้กู่ไห่ ปรมาจารย์มาร ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาสีแดงก่ำของเขาสั่นระริกด้วยความตกตะลึงจนขีดสุด!
โลหิตมารในเตาของเขา บัดนี้จืดชืดและไร้ค่าประดุจก้อนโคลน กลิ่นมารที่เขาสร้างขึ้นถูกกลิ่นหอมโอสถของหลินเฟยกลืนกินและชำระล้างจนไม่เหลือซาก!
เพียงแค่หลินเฟยเปิดฝาเตาหลอม... ลมปราณอันหอมหวนก็พัดโชยมาปะทะใบหน้าของกู่ไห่!
"อึก..."
กู่ไห่พยายามกลั้นหายใจ แต่ความหอมนั้นทะลวงผ่านรูขุมขนของเขาเข้าไปโดยตรง! ทันทีที่กลิ่นวารีหมื่นดาราผสานกับความบริสุทธิ์ของโอสถแตะเข้าที่โสตประสาท... หัวใจมารที่แข็งแกร่งของเขาพลันเกิดรอยร้าว!
น้ำลายที่แห้งเหือดไปนานนับร้อยปีของจอมมาร ทยอยสอทะลักออกมาระหว่างซอกฟันแหลมคม!
"มะ... ไม่จริง... วิถีโอสถมารของข้า... กิเลสแห่งมารของข้า... พ่ายแพ้ให้กับกลิ่นโอสถธรรมดาๆ เม็ดหนึ่งกระนั้นหรือ..." กู่ไห่ทรุดเข่าลงกระแทกพื้น น้ำตาหยดแรกในรอบห้าร้อยปีไหลรินออกจากหางตา "แต่ว่า... ทำไมมันถึงหอมขนาดนี้... ข้า... ข้าอยากกลืนกินมัน..."
หลินเฟยหรี่ตาลง ค่อยๆ ใช้ปราณชักนำเม็ดโอสถมังกรสวรรค์ที่ถูกหลอมจนสุกสกาวเปล่งประกายสีทองอร่ามให้ลอยขึ้นมาจากเตา ควันร้อนๆ ที่ลอยกรุ่นพัดพากลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วหล้า
เขามองลงไปยังคณะกรรมการทั้งห้าที่คลานมาถึงแท่นประลอง กางแขนอ้าปากรอรับโอสถประดุจลูกนกกระจอกรอแม่ป้อนเหยื่อ และมองไปยังปรมาจารย์มารที่สั่นสะท้านไปด้วยความพ่ายแพ้ต่อความอยากอาหาร
หลินเฟยแสยะยิ้มบางๆ พลิกข้อมือเตรียมเก็บโอสถ
"กลิ่นหอมเบิกชีพจรทำงานได้ดีทีเดียว... เอาล่ะ ในเมื่อน้ำลายสอกันจนพื้นเปียกหมดแล้ว... ก็มารับการพิพากษาแห่งโอสถสวรรค์กันได้เลย!"
***