ตอนที่ 2: ถอนหมั้นต่อหน้าธารกำนัล (แต่เอ๊ะ... ในหยกนี่มันอะไร?)

"สายฟ้าอัสนีสวรรค์ระดับเก้า!? นี่เจ้าเป็นระบบผู้ช่วยหรือเจ้าหนี้ทวงวิญญาณกันแน่!"

เสียงโวยวายของหลินเฟยดังก้องไปทั่วเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมือง หากมีผู้ฝึกตนคนใดผ่านมาได้ยินคำว่า 'อัสนีสวรรค์ระดับเก้า' คงต้องเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นเป็นแน่ เพราะนั่นคือทัณฑ์สวรรค์ขั้นสูงสุดที่ใช้สังหารยอดฝีมือระดับเซียนที่บังอาจฝืนกฎแห่งฟ้าดิน!

แต่บัดนี้ มันกลับถูกนำมาใช้ขู่กรรโชกชายหนุ่มผู้ไร้พลังปราณ เพียงเพื่อบังคับให้เขา... ขัดหม้อดินเผาร้าวๆ ใบหนึ่ง!

หลินเฟยทรุดตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ไผ่เก่าๆ เอามือกุมขมับ ความฝันที่จะได้สวมงอบ ปลูกผักบุ้ง เลี้ยงไก่ และใช้ชีวิต
สโลว์ไลฟ์แบบพระเอกนิยายสุขนิยม แตกสลายหายไปในพริบตา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติแบบที่เภสัชกรหนุ่มผู้เผชิญหน้ากับเคสผู้ป่วยฉุกเฉินพึงกระทำ

‘ใจเย็นไว้หลินเฟย... ระบบก็เหมือนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ถ้าเราทำตามเงื่อนไข มันก็ทำอะไรเราไม่ได้ แถมตอนนี้นอกจากระบบบ้าบอนี่ ข้ายังมีทุนรอนก้อนใหญ่จากแม่นางซึนเดเระนั่นด้วย’

คิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็ล้วงเอา 'ป้ายหยกสลักลายมังกรคู่หงส์' ที่เพิ่งถูกเยว่ซินปาใส่หน้ากลางโถงบรรพชนออกมาวางบนโต๊ะไม้ ผิวของหยกส่องประกายสีเขียวมรกตล้อกับแสงแดดที่ลอดผ่านรูรั่วบนหลังคา

ในโถงบรรพชน เขาเพียงแค่ใช้สัญชาตญาณสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมิติและพลังงานที่อัดแน่นอยู่ภายใน แต่ยังไม่ได้เปิดดูอย่างละเอียดว่าข้างในมีอะไรบ้าง

"ตามหลักของนิยายกำลังภายในทั่วไป การจะเปิดแหวนมิติหรือป้ายหยกมิติ ถ้าไม่มีลมปราณ ก็ต้องใช้หยดเลือดหยั่งรู้สินะ"

หลินเฟยไม่รอช้า เขายกนิ้วชี้ที่เพิ่งโดนเศษหม้อบาดจนเลือดซิบขึ้นมา แล้วบีบหยดเลือดสีแดงสดลงบนลวดลายมังกรคู่หงส์กลางป้ายหยก

วูบ!

หยดเลือดซึมหายเข้าไปในเนื้อหยกอย่างรวดเร็วราวกับฟองน้ำดูดน้ำ พริบตานั้น แสงสีเขียวอ่อนก็สว่างวาบขึ้น คลื่นพลังงานที่อบอุ่นและบริสุทธิ์สายหนึ่งไหลทะลักจากป้ายหยกเข้าสู่จุดกึ่งกลางหว่างคิ้วของหลินเฟย เชื่อมต่อจิตสำนึกของเขาเข้ากับพื้นที่มิติภายในทันที

เมื่อจิตสำนึกทะลวงเข้าไป หลินเฟยก็ถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกจนแทบสำลัก!

พื้นที่ภายในป้ายหยกนั้นกว้างขวางราวกับห้องโถงขนาดใหญ่ และสิ่งที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากาอยู่ตรงหน้า คือ 'ศิลาปราณระดับกลาง' ที่ส่องประกายระยิบระยับบาดตา! ในยุทธภพ ศิลาปราณระดับต่ำหนึ่งร้อยก้อนสามารถแลกเปลี่ยนเป็นทองคำได้นับหมื่นตำลึง แต่สิ่งที่เยว่ซินให้มาคือศิลาปราณระดับกลางจำนวนนับหมื่นก้อน! นี่มันมากพอจะกว้านซื้อกิจการร้านค้าครึ่งเมืองหลวงได้เลยทีเดียว!

ถัดจากภูเขาศิลาปราณ คือชั้นไม้จันทน์หอมที่จัดเรียงกล่องหยกเอาไว้อย่างเป็นระเบียบนับร้อยกล่อง หลินเฟยใช้จิตสำนึกเปิดกล่องเหล่านั้นดูทีละใบ...

"โสมวิญญาณโลหิตพันปี... บัวหิมะเก้ากลีบ... หญ้าปราณอัคคี..." หลินเฟยเบิกตากว้าง แม้เขาจะไม่มีพลังปราณ แต่ความรู้จากความทรงจำของร่างเดิมทำให้เขารู้จักสมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้เป็นอย่างดี 
"บ้าไปแล้ว! สมุนไพรพวกนี้แค่ต้นเดียวก็ทำให้พวกผู้อาวุโสในตระกูลหลินฆ่าฟันกันตายได้แล้ว! แต่นางกลับยัดมันมาให้ข้าเป็นร้อยๆ ต้นเนี่ยนะ!?"

หลินเฟยถอนจิตสำนึกออกมาจากป้ายหยก เขามองป้ายหยกในมือด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ภาพสตรีโฉมงามที่ทำหน้าเย็นชา ปาหยกใส่หน้าเขาแล้วประกาศตัดขาดความสัมพันธ์ต่อหน้าผู้คนนับร้อย ปรากฏขึ้นในหัวอีกครั้ง

‘เยว่ซินเอ๋ยเยว่ซิน... เจ้าต้องแบกรับความกดดันมากแค่ไหนถึงต้องเล่นละครตบตาคนทั้งตระกูลเพื่อช่วยข้า? ภายนอกทำเป็นเกลียดชังรังเกียจ แต่ภายในกลับมอบสมบัติที่แทบจะล้มตระกูลตัวเองได้มาให้ข้า... หนี้บุญคุณครั้งนี้ หลินเฟยผู้นี้จะไม่มีวันลืมเลย’

ชายหนุ่มกำป้ายหยกไว้แน่น รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า ทว่า... ความซาบซึ้งใจยังไม่ทันจางหาย เสียงมัจจุราชอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังก้องขึ้นในหัวอีกครั้ง!

[ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ภารกิจปฐมนิเทศ 'ทำความสะอาดเตาหลอมด้วยมือเปล่า 1,000 ครั้ง' เหลือเวลาอีก 5 นาที! หากไม่แล้วเสร็จ ระบบจะเริ่มกระบวนการช็อตวิญญาณด้วยอัสนีสวรรค์ระดับ 9 ทันที! 5... 4... 3...]

"เฮ้ยๆๆ! เดี๋ยวก่อน! ข้าทำแล้วๆ! ข้ากำลังจะทำเดี๋ยวนี้แหละ!"

หลินเฟยสะดุ้งสุดตัว โยนความซาบซึ้งทิ้งลงชักโครกไปในพริบตา เขากระโจนพรวดเดียวไปที่หลังบ้าน คว้ากะละมังไม้เก่าๆ ตักน้ำจากบ่อน้ำบาดาลมาจนเต็ม จากนั้นก็คว้าเอา 'หม้อดินเผาร้าวๆ' ที่ระบบเรียกมันอย่างหรูหราว่า 'เตาหลอมบรรพกาล' จุ่มลงไปในน้ำทันที

"บ้าเอ๊ย! เกิดมาเป็นเภสัชกร ปรุงยาด้วยเครื่องจักรทันสมัย มาชาตินี้ต้องมานั่งขัดหม้อต้มยาด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ!"

หลินเฟยบ่นกระปอดกระแปดพลางคว้าเศษผ้าขี้ริ้วมาพับครึ่ง แล้วเริ่มออกแรงขัดถูไปที่ผิวหม้อดินเผาอย่างเอาเป็นเอาตาย

หนึ่งครั้ง... สองครั้ง... สามครั้ง...

สิ่งที่หลินเฟยไม่รู้เลยก็คือ ในวินาทีที่มือของเขาสัมผัสกับตัวหม้อและเริ่มออกแรงขัดถูนั้น อักขระโบราณสีทองแดงที่ซ่อนอยู่ใต้รอยร้าวของหม้อได้สว่างวาบขึ้นมาจางๆ

[ติ๊ง! ตรวจพบการเสียดสีที่สอดคล้องกับวิถีแห่งเต๋า... เริ่มกระบวนการชำระล้างรากฐานวิญญาณ!]

ทันใดนั้น พลังงานฟ้าดินที่ล่องลอยอยู่รอบๆ เรือนไม้ซอมซ่อก็เริ่มสั่นกระเพื่อม พวกมันค่อยๆ ถูกดูดดึงเข้ามาผ่านรูขุมขนบนร่างกายของหลินเฟยอย่างเงียบเชียบ ทุกครั้งที่เขาออกแรงขัดหม้อ พลังงานเหล่านั้นจะวิ่งไปตามเส้นชีพจรที่เคยปริแตกและพังทลายของเขา ซ่อมแซมมันอย่างประณีตและรวดเร็วยิ่งกว่าโอสถระดับใดๆ ในโลกยุทธภพ

ร้อยครั้ง... สองร้อยครั้ง... ห้าร้อยครั้ง...

"แฮ่ก... แฮ่ก... ทำไม... ทำไมขัดหม้อใบแค่นี้มันถึงเหนื่อยขนาดนี้วะ!" หลินเฟยหอบหายใจแฮ่ก เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มใบหน้า

เขาไม่รู้ตัวเลยว่า การขัดหม้อของเขามันไม่ใช่การใช้แรงงานธรรมดา แต่มันคือการถูกระบบบังคับให้ 'เดินลมปราณระดับสูง' ผ่านการขยับร่างกาย ทุกการขัดถูหนึ่งครั้ง เทียบเท่ากับการโคจรพลังปราณครบรอบจักรวาลหนึ่งรอบ!

แปดร้อยครั้ง... เก้าร้อยครั้ง...

ร่างกายของหลินเฟยเริ่มร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟแผดเผาอยู่ภายใน ผิวหนังของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด คราบสีดำเหนียวหนืดที่มีกลิ่นเหม็นเน่าเริ่มซึมออกมาจากรูขุมขนของเขาอย่างต่อเนื่อง

"อึ๋ยยยย! นี่หม้อใบนี้มันสกปรกขนาดไหนเนี่ย! คราบดำขี้ไคลติดเต็มตัวข้าไปหมดแล้ว เหม็นชะมัด!" หลินเฟยบ่นอุบพร้อมกับใช้หลังมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก โดยไม่รู้เลยว่าคราบสีดำเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งสกปรกจากหม้อ แต่เป็น 'ของเสียและพิษตกค้าง' ในร่างกายที่ถูกขับออกมาผ่านกระบวนการ 'ชำระล้างไขกระดูก' อันเป็นสุดยอดปรารถนาของผู้ฝึกตนทุกคน!

เก้าร้อยเก้าสิบแปด... เก้าร้อยเก้าสิบเก้า... หนึ่งพัน!

[ติ๊ง! ภารกิจปฐมนิเทศเสร็จสิ้น!] [ระดับการทำความสะอาด: สมบูรณ์แบบ (เตาหลอมบรรพกาลฟื้นฟูสภาพ 0.01%)] [ขอแสดงความยินดี! โฮสต์บรรลุเงื่อนไขซ่อนเร้น: 'ชำระล้างรากฐานด้วยการขัดหม้อ' จุดชีพจรทั้งสิบสองเส้นได้รับการซ่อมแซมและขยายใหญ่ขึ้น 3 เท่า!] [ทำการแจกจ่ายรางวัล: 'ทักษะวิถีคุมไฟเบื้องต้น' และ 'สูตรโอสถลูกกลอนพื้นฐานสูตรพิเศษ']

ตูมมม!

ทันทีที่เสียงระบบสิ้นสุดลง คลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นก็ระเบิดออกจากร่างของหลินเฟย กวาดเอาฝุ่นผงและเศษใบไม้รอบๆ ลานบ้านปลิวว่อนไปในอากาศ ความรู้สึกเหนื่อยล้าและปวดเมื่อยหายไปเป็นปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยความรู้สึกเบาสบายและเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

หลินเฟยทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับพื้นหญ้า หอบหายใจลึกๆ รับอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด เขายกมือขึ้นมาดู แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง

มือที่เคยบอบบางและซีดเซียวของคุณชายขยะ บัดนี้กลับดูมีน้ำมีนวล ผิวพรรณเปล่งปลั่ง แถมคราบสีดำเหม็นๆ เมื่อครู่ก็แห้งกรังและลอกหลุดออกไปเอง เผยให้เห็นผิวใหม่ที่เนียนละเอียดราวกับหยกสลัก

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายข้า? ทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีแรงช้างสารเต็มเปี่ยมไปหมด?" หลินเฟยกำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังงานสายหนึ่งที่ไหลเวียนอยู่ในช่องท้องส่วนล่าง (ตันเถียน) แม้มันจะยังเล็กน้อย แต่มันก็คือ 'ลมปราณ' ของจริง!

"ระบบ... นี่เจ้าแอบซ่อมตันเถียนให้ข้าตอนขัดหม้อเหรอเนี่ย!?"

[ตอบโฮสต์: ระบบเพียงชี้แนะวิถีแห่งการใช้แรงงานที่ถูกต้อง การชำระล้างร่างกายเป็นเพียงผลพลอยได้จากการทำความสะอาดเตาหลอมอย่างตั้งใจ]

หลินเฟยมุมปากกระตุก "ผลพลอยได้บ้าอะไรเล่า! เล่นเอาข้าหอบแทบตาย! แล้วนี่รางวัลที่ให้มามันคืออะไรกัน 'ทักษะคุมไฟเบื้องต้น' กับ 'สูตรโอสถพื้นฐาน' งั้นเรอะ?"

เพียงแค่เขาคิดถึงรางวัล ข้อมูลมหาศาลก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองของเขาทันที

วาบ!

หลินเฟยหลับตาลงรับข้อมูล ภาพจำลองการจุดไฟ การควบคุมอุณหภูมิ และความรู้เกี่ยวกับคุณสมบัติของสมุนไพรนับพันชนิด ประทับแน่นลงในจิตวิญญาณของเขา

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป มันไม่ได้ดูเฉื่อยชาอีกต่อไป แต่แฝงไปด้วยความมั่นใจของยอดฝีมือที่ช่ำชองในศาสตร์แห่งไฟ!

"ทักษะคุมไฟนี่... ไม่เลวเลย! ถึงมันจะเขียนว่าเบื้องต้น แต่ความรู้ระดับนี้ ถ้าเอาไปใช้ในครัวล่ะก็ ข้าสามารถผัดข้าวผัดไฟแดงให้เม็ดข้าวเด้งดึ๋งโดยที่ไข่ไม่ไหม้ได้สบายๆ เลยนี่นา!" หลินเฟยตาเป็นประกาย ความคิดของเขายังคงวนเวียนอยู่กับการทำอาหารอย่างเหนียวแน่น

จากนั้น เขาก็เปิดดู 'สูตรโอสถลูกกลอนพื้นฐานสูตรพิเศษ' ที่ระบบประทานให้

[สูตรโอสถลูกกลอนบรรเทาอาการ (สูตรพิเศษ)] วัตถุดิบ: เปลือกหลิวขาววิญญาณ 1 ตำลึง, หญ้าเกล็ดหิมะ 3 ต้น, น้ำพุจิตวิญญาณ 1 ถ้วย สรรพคุณ: บรรเทาอาการปวดศีรษะ ตัวร้อน ไข้หวัด และปรับสมดุลลมปราณขั้นต้น วิธีทำ: ต้มเปลือกหลิวขาวเพื่อสกัดแก่นแท้ ผสมหญ้าเกล็ดหิมะลงไปคั่วด้วยไฟอ่อนจนงวด ปั้นเป็นลูกกลอน

หลินเฟยอ่านสูตรยาแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว "เปลือกหลิวขาว (Salix alba)... มันมีสารซาลิซิน (Salicin) ที่เป็นสารตั้งต้นของแอสไพรินนี่นา ส่วนหญ้าเกล็ดหิมะมีฤทธิ์เย็น ช่วยลดไข้... เดี๋ยวนะ! นี่มันสูตรยาพาราเซตามอลผสมแอสไพรินฉบับสมุนไพรจีนชัดๆ!"

อดีตเภสัชกรหนุ่มตบเข่าฉาด หัวเราะออกมาดังลั่น "ฮ่าๆๆ! ระบบเอ๋ยระบบ ข้าก็นึกว่าจะให้สูตรยาระดับตำนานอย่างยาวิญญาณคืนชีพ หรือยาทะลวงขีดจำกัดอะไรเทือกนั้น ที่แท้ก็ให้ข้าปรุงยาแก้หวัดแก้ปวดหัว!"

ทว่า ในขณะที่หลินเฟยกำลังหัวเราะเยาะสูตรยาอยู่นั้น อาการปวดหัวจี๊ดก็แล่นปลาบขึ้นมาที่ขมับ อาจเป็นเพราะการรับข้อมูลมหาศาลกะทันหัน บวกกับความเหนื่อยล้าจากการขัดหม้อ

"โอย... ปวดหัวชะมัด สงสัยร่างกายนี้ยังปรับตัวไม่ทัน" หลินเฟยนวดขมับตัวเองเบาๆ สายตาเหลือบไปมองหม้อดินเผาที่บัดนี้สะอาดเอี่ยมอ่อง ส่องประกายวิบวับอยู่กลางลานบ้าน

"เอาเถอะ... ในเมื่อได้สูตรยาแก้ปวดหัวมาแล้ว แถมในแหวนมิติของแม่นางเยว่ซินก็มีสมุนไพรพวกนี้ครบพอดี... ถือโอกาสลองวิชา 'คุมไฟเบื้องต้น' แล้วต้มยาแก้ปวดหัวกินเองสักหม้อก็แล้วกัน ข้าจะดูซิว่า ยาพาราเซตามอลฉบับโลกกำลังภายใน มันจะแน่สักแค่ไหน!"

ชายหนุ่มผู้ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะสร้าง 'ภัยพิบัติ' แห่งความหอมหวนที่จะสั่นสะเทือนไปทั้งเมืองหลวง ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า และเดินไปหยิบวัตถุดิบออกจากป้ายหยกด้วยท่วงท่าที่ราวกับพ่อครัวเตรียมเปิดเตาทำกับข้าวมื้อดึก...

ตำนานบทใหม่แห่งวิถีโอสถ... กำลังจะถูกจุดขึ้นใต้หม้อดินเผาร้าวๆ ใบนี้แล้ว!

***