ตอนที่ 29: ทัณฑ์สวรรค์ก่อตัวเพียงเพราะเตาหลอมโอสถ!

"กลิ่นหอมเบิกชีพจรทำงานได้ดีทีเดียว... เอาล่ะ ในเมื่อน้ำลายสอกันจนพื้นเปียกหมดแล้ว... ก็มารับการพิพากษาแห่งโอสถสวรรค์กันได้เลย!"

สิ้นคำประกาศิตของหลินเฟยที่ดังกังวานไปทั่วลานประลองยุทธ์จันทรากระจ่าง ชายหนุ่มในชุดขาวพลิกข้อมือเพียงเล็กน้อย พู่กันหยกขาวในมือก็อันตรธานหายไป แทนที่ด้วยศาสตราหน้าตาประหลาด...

มันมีลักษณะคล้ายมีดผสมใบมีดตัดยา ตัวคมโปร่งใสราวกับผลึกน้ำแข็งพันปี เปล่งประกายแสงสีรุ้งเจิดจ้า ที่ด้ามจับสลักลวดลายมังกรกลืนจันทราแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งความเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ นี่คือ [มีดตัดโอสถผลึกดารา] ศาสตราวุธระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ที่เคยใช้หั่นแบ่งแก่นดาวเคราะห์ในอดีตกาล!

"เคล็ดวิชาแบ่งโอสถ: วายุสับสะบั้นจันทรา... ตัด!"

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

หลินเฟยตวัดมีดตัดยาด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า! สิ่งที่ผู้ชมระดับปรมาจารย์ทั้งหลายมองเห็น มีเพียงเส้นแสงสีรุ้งเก้าเส้นที่พาดผ่านเม็ดโอสถมังกรสวรรค์สีทองอร่ามที่ลอยอยู่เหนือเตาหลอม! ไม่มีเสียงคมมีดกระทบของแข็ง ไม่มีแม้แต่รอยปริแตก ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบและงดงามราวกับเทพธิดาร่ายรำ

เมื่อเส้นแสงสีรุ้งจางหายไป โอสถเม็ดโตก็ถูกแบ่งออกเป็นโอสถเม็ดเล็กเก้าเม็ดเท่าๆ กันอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ละเม็ดกลมเกลี้ยงไร้ที่ติ!

ฉัวะ...

พริบตาที่เม็ดโอสถถูกแยกออกจากกัน รอยแยกที่แก่นกลางก็เผยให้เห็นความสุกงอมระดับ 'มีเดียมแรร์' อมชมพูระเรื่อดุจกลีบดอกท้อในฤดูใบไม้ผลิ พลังยาวิเศษสีทองที่อัดแน่นไปด้วยปราณหยินหยางและวารีหมื่นดาราปะทุทะลักออกมาจากแก่นโอสถราวกับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์!

ตูมมมมม!!!

เสาแสงสีทองอร่ามที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนหน้านี้ พลันขยายขนาดขึ้นอีกสิบเท่า! กลิ่นหอมโอสถที่รุนแรงอยู่แล้ว ทวีความบ้าคลั่งขึ้นไปอีกจนถึงขีดสุด! มันไม่ได้ทะลวงแค่สัมผัสทางจมูก แต่มันพุ่งตรงเข้าสู่ 'จิตวิญญาณ' ของผู้คนโดยตรง!

"อ๊ากกกกกก! หอมเกินไปแล้ว! ข้าจะทนไม่ไหวแล้วววว!"

ผู้อาวุโสคิ้วขาวที่เป็นถึงปรมาจารย์นักปรุงโอสถระดับเก้า น้ำตาไหลพรากเป็นสายเลือดด้วยความปีติยินดี เขาที่กำลังคลานสี่ขาอยู่บนพื้นศิลา พยายามตะเกียกตะกายพุ่งตัวเข้าหาเตาหลอมของหลินเฟยราวกับสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง กรรมการอีกสี่คนก็ส่งเสียงร้องโหยหวน ขยับตัวตามมาติดๆ สภาพของพวกเขาบัดนี้ไร้ซึ่งสง่าราศีของยอดฝีมือ มีเพียงสัญชาตญาณความกระหายยาล้วนๆ

แม้แต่ กู่ไห่ ปรมาจารย์โอสถมารทะลวงชีพจรผู้ยิ่งใหญ่ ที่เคยก่อกรรมทำเข็ญสังหารคนนับหมื่นเพื่อแย่งชิงวัตถุดิบวิปริต บัดนี้กลับทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า สองมือกุมหัวใจที่เต้นรัวแรง น้ำลายไหลยืดหยดลงพื้นไม่ขาดสาย

"วิถีแห่งมารของข้า... ความโหดเหี้ยมของข้า... ทำไมมันถึงถูกทำลายป่นปี้เพียงแค่มองเห็นโอสถเก้าเม็ดนี้! ข้า... ข้าอยากเป็นคนดี! ขอแค่ให้ข้าได้กลืนกินโอสถเม็ดนั้นเพียงคำเดียว ข้ายอมล้างมือในอ่างทองคำ บวชเป็นหลวงจีนตลอดชีวิต!!" กู่ไห่ร่ำไห้ออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ปราณมารสีดำรอบตัวของเขาถูกชำระล้างจนกลายเป็นแสงสีขาวบริสุทธิ์!

นี่คือพลังที่แท้จริงของสุดยอดโอสถ! สรรพคุณที่สามารถโปรดสัตว์ เปลี่ยนมารร้ายให้กลายเป็นนักบุญได้ในพริบตา!

"ดีมาก..." หลินเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขากำลังจะสะบัดมือเพื่อลอยโอสถไปให้คณะกรรมการและกู่ไห่ได้ลิ้มรส

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่โอสถทั้งเก้าเม็ดกำลังจะหลุดพ้นจากปากเตาหลอมนั้นเอง...

ครืนนนนนนนน!!!!!

สวรรค์และปฐพีพลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง! แรงสั่นสะเทือนนี้ไม่ได้มาจากลานประลอง แต่มาจากส่วนลึกของมิติฟ้าดิน!

ท้องฟ้าที่เพิ่งจะสว่างไสวไปด้วยเสาแสงสีทอง พลันถูกเมฆดำทะมึนกลืนกินภายในเสี้ยวลมหายใจ! แต่มันไม่ใช่เมฆมารของกู่ไห่ ทว่ามันคือเมฆาแห่งสวรรค์ที่แฝงไปด้วย 'เจตจำนงแห่งเต๋าอันสูงสุด'!

เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!

อัสนีบาตสีม่วงเข้มขนาดเท่าลำตัวมังกรนับพันสาย ฟาดฟันลงมาท่ามกลางหมู่เมฆสีดำ เสียงคำรามของสายฟ้าดังกึกก้องจนแก้วหูของจอมยุทธ์นับหมื่นบนอัฒจันทร์แทบจะฉีกขาด! แรงกดดันมหาศาลที่ไร้รูปทรง ทิ้งตัวลงมากดทับลานประลองยุทธ์จนพื้นศิลาแกร่งเกิดรอยร้าวลึก!

"อั่ก!"

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกว่าขั้น 'ก่อเกิดแก่นทองคำ' ล้วนกระอักเลือดและสลบเหมือดไปในทันที! แม้แต่ระดับ 'วิญญาณแรกเริ่ม' หรือ 'ตัดวิถี' ก็ยังต้องรีบโคจรลมปราณมาต้านทานจนหน้าซีดเผือด!

"นะ... นี่มันเกิดเรื่องบ้าอันใดขึ้นอีก!" เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ที่เพิ่งได้สติจากการมึนเมากลิ่นหอม เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความหวาดผวา "เมฆาทัณฑ์สวรรค์! แถมยังเป็นเมฆาสีม่วงทอง! นี่มัน... ทัณฑ์สวรรค์ระดับสูงสุดที่สงวนไว้สำหรับผู้ที่กำลังจะทะลวงผ่าน 'ขั้นเทพสงคราม' ขึ้นสู่แดนเซียนมิใช่หรือ!"

"ใคร?! ใครบังอาจมาทะลวงระดับกลางงานประลองโอสถ!" หวงฝู่เทียนแผดเสียงตะโกน กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความแตกตื่น

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด ไม่ใช่การที่มีคนทะลวงระดับ...

แต่เป็นศูนย์กลางของแรงกดดันและสายฟ้าเหล่านั้น... มันชี้เป้าไปที่ 'เตาหลอมโอสถ' ของหลินเฟย!!

"มะ... ไม่จริงน่า!" ผู้อาวุโสคิ้วขาวที่กำลังคลานอยู่บนพื้น เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า "ทัณฑ์สวรรค์ไม่ได้เล็งไปที่คน... แต่มันกำลังเล็งไปที่ 'โอสถ' ชุดนั้น! สวรรค์เบื้องบนกำลังพิโรธโอสถมังกรสวรรค์!!"

ฮือฮาาาาา!!!

ทั้งลานประลองแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความตกตะลึง! ตั้งแต่ยุคบรรพกาลจนถึงปัจจุบัน ทัณฑ์โอสถจะก่อตัวขึ้นก็ต่อเมื่อมีการหลอมโอสถระดับเทพเจ้าที่ฝืนลิขิตฟ้าเพื่อชุบชีวิตคนตายเท่านั้น

แต่การที่ทัณฑ์สวรรค์ระดับสีม่วงทองก่อตัวเพียงเพราะ 'การปรุงยาของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง'... เรื่องบ้าบอคอแตกเช่นนี้ ต่อให้เล่านิทานหลอกเด็กก็ยังไม่มีใครเชื่อ!

"กลิ่นหอมและพลังหยินหยางในโอสถเก้าเม็ดนั้น... มันสมบูรณ์แบบเกินไป! สมบูรณ์แบบจนสวรรค์มองว่ามันเป็นสิ่ง 'ต้องห้าม' (Taboo) ที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกมนุษย์! สวรรค์จึงต้องส่งทัณฑ์อัสนีลงมาทำลายล้างมัน!" ผู้อาวุโสแห่งสมาคมนักปรุงโอสถอีกคนวิเคราะห์ด้วยเสียงสั่นสะท้าน

"วิปริต! นี่มันวิชาปรุงยาระดับวิปริตชัดๆ!"

ท่ามกลางความแตกตื่นและหวาดกลัวของฝูงชน หลินเฟยกลับยืนนิ่งเงียบ ทว่าคิ้วกระบี่ของเขาขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมั่นใจ บัดนี้กลับฉายแวว... 'หงุดหงิด' ขั้นสุด!

"บังอาจนัก..." น้ำเสียงเย็นชาของหลินเฟยเล็ดลอดไรฟันออกมา

เปรี้ยงงงงงงงงงงง!!!!!

ราวกับสวรรค์ได้ยินคำท้าทาย! ดวงตาแห่งสวรรค์ (ทิพยจักษุ) ขนาดมหึมาปรากฏขึ้นใจกลางกลุ่มเมฆสีดำ อัสนีบาตสีม่วงทองขนาดเท่าเสาเอกของพระราชวัง ควบแน่นพลังทำลายล้างที่สามารถลบภูเขาให้หายไปได้ในพริบตา พุ่งตรงดิ่งลงมาจากฟากฟ้า!

เป้าหมายของมันคือ... โอสถมังกรสวรรค์ทั้งเก้าเม็ด!

"ไม่นะ! โอสถของข้า!!!"

เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งไม่ได้มาจากหลินเฟย แต่มาจาก กู่ไห่ ปรมาจารย์มาร!

พริบตานั้นเอง อดีตมารร้ายที่เพิ่งกลับใจเพราะความหอมของโอสถ ได้ปลดปล่อยพลังปราณทั้งหมดในชีวิตของเขาระเบิดออกมา! กู่ไห่พุ่งทะยานร่างขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วระดับอุกกาบาต กางแขนทั้งสองข้างออกเพื่อเป็นโล่เนื้อมนุษย์ ขวางทางอัสนีสวรรค์เอาไว้!

"ข้ายังไม่ได้กินเลยโว้ยยยย! สวรรค์หน้าเหม็น! ต่อให้เป็นฟ้า ข้าก็ไม่ยอมให้เจ้ามาแย่งของอร่อยไปจากปากข้าเด็ดขาด! เคล็ดวิชามาร: กายาทองแดงกำแพงเหล็กบรรพกาล!!"

ตูมมมมมมมมม!!!!

สายฟ้าสีม่วงทองปะทะเข้ากับร่างของกู่ไห่อย่างจัง! แม้เขาจะเป็นถึงสุดยอดฝีมือในอดีตกาล แต่พลังของสวรรค์นั้นยิ่งใหญ่เกินต้านทาน!

"อั่กกกก!" กู่ไห่กระอักเลือดคำโต ร่างของเขาไหม้เกรียมและร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นราวกับว่าวสายป่านขาด แม้เขาจะบาดเจ็บสาหัส แต่เขาก็สามารถชะลอความเร็วของสายฟ้าได้เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น!

อัสนีทัณฑ์สวรรค์ยังคงพุ่งทะยานลงมา ห่างจากเตาหลอมเพียงสิบจั้ง (ประมาณ 30 เมตร)!

"สหายเซียว! หนีเร็ว! ทิ้งเตาหลอมนั่นซะ ไม่งั้นเจ้าจะแหลกเป็นจุลไปพร้อมกับมัน!" ต้วนมู่ชิงตะโกนสุดเสียง น้ำตาคลอเบ้า

แต่หลินเฟยกลับไม่ขยับหนี ซ้ำยังแค่นเสียงเย็นชาออกมา

"หนีงั้นหรือ? เหอะ... โอสถของข้ากำลังอยู่ในอุณหภูมิที่สมบูรณ์แบบที่สุด ความร้อนจากสายฟ้าพรรค์นี้ หากสัมผัสโอสถของข้าแม้แต่นิดเดียว มันจะสุกเกินไป (Over-refined) สรรพคุณจะเสียหมด!"

หลินเฟยเงยหน้าขึ้นมองสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายความบ้าคลั่งที่เหนือกว่าสวรรค์และปฐพี!

"เคล็ดวิชาคุมไฟ: ตะหลิวสะท้านฟ้า พลิกอัสนีพลิกปฐพี!!"

ฟุ่บ!

มือขวาของหลินเฟยไม่ได้ชักกระบี่ ไม่ได้ใช้อาวุธวิเศษป้องกันตัว แต่เขากลับดึง 'ตะหลิวกวนโอสถเหล็กนิล' ด้ามใหญ่ออกมาจากแหวนมิติ!

"นั่นเขาบ้าไปแล้ว! จะใช้ตะหลิวผัดข้าวไปสู้กับสายฟ้าสวรรค์เนี่ยนะ!" ฝูงชนกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง

ทว่า ในวินาทีที่สายฟ้าสีม่วงทองพุ่งลงมาถึงเหนือเตาหลอมเพียงหนึ่งช่วงแขน...

หลินเฟยตวัดตะหลิวกวนโอสถเหล็กนิลในมือขึ้นฟาดฟันเข้ากับสายฟ้า!

เคร้งงงงงงงงงงง!!!!

เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องราวกับสวรรค์ถล่ม! สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า คือตะหลิวเหล็กนิลที่ดูธรรมดาๆ ของหลินเฟย กลับสามารถ 'ช้อน' เอาสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สีม่วงทองขนาดมหึมา เอาไว้บนหน้าตะหลิวได้อย่างปาฏิหาริย์!

ปราณแท้ในร่างของหลินเฟยระเบิดออกมาราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ พลังหยินหยางในตันเถียนหมุนวนอย่างเกรี้ยวกราด ถ่ายทอดผ่านท่อนแขนลงสู่ตะหลิว บีบอัดสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่ดุร้ายให้กลายเป็นเพียงก้อนพลังงานอัสนีสีม่วงที่ดิ้นพล่านอยู่บนตะหลิว!

"ยอดนักปรุงโอสถที่แท้จริง ต้องรู้จักใช้ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้าเป็นวัตถุดิบหลอม!" หลินเฟยตวาดก้อง รอยยิ้มเย่อหยิ่งปรากฏบนมุมปาก "สวรรค์ส่งทัณฑ์อัสนีลงมาทำลายล้างหรือ? เปล่าเลย! ในสายตาของข้า... นี่คือ 'เปลวเพลิงเคลือบผิว' ระดับเทพเจ้าที่ฟ้าประทานมาให้ต่างหาก!!"

"อะไรนะ?!"

คำพูดของหลินเฟยทำเอาทุกคนช็อกจนแทบหยุดหายใจ! เขาไม่ได้แค่ป้องกันสายฟ้า แต่เขามองว่าทัณฑ์สวรรค์คือ 'ขั้นตอนสุดท้ายของการปรุงยา'?!

"เคล็ดวิชาสุดยอด: อบอัสนีสวรรค์ เคลือบผิวประกายอัสนีบาต (Heavenly Lightning Pill Flambé)!"

หลินเฟยตวัดตะหลิวอย่างแรง โยนสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สีม่วงทองที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นของเหลวพลังงาน ลงบนโอสถทั้งเก้าเม็ดที่ลอยอยู่!

ฉ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!

พริบตาที่สายฟ้าสัมผัสกับผิวนอกของโอสถ! เกิดเสียงปะทุที่ดังกึกก้องราวกับมังกรคำราม เปลวไฟสีฟ้าครามและสีทองอร่ามในเตาหลอม ผสมผสานกับประกายสายฟ้าสีม่วงทอง แผดเผาและลุกโชนสูงขึ้นไปถึงสิบจั้ง!

หลินเฟยใช้ตะเกียบเหล็กเย็นหมื่นปีในมือซ้าย และตะหลิวในมือขวา พลิกโอสถทั้งเก้าเม็ดด้วยความเร็วแสงอีกครั้ง ท่ามกลางกองเพลิงสายฟ้าสวรรค์!

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่เคยดุร้าย บัดนี้ถูกหลินเฟยปราบพยศและใช้มัน 'เบิร์น' (ซีลผิว) ของเม็ดยา! ความร้อนระดับอนันต์ของสายฟ้าสวรรค์ ทำให้ผิวนอกของโอสถเกิด 'ปฏิกิริยาแปรธาตุขั้นสูงสุด' (Alchemical Maillard reaction) เปลี่ยนผิวโอสถสีทองให้ปรากฏลวดลายเมฆาสายฟ้าสวรรค์ที่งดงามราวกับงานศิลปะชิ้นเอก มีประกายอัสนีแลบแปลบปลาบอยู่ตลอดเวลา!

และที่สำคัญที่สุด... สายฟ้าได้เข้าไปขัดเกลาพลังยาให้บริสุทธิ์ถึงขีดสุด ทำให้กลิ่นหอมที่บ้าคลั่งอยู่แล้ว ยกระดับขึ้นไปสู่ดินแดนที่ไม่เคยมียอดฝีมือคนใดก้าวไปถึง!

ฟิ้วววววววว...

เมื่อหลินเฟยหยุดมือ เปลวเพลิงสายฟ้าก็มอดดับลง เมฆทัณฑ์สวรรค์บนฟ้าที่ถูกสูบพลังไปจนหมดสิ้น ก็ค่อยๆ สลายตัวไป เผยให้เห็นแสงแดดอันอบอุ่นอีกครั้ง

บนลานประลองที่เงียบสงัดราวกับสุสาน มีเพียงเสียง เปรี๊ยะๆ ของสายฟ้าเส้นเล็กๆ ที่วิ่งวนอยู่บนโอสถทั้งเก้าเม็ด

หลินเฟยสะบัดแขนเสื้ออย่างสง่างาม โอสถมังกรสวรรค์เคลือบลายอัสนีสวรรค์ทั้งเก้าเม็ด ลอยไปตกลงบนจานหยกขาวตรงหน้าคณะกรรมการทั้งห้า และอีกหนึ่งเม็ด ลอยไปตกตรงหน้ากู่ไห่ที่นอนบาดเจ็บอยู่

"โอสถมังกรสวรรค์ ผสานวารีหมื่นดารา เคลือบผิวด้วยทัณฑ์อัสนีสวรรค์... เสร็จสมบูรณ์"

หลินเฟยเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองลงมาราวกับเทพเจ้าแห่งโอสถ "กลืนลงไปตอนร้อนๆ ระวังสายฟ้าช็อตลิ้นด้วยล่ะ..."

***