ตอนที่ 30: ความบริสุทธิ์สิบส่วนเต็ม... เป็นไปไม่ได้!

"กลืนลงไปตอนร้อนๆ ระวังสายฟ้าช็อตลิ้นด้วยล่ะ..."

คำกล่าวที่ราบเรียบประดุจสายลมพัดผ่านของหลินเฟย กลับดังสะท้อนกึกก้องไปทั่วลานประลองยุทธ์จันทรากระจ่างราวกับประกาศิตแห่งเทพเจ้า!

สายตานับหมื่นคู่จับจ้องไปยังเม็ดโอสถมังกรสวรรค์ที่เปล่งประกายสีทองอร่ามบนจานหยกขาว ผิวนอกที่ถูกเบิร์นด้วยอัสนีทัณฑ์สวรรค์มีลวดลายสายฟ้าสีม่วงทองเส้นเล็กๆ ยังคงวิ่งวนส่งเสียง 'เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ' ราวกับมีมังกรอัสนีตัวน้อยกำลังเริงระบำอยู่บนเม็ดยา กลิ่นหอมโอสถที่หลอมรวมระหว่างเจตจำนงแห่งดวงดาวและพลังทำลายล้างของสวรรค์ แผ่ซ่านออกมากดทับจนทุกคนแทบจะลืมหายใจ

กู่ไห่ ปรมาจารย์โอสถมารที่นอนบาดเจ็บสาหัสอยู่บนพื้น เบิกตากว้างมองเม็ดโอสถที่ลอยมาตกอยู่เบื้องหน้า ริมฝีปากที่สั่นเทาของเขาค่อยๆ อ้าออก ก่อนจะใช้มือที่เต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียมคว้าหมับเข้าที่เม็ดยา แล้วยัดเข้าปากกลืนลงคออย่างไม่รั้งรอ!

"อึก..."

พริบตาที่เม็ดโอสถขบกัดและละลายลงไปบนปลายลิ้น!

เปรี้ยงงงง!

เสียงสายฟ้าฟาดกึกก้องกังวานดังขึ้นจากภายในช่องปากของปรมาจารย์มาร! ผิวนอกที่ถูกเคลือบอัสนีสวรรค์แตกออก ปลดปล่อย 'แก่นพลังยาวิเศษ' ของโอสถมังกรสวรรค์ที่ถูกผนึกไว้อย่างสมบูรณ์แบบให้ทะลักทลายราวกับเขื่อนแตก!

รสสัมผัสแรกคือความร้อนแรงและดุดันของสายฟ้าที่แล่นพล่านไปตามปลายลิ้น ช็อตทำลายจุดชีพจรที่เคยติดขัดของกู่ไห่ให้ตื่นตัวขึ้นมาในเสี้ยววินาที ตามติดมาด้วยความหวานล้ำลึกของพลังยาวิเศษที่แทรกซึมไปด้วยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ของวารีหมื่นดาราเร้นลับ สรรพคุณอันเหนือชั้นละลายหายไปในลำคอ ซึมลึกเข้าสู่จุดตันเถียน

"อ๊ากกกกกก!!"

กู่ไห่เงยหน้าขึ้นฟ้า ส่งเสียงคำรามยาวเหยียด แต่ทว่ามันไม่ใช่เสียงร้องแห่งความเจ็บปวด หากแต่เป็นเสียงคำรามแห่งความปีติหลุดพ้น!

ตูม! ตูม! ตูม!

ปราณมารสีดำทะมึนที่สะสมอยู่ในร่างของเขามานานนับห้าร้อยปี ถูกพลังหยินหยางและอัสนีสวรรค์ในเม็ดโอสถชำระล้างอย่างบ้าคลั่ง! เส้นลมปราณที่เคยบิดเบี้ยววิปริตกลับมาตั้งตรง จุดชีพจรที่ตีบตันถูกทะลวงเปิดออกจนหมดสิ้น บาดแผลฉกรรจ์จากการรับทัณฑ์สวรรค์เมื่อครู่สมานตัวด้วยความเร็วที่ตามองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

ฟุ่บ!

ปราณมารสีดำระเหยหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยแสงสีทองอร่ามอันบริสุทธิ์ผุดผ่องที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของกู่ไห่ กลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายมลายสูญ บัดนี้เขากลับกลายเป็นปรมาจารย์ผู้มีบรรยากาศศักดิ์สิทธิ์ราวกับเซียนผู้วิเศษ!

"ทะ... ทะลวงคอขวด! ปรมาจารย์มารกู่ไห่ ทะลวงจากขั้น 'ตัดวิถี' ขึ้นสู่ขั้น 'เทพสงคราม' แล้ว!! เพียงแค่กินโอสถเข้าไปเม็ดเดียวเนี่ยนะ!!" เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์บนอัฒจันทร์วีไอพีผุดลุกขึ้นยืน ชี้มือไปยังกู่ไห่ด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ

กู่ไห่น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาทรุดตัวลงคุกเข่า โขกศีรษะลงกับพื้นศิลาเบื้องหน้าหลินเฟยดัง ปัง ปัง ปัง!

"ท่านปรมาจารย์หลิน! ข้าน้อยกู่ไห่ หลงผิดในวิถีมารมาครึ่งค่อนชีวิต โอสถมารอันต่ำต้อยของข้าช่างไร้ค่าเมื่อเทียบกับเศษเสี้ยวแห่งวิถีเต๋าในโอสถของท่าน! ยาเม็ดนี้มิเพียงช่วยชีวิตข้า แต่ยังชำระล้างจิตวิญญาณของข้า! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กู่ไห่ผู้นี้ขอสาบานเป็นข้ารับใช้ท่าน ยินดีบุกน้ำลุยไฟ ไม่ขอตระบัดสัตย์!!"

เสียงประกาศกร้าวของอดีตมารร้าย ทำเอายุทธภพแทบจะสะเทือน! ปรมาจารย์ขั้นเทพสงคราม ยอมก้มหัวเป็นข้ารับใช้ปรมาจารย์ปรุงยาหนุ่มเพียงเพราะโอสถเม็ดเดียว!

ทางด้านคณะกรรมการทั้งห้า เมื่อเห็นผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัวของกู่ไห่ พวกเขาก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไป ผู้อาวุโสคิ้วขาวกระโจนเข้าคว้าเม็ดโอสถบนจานหยกของตนเองแล้วยัดเข้าปากทันที คณะกรรมการอีกสี่คนก็ทำเช่นเดียวกัน

กร้วม... ฉ่าาาา...

พริบตาที่โอสถสัมผัสลิ้น ภาพมายาแห่งสวรรค์ก็บังเกิดขึ้นในมโนสำนึกของผู้อาวุโสทั้งห้า!

พวกเขาเบิกตากว้าง รูม่านตาขยายสุดขีด ในหัวของพวกเขาปรากฏภาพมังกรทองตัวมหึมากำลังแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางทะเลดาวนับหมื่น โดยมีสายฟ้าสีม่วงทองคอยปกปักษ์รักษา ทุกครั้งที่กลืน พลังแห่งดวงดาวและอัสนีบาตก็ระเบิดออก กลายเป็นคลื่นพลังปราณอันอบอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วสรรพางค์กาย

"อ๊าาาาาาา!"

แควก! แควก! แควก!

พลังปราณบริสุทธิ์อัดแน่นจนล้นทะลัก อาภรณ์ของคณะกรรมการทั้งห้าถึงกับฉีกขาดกระจุยกระจาย! กล้ามเนื้อที่เคยเหี่ยวย่นตามกาลเวลากลับมาเต่งตึงและเต็มไปด้วยพละกำลังดุจชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ เส้นผมสีขาวโพลนของผู้อาวุโสคิ้วขาวพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำขลับภายในพริบตา!

"คืนสู่วัยเยาว์! พลังแห่งชีวิตอัดแน่นถึงขีดสุด! สรรพคุณนี้... รสสัมผัสนี้คือจุดสูงสุดแห่งวิถีโอสถอย่างแท้จริง!" ผู้อาวุโสคิ้วขาวที่บัดนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มรูปงาม หลั่งน้ำตาแห่งความปีติ "สุดยอด... สุขสมล้ำเลิศจนอยากจะบรรลุธรรมเสียเดี๋ยวนี้! ข้าไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้สัมผัสโอสถที่เหนือกว่า 'ระดับศักดิ์สิทธิ์'!"

"ยอดเยี่ยม! สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ! ทั้งการหลอมประสานอุณหภูมิ การกักเก็บแก่นยา และที่บ้าคลั่งที่สุดคือการนำทัณฑ์สวรรค์มาใช้เป็นขั้นตอนเคลือบโอสถ! นี่มันไม่ใช่แค่การปรุงยาแล้ว แต่มันคือการสร้างสรรค์จักรวาลขึ้นมาใหม่บนปลายเตาหลอม!"

กรรมการทั้งห้าคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะให้หลินเฟยอย่างพร้อมเพรียงเพื่อแสดงความเคารพอย่างสูงสุดต่อ 'วิถีแห่งโอสถ' ของเขา

ทั่วทั้งลานประลองตกอยู่ในความเงียบงัน... เงียบจนน่าขนลุก ทุกคนต่างจ้องมองหลินเฟยราวกับกำลังมองดูเทพเจ้าที่จุติลงมาบนโลกมนุษย์

"ในเมื่อผลการตัดสินออกมาชัดเจนปานนี้แล้ว คงไม่ต้องโหวตกระมัง?" หลินเฟยเอ่ยยิ้มๆ พลางหยิบโอสถเม็ดที่เจ็ดโยนเข้าปากตนเองเคี้ยวอย่างสบายใจ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ส่งโอสถสองเม็ดสุดท้ายที่เหลือลอยไปหา ต้วนมู่ชิง และ เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์

"สหายต้วนมู่ ท่านเจ้าสำนัก ถือเป็นการขอบคุณที่พวกท่านคอยเป็นห่วง รับไปลองกลืนดูสิ"

ต้วนมู่ชิงและเจ้าสำนักกระบี่สวรรค์รีบรับเม็ดโอสถไว้อย่างทะนุถนอมราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต เพียงแค่สูดกลิ่น พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงปราณแท้ในร่างที่กำลังเดือดพล่าน

ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่น เสียงตะโกนแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความริษยาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ!

"ข้าไม่เชื่อ!! ข้าไม่ยอมรับเด็ดขาด!!"

หวงฝู่เทียน อัจฉริยะแห่งหอคอยบรรพชนเพลิง พุ่งตัวลงมาจากแท่นประลองของตนเอง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและอิจฉาจนถึงขีดสุด ดวงตาแดงก่ำจ้องมองหลินเฟยราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"ภาพมายาทั้งหมดนี่! ต้องเป็นวิชามารของมันแน่ๆ! ทัณฑ์สวรรค์นั่นก็แค่ภาพลวงตา! ไม่มีทางที่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนจากสำนักกระจอกๆ จะหลอมโอสถที่ล้ำเลิศกว่า 'โอสถเก้าทศทิศผลาญพสุธา' ของข้าได้! พวกท่านโดนมันวางยาหลอนประสาทหมดแล้ว!" หวงฝู่เทียนชี้หน้าด่ากราดอย่างไร้สติ

ผู้อาวุโสคิ้วขาวขมวดคิ้วแน่น ตวาดเสียงกร้าว "หวงฝู่เทียน! เจ้าบังอาจดูหมิ่นสายตาของพวกข้าเชียวรึ! สรรพคุณอันศักดิ์สิทธิ์นี้ ต่อให้เป็นเจ้าหอคอยบรรพชนเพลิงของเจ้ามาเองก็ยังต้องคุกเข่า! แพ้แล้วพาลเช่นนี้ ช่างไร้ศักดิ์ศรีนัก!"

"ถ้าเช่นนั้น พิสูจน์สิ!" หวงฝู่เทียนกัดฟันกรอด "เอา 'ศิลาวัดปราณโอสถ' ออกมา! หากโอสถของมันเหนือกว่าของข้าจริง ศิลานั่นต้องบอกได้! แต่ข้าขอพนันด้วยหัวของข้าเลยว่า ความบริสุทธิ์ของโอสถเม็ดนี้ ไม่มีทางเกินหกส่วน!"

คำว่า 'ศิลาวัดปราณโอสถ' ทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในหมู่งานประลองอีกครั้ง

ศิลาวัดปราณโอสถ คือศิลาศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดมาจากยุคบรรพกาล มันถูกสร้างขึ้นโดย 'เทพโอสถ' มีไว้เพื่อวัดระดับ 'ความบริสุทธิ์' ของลมปราณและตัวยาวิเศษที่แฝงอยู่ในโอสถ โอสถระดับเทพเจ้าทั่วไป มักจะมีความบริสุทธิ์อยู่ที่ 5 ถึง 6 ส่วน หากถึง 7 ส่วน จะถือว่าเป็นสุดยอดโอสถในตำนาน และในประวัติศาสตร์นับหมื่นปี มีเพียง 'จักรพรรดิแห่งโอสถ' ในอดีตกาลเท่านั้น ที่เคยทำได้ถึง 9.5 ส่วน!

ผู้อาวุโสคิ้วขาวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหลินเฟย "ท่านหลินเฟย... ท่านยินดีให้พวกเราตรวจสอบหรือไม่ เพื่อเป็นการสยบคำครหา และจารึกชื่อของท่านลงในหอเกียรติยศแห่งยุทธจักรโอสถอย่างเป็นทางการ"

หลินเฟยยักไหล่เบาๆ "เอาสิ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าโอสถที่ข้าหลอมเล่นๆ เมื่อครู่ มันจะอยู่ในระดับไหน"

หลอมเล่นๆ?!

คำพูดของหลินเฟยทำเอาทุกคนมุมปากกระตุก ถ้าหลอมเล่นๆ ยังเรียกทัณฑ์สวรรค์ลงมาได้ ถ้าเอาจริงมิใช่ทะลวงมิติล้างโลกเลยหรือไง!

ผู้อาวุโสคิ้วขาวสูดลมหายใจลึก สะบัดมือเรียก 'ศิลาวัดปราณโอสถ' ออกมาจากแหวนมิติ ศิลาสีหยกขาวบริสุทธิ์สูงราวสามจั้ง ปรากฏขึ้นกลางลานประลอง บนผิวศิลามีเส้นขีดแบ่งระดับตั้งแต่หนึ่งถึงสิบส่วน

เขาใช้ปราณดึงเอาละอองพลังยาวิเศษที่ลอยอบอวลจากจานหยกขาว ซึ่งเป็นตัวยาบริสุทธิ์ที่หลงเหลือจากเม็ดโอสถของหลินเฟย ลอยไปหยดลงบนยอดของศิลาศักดิ์สิทธิ์

ติ๋ง...

ทันทีที่หยดละอองยาวิเศษสัมผัสกับศิลาวัดปราณโอสถ...

วูบ!

ศิลาศักดิ์สิทธิ์พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! แสงสีทองเริ่มสว่างวาบขึ้นจากฐานพุ่งทะยานขึ้นไปตามเส้นขีดบอกระดับอย่างรวดเร็ว!

หนึ่งส่วน... สองส่วน... สามส่วน...

ความเร็วของแสงสีทองไม่มีทีท่าว่าจะลดลง มันพุ่งผ่านเส้นแบ่งราวกับม้าศึกลำพอง!

ห้าส่วน... หกส่วน... เจ็ดส่วน!

"ทะลวงเจ็ดส่วนแล้ว! โอสถระดับตำนาน! พระเจ้าช่วย!" ฝูงชนเริ่มกรีดร้อง

หวงฝู่เทียนหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลอาบแผ่นหลัง "มะ... ไม่จริง! มันจะเกินเจ็ดส่วนได้อย่างไร!"

แต่แสงสีทองยังคงพุ่งทะยานต่อไป!

แปดส่วน... เก้าส่วน!!

"เก้าส่วน! ทะลวงเก้าส่วนแล้ว! เทียบเท่ากับจักรพรรดิแห่งโอสถเมื่อหมื่นปีก่อน! นี่ข้ากำลังฝันไปใช่หรือไม่!" เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ขยี้ตาตัวเองอย่างแรง

ทว่า แสงสีทองไม่ได้หยุดลงที่เก้าส่วน มันยังคงพุ่งทะยานขึ้นไป พุ่งทะลุเส้นแบ่ง 9.5 ส่วน ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดในประวัติศาสตร์ และพุ่งทะยานขึ้นไปจนถึง...

ขีดสุดยอดของศิลา!!

สิบส่วนเต็ม!!

เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ... แกร็ก!!

แสงสีทองเปล่งประกายเจิดจ้าจนแสบตา และในวินาทีถัดมา สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น! ศิลาวัดปราณโอสถที่สืบทอดมานับหมื่นปี ทนทานต่อการโจมตีของเทพสงคราม พลันปรากฏรอยร้าวรุกรามไปทั่วทั้งก้อน!

"แย่แล้ว! พลังปราณและความบริสุทธิ์มันมากเกินกว่าที่ศิลาศักดิ์สิทธิ์จะรองรับได้! มันกำลังจะระเบิด!!" ผู้อาวุโสคิ้วขาวตะโกนสุดเสียง รีบกางม่านพลังคุ้มกัน

ตูมมมมมมมมมมม!!!!!

ศิลาวัดปราณโอสถระเบิดออกเป็นผุยผง! คลื่นแสงสีทองสว่างไสวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งทะลวงชั้นบรรยากาศของโลกมนุษย์ ทะลุทะลวงผ่ามิติออกไปยัง 'ดินแดนเบื้องบน' (แดนเซียน) ทันที!

ลานประลองเงียบสงัดราวกับป่าช้า ทุกคนอ้าปากค้าง สมองของพวกเขาหยุดประมวลผลไปแล้ว

สิบส่วนเต็ม... ความบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์! ปราศจากสิ่งเจือปนแม้แต่ธุลีเดียว!

"เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้..." หวงฝู่เทียนทรุดเข่าลงกับพื้น สายตาเลื่อนลอย ไร้ซึ่งจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อีกต่อไป สถิติที่เหนือล้ำจนทำลายศิลาศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นสิ่งที่เกินกว่าคำว่าอัจฉริยะ แต่มันคือ 'เทพเจ้า' ลงมาหลอมยาเองชัดๆ!

"ความบริสุทธิ์สิบส่วนเต็ม... มิอาจเป็นไปได้ในโลกมนุษย์!" ผู้อาวุโสคิ้วขาวตัวสั่นงันงก มองหลินเฟยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความเลื่อมใส แต่เป็นความหวาดกลัวต่อสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือกว่า!

หลินเฟยเพียงแค่ปัดฝุ่นที่แขนเสื้อเบาๆ นัยน์ตาสีดำขลับยังคงเรียบเฉย "สิบส่วนงั้นหรือ? ก็ถือว่าพอใช้ได้ สำหรับเตาหลอมกิ๊กก๊อกนี่ล่ะนะ หากใช้เตาหลอมปราณดวงดาวระดับเซียน น่าจะได้ความบริสุทธิ์ที่ลึกซึ้งกว่านี้"

พอใช้ได้?!

คำพูดของหลินเฟยแทบจะทำให้เหล่ายอดฝีมือกระอักเลือดตายด้วยความอิจฉา!

แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากอะไรออกมา...

ท้องฟ้าเบื้องบนที่เพิ่งสงบลง พลันถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง! รอยแยกมิติขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือลานประลองยุทธ์จันทรากระจ่าง พร้อมกับกลิ่นอายที่ทรงพลัง กฎเกณฑ์ที่อยู่เหนือโลกมนุษย์แผ่ซ่านกดทับลงมาจนทุกคนต้องหมอบกราบลงกับพื้น!

เสียงแตรเขาสัตว์ดังกึกก้องมาจากรอยแยกมิติ ตามมาด้วยราชรถสีทองคำที่เทียมด้วยมังกรฟ้าเก้าตัว ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากรอยแยกมิติ!

บนราชรถนั้น มีร่างของชายชราในชุดคลุมสีทองอร่ามยืนอยู่ นัยน์ตาของเขาทอประกายสายฟ้า กลิ่นอายของเขาคือ 'เซียนแท้จริง' ที่ก้าวล่วงพ้นความเป็นมนุษย์ไปแล้ว!

"กลิ่นหอมและแสงแห่งความบริสุทธิ์สิบส่วนเต็มเมื่อครู่... พุ่งทะลวงขึ้นไปถึง 'วังหลิงเซียว' แห่งแดนเซียนตอนบน! องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ทรงโปรดปรานยิ่งนัก!"

น้ำเสียงของชายชราดังก้องไปทั่วปฐพีราวกับประกาศิตสวรรค์

เขาหันมามองหลินเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนชื่นชม ก่อนจะสะบัดม้วนราชโองการสีทองคำออก

"หลินเฟย! ผู้ใช้วิถีแห่งโอสถพลิกสวรรค์! เบื้องบนมีราชโองการ ให้ข้ามาเชิญเจ้าเข้าร่วม 'ศึกประชันโอสถระดับสามภพ' ที่จะจัดขึ้นในแดนเซียน! หากเจ้าชนะ เจ้าจะได้รับการแต่งตั้งเป็น 'เทพโอสถเก้าสวรรค์' ทันที! เจ้า... จะรับราชโองการนี้หรือไม่!"

ผู้ชมทั้งลานประลองแทบจะหยุดหายใจ... จากงานประลองยุทธ์ระดับทวีป สู่การถูกอัญเชิญโดยตรงจากแดนเซียน! นี่มันตำนานบทใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิด!

หลินเฟยหรี่ตาลง มองดูราชโองการสีทอง รอยยิ้มเย่อหยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

เขาค่อยๆ ควงตะหลิวกวนโอสถเหล็กนิลในมือ ก่อนจะชี้ปลายตะหลิวขึ้นไปยังชายชราบนราชรถมังกร

"ศึกประชันระดับสามภพงั้นหรือ? น่าสนุกดี... กลับไปบอกตาแก่เง็กเซียนให้ล้างท้องรอได้เลย เพราะเตาหลอมของข้า... กำลังจะไปสั่นสะเทือนแดนสวรรค์แล้ว!"

***