ตอนที่ 31: การประเมินผลที่ทำเอาประมุขแคว้นต้องลุกยืน

"ศึกประชันระดับสามภพงั้นหรือ? น่าสนุกดี... กลับไปบอกตาแก่เง็กเซียนให้ล้างท้องรอได้เลย เพราะเตาหลอมของข้า... กำลังจะไปสั่นสะเทือนแดนสวรรค์แล้ว!"

สิ้นคำประกาศิตอันโอหังที่หลุดออกจากปากของหลินเฟย ทั่วทั้งลานประลองยุทธ์จันทรากระจ่างก็ตกสู่วังวนแห่งความเงียบงันปานตาย!

เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของยอดฝีมือนับหมื่นดวงเต้นระรัวราวกับกลองศึก!

นั่นคือราชทูตสวรรค์! นั่นคือตัวแทนขององค์เง็กเซียนฮ่องเต้ผู้ปกครองสามภพภูมิ! ทว่าเจ้าหนุ่มแซ่หลินผู้นี้กลับกล้าใช้ปลายตะหลิวชี้หน้า ซ้ำยังเรียกขานจอมเทพสูงสุดว่า 'ตาแก่เง็กเซียน' อย่างหน้าตาเฉย! นี่มันมิใช่อหังการเทียมฟ้าแล้ว แต่มันคือการเอาเท้าเหยียบฟ้าชัดๆ!

ผู้อาวุโสคิ้วขาวและคณะกรรมการทั้งสี่หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมทะลุแผ่นหลัง พวกเขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปตะครุบปากหลินเฟยเสียเดี๋ยวนี้ หากราชทูตสวรรค์พิโรธขึ้นมา อย่าว่าแต่ลานประลองแห่งนี้เลย ทวีปมังกรครามทั้งทวีปอาจถูกลบหายไปจากแผนที่!

ทว่า บนราชรถมังกร ชายชราในชุดคลุมทองคำกลับมิได้มีโทสะ นัยน์ตาที่แฝงด้วยประกายสายฟ้าของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะกระตุก... และแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่ดังกึกก้องกัมปนาท!

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ประเสริฐ! ประเสริฐนัก! นานนับหมื่นปีแล้วที่แดนเซียนตอนบนมีแต่พวกปรมาจารย์ตาเฒ่าคร่ำครึจืดชืด ข้าล่ะอยากเห็นนักว่า 'เตาหลอม' ของเจ้า จะสั่นสะเทือนสวรรค์ชั้นฟ้าได้จริงดั่งปากว่าหรือไม่!"

ราชทูตสวรรค์สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากราชรถ ร่อนลงสู่ฝ่ามือของหลินเฟยอย่างนุ่มนวล มันคือ 'ป้ายหยกโอสถสวรรค์' สลักลวดลายมังกรทะยานฟ้า แผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่อาจล่วงละเมิดได้

"รับป้ายนี้ไว้! อีกสามเดือนให้หลัง ประตูสวรรค์จะเปิดรับเจ้า... หลินเฟย ข้าจะรอชิมฝีมือการหลอมยาของเจ้าที่วังหลิงเซียว!"

ครืนนนน...!

มังกรฟ้าทั้งเก้าส่งเสียงคำรามก้อง ก่อนจะลากราชรถทองคำทะยานกลับเข้าไปในรอยแยกมิติ ท้องฟ้าที่ถูกฉีกขาดค่อยๆ ผสานตัวเข้าหากันอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงแสงเรืองรองประดุจแสงสนธยา และทิ้งให้คนทั้งลานประลองเบิกตาค้างกับภาพเหตุการณ์ที่เหนือความคาดหมาย

หลินเฟยพลิกป้ายหยกในมือไปมา ก่อนจะโยนเก็บเข้าแหวนมิติอย่างลวกๆ ราวกับมันเป็นเพียงป้ายไม้ธรรมดาๆ

"เฮ้อ... นึกว่าจะได้ลองเอาตะหลิวฟาดเซียนดูสักที เสียดายตาแก่นั่นอารมณ์ดีกว่าที่คิด" ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่นั่นก็ดังพอที่จะทำให้ผู้ฝึกตนที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น

นี่เจ้าตั้งใจจะเปิดศึกกับสวรรค์ตั้งแต่แรกแล้วงั้นเรอะ?!

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงอยู่นั้นเอง...

วูบ! วูบ! วูบ!

จู่ๆ มวลอากาศรอบลานประลองก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง! แรงกดดันที่หนักอึ้งยิ่งกว่าขุนเขาไท่ซานนับสิบลูกกดทับลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน! เมฆาบนท้องฟ้าพลันม้วนตัวเป็นรูปน้ำวนขนาดยักษ์ ปราณฟ้าดินที่เคยสงบนิ่งกลับเดือดพล่านคลุ้มคลั่ง!

แรงกดดันนี้มิใช่พลังของเซียน แต่เป็นพลังที่คุ้นเคยและน่าเกรงขามที่สุดในโลกมนุษย์... พลังที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารแห่งทวีปมังกรคราม!

"ปะ... ปรากฏการณ์นี้มัน... หรือว่า!" เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์เบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทาด้วยความเคารพยำเกรง

"ประมุขแคว้น! ท่านประมุขแคว้นมังกรครามเสด็จ!!"

สิ้นเสียงตะโกน ร่างสูงสง่าในชุดคลุมมังกรดำสนิทก็ปรากฏกายขึ้นกลางอากาศ เขาไม่ได้ขี่สัตว์อสูร ไม่ได้ใช้อาวุธวิเศษ แต่มันคือการ 'ฉีกมิติ' ก้าวเดินออกมาดื้อๆ!

'มู่เทียนหยวน' ประมุขแคว้นมังกรคราม ตัวตนที่แทบจะเป็นดั่งเทพเจ้าของทวีปนี้ ชายผู้สำเร็จวิชา 'มังกรบรรพกาลกลืนสวรรค์' และติดอยู่ในคอขวดของขั้น 'ครึ่งก้าวสู่เซียน' มานานนับพันปี!

การปรากฏตัวของมู่เทียนหยวนทำให้ทุกคนในลานประลอง รวมถึงผู้อาวุโสคิ้วขาวและคณะกรรมการ ต้องคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง มีเพียงคนเดียวที่ยังคงยืนเอามือไพล่หลัง สวมชุดขาวสะอาดตา ใบหน้าเรียบเฉย... หลินเฟย

มู่เทียนหยวนไม่ได้สนใจท่าทีแข็งกร้าวของหลินเฟย ดวงตาล้ำลึกดุจห้วงจักรวาลของเขากวาดมองเศษซากของ 'ศิลาวัดปราณโอสถ' ที่แหลกละเอียดเป็นผุยผง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่จานหยกขาวบนโต๊ะปรุงยาของหลินเฟย

บนจานใบนั้น ไม่มีโอสถมังกรสวรรค์เหลืออยู่แม้แต่เม็ดเดียว... สิ่งที่เหลืออยู่ มีเพียง 'รอยเปื้อน' ของคราบน้ำยาและละอองโอสถหมื่นดาราเร้นลับที่แห้งติดอยู่บนผิวหยก ขนาดเท่าปลายเข็มเท่านั้น!

"ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของการทะลวงกฎเกณฑ์สวรรค์... และแสงสีทองที่พุ่งทะลุสวรรค์ชั้นฟ้าเมื่อครู่..." เสียงของประมุขแคว้นดังกังวาน ทรงอำนาจแต่แฝงความร้อนรนบางอย่างที่ปิดไม่มิด "โอสถเม็ดนั้น... ความบริสุทธิ์สิบส่วนเต็มจริงหรือ?"

ผู้อาวุโสคิ้วขาวรีบโขกศีรษะตอบ "ทะ... ทูลท่านประมุข เป็นความจริงแท้แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ! ศิลาศักดิ์สิทธิ์มิอาจรองรับความบริสุทธิ์ระดับนั้นได้ จึงระเบิดออก แม้แต่ราชทูตสวรรค์ยังลงมามอบป้ายหยกโอสถสวรรค์ให้แก่... เอ่อ... ท่านปรมาจารย์หลินด้วยตนเอง!"

เมื่อได้ยินคำยืนยัน รูม่านตาของมู่เทียนหยวนก็หดตัวลงอย่างรุนแรง เขามองไปยังหลินเฟยด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ

ฟุ่บ!

จานหยกขาวที่อยู่บนโต๊ะของหลินเฟย ลอยขึ้นมาตกอยู่ในมือของประมุขแคว้น!

"ท่านประมุข! นั่นมันจานเปล่านะขอรับ! ยาเม็ดสุดท้ายท่านหลินเฟยเพิ่งโยนเข้าปากเคี้ยวไปเมื่อครู่นี้เอง!" กู่ไห่ที่เพิ่งกลายเป็นข้ารับใช้หมาดๆ ร้องเตือนด้วยความหวังดี

แต่มู่เทียนหยวนหาได้สนใจไม่ เขายกจานหยกขาวขึ้นมาในระดับสายตา เพ่งมองรอยเปื้อนคราบโอสถขนาดเท่าปลายเข็มนั้นราวกับมันเป็นยาวิเศษที่หาได้ยากยิ่งในสามภพ เขาใช้นิ้วชี้ที่เรียวยาวและทรงพลัง แตะลงบนรอยเปื้อนนั้นเบาๆ ปราณมังกรบรรพกาลในร่างถูกรีดเร้นออกมาเพื่อกักเก็บ 'เจตจำนง' ที่หลงเหลืออยู่อย่างระมัดระวังที่สุด

บรรยากาศตึงเครียดจนหยดน้ำทะลุหินได้ ผู้คนนับหมื่นกลั้นหายใจ มองดูประมุขแคว้นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกมนุษย์ กำลัง... เลียนิ้วตัวเอง?

ใช่แล้ว! มู่เทียนหยวนนำนิ้วชี้ที่แตะเศษคราบโอสถเข้าปาก แล้วหลับตาลง!

ติ๋ง...

เสี้ยววินาทีที่รสสัมผัสของเศษละอองยาแตะลงบนปลายลิ้นของประมุขแคว้น...

ในมโนสำนึกของมู่เทียนหยวน โลกทั้งใบพลันดับสูญ! สิ่งที่ปรากฏขึ้นแทนที่คือห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง มังกรบรรพกาลตัวยักษ์ที่เป็นดั่งจิตวิญญาณแห่งการฝึกตนของเขา กำลังแหวกว่ายอย่างเหนื่อยล้าติดอยู่ใน 'ตาข่ายแห่งกฎเกณฑ์' ที่มองไม่เห็น ตาข่ายนี้คือคอขวดที่กักขังเขามานานนับพันปี!

แต่วินาทีนี้เอง!

เปรี้ยงงงง!!

แสงสีม่วงทองแห่งอัสนีทัณฑ์สวรรค์ ผสมผสานกับความลึกล้ำของวิถีแห่งดวงดาว ระเบิดออกในห้วงจิต! มันมิใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการ 'ชำระล้าง' และ 'สร้างสรรค์' หยินและหยางหมุนวนเกิดเป็นความสมดุลที่สมบูรณ์แบบ แสงนั้นฟาดฟันลงบนตาข่ายแห่งกฎเกณฑ์อย่างไร้ปรานี!

แควก!!

คอขวดที่ปิดกั้นการเลื่อนระดับมาพันปี... ถูกฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ เพียงเพราะ 'เศษคราบโอสถ' ขนาดเท่าปลายเข็ม!!

พรึ่บ!!

ในโลกแห่งความเป็นจริง มู่เทียนหยวนที่หลับตาอยู่นั้น จู่ๆ ก็เบิกตากว้าง นัยน์ตาสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีทองคำเปล่งประกายเจิดจ้า รัศมีปราณแห่ง 'เซียนแท้จริง' ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ระเบิดทะลักออกจากร่างของเขา กวาดพัดลานประลองจนสั่นสะเทือนปานแผ่นดินไหว!

"นี่มัน... นี่มัน...!!"

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนนับหมื่น มู่เทียนหยวน ประมุขแคว้นผู้สูงส่งและเยือกเย็นมาตลอดพันปี จู่ๆ ก็ก้าวถอยหลังไปสามก้าว ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่...

และแล้ว...

พรวด!

ประมุขแคว้นลุกขึ้นยืนตัวตรงแหน่ว! ใบหน้าที่เคยเฉยเมยบัดนี้เต็มไปด้วยความปีติ ความตื่นเต้น และความหวาดหวั่นที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมา น้ำตาสองสายไหลอาบแก้มของผู้ที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลกมนุษย์!

"วิถีเต๋าปฐมกาล! กฎเกณฑ์แห่งการสรรค์สร้าง! ในเศษโอสถเพียงหยดเดียว กลับซ่อนเร้นจักรวาลขนาดย่อมเอาไว้! นี่มันมิใช่อาหารหรือยารักษาโรคทั่วไป! แต่มันคือ 'มรรคาสู่ความเป็นเซียน' ที่จับต้องได้!"

มู่เทียนหยวนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เขามองข้ามทุกสิ่งทุกอย่างในลานประลอง พุ่งสายตาไปจับจ้องที่หลินเฟยเพียงผู้เดียว ชายหนุ่มชุดขาวยังคงยืนเอามือไพล่หลัง สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าการที่ประมุขแคว้นทะลวงคอขวดได้เพราะเศษคราบโอสถก้นจานของเขานั้น เป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญที่เกิดขึ้นทุกวัน

ตึง!

มู่เทียนหยวนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดฝัน!

เขากำหมัดประสานมือ โค้งคำนับให้หลินเฟยจนทำมุมเก้าสิบองศา!

"ข้า มู่เทียนหยวน ขอคารวะปรมาจารย์หลิน! บุญคุณที่ช่วยชี้แนะวิถีเต๋า ทะลวงคอขวดพันปีให้ข้า ยิ่งใหญ่เทียมฟ้า หากมิได้เศษคราบโอสถของท่าน ข้าคงต้องสิ้นอายุขัยไปพร้อมกับความเสียใจที่ไม่อาจบรรลุเซียน!"

เสียงประกาศของประมุขแคว้น ดังก้องไปทั่วทวีปมังกรครามราวกับอสนีบาตฟาดกลางใจผู้คน!

ประมุขแคว้น... โค้งคำนับให้เด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ! แถมยังเรียกขานด้วยความเคารพว่า 'ปรมาจารย์หลิน'!

หวงฝู่เทียนที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น เมื่อเห็นภาพนี้ เลือดลมในกายก็ตีกลับจนกระอักเลือดสีดำออกมาคำโต "อั่ก! ไม่... ไม่จริง... แม้แต่ท่านประมุขแคว้นก็ยัง..." จิตวิญญาณการฝึกตนของอัจฉริยะหอคอยเพลิงแหลกสลายโดยสมบูรณ์ เขาหมดสติล้มพับไปทันที แต่ไม่มีใครในลานประลองสนใจเขาสักนิด

"ท่านประมุขเกรงใจไปแล้ว" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "มันก็แค่เศษละอองที่ข้ากวนเล่นๆ หวังว่ารสชาติมันจะไม่จัดจ้านเกินไปสำหรับลิ้นของท่านหรอกนะ"

คำว่า 'กวนเล่นๆ' ทำเอามุมปากของมู่เทียนหยวนกระตุกยิกๆ... กวนเล่นๆ ของท่าน ทำเอาข้าบรรลุเซียน! ถ้าท่านตั้งใจหลอม ข้ามิกลายเป็นมหาเทพไปเลยรึ!

แต่มู่เทียนหยวนคือผู้ปกครองที่มากด้วยเล่ห์เหลี่ยมและไหวพริบ เขาปรับสีหน้าให้กลับมาจริงจังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้หลินเฟย พร้อมกับส่งสัมผัสปราณสื่อสารทางจิตโดยตรง

(ปรมาจารย์หลิน... ด้วยฝีมือของท่าน ทวีปมังกรครามแห่งนี้เล็กเกินไปแล้ว ทว่าก่อนที่ท่านจะขึ้นสู่แดนสวรรค์ ข้ามีข้อเสนอที่ท่านไม่อาจปฏิเสธ)

หลินเฟยเลิกคิ้วเล็กน้อย ตอบกลับทางจิตเช่นกัน (โอ้? ข้อเสนออันใด? หากเป็นเรื่องเงินทองหรือสาวงาม ข้าไม่สนใจหรอกนะ)

มู่เทียนหยวนเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ (ข้ารู้ว่าผู้แสวงหาวิถีเต๋าเช่นท่านไม่สนโลกีย์วิสัย แต่หากข้าบอกว่า... ข้ารู้เบาะแสของ 'เพลิงเอกภพ' หนึ่งในเก้าเพลิงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลที่สามารถหลอมละลายได้แม้กระทั่งวัตถุดิบระดับพระเจ้าล่ะ?)

ดวงตาของหลินเฟยทอประกายวาบขึ้นมาทันที! เพลิงเอกภพ! สิ่งที่เขาตามหามาตลอดเพื่อยกระดับกระทะเหล็กนิลและเตาหลอมของเขาให้กลายเป็นศาสตราวุธระดับเทพเจ้า!

(ท่านประมุขช่างรู้จักต่อรองนัก) หลินเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงความตื่นเต้นเล็กน้อย (ต้องการสิ่งใดแลกเปลี่ยน?)

(เรียบง่ายยิ่งนัก) มู่เทียนหยวนยิ้มกริ่ม (ข้าขอเพียงแค่... ในงานเลี้ยงฉลองการบรรลุเซียนของข้าที่จะจัดขึ้นในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ข้าอยากให้ปรมาจารย์หลิน ช่วยปรุง 'โอสถน้ำแกง' ให้ข้าสักหม้อหนึ่ง เอาแบบที่กวนเล่นๆ เหมือนโอสถเมื่อครู่นี้ก็พอ!)

หลินเฟยหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ประมุขแคว้นผู้นี้ช่างฉลาดนัก ใช้ข้อมูลเพียงนิดเดียวแลกกับยาวิเศษรสเลิศที่จะยกระดับบารมีและพลังของตนเองได้อย่างมหาศาล

"ตกลง" หลินเฟยเอ่ยออกมาดังๆ สิ้นสุดการสนทนาทางจิต "อีกเจ็ดวัน ข้าจะไปเยือนตำหนักมังกรคราม หวังว่าวัตถุดิบในคลังของท่านประมุข คงจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ย่อมไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน! คลังสมบัติของแคว้นมังกรครามเปิดกว้างสำหรับท่านเสมอ!" มู่เทียนหยวนหัวเราะลั่นอย่างเบิกบานใจ ก่อนจะหันไปประกาศก้องกับคนทั้งลานประลอง

"นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หลินเฟย คือ 'สหายเอก' ของประมุขแคว้นมังกรคราม! ผู้ใดกล้าล่วงเกินเขา เท่ากับล่วงเกินข้า! พวกเจ้าจงจำใส่ใจไว้ให้ดี!"

"น้อมรับบัญชาท่านประมุข!!" เสียงตอบรับดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วฟ้าดิน

หลินเฟยหันหลังเดินลงจากลานประลอง โดยมีกู่ไห่ ปรมาจารย์มารที่บัดนี้กลายเป็นข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ รีบวิ่งเข้ามารับเตาหลอมและตะหลิวเหล็กนิลไปถือไว้อย่างนอบน้อม

ชายหนุ่มชุดขาวแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ห่างไกล รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

'เพลิงเอกภพงั้นรึ... ดูเหมือนก่อนจะไปปะทะกับพวกตาแก่บนสวรรค์ ข้าคงต้องแวะไปยืดเส้นยืดสายในเขตแดนต้องห้ามสักหน่อยแล้วสิ'

ตำนานของยอดปรมาจารย์โอสถกระทะเหล็กเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น! มหาภพทั้งสามจงเตรียมตัวรับแรงกระแทกจากรสชาติแห่งการทำลายล้างนี้ไว้ให้ดี!

***