ตอนที่ 32: รอบที่สอง: การหลอมสกัดสมุนไพรพิษ

ลานกว้างหน้าวิหารโอสถศักดิ์สิทธิ์บัดนี้เงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่นกระทบพื้น สายลมที่พัดผ่านหอบเอาความกดดันอันหนักอึ้งและกลิ่นอายฉุนเฉียวของพิษร้ายที่ลอยอวลอยู่กลางอากาศมาด้วย

การแข่งขันปรุงโอสถรอบที่สองได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว หลังจากที่หลินเฟยเพิ่งสร้างปาฏิหาริย์สะเทือนฟ้าดินในรอบแรกด้วยโอสถบริสุทธิ์สิบส่วนเต็มจนศิลาวัดปราณระเบิด ทว่าโจทย์ในรอบที่สองนี้กลับทำให้อัจฉริยะที่เหลืออยู่ถึงกับหน้าซีดเผือด

"สมุนไพรพิษเก้าพันชนิด..." เสียงพึมพำด้วยความสิ้นหวังดังระงมจากกลุ่มผู้เข้าแข่งขัน

เบื้องหน้าของแท่นศิลาแต่ละแท่น ปรากฏกองสมุนไพรที่แผ่กลิ่นอายมรณะออกมาอย่างไม่ปิดบัง มีทั้ง 'หญ้ากลืนวิญญาณ' ที่มีสีดำสนิทราวกับน้ำหมึก, 'ดอกเหมันต์ร้อยพิษ' ที่แผ่ไอเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ, และ 'รากอสรพิษกลายพันธุ์' ที่ขยับเขยื้อนไปมาได้ราวกับมีชีวิต สมุนไพรเหล่านี้เพียงหยิบจับผิดวิธีก็อาจทำให้ปราณยุทธ์ในร่างตีกลับจนธาตุไฟแตกซ่าน โจทย์ของรอบนี้คือการ 'หลอมสกัดและผสานสมุนไพรพิษทั้งเก้าพันชนิดให้กลายเป็นหยาดของเหลวบริสุทธิ์เพียงหยดเดียว'

บนอัฒจันทร์สูง ประมุขแคว้นมู่เทียนหยวนจับจ้องลงมาด้วยแววตาเป็นประกาย ข้างกายมีผู้อาวุโสคิ้วขาวและผู้อาวุโสซ่งแห่งหุบเขาโอสถคอยถวายการรับใช้

ผู้อาวุโสซ่งก้าวออกมาประกาศเสียงดังก้องกังวาน "ในรอบแรก พวกเจ้าบางคนอาจถูกกดทับด้วยความแค้นและรัศมีโอสถระดับตำนาน... แต่ในรอบที่สองนี้ ศาสตร์แห่งโอสถและพิษจะไม่มีโชคช่วยผู้ใดทั้งสิ้น! การหลอมสกัดพิษเก้าพันชนิดนี้ จะทดสอบทั้งความแข็งแกร่งของเพลิงวิญญาณ ความละเอียดอ่อนในการควบคุม และความเข้าใจในหลักการกำเนิดและข่มกันของธาตุอย่างถ่องแท้!"

"หึ! น่าขันนัก แค่สมุนไพรขยะเก้าพันชนิด จะนับเป็นอันใดได้!"

เสียงแค่นหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากแท่นศิลาหมายเลขหนึ่ง กู้หมิง นายน้อยแห่งนิกายหมื่นพิษ สะบัดพัดจีบในมือด้วยท่วงท่าสง่างาม สายตาของเขามองผ่านหลินเฟยด้วยความอิจฉาริษยา "คิดว่าปรุงโอสถรสเลิศในรอบแรกได้แล้วจะเก่งกาจเรื่องพิษรึ? พิษร้ายพวกนี้ หากเอาเทคนิคปรุงอาหารกิ๊กก๊อกมาใช้ มีหวังได้โดนพิษแล่นเข้าขั้วหัวใจตายหงายท้องแน่!"

กู้หมิงโบกมือขวาเพียงครั้งเดียว เตาหลอมโอสถสีเขียวหยกที่มีลวดลายอสรพิษเก้าหัวก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงขู่ฟ่อของงูยักษ์ดังก้องออกมาจากเตาหลอม ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องรีบถอยกรูด

"นั่นมัน... เตาหลอมอสรพิษเก้าสวรรค์! สมบัติล้ำค่าของนิกายหมื่นพิษ!" เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชน

กู้หมิงแสยะยิ้ม เขาสะบัดนิ้ว พริบตานั้น เพลิงสีเขียวเข้มที่แผ่กลิ่นอายคาวเลือดก็ลุกพรึบขึ้นในฝ่ามือ "เพลิงอสรพิษกลืนกิน! จงผลาญ!"

ฟู่มมมม!

กู้หมิงกวาดมือ ส่งสมุนไพรพิษนับร้อยชนิดเข้าไปในเตาหลอมพร้อมกัน เพลิงสีเขียวพวยพุ่งขึ้นฟ้า กลืนกินสมุนไพรเหล่านั้นอย่างตะกละตะกลาม เขาใช้วิธีการข่มเหงอย่างดุดัน ใช้พิษที่ร้ายแรงกว่ากดทับพิษที่อ่อนแอกว่า บังคับให้พวกมันหลอมรวมกันด้วยพลังปราณอันแก่กล้า

ทว่า ท่ามกลางมุมหนึ่งของลานแข่งขัน บุรุษหนุ่มในชุดคลุมสีขาวสะอาดตายังคงยืนหลับตาพริ้ม โดยมีกู่ไห่ ปรมาจารย์มารที่บัดนี้กลายเป็นข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ ยืนถือกระทะเหล็กนิลและตะหลิวคอยรับใช้อยู่ข้างกายอย่างนอบน้อม

"นายท่าน... สมุนไพรพิษพวกนี้ กลิ่นอายมันฉุนเฉียวและเป็นมิตรกับไส้กรอกของท่านน้อยมากเลยขอรับ" กู่ไห่กระซิบถามเบาๆ

หลินเฟยยิ้มบางๆ โดยไม่ลืมตา "พิษก็เป็นเพียงวัตถุดิบชนิดหนึ่ง... หากปรุงถูกวิธี Spice ก็กลายเป็นเครื่องเทศชั้นยอดได้"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูเจ้าสวะนั่นสิ! พอเจอของจริงเรื่องพิษร้าย ถึงกับยืนหลับตาสั่นจนต้องให้ข้ารับใช้ถือกระทะบังหน้า!" ศิษย์นิกายหมื่นพิษชี้หน้าหัวเราะเยาะ

เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป

ตู้ม! ตู้ม! อั๊ก!

เสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่องพร้อมกับเสียงกระอักเลือด ผู้เข้าแข่งขันหลายสิบคนไม่อาจทนรับแรงกระแทกจากการปะทะกันของพิษในเตาหลอมได้ เตาโอสถระเบิดแตกกระจาย ควันพิษพุ่งทะลวงร่างจนลานแข่งขันกลายเป็นลานนรกขนาดย่อม

กู้หมิงเหงื่อซึมหน้าผาก แม้เขาจะมีเตาหลอมชั้นเลิศ แต่การผสานพิษเก้าพันชนิดก็กินพลังมหาศาล เขาหลอมสกัดไปได้เพียงห้าพันชนิดเท่านั้น การควบคุมเริ่มสั่นคลอน อสรพิษควันสีเขียวเหนือเตาหลอมเริ่มบิดเบี้ยวและส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง

"ข้าต้องทำได้! ข้าคืออัจฉริยะแห่งนิกายหมื่นพิษ!" กู้หมิงกัดฟัน กรีดเลือดจากปลายนิ้วหยดลงในเตาหลอมเพื่อสะกดข่มพิษร้าย

และในวินาทีที่ทุกคนกำลังตึงเครียด... หลินเฟยก็ลืมตาขึ้น

ดวงตาของเขาว่างเปล่า ลึกล้ำ และเยือกเย็นราวกับห้วงจักรวาล

"พิษเกิดจากธรรมชาติ ธรรมชาติมีเกิดย่อมมีดับ มีข่มเหงย่อมมีเกื้อหนุน... การใช้กำลังบังคับข่มขู่ เป็นเพียงวิถีของพวกปลายแถว" เสียงของหลินเฟยดังขึ้นเรียบๆ แต่มันกลับก้องกังวานเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในลานกว้าง

กู้หมิงชะงัก หันมาตวาดลั่น "เจ้าสวะ! กล้าสั่งสอนข้ารึ!"

หลินเฟยไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาหยิบตะหลิวเหล็กนิลจากมือของกู่ไห่ขึ้นมาถือไว้ แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

"เตาหลอมของข้า... คือฟ้าดิน!"

วูบ!

คลื่นพลังปราณอันลึกล้ำแผ่ซ่านออกจากร่างของหลินเฟย พริบตานั้น สมุนไพรพิษทั้งเก้าพันชนิดที่กองอยู่เบื้องหน้าของเขาก็ลอยขึ้นสู่กลางอากาศพร้อมกัน!

"บ้าไปแล้ว! เขาคิดจะหลอมสกัดเก้าพันชนิดพร้อมกันรึ! แถมยังใช้วิธีสะบัดตะหลิวควบคุมกลางอากาศอีก!" ผู้อาวุโสบนอัฒจันทร์ลุกพรวดขึ้นด้วยความตกตะลึง

หลินเฟยสะบัดตะหลิวเบาๆ ปลายตะหลิวปรากฏเปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ขนาดเท่าเมล็ดถั่ว... 'เพลิงบรรพกาลนิรันดร์' พริบตาที่มันปรากฏ เพลิงสีเขียวของกู้หมิงถึงกับสั่นระริกและหดตัวลงราวกับขุนนางที่สยบแทบเท้าจักรพรรดิ!

หลินเฟยควงตะหลิวในมืออย่างพริ้วไหว เพลิงสีขาวละอองจิ๋วแตกตัวออกเป็นประกายไฟเก้าพันสาย พุ่งเข้าจับจองสมุนไพรพิษแต่ละชนิดกลางอากาศ

เขามิได้ใช้เพลิงเผาผลาญอย่างรุนแรง แต่กลับใช้ 'ท่วงท่าแห่งการควงตะหลิวผัดวัตถุดิบ' ในการจัดเรียงค่ายกลพิษกลางอากาศ!

"หญ้ากลืนวิญญาณธาตุมืด ไปอยู่ตำแหน่งทิศอุดร... ดอกเหมันต์ร้อยพิษธาตุน้ำแข็ง ไปทิศประจิม... รากอสรพิษธาตุไม้ ไปทิศบูรพา..."

หลินเฟยพึมพำ ตะหลิวเหล็กนิลกรีดกรายกลางอากาศประดุจกำลังรังสรรค์เมนูระดับเทพเจ้า สมุนไพรพิษทั้งเก้าพันชนิดพุ่งสลับสับเปลี่ยนตำแหน่งกันอย่างบ้าคลั่ง ก่อเกิดเป็นพายุหมุนขนาดยักษ์ ควันพิษหลากสีสันพวยพุ่งเข้าหักล้างและหลอมรวมกันเอง!

"เขา... เขากำลังใช้พิษทำลายพิษ! ใช้ความเย็นของดอกเหมันต์แช่แข็งความคลุ้มคลั่งของหญ้ากลืนวิญญาณ แล้วใช้ไอระเหยจากรากอสรพิษมากัดกร่อนส่วนแข็ง! นี่มัน... ศิลปะแห่งการปรุงโอสถขั้นสูงสุดชัดๆ!" ผู้อาวุโสซ่งเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น

มู่เทียนหยวนที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ถึงกับยิ้มกริ่ม "สมกับเป็นสหายเอกของข้า หลอมยาได้งดงามราวกับกำลังปรุงอาหารรสเลิศ!"

หลินเฟยสะบัดตะหลิวครั้งสุดท้ายดั่งการปิดฝาหม้อ! ทุกการชนกันของสมุนไพรกลางอากาศ เกิดเป็นหยดของเหลวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมา และถูกเพลิงสีขาวองหลินเฟยรองรับไว้

ซู่! ซู่! ซู่!

พายุสมุนไพรสลายตัวไป เหลือเพียงกลิ่นหอมหวนที่บริสุทธิ์จนทำให้ผู้ที่สูดดมรู้สึกทะลวงจุดชีพจรได้อย่างน่าประหลาดใจ

ในขณะเดียวกัน ทางด้านของกู้หมิง "ไม่! เป็นไปไม่ได้!" กู้หมิงเสียสมาธิเมื่อเห็นภาพอันน่าเหลือเชื่อ เพลิงอสรพิษในเตาของเขาขาดการควบคุม พิษนับพันชนิดตีกลับในทันที!

"ตู้มมมมมมมมมม!"

เตาหลอมอสรพิษเก้าสวรรค์ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดซัดร่างของกู้หมิงกระเด็นลอยละลิ่ว เลือดสดๆ พ่นออกจากปาก สภาพอเนจอนาถเกินบรรยาย

ลานแข่งขันเงียบสงัดอีกครั้ง

หลินเฟยส่งตะหลิวคืนให้กู่ไห่ เบื้องหน้าของเขา ไม่มีสมุนไพรพิษเก้าพันชนิดอีกต่อไป มีเพียงหยดของเหลวสีรุ้งขนาดเท่าไข่มุกเม็ดงาม ลอยคว้างอยู่เหนือฝ่ามือ เปล่งประกายรัศมีเจิดจ้าและแผ่กลิ่นอายแห่งชีวิตที่บริสุทธิ์ที่สุดออกมา

พิษร้ายสุดขั้ว เมื่อถูกสกัดและสัดส่วนสมบูรณ์แบบ... ย่อมกลายเป็นมหาโอสถรักษาที่ประเสริฐที่สุด!

หลินเฟยสะบัดมือเก็บหยดหยาดนฤมิตนั้นลงในขวดหยก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังประมุขแคว้นและคณะกรรมการ ด้วยสายตาที่เรียบเฉย

"รอบที่สอง... ข้าผ่านแล้วหรือไม่?"

คำถามสั้นๆ ทว่าดังก้องกังวาน ตบหน้าอัจฉริยะทุกคนที่เคยดูแคลนเขาจนชาหนึบ นี่เป็นการตอกย้ำด้วยพลังฝีมือและความเข้าใจในวิถีเต๋าที่เหนือล้ำกว่าผู้ใดในที่นี้อย่างแท้จริง!

***