34. ตอนที่ 33: เปลวเพลิงวิหคชาดของลูกเจี๊ยบอ้วน
ตอนที่ 33: เปลวเพลิงวิหคชาดของลูกเจี๊ยบอ้วน
"รอบที่สอง... ข้าผ่านแล้วหรือไม่?"
คำถามอันเรียบง่ายที่หลุดออกจากปากของหลินเฟย พร้อมกับท่วงท่าที่เขาส่งตะหลิวเหล็กนิลคืนให้กู่ไห่ สะท้อนกึกก้องไปทั่วลานประลองหน้าวิหารโอสถศักดิ์สิทธิ์ ความเงียบงันพังทลายลงในพริบตา แทนที่ด้วยเสียงฮือฮาที่ดังสะเทือนจนแทบจะฉีกท้องฟ้า!
ผู้อาวุโสซ่งแห่งหุบเขาโอสถถึงกับลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้หยก ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่สั่นเทาชี้ไปยังขวดหยกในมือของหลินเฟย "ทะ... ทะลวงสถิติ! หลอมสกัดสมุนไพรพิษเก้าพันชนิดด้วยท่วงท่าสะบัดตะหลิว ซ้ำยังกลั่นออกมาเป็นมหาโอสถบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน! รอบที่สอง... หลินเฟย ได้คะแนนเต็มสิบส่วน!"
เสียงประกาศของผู้อาวุโสซ่งทำเอาบรรดาอัจฉริยะที่เหลืออยู่บนลานประลองแทบกระอักเลือด สายตานับหมื่นคู่มองไปยังหลินเฟยด้วยความเลื่อมใสระคนหวาดกลัว มีเพียงกู้หมิงแห่งนิกายหมื่นพิษที่นอนจมกองเลือดอยู่ไกลๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะถูกศิษย์ร่วมสำนักหามออกไปในสภาพหมดสติ
บนอัฒจันทร์ ประมุขแคว้นมู่เทียนหยวนหัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดี "ฮ่าฮ่าฮ่า! สหายข้าช่างมีอารมณ์สุนทรีย์นัก เอาตะหลิวมาผัดสมุนไพรพิษจนกลายเป็นยาวิเศษได้!"
หลินเฟยเพียงแค่ยิ้มบางๆ เก็บขวดหยกเข้าแหวนมิติ ท่าทางสบายอารมณ์นั้นทำเอาผู้คนยุทธจักรทั้งหมั่นไส้และยำเกรงในเวลาเดียวกัน
"เอาล่ะ!" ผู้อาวุโสซ่งสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ที่เดือดพล่าน ก่อนจะตวาดเสียงดังก้อง "การแข่งขันรอบที่สาม ซึ่งเป็น 'รอบตัดสิน' จะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้!"
สะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว แท่นศิลาเบื้องหน้าของผู้เข้าแข่งขันทุกคนก็แปรเปลี่ยนไป โต๊ะปรุงโอสถระดับสูงพร้อมชุดสมุนไพรระดับมหาบาลปรากฏขึ้น
"ในรอบสุดท้ายนี้ โจทย์คือการหลอมกลั่น 'โอสถเก้าโค้งทะลวงสวรรค์' โอสถระดับเจ็ดขั้นสูง!" ผู้อาวุโสซ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่เนื่องจากโอสถชนิดนี้มีความดุดันและแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง เพลิงธรรมดาหรือ 'ไฟหุงต้ม' ทั่วไปมิอาจละลายวัตถุดิบได้ ผู้เข้าแข่งขันจะต้องใช้ 'เพลิงอสูรวิญญาณ' หรือเพลิงวิเศษชั้นสูงของตนเองเท่านั้นในการปรุง!"
โจทย์นี้ทำเอาผู้เข้าแข่งขันหลายคนหน้าซีดลงอีกครั้ง เพลิงอสูรวิญญาณคือเปลวเพลิงที่ได้จากการสกัดเอาดวงวิญญาณของอสูรบรรพกาลมาหลอมรวมกับพลังชีวิตของตน การจะครอบครองมันได้ต้องอาศัยทั้งวาสนาและฝีมือที่สะเทือนฟ้าดิน!
"เหะๆๆ... ในที่สุดก็ถึงรอบที่ข้าจะได้เปล่งประกายอย่างแท้จริง!"
เสียงหัวเราะเย่อหยันดังกึกก้องมาจากแท่นศิลาหมายเลขสอง บุรุษหนุ่มในชุดคลุมสีแดงเพลิงสลักลวดลายวิหคก้าวออกมาข้างหน้า นัยน์ตาของเขาทอประกายดุร้ายและเย่อหยิ่งถึงขีดสุด
เขาคือ 'เฟิ่งเซียว' นายน้อยแห่งหุบเขาเพลิงอัคคี อัจฉริยะด้านการควบคุมเพลิงอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้!
"หลินเฟย!" เฟิ่งเซียวชี้หน้าหลินเฟยพลางแค่นหัวเราะ "ในรอบที่แล้วเจ้าอาจจะใช้กระทะเหล็กและเทคนิคการทำอาหารปาหี่ เอาชนะพิษเก้าพันชนิดได้ แต่ในศาสตร์แห่งการปรุงโอสถขั้นสูง สิ่งที่เป็นตัวตัดสินที่แท้จริงคือ 'ระดับของเพลิงวิญญาณ'! หากไร้ซึ่งเพลิงอสูรชั้นเลิศ ต่อให้เจ้าควงตะหลิวเก่งแค่ไหน สมุนไพรในกระทะของเจ้าก็ทำได้แค่กลายเป็นเถ้าถ่าน!"
พริบตานั้น เฟิ่งเซียวก็สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง!
ฟู่มมมมมมม!
คลื่นความร้อนอันมหาศาลระเบิดออกจากร่างของเขา อากาศรอบข้างบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นคลื่นรัศมี กลางฝ่ามือของเฟิ่งเซียวปรากฏเปลวเพลิงสีแดงเลือดที่จับตัวกันเป็นรูปวิหคเพลิงขนาดเล็ก ส่งเสียงคำรามก้องฟ้า ไอความร้อนแผ่ซ่านจนลานศิลาเริ่มหลอมละลาย!
"นั่นมัน... 'เพลิงวิหคเพลิงโลกันตร์'! เพลิงอสูรระดับปฐพีขั้นสูงสุด!" ผู้อาวุโสบนอัฒจันทร์อุทานด้วยความตกตะลึง "สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะแห่งหุบเขาเพลิงอัคคี สามารถสยบดวงวิญญาณของวิหคโลกันตร์อายุพันปีมาทำเป็นเพลิงประจำกายได้!"
เฟิ่งเซียวเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ สายตาดูแคลนจ้องมองมาที่หลินเฟย "เจ้าสวะหลินเฟย! เท่าที่ข้าเห็น เจ้ามีแต่กระทะกับข้ารับใช้โง่ๆ และเพลิงสีขาวเม็ดเท่าถั่วของเจ้าในรอบที่แล้ว ก็คงเป็นแค่ทริกลวงตาใช่หรือไม่? ไหนลองแสดง 'เพลิงอสูร' ของเจ้าออกมาให้ข้าและคนทั่วยุทธภพชมเป็นขวัญตาหน่อยสิ!"
กู่ไห่ที่ยืนถือกระทะอยู่เบื้องหลังหลินเฟยถึงกับคิ้วกระตุก "บังอาจดูหมิ่นวิถีแห่งเตาหลิวของนายท่านรึ! พ่อจะจับทำไก่ย่างเสียเลย!"
ทว่า หลินเฟยกลับยกมือห้ามกู่ไห่ไว้ ทำเพียงถอนหายใจยาว ยักไหล่ด้วยท่าทางเอือมระอา
"เพลิงอสูรระดับปฐพีงั้นรึ? เสียงดังหนวกหูเจิดจ้าถึงเพียงนี้ แต่อนุภาพกลับเบาบางราวกับไฟจุดยากันยุง..." หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ "นายน้อยเฟิ่งเซียว เจ้าเอาประกายไฟกิ๊กก๊อกแบบนี้มาอวดอ้าง ไม่กลัวบรรพบุรุษหุบเขาเพลิงอัคคีอับอายจนต้องลุกขึ้นมาจากฮวงซุ้ยรึไง?"
"เจ้าว่าอย่างไรนะ!" เฟิ่งเซียวหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ "เจ้าปากกล้าดีนัก! ถ้าเจ้าเก่งจริงก็ขนเพลิงอสูรของเจ้าออกมา! อย่าเอาแต่ดีแต่ปาก!"
"เพลิงอสูรของข้า?" หลินเฟยตบหน้าอกตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "ข้าไม่จำเป็นต้องมีเพลิงอสูรหรอก... เพราะข้ามี 'ลูกมือ' จุดเตาไฟระดับเทพอยู่นิดหน่อย"
พูดยังไม่ทันขาดคำ หลินเฟยก็ยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อตัวกว้างของตนเอง
ทุกคนในลานประลองต่างกลั้นหายใจ ผู้อาวุโสซ่งเพ่งสายตามองอย่างจดจ่อ คิดว่าหลินเฟยกำลังจะชักนำสมบัติวิเศษหรือศาสตราวุธตำนานใดๆ ออกมา...
ทว่า...
สิ่งที่หลินเฟยดึงออกมาจากแขนเสื้อ กลับทำเอาคนนับหมื่นบนอัฒจันทร์ถึงกับอ้าปากค้าง สมองหยุดประมวลผลไปในทันที!
สิ่งที่อยู่ในฝ่ามือของหลินเฟย... คือ 'ก้อนขนสีเหลืองทอง' ทรงกลมดิ๊กขนาดเท่ากำปั้น!
มันคือ 'ลูกเจี๊ยบ' ตัวหนึ่ง!
ลูกเจี๊ยบตัวนี้น่ารักและอ้วนท้วนสมบูรณ์จนมองไม่เห็นคอ ปีกอันสั้นกุดสองข้างพับอยู่ข้างลำตัว ขนสีทองฟูนุ่มกลมป๊อกประดุจซาลาเปาทอด ปากเล็กๆ สีส้มของมันกำลังเคี้ยวเศษสมุนไพรระดับสูงอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตสีดำขลับสะท้อนภาพผู้คนรอบข้างด้วยความงงงวย
"จิ๊บ... จิ๊บ~?"
ลูกเจี๊ยบอ้วนส่งเสียงร้องออกมาคำหนึ่งอย่างง่วงงุน ก่อนจะเอียงคอ ใช้หัวกลมๆ ถูไถกับฝ่ามือของหลินเฟยอย่างออดอ้อน เพื่อขอขนมกินเพิ่ม
กริบ...
ทั่วทั้งลานประลองยุทธ์จันทรากระจ่าง ตกสู่วังวนแห่งความเงียบสงัดยิ่งกว่าป่าช้า!
หนึ่งวินาที... สองวินาที... สามวินาที...
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
เสียงหัวเราะลั่นดังล้นระเบิดขึ้นมาจากทิศทางของหุบเขาเพลิงอัคคีและผู้ชมทั่วยุทธภพ! บางคนถึงกับลงไปดิ้นหัวเราะกับพื้น บางคนขยี้ตาตัวเองจนแทบหลุด!
"ไก่! มันเอาลูกเจี๊ยบอ้วนออกมา!"
"เจ้านั่นมันบ้าไปแล้ว! มันคิดว่านี่คืองานแข่งทำอาหารจริงๆ หรือไง ถึงได้พกกระทะ ตะหลิว แถมยังเตรียมไก่มาทำต้มยำสดๆ บนลานประลอง!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูเจ้านกอ้วนนั่นสิ! กลมจนจะกลิ้งแทนเดินได้อยู่แล้ว! นั่นรึคนจุดเตาของมัน!"
เฟิ่งเซียวชี้หน้าหลินเฟย ตัวสั่นสะท้านไปด้วยความหัวเราะจนแทบสำลัก "หลินเฟย! เจ้า... เจ้าหมดปัญญาถึงขั้นเอาลูกไก่ตัวหนึ่งมาปาหี่ใส่ข้ารึ! นี่คือวิหารโอสถศักดิ์สิทธิ์นะไม่ใช่โรงครัว!"
ผู้อาวุโสซ่งบนอัฒจันทร์ถอนหายใจกุมขมับ "หลินเฟยเอ๋ย... แม้เจ้าจะผัดยาเก่งแค่ไหน แต่การเอานกสัตว์เลี้ยงออกมาเช่นนี้ มันออกจะดูถูกคู่ต่อสู้เกินไปแล้วกระมัง..."
ทว่า หลินเฟยกลับมิได้สนใจเสียงหัวเราะเย้ยหยันรอบข้าง เขาลูบหัวก้อนขนสีทองในมือเบาๆ พลางหยิบสมุนไพรระดับเจ็ดชิ้นหนึ่งจากโต๊ะส่งเข้าปากลูกเจี๊ยบอ้วน
"เจ้าอ้วน... มีคนหาว่าเจ้าเป็นแค่วัตถุดิบต้มยำไก่ว่ะ" หลินเฟยกระซิบยิ้มๆ
ลูกเจี๊ยบอ้วนที่กำลังเคี้ยวสมุนไพรอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ร่างกายของมันก็ชะงักกึก!
ดวงตากลมโตสีดำขลับพลันตื่นตัว นัยน์ตาเล็กๆ ค่อยๆ หรี่ลง มองไปยังเฟิ่งเซียวและเปลวเพลิงวิหคโลกันตร์ด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง!
ขนสีทองฟูนุ่มทั่วร่างเริ่มพองออก ร่างกลมๆ ของมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ราวกับลูกบอลที่ถูกสูบลม!
"จิ๊บ..." (บังอาจมาขัดเวลาแปลงกายกินขนมของข้ารึ!)
เฟิ่งเซียวที่เห็นท่าทางของลูกเจี๊ยบอ้วนก็ยิ่งได้ใจ เขาแค่นหัวเราะเสียงดัง "เหอะ! นกอ้วนโง่เง่า! ในเมื่อเจ้าของของเจ้าอยากทำกับข้าว ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ ย่างไก่ตัวนี้ให้กลายเป็นเถ้าถ่านคาเตาเสียเลย!"
เฟิ่งเซียวสะบัดมือ ส่ง 'เพลิงวิหคเพลิงโลกันตร์' พุ่งโถมเข้าหาหลินเฟยและลูกเจี๊ยบอ้วนกลางอากาศทันที! เปลวเพลิงสีแดงเลือดแปรสภาพเป็นมังกรเพลิงโหมกระหน่ำ กลิ่นอายสังหารและไอความร้อนกดทับจนศิลาบนพื้นแตกกระจาย!
"ตายซะ!" เฟิ่งเซียวตะโกนลั่น
ผู้เข้าแข่งขันหลายคนรีบยกมือปิดตา ไม่กล้ามองภาพลูกเจี๊ยบอ้วนน่ารักที่จะต้องถูกเผาไหม้เป็นผุยผง!
ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงสีแดงเลือดพุ่งเข้ามาถึงระยะสามจั้งเบื้องหน้าหลินเฟยนั้นเอง...
ลูกเจี๊ยบอ้วนบนฝ่ามือของหลินเฟย ก็ค่อยๆ อ้าปากเล็กๆ สีส้มของมันออก...
"อึก..."
มันทำท่าเหมือนจะ... 'เรอ'!
ใช่แล้ว! มันเรอออกมาหลังจากกินสมุนไพรระดับเจ็ดเข้าไป!
แต่ทว่า สิ่งที่หลุดออกจากปากเล็กๆ ของลูกเจี๊ยบอ้วน กลับมิใช่ลมธรรมดา... หากแต่เป็น 'ประกายไฟสีม่วงทอง' เม็ดเล็กๆ เท่าปลายเข็ม!
ติ๋ง...
ประกายไฟสีม่วงทองพุ่งออกจากปากลูกเจี๊ยบ ปะทะเข้ากับพายุเพลิงวิหคโลกันตร์ขนาดยักษ์ของเฟิ่งเซียวอย่างนุ่มนวล!
ไม่มีเสียงระเบิดกึกก้อง... ไม่มีความเกรี้ยวกราดรุนแรง...
ทว่า พริบตาที่ประกายไฟสีม่วงทองสัมผัสกับเพลิงวิหคโลกันตร์... เปลวเพลิงสีแดงเลือดที่เคยทรงพลังและเกรี้ยวกราดของเฟิ่งเซียว พลัน 'สั่นสะท้านอย่างสยดสยอง'!
วิหคเพลิงโลกันตร์กลางอากาศส่งเสียงกรีดร้องด้วยความพรั่นพรึง ร่างเพลิงสีแดงเลือดสลายตัวในเสี้ยววินาที หมอบกราบลงกับพื้นศิลา สั่นระริกราวกับหนูที่เจองูบุกเล้า!!
"อะไรกัน!!" เฟิ่งเซียวหน้าซีดเผือด เลือดลมในกายตีกลับจนกระอักเลือดออกมาคำโต "เพลิงอสูรของข้า... กำลังหวาดกลัว?!"
และก่อนที่ใครจะได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น...
ลูกเจี๊ยบอ้วนบนฝ่ามือของหลินเฟยก็กระพือปีกอันสั้นกุดของมันสองที!
กระพือปีกหนึ่งครั้ง... สายลมบนฟ้าพลันหยุดหมุน! กระพือปีกสองครั้ง... ท้องฟ้าเหนือวิหารโอสถศักดิ์สิทธิ์พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดอร่าม!
บรึ้มมมมมมมมมมมมมมมมม!!
ประกายไฟสีม่วงทองเม็ดเท่าปลายเข็มเมื่อครู่ พลันระเบิดออก กลายเป็นเสาเพลิงสีม่วงทองขนาดยักษ์พุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ทะลวงเมฆาออกเป็นรูโบ๋!
กลิ่นอายอันโบราณ ศักดิ์สิทธิ์ และทรงอำนาจระดับบรรพกาล แผ่ซ่านครอบคลุมทั่วยุทธภพ! แรงกดดันของอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุด กดทับลงมาจนผู้ฝึกตนบนอัฒจันทร์นับหมื่นคน รวมถึงผู้อาวุโสระดับเทพสงคราม ต้องคุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่อาจควบคุมร่างกายได้!
โฮ้กกกกก! (เสียงคำรามแห่งเทพเจ้า)
เงาร่างมายาขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า... มันคือวิหคยักษ์ขนสีม่วงทอง ลำตัวยาวนับหมื่นจั้ง ปีกกว้างบดบังแสงอาทิตย์ ดวงตาส่องสว่างประดุจดวงจันทร์สองดวง เปลวเพลิงที่ลุกโชนรอบตัวมัน คือเพลิงที่สามารถผลาญทำลายได้แม้กระทั่งวิญญาณแห่งจักรวาล!
"นั่นมัน... นั่นมัน..." ผู้อาวุโสซ่งหมอบกราบลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความตื่นตระหนกและศักดิ์สิทธิ์ "กลิ่นอายแห่งเทพปฐมกาล... หนึ่งในสี่สัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคบรรพกาล!"
"เพลิงวิหคชาดแท้จริง (จู๋เฉวี่ย)! พระเจ้าช่วย! เจ้านกอ้วนตัวนั้น... มันคือ 'วิหคชาดบรรพกาล' ที่จุติลงมาเกิดใหม่!!"
เสียงตะโกนของผู้อาวุโสซ่ง ดังก้องไปทั่วฟ้าดิน!
วิหคชาด! สัตว์อสูรในตำนานที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสัตว์อสูรทั้งปวง! เพลิงของมันคือจุดกำเนิดแห่งพลังอัคคีในสามภพ!
เพลิงวิหคโลกันตร์ของเฟิ่งเซียว เมื่ออยู่ต่อหน้าเพลิงวิหคชาดแท้จริง ก็ไม่ต่างอะไรกับหยดน้ำมูกเมื่ออยู่ต่อหน้ามหาสมุทร! มันถูกเพลิงม่วงทองกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษเถ้าถ่าน เตาหลอมของเฟิ่งเซียวแหลกเป็นผุยผง ตัวเฟิ่งเซียวเองถูกแรงสะท้อนซัดกระเด็นตกแท่นประลอง หมดสติไปทั้งน้ำตาและความอับอายขายหน้าอย่างที่สุด!
ลานประลองตกอยู่ในความเงียบกริบอีกครั้ง...
ลูกเจี๊ยบอ้วน หรือเบื้องหลังคือวิหคชาดบรรพกาล เรอออกมาอีกครั้ง "จิ๊บ~" ก่อนจะหดเปลวเพลิงสีม่วงทองกลับเข้าปาก ร่างมายาบนท้องฟ้าสลายหายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่อบอวลไปทั่วลาน
มันใช้เท้าเล็กๆ สะกิดมือหลินเฟย ท่าทางเรียกร้องอยากกินสมุนไพรเพิ่ม ราวกับเหตุการณ์สะเทือนฟ้าดินเมื่อครู่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับมันเลยสักนิด!
หลินเฟยลูบหัวมันเบาๆ พลางหัวเราะ "เด็กดี... เอาล่ะ ในเมื่อหมดตัวขัดจังหวะแล้ว เรามาเริ่ม 'ปรุง' โอสถกันเสียที"
ชายหนุ่มหันไปพยักหน้าให้ข้ารับใช้ร่างบึกบึนที่ยืนรออยู่ "กู่ไห่... ตั้งกระทะ!"
"ขอรับนายท่าน!" กู่ไห่ก้าวออกมาข้างหน้า ยกกระทะเหล็กนิลขึ้นเหนือพื้นด้วยแขนข้างเดียวอย่างทรงพลัง
หลินเฟยวางลูกเจี๊ยบอ้วนลงบนพื้นใต้กระทะ ลูกเจี๊ยบแสนรู้พ่นเปลวเพลิงสีม่วงทองสายเล็กๆ ออกมาจากปากอย่างระมัดระวัง เปลวเพลิงนั้นอ่อนโยน นุ่มนวล แต่ล้ำลึกถึงขีดสุด ทำหน้าที่เป็น 'ไฟเตา' ที่ทรงอานุภาพที่สุดในสามภพ!
หลินเฟยสะบัดตะหลิว เรียกสมุนไพรทั้งหมดของ 'โอสถเก้าโค้งทะลวงสวรรค์' ลอยลงสู่กระทะเหล็กนิล
แกร๊ง! ซู่! แกร๊ง!
เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังกังวานเป็นจังหวะดนตรีสวรรค์ ด้วยการควบคุมอันเหนือมนุษย์ของหลินเฟย ผสานกับเพลิงวิหคชาดแท้จริงของนกอ้วน สมุนไพรนับร้อยชนิดถูกหลอมละลายและควบแน่นกลางกระทะด้วยความเร็วที่มองด้วยตาเปล่าไม่ทัน!
เพียงแค่สิบวินาที!
ตูมมมมมมมมม!
อสนีบาตสวรรค์สีทองเก้าสาย พุ่งทะลวงชั้นเมฆลงมาหมายจะทำลายมหาโอสถที่กำลังจะก่อกำเนิด! แต่นกอ้วนใต้กระทะเพียงแค่แหงนหน้ามองฟ้า พ่นไฟม่วงทองขึ้นไปเบาๆ... อสนีบาตสวรรค์ก็สลายกลายเป็นปราณบริสุทธิ์ถูกกลืนกินเข้าไปในเม็ดยาจนหมดสิ้น!
วิกฤตฟ้าดินกลายเป็นเพียงเครื่องปรุงรสชั้นเลิศ!
เมื่อแสงสว่างสลายไป หลินเฟยตวัดตะหลิวเป็นครั้งสุดท้าย โอสถสีทองคำเก้าเม็ดที่มีลายมังกรและวิหคเริงระบำก็ลอยพุ่งออกจากกระทะอย่างสง่างาม แผ่กลิ่นหอมที่ทำให้ผู้คนทั่วทั้งลานประลองที่บาดเจ็บหรือลมปราณติดขัด ทะลวงจุดชีพจรขึ้นพร้อมกันนับพันคน!
'โอสถเก้าโค้งทะลวงสวรรค์... ระดับความบริสุทธิ์สิบส่วนเต็ม (ไร้ตำหนิ)!'
หลินเฟยคว้าขวดหยกมารับโอสถทั้งเก้าเม็ดอย่างงดงามหมดจด ก่อนจะช้อนตัวนกอ้วนยัดกลับเข้าแขนเสื้อ ชายหนุ่มหันมามองผู้อาวุโสซ่งที่ยังคงคุกเข่าอ้าปากค้างอยู่บนพื้น
"ผู้อาวุโสซ่ง... อาหารจานสุดท้ายเสร็จแล้ว การประลองรอบที่สาม คงไม่ต้องตรวจผลแล้วกระมัง?" หลินเฟยเอ่ยยิ้มๆ พร้อมโยนตะหลิวให้กู่ไห่รับไว้
ผู้อาวุโสซ่งรีบผุดลุกขึ้น โขกศีรษะลงกับพื้นอย่างนอบน้อมสูงสุด "นะ... น้อมรับผลการตัดสิน! ผู้ชนะเลิศแห่งศึกลอยฟ้าการประลองโอสถศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้... คือ ท่านปรมาจารย์หลินเฟย!"
เสียงเฮดังกระหึ่มกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน! ทุกคนต่างตะโกนเรียกนามของหลินเฟยด้วยความเคารพยำเกรงสูงสุด จากเด็กหนุ่มถือกระทะที่ทุกคนเคยหัวเราะเยาะ บัดนี้ได้กลายเป็นตำนานบทใหม่แห่งยุทธจักรโอสถที่มิอาจมีใครก้าวข้าม!
หลินเฟยเอามือไพล่หลัง ยิ้มรับเสียงแซ่ซ้อง นัยน์ตาล้ำลึกจับจ้องไปยังทิศทางของยอดเขาหุบเขาโอสถที่อยู่ไกลออกไป... ที่ซึ่งกลิ่นอายอันทรงพลังและลึกลับกำลังเฝ้ามองเขาอยู่
***