35. ตอนที่ 34: นกยักษ์เพลิงปรากฏตัว... อ้าว หดกลับซะแล้ว
ตอนที่ 34: นกยักษ์เพลิงปรากฏตัว... อ้าว หดกลับซะแล้ว
เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญและเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องประดุจคลื่นยักษ์ซัดกระแทกฝั่ง ทั่วทั้งลานประลองยุทธ์จันทรากระจ่างบัดนี้กลายเป็นสวรรค์แห่งความตื่นเต้น ชื่อของ 'หลินเฟย' ดังก้องสะท้านไปถึงสรวงสวรรค์ เด็กหนุ่มผู้นี้มิเพียงแต่ทะลวงสถิติหลอมสกัดสมุนไพรพิษเก้าพันชนิดด้วยท่วงท่าควงตะหลิวในรอบที่สอง แต่ในรอบตัดสิน เขายังใช้กระทะเหล็กนิลคู่ใจผสานกับไฟจุดเตาจากสัตว์เลี้ยงขนทอง กลั่น 'โอสถเก้าโค้งทะลวงสวรรค์' บริสุทธิ์สิบส่วนเต็มออกมาได้ถึงเก้าเม็ด!
กู่ไห่ยืนยืดอกถือกระทะเหล็กนิลอยู่อ่างภาคภูมิใจเบื้องหลัง ราวกับตนเองเป็นองครักษ์ผู้พิทักษ์กระทะเทพเจ้า
ผู้อาวุโสซ่งเดินประคองถาดหยกสลักลวดลายโบราณ นำเอา 'รางวัลชนะเลิศ' ซึ่งประกอบด้วยคัมภีร์วิชาโอสถปฐมกาลและแหวนมิติบรรจุหินปราณระดับสวรรค์หมื่นก้อน ยื่นส่งให้หลินเฟยด้วยสองมือที่สั่นเทา
"ท่านปรมาจารย์หลิน... นี่คือรางวัลของท่าน" ผู้อาวุโสซ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมถึงขีดสุด นัยน์ตาฉายแววยำเกรงอย่างไม่คิดปิดบัง
หลินเฟยยิ้มบางๆ สะบัดแขนเสื้อรับถาดหยกมาเก็บเข้าแหวนมิติอย่างสง่างาม ท่วงท่าสบายๆ ของเขาราวกับเพิ่งก้าวลงมาจากแท่นเทพเจ้า ไม่มีความหยิ่งยโสแต่กลับแผ่กลิ่นอายที่ลึกล้ำจนไม่อาจหยั่งถึง
ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขอันชื่นมื่นกำลังคลุมเครือไปทั่วลานประลองนั้นเอง!
ครืนนนนนนนนนนนน!
ชั้นเมฆบนท้องฟ้าเหนือยอดเขาหุบเขาโอสถพลันม้วนตัวอย่างบ้าคลั่ง! อากาศรอบข้างอึดอัดแน่นหนาจนผู้ฝึกตนระดับต่ำแทบจะกระอักเลือด ไอสังหารอันเย็นเยียบและเกรี้ยวกราดระดับ 'จักรพรรดิมหาบาล' แผ่ซ่านลงมาจากฟากฟ้า กดทับจนศิลาบนลานประลองเริ่มปริแตกเป็นรอยแยกลึก!
"ช้าก่อน!"
เสียงตะคอกดังก้องสวรรค์ประดุจฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ! เงาร่างในชุดคลุมสีดำสลักลายอสรพิษและหงส์อัคคีสามร่าง ร่อนลงมาจากยอดเขาอย่างเชี่ยวชาญ เบื้องหน้าของพวกเขามีชายชราผมขาวหน้าตาถมึงทึง ดวงตาทอดประกายโลภโมโทสันและดุร้ายอย่างสุดแสน
เขาคือ 'ผู้อาวุโสสูงสุดกู๋หัว' แห่งวิหารโอสถศักดิ์สิทธิ์ พร้อมด้วยผู้อาวุโสระดับบรรพบุรุษจากนิกายหมื่นพิษและหุบเขาเพลิงอัคคี!
ผู้ชมทั่วยุทธภพบนอัฒจันทร์ต่างพากันหน้าซีดเผือด ความสุขเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา!
"ผู้อาวุโสสูงสุดกู๋หัว! ท่านจะทำอะไรน่ะ?" ผู้อาวุโสซ่งอุทานด้วยความตื่นตระหนก
กู๋หัวแค่นหัวเราะเสียงเย็น ชี้หน้าหลินเฟยด้วยสายตาอำมหิต "หลินเฟย! เจ้าเด็กเมื่อวานซืน! เจ้าบังอาจใช้วิชามารปรุงอาหารชั่วร้าย ล่อลวงค่ายกลและแอบอ้างสยบสัตว์อสูรบรรพกาลวิหคชาด! สิ่งที่อยู่ในกระทะและมือของเจ้า มิใช่ผลงานการปรุงโอสถที่ถูกต้องตามกฎ แต่เป็นอสูรภัยพิบัติและยาวิเศษต้องห้ามที่จะนำพาความพินาศมาสู่สามภพ!"
กู่ไห่ฟังแล้วคิ้วกระตุกทันที "นายท่าน! ตาแก่กู๋หัวนี่บังอาจหาว่าเมนูระดับเทพของท่านเป็นยาวิเศษต้องห้าม ให้ข้าใช้กระทะนิลตบปากมันเลยดีไหมขอรับ!"
หลินเฟยยิ้มบางๆ ยกมือห้ามกู่ไห่ ก่อนจะเลิกคิ้วมองกู๋หัวด้วยสายตาเย้ยหยัน "โอ้? ผู้อาวุโสสูงสุดกู๋หัว... การประลองจบลงแล้ว ผลการตัดสินก็ออกมาแล้ว แต่ท่านกลับโผล่หัวออกมาพร้อมกับบรรพบุรุษนิกายพิษและหุบเขาเพลิงอัคคี ช่างประจวบเหมาะยิ่งนัก"
"เจ้าปากกล้า!" บรรพบุรุษนิกายหมื่นพิษก้าวออกมาข้างหน้า ร่างกายแผ่ควันพิษสีดำสนิท "เจ้าทำร้ายนายน้อยกู้หมิงของนิกายข้าจนบาดเจ็บสาหัส ซ้ำยังใช้สัตว์เลี้ยงประหลาดทำลายเตาหลอมอสรพิษเก้าสวรรค์! วันนี้ หากเจ้าไม่ส่งมอบ 'ลูกเจี๊ยบสีทอง' ตัวนั้น และ 'โอสถเก้าโค้งทะลวงสวรรค์' ทั้งเก้าเม็ดออกมาให้วิหารโอสถและพวกข้าควบคุมดูแล... อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดออกไปจากลานประลองนี้ได้แม้แต่ก้าวเดียว!"
"อ้อ..." หลินเฟยเอามือไพล่หลัง หัวเราะเสียงต่ำอยู่ในคอ "ที่แท้ก็อยากได้คนจุดเตาของข้ากับโอสถที่ข้าเพิ่งผัดเสร็จจนตัวสั่นนี่เอง แท้จริงแล้วก็แค่มนุษย์โลภมากกลุ่มหนึ่ง แต่กลับต้องยกเอาคุณธรรมและความสงบสุขของโลกมนุษย์มาบังหน้า... หน้าผากของพวกท่าน สลักคำว่า 'ไร้ยางอาย' ไว้ตัวใหญ่เท่ากำปั้นเลยหรือไม่?"
"เจ้า!!" บรรพบุรุษหุบเขาเพลิงอัคคีตวาดลั่นด้วยความโกรธ "เจ้าสวะ! คิดว่ามีสัตว์อสูรบรรพกาลสายเลือดเจือจางอยู่ตัวเดียวแล้วจะผยองได้รึ! บรรพบุรุษทั้งสามของพวกข้าบรรลุระดับจักรพรรดิมหาบาลขั้นสูงสุดแล้ว ซ้ำยังมี 'ค่ายกลสะกดเทพเก้าชั้นฟ้า' ที่เปิดใช้งานอยู่รอบลานประลองนี้! ต่อให้เป็นวิหคชาดตัวจริงมาเอง ก็ต้องถูกพวกข้าสยบ!"
ครืนนนน!
พริบตานั้น ม่านพลังแสงสีทองและสีดำขนาดยักษ์ก็กางออก ครอบลานประลองยุทธ์ไว้ทั้งหมด ตัดขาดทางหนีของหลินเฟยอย่างสมบูรณ์แบบ! แรงกดดันมหาศาลม้วนตัวเข้าใส่หลินเฟย กู่ไห่ และลูกเจี๊ยบอ้วนในแขนเสื้อ!
ผู้คนบนอัฒจันทร์ต่างถอนหายใจด้วยความสงสารและโกรธแค้น แต่ไม่มีใครกล้าก้าวออกมาช่วย เพราะฝ่ายตรงข้ามคือยอดฝีมือระดับจักรพรรดิมหาบาลถึงสามคน!
"หลินเฟย! ส่งนกอ้วนและโอสถมาซะ แล้วข้าจะคุมขังเจ้าไว้ในคุกใต้ดินตลอดชีวิต ถือเป็นการเมตตา!" กู๋หัวยื่นมือออกไปกลางอากาศ พลังปราณแปรสภาพเป็นหัตถ์ยักษ์สีดำหมายจะบีบขยี้หลินเฟย!
หลินเฟยไม่ได้ถอยแม้แต่น้อย เขามองหัตถ์ยักษ์ที่พุ่งเข้ามาด้วยสายตาเฉียบคม ก่อนจะเอ่ยเบาๆ
"เจ้าอ้วน... มีคนอยากกินเนื้อเจ้า แถมยังจะแย่งขนมของเจ้าอีกแน่ะ"
พูดยังไม่ทันขาดคำ หลินเฟยก็สะบัดมือ โยน 'ก้อนขนสีเหลืองทอง' ขึ้นไปบนอากาศทันที!
"จิ๊บ?"
ลูกเจี๊ยบอ้วนที่กำลังนอนหลับสบายอยู่ในแขนเสื้อ จู่ๆ ก็ถูกโยนลอยเคว้งกลางอากาศ ดวงตากลมโตสีดำของมันหรี่ลงเมื่อเห็นหัตถ์ยักษ์สีดำและค่ายกลสังหารที่แผ่กลิ่นอายคาวเลือดพุ่งเข้ามาหา!
ความหงุดหงิดระดับบรรพกาลระเบิดออกทันที!
"จิ๊บบบบบบบบบบ!!" (พวกมนุษย์ชั้นต่ำ บังอาจขัดเวลาตื่นนอนของข้า!!)
บรึ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!
พริบตานั้น ร่างอ้วนกลมเท่ากำปั้นของลูกเจี๊ยบพลันสว่างวาบด้วยแสงสีม่วงทองเจิดจ้าประดุจดวงอาทิตย์ระเบิด! คลื่นความร้อนและอานุภาพเพลิงอัคคีระดับเผาทำลายจักรวาลพวยพุ่งออกมา สะบั้นค่ายกลสะกดเทพเก้าชั้นฟ้าแตกกระจายเป็นผุยผงในเสี้ยววินาที!
หัตถ์ยักษ์สีดำของกู๋หัวถูกเพลิงม่วงทองเผาทำลายกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนจะทันได้เข้าใกล้ตัวหลินเฟยด้วยซ้ำ! กู๋หัวกระอักเลือดคำโต ร่างกายสั่นสะท้านไปถึงดวงวิญญาณ!
ตูมมมมมมมมม!
ท้องฟ้าเหนือหุบเขาโอสถถูกแหวกออกเป็นสองฝั่ง! เมฆาทั่วทั้งทวีปแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีม่วงทองลุกโชน!
ท่ามกลางทะเลเพลิงอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เงาร่างมายาของ 'วิหคชาดบรรพกาล' ขนาดใหญ่ยักษ์นับแสนจั้ง ปรากฏกายขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ!
ปีกอันยิ่งใหญ่บดบังท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ ขนสีม่วงทองแผ่รัศมีแห่งเทพเจ้า ลำแสงอัคคีหมุนรอบกายประดุจดาราจักร นัยน์ตาสีทองดุร้ายและดุจเทพผู้พิพากษาจ้องมองลงมายังบรรพบุรุษทั้งสามคน!
กลิ่นอายอสูรศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลแท้จริง กดทับจนภูเขารอบๆ หุบเขาโอสถพังทลายลงทีละลูก! ผู้ฝึกตนหมื่นคนบนอัฒจันทร์คุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นโดยพร้อมเพรียง ร่างกายสั่นระริก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง!
"นั่นมัน... ร่างจริงของวิหคชาด!!" บรรพบุรุษนิกายหมื่นพิษร้องเสียงหลงด้วยความขวัญเสีย ควันพิษรอบกายสลายหายไปจนหมดสิ้น!
"เทพ... เทพเจ้าอัคคีปฐมกาล!" บรรพบุรุษหุบเขาเพลิงอัคคีคุกเข่าลงกับพื้น หน้าผากโขกศิลาจนเลือดไหล "เมตตาด้วย! ท่านเทพวิหคชาด ได้โปรดเมตตาด้วย!!"
กู๋หัวหน้าซีดราวกับคนตาย วิญญาณแทบหลุดออกจากร่างเมื่อเห็นนกยักษ์เพลิงขนาดมหึมาเตรียมจะอ้าปากพ่น 'เพลิงม่วงทองทำลายล้างโลก' ลงมาสยบพวกเขาทั้งสามให้กลายเป็นละอองดาว!
แรงกดดันและบรรยากาศอันตึงเครียดพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด! ทุกคนต่างหลับตาลง เตรียมรับความตายจากพิโรธของเทพบรรพกาล...
นกยักษ์เพลิงอ้าปากกว้าง สายลมเพลิงม่วงทองหมุนเกลียวเตรียมระเบิดลงมา...
โฮ้กกกกก—!
ทว่า... ในวินาทีแห่งชีวิตและความตายนั้นเอง!
จู่ๆ หลินเฟยที่ยืนอยู่เบื้องล่าง ก็หยิบ 'โอสถเก้าโค้งทะลวงสวรรค์' เม็ดหนึ่งที่เขาเพิ่งผัดเสร็จในกระทะ ออกมาจากขวดหยก แล้วสะบัดมือแกว่งมันไปมากลางอากาศเบาๆ
กลิ่นหอมของโอสถบริสุทธิ์สิบส่วนระดับเมนูเทพเจ้า ลอยอบอวลไปตามสายลม... พุ่งตรงเข้าสู่รูจมูกยักษ์ของนกเพลิงปฐมกาล!
ชะงักกึก!
ดวงตาสีทองขนาดยักษ์เท่ามหาสมุทรของวิหคชาดพลันเหลือกกว้าง! กลิ่นอายสังหารและเพลิงพิโรธระดับสวรรค์ทลายเมื่อครู่ หายวับไปในพริบตาประดุจควันไฟโดนพัด!
นกยักษ์เพลิงแหงนหน้ามองลงมาที่หลินเฟย นัยน์ตาทอประกายความหิวโหยและใสซื่อออกมาอย่างปิดไม่มิด!
"อึก..."
เสียงกลืนน้ำลายขนาดยักษ์ดังก้องฟ้า!
และแล้ว... เหตุการณ์อันน่าเหลือเชื่อที่ทำให้ประวัติศาสตร์ยุทธจักรต้องบันทึกไว้ก็เกิดขึ้น!
วิหคชาดบรรพกาลขนาดยักษ์นับแสนจั้งที่กำลังจะเผาทำลายโลก... จู่ๆ ก็ทำเสียง "จิ๊บ?" ออกมาคำหนึ่ง!
พรูดดดดดดดดด!
เปลวเพลิงสีม่วงทองบนท้องฟ้าพลัน 'หดกลับ' เข้าหาศูนย์กลางด้วยความเร็วระดับอัศจรรย์! ร่างมายายักษ์นับแสนจั้งบีบอัดลงเหลือหมื่นจั้ง... พันจั้ง... ร้อยจั้ง...
และภายในเวลาเพียงครึ่งวินาที!
ป๊อบ!
เงาร่างอันยิ่งใหญ่ระดับสยบจักรวาล... ได้ย่อส่วนกลับกลายเป็น 'ก้อนขนสีเหลืองทอง' กลมดิ๊กขนาดเท่ากำปั้น ร่วงหล่นลงมาจากฟ้าอย่างรวดเร็ว!
ฟุบ!
หลินเฟยมารับลูกเจี๊ยบอ้วนไว้ในฝ่ามือได้อย่างแม่นยำ
นกอ้วนไม่สนใจใครทั้งสิ้น มันรีบเอาปากเล็กๆ สีส้มงับเอาโอสถเก้าโค้งทะลวงสวรรค์ในมือหลินเฟยเข้าปากไปทันที เคี้ยว "ตุ้ยๆๆ" อย่างเคลิบเคลิ้ม ขนสีทองฟูนุ่มถูไถกับนิ้วมือของหลินเฟยด้วยความออดอ้อน ก่อนจะสลบไสลหลับปุ๋ยไปพร้อมกับส่งเสียงเรอเบาๆ
"จิ๊บ... ครอก~"
กริบ..........................................
ความเงียบสงัดระดับจักรพรรดิแห่งป่าช้าครอบงำทั่วยุทธภพอีกครั้ง!
ท้องฟ้ากลับมาสดใส... เพลิงม่วงทองหายวับไปกับตา... ค่ายกลพังทลายลง...
เหลือเพียงบรรพบุรุษทั้งสามคนที่ยังคงคุกเข่า อ้าปากค้าง ตาถลน จิตวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง สายตามองสลับไปมาระหว่างท้องฟ้าที่ว่างเปล่ากับลูกเจี๊ยบอ้วนในมือหลินเฟยอย่างงงงวยถึงขีดสุด!
"อ้าว... หดกลับซะแล้ว?"
ผู้ฝึกตนบนอัฒจันทร์คนหนึ่งหลุดปากอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
กู๋หัวและบรรพบุรุษอีกสองคนระเบิดความรู้สึกสับสนในสมอง! เมื่อครู่นี้พวกเขากำลังจะตายด้วยฝีมือของเทพปฐมกาลมิใช่หรือ? แล้วเหตุใดเจ้านกยักษ์ที่พร้อมจะสยบฟ้าดิน ถึงได้ย่อส่วนลงมาเหลือเท่าไข่ไก่ เพียงเพราะยาวิเศษเม็ดเดียวของเจ้าเด็กนี่กันเล่า!!
หลินเฟยลูบหัวนกอ้วนเบาๆ ยัดมันกลับเข้าแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนจะปัดฝุ่นที่ไหล่ แล้วเงยหน้าขึ้นมองกู๋หัวและบรรพบุรุษทั้งสามด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์
"เอาล่ะ..." หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความอำมหิตที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม "ดูเหมือนตัวช่วยจุดเตาของข้าจะง่วงนอนเสียแล้ว... แต่ก็นะ สำหรับขยะระดับพวกท่านสามคน... ไม่จำเป็นต้องถึงมือเด็กน้อยของข้าหรอก!"
"เจ้า... เจ้าว่าอย่างไรนะ!!" กู๋หัวตั้งสติได้ อับอายขายหน้าจนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้น "หลินเฟย! เจ้าไร้ที่พึ่งพิงแล้ว! ไร้ซึ่งนกอ้วนตัวนั้น เจ้าก็เป็นแค่เด็กระดับวิญญาณคนหนึ่ง! พวกเราลุยพร้อมกัน ขยี้มันซะ!!"
บรรพบุรุษนิกายพิษและหุบเขาเพลิงอัคคีที่เพิ่งหลุดพ้นจากความกลัว พลันรู้สึกว่าตนเองถูกหลอกลวง ความเกลียดชังระเบิดออก พวกเขาทั้งสามพุ่งเข้าหาหลินเฟยพร้อมกันทันที!
"กรงเล็บอสรพิษสังหาร!" "หมัดอัคคีทลายสวรรค์!" "ฝ่ามือกลืนวิญญาณ!"
สามยอดฝีมือระดับจักรพรรดิมหาบาลปลดปล่อยวิชาไม้ตายสูงสุด หวังจะขยี้หลินเฟยให้กลายเป็นเศษเนื้อในพริบตา!
ทว่า... หลินเฟยกลับมิได้หลบเลี่ยง!
ดวงตาของเขาทอประกายแสงสีเทาโบราณ... 'เนตรสวรรค์ไร้พ่าย' ทำงานถึงขีดสุด!
ในสายตาของหลินเฟย การเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของจักรพรรดิมหาบาลทั้งสามคน กลับช้าลงราวกับหอยทาก! จุดอ่อนและรอยรั่วของพลังปราณในร่างของพวกเขาลอยเด่นขึ้นมาอย่างชัดเจน!
"ชิงไหวชิงพริบรึ? พวกเจ้ายังอ่อนหัดนัก!"
หลินเฟยเคลื่อนกายรวดเร็วดุจพรายน้ำ! ร่างของเขาพลิ้วไหวผ่านช่องว่างระหว่างฝ่ามือและกรงเล็บพิษไปอย่างน่าอัศจรรย์!
หมับ!
หลินเฟยยื่นมือขวาออกไป รวดเร็วดั่งอสนีบาต คว้าเข้าที่คอหอยของบรรพบุรุษนิกายหมื่นพิษได้อย่างแม่นยำ!
"อะไรนะ?!" บรรพบุรุษนิกายพิษตื่นตระหนก แต่ยังไม่ทันได้ใช้วิชาพิษตอบโต้...
หลินเฟยก็ผนึกพลังปราณบริสุทธิ์จาก 'หยาดนฤมิตเก้าพันพิษ' ที่เขาใช้ตะหลิวกลั่นได้ในรอบที่สอง อัดสวนกลับเข้าไปในจุดชีพจรประธานของบรรพบุรุษนิกายพิษทันที!
ตู้ม!
"อั๊กกกกกก!" บรรพบุรุษนิกายหมื่นพิษร้องเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้าน พิษในกายตีกลับอย่างบ้าคลั่ง ผิวหนังกลายเป็นสีเขียวคล้ำ ก่อนจะถูกหลินเฟยจับเหวี่ยงไปปะทะกับบรรพบุรุษหุบเขาเพลิงอัคคีอย่างแรง!
โครมมมมมมม!
ทั้งสองร่างกระเด็นลอยไปกระแทกกับแท่นศิลาอย่างจัง กระอักเลือดและปราณแตกซ่าน นอนหมดสภาพอยู่ในกองหิน!
เหลือเพียงกู๋หัวเพียงคนเดียว!
กู๋หัวชะงักกึกกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสยดสยองอย่างแท้จริง! "เจ้า... เจ้าซ่อนเร้นพลัง! เจ้าไม่ได้อยู่ในระดับวิญญาณ!"
"ข้าไม่เคยบอกว่าข้าโตมาด้วยการพึ่งพาสัตว์เลี้ยง..." หลินเฟยปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้ากู๋หัวประดุจภูตผี เสียงของเขานุ่มนวลแต่น่ากลัวยิ่งกว่ามัจจุราช
หลินเฟยยกฝ่ามือขึ้น ตบเข้าที่ใบหน้าของกู๋หัวอย่างจัง!
เพียะ!!
เสียงตบหน้าดังก้องไปทั่วลานประลอง! ฟันของกู๋หัวร่วงหลุดออกจากปากนับสิบซี่ ร่างของเขามุนเป็นกงล้อกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงมากระแทกพื้นเบื้องหน้าหลินเฟยอย่างอเนจอนาถ!
"ตบนี้... สำหรับความโลภของเจ้า" หลินเฟยเดินเข้าหาช้าๆ
เพียะ!!
"ตบนี้... สำหรับการใช้ค่ายกลลวงตาหมายจะฆ่าผู้บริสุทธิ์ในรอบแรก!"
เพียะ!!
"และตบนี้... สำหรับการบังอาจมารบกวนเวลากินขนมของนกข้า!"
หลินเฟยตบหน้าผู้อาวุโสสูงสุดกู๋หัวจนหน้าบวมปูดเป็นหัวไชเท้า เลือดสดๆ ไหลท่วมตัว ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีของยอดฝีมือระดับวิหารโอสถศักดิ์สิทธิ์โดยสิ้นเชิง!
ผู้คนนับหมื่นบนอัฒจันทร์ต่างเงียบกริบ ตะลึงลานจนตาค้าง! เด็กหนุ่มถือกระทะผู้โดนดูแคลน กลับสยบยอดฝีมือระดับจักรพรรดิมหาบาลสามคนได้ด้วยมือเปล่า และตบหน้าผู้อาวุโสสูงสุดประดุจตบสุนัขข้างถนน!
หลินเฟยใช้เท้าเหยียบลงบนอกของกู๋หัว ก้มลงมองด้วยสายตาเย็นชา "พูดมา... ใครอยู่เบื้องหลังการส่งพวกเจ้ามาขัดขวางข้าในศึกลอยฟ้าครั้งนี้?"
กู๋หัวกระอักเลือด ตัวสั่นสะท้านด้วยความกลัวตาย "จ้า... เจ้าสำนัก... เจ้าสำนักหุบเขาโอสถ... เขา... เขาอยู่ที่ยอดเขา..."
หลินเฟยพยักหน้าช้าๆ "ขอบใจสำหรับคำตอบ"
ก๊อก!
หลินเฟยสะบัดนิ้ว ส่งพลังปราณสะกดจุดชีพจรของกู๋หัวจนสลบไสลไปทันที
หลินเฟยเงยหน้าขึ้นมองไปยังยอดเขาหุบเขาโอสถที่ตั้งผงาดอยู่เหนือชั้นเมฆ สายตาของเขาทอประกายคมกล้ามองทะลุม่านหมอก ไปยังร่างในชุดคลุมทองคำที่ยืนเฝ้ามองลงมาจากบนยอดเขา
'เจ้าสำนักหุบเขาโอสถงั้นรึ...' หลินเฟยยิ้มบางๆ รอยยิ้มแฝงความเลือดย้อนและความท้าทายอย่างถึงที่สุด
***