36. ตอนที่ 35: เปลี่ยนสมุนไพรพิษให้เป็นผงปรุงรสหม่าล่า
ตอนที่ 35: เปลี่ยนสมุนไพรพิษให้เป็นผงปรุงรสหม่าล่า
ยอดเขาหุบเขาโอสถ สถานที่ซึ่งถูกขนานนามว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการปรุงยา บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกสีเทาทะมึน สายลมที่เคยพัดพากลิ่นหอมของสมุนไพรวิญญาณ บัดนี้กลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายสังหารที่หนาวเหน็บจนจับขั้วหัวใจ
หลินเฟยย่ำเท้าลงบนบันไดศิลาหยกขาวขั้นสุดท้าย ร่างในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาของเขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าลานกว้างของตำหนักใหญ่ โดยมีกู่ไห่แบกกระทะเหล็กนิลใบเขื่องเดินตามมาติดๆ ด้วยท่วงท่าขึงขัง ประดุจผู้พิทักษ์เครื่องครัวศักดิ์สิทธิ์ ปลายทางของการคิดบัญชีเลือดมาถึงแล้ว!
"ช่างใจกล้าเสียจริงนะ หลินเฟย... ไม่นึกเลยว่าเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้า จะกล้าบุกขึ้นมาถึงยอดเขาหุบเขาโอสถเพียงลำพัง... อ้อ ไม่สิ พาลูกหาบแบกกระทะมาด้วยอีกคน"
เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยพลังปราณระดับ 'ครึ่งก้าวสู่จอมราชันย์' ดังก้องออกมาจากเงามืดภายในตำหนักใหญ่ พริบตานั้น ประตูตำหนักสีชาดก็เปิดอ้าออก เผยให้เห็นร่างของบุรุษวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองอร่าม ลวดลายมังกรโอสถพันเกี่ยวรอบตัว เขานั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สลักขึ้นจากรากไม้หมื่นปี นัยน์ตาของเขาทอประกายความโลภและอำมหิตอย่างไม่ปิดบัง
เขาคือ 'โม่เวิ่นเทียน' เจ้าสำนักหุบเขาโอสถ ผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังค่ายกลสังหารและความวุ่นวายทั้งหมด!
กู่ไห่ได้ยินคำดูถูกก็คิ้วกระตุกทันที "เหอะ! ตาแก่ตาบอด ข้าไม่ใช่ลูกหาบโว้ย! ข้าคือองครักษ์ผู้พิทักษ์กระทะเหล็กนิลแห่งเทพเจ้าการทำอาหารต่างหาก!"
"เจ้าสำนักโม่" หลินเฟยยกมือห้ามกู่ไห่แล้วเอามือไพล่หลัง ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ส่งลูกน้องปลายแถวลงไปตกระกำลำบาก ส่วนตัวเองนั่งจิบชาอยู่บนหอคอยงาช้าง ช่างเป็นวิถีของ 'ยอดคน' แห่งยุทธจักรเสียจริงนะ"
โม่เวิ่นเทียนแค่นหัวเราะ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมากดทับลงบนลานหยกขาวจนเกิดรอยร้าว "เจ้าไม่ต้องมาใช้ลิ้นฝีปากยั่วยุข้าหรอก หลินเฟย! การประลองโอสถเป็นเพียงฉากบังหน้า เป้าหมายที่แท้จริงของข้าคือการล่อให้อัจฉริยะทั่วยุทธภพมารวมตัวกัน เพื่อสูบเอาปราณบริสุทธิ์ของพวกมันมาใช้ทะลวงระดับคอขวดของข้า! และสิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจที่สุด ก็คือการที่เจ้าพา 'วิหคชาดบรรพกาล' มาประเคนให้ข้าถึงที่!"
ดวงตาของโม่เวิ่นเทียนเบิกกว้างด้วยความบ้าคลั่ง "ส่งคนจุดเตาในแขนเสื้อของเจ้ามา! แล้วข้าจะยอมให้เจ้าตายอย่างสงบ ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน!"
หลินเฟยถอนหายใจยาว เอามือล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ ลูบหัวก้อนขนสีทองที่กำลังหลับอุตุอยู่เบาๆ "สงสัยพักนี้ข้าจะใจดีเกินไป พวกสวะถึงได้คิดว่าของของข้า เป็นสิ่งที่ใครนึกอยากจะได้ก็แบมือขอได้ง่ายๆ"
"รนหาที่ตาย!"
โม่เวิ่นเทียนตวาดลั่น เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างรุนแรง พริบตานั้น ลานหยกขาวที่หลินเฟยและกู่ไห่ยืนอยู่ก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! อักขระสีเขียวคล้ำนับหมื่นตัวสว่างวาบขึ้นมาจากใต้พื้นดิน ถักทอเป็นค่ายกลขนาดยักษ์ที่ปิดกั้นสวรรค์และปฐพี!
"จงลิ้มรส 'ค่ายกลหมอกพิษหมื่นหายนะ' สมบัติลับแห่งบรรพกาลที่ข้าซุ่มสกัดมาจากรากเหง้าของขุนเขาโอสถ! พิษนี้เกิดจากการหมักหมมของเศษซากสมุนไพรและซากอสูรนับแสนปี ต่อให้เป็นเทพเจ้าก็ต้องถูกหลอมละลายกลายเป็นแอ่งเลือดภายในสามลมหายใจ!"
ซู่ ซู่ ซู่!
หมอกควันสีเขียวดำเข้มข้นพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของค่ายกล กลิ่นของมันฉุนเฉียวและรุนแรงถึงขั้นที่เพียงแค่ลอยไปสัมผัสกับรูปปั้นศิลา รูปปั้นเหล่านั้นก็ละลายกลายเป็นน้ำโคลนเดือดปุดๆ ในพริบตา! มิติรอบข้างถูกกัดกร่อนจนบิดเบี้ยว ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีหม่นหมอง พิษร้ายแรงระดับข่มสวรรค์กำลังโอบล้อมร่างของหลินเฟยและกู่ไห่จากทุกทิศทาง!
โม่เวิ่นเทียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าฮ่าฮ่า! ในค่ายกลนี้ ไม่มีปราณใดต้านทานมันอยู่! จงละลายกลายเป็นน้ำเลือดเสียเถอะ แล้วข้าจะค่อยๆ สกัดเอาวิหคชาดออกจากกองเลือดของเจ้าเอง!"
หมอกพิษมรณะบีบอัดเข้ามาระยะประชิด ห่างจากตัวหลินเฟยเพียงไม่ถึงหนึ่งคืบ!
ทว่า... ท่ามกลางวิกฤตที่เสี่ยงต่อการดับสูญ หลินเฟยกลับไม่ขยับเขยื้อนหลบหนี เขาเพียงแค่หลับตาลง แล้วทำสิ่งที่ทำให้โม่เวิ่นเทียนต้องขมวดคิ้วด้วยความงุนงง...
สูดดดด~
หลินเฟย... กำลัง 'ดม' หมอกพิษ?
ใช่แล้ว! ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังดมกลิ่นของอาหารเลิศรส!
"อืม..." หลินเฟยพึมพำ ดวงตาค่อยๆ ลืมขึ้นทอประกายเจิดจ้า "กลิ่นฉุนที่แทงจมูก ทะลวงเข้าสู่เส้นประสาทจนทำให้รู้สึกชาหนึบ... ไอพิษที่มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงจนทำให้รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่างกายนี่มัน..."
มุมปากของหลินเฟยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้ผู้มองรู้สึกขนลุกซู่!
"นี่มันคือสุดยอดวัตถุดิบตั้งต้นของ 'ความเผ็ดชา' ชัดๆ! โม่เวิ่นเทียนเอ๋ย โม่เวิ่นเทียน! ข้ากำลังปวดหัวอยู่พอดีว่าจะหาสมุนไพรรสเผ็ดร้อนระดับสวรรค์จากที่ไหนมาทำเครื่องปรุง เจ้ากลับใจดีส่งวัตถุดิบชั้นเลิศมาให้ข้าถึงที่!"
"เจ้าพูดพล่ามบ้าอะไรของเจ้า!" โม่เวิ่นเทียนตะโกนอย่างหัวเสีย "พิษหมื่นหายนะกำลังจะละลายกระดูกเจ้าอยู่แล้ว ยังมีหน้ามาพูดเรื่องเครื่องปรุงอะไรอีก! ตายซะ!"
"คนที่ไม่เข้าใจศิลปะแห่งการทำอาหารอย่างเจ้า ย่อมมองเห็นสุดยอดวัตถุดิบเป็นเพียงแค่ของมีพิษ!"
หลินเฟยกระทืบเท้าลงกับพื้น! ตูม! ปราณยุทธ์สีขาวบริสุทธิ์ระเบิดออกจากร่าง กลายเป็นม่านพลังบางๆ ป้องกันไม่ให้เสื้อผ้าของเขาและกู่ไห่ถูกกัดกร่อน
"กู่ไห่! ตั้งกระทะ!"
"ขอรับนายท่าน!" กู่ไห่ขานรับเสียงดังฟังชัด เขาโยนกระทะเหล็กนิลในมือขึ้นไปกลางอากาศ
หลินเฟยวาดมือไปกลางอากาศ 'เพลิงบรรพกาลนิรันดร์' สีขาวอมฟ้าลุกโชนขึ้น ผสานเข้ากับกระทะเหล็กนิล พริบตานั้นกระทะเหล็กสีดำก็ขยายขนาดขึ้นนับร้อยเท่า กลายเป็น 'กระทะปราณเหล็กนิลยักษ์' ครอบคลุมค่ายกลพิษหมื่นหายนะไว้ครึ่งหนึ่ง! ในมือขวาของชายหนุ่มปรากฏตะหลิวปราณสีเงินยวงที่ควบแน่นจากพลังยุทธ์!
"เจ้าอ้วน ตื่นมาช่วยงานหน่อย! จุดเตาเร็วเข้า!" หลินเฟยล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบเอาลูกเจี๊ยบอ้วนที่กำลังนอนหลับปุ๋ยออกมา
ลูกเจี๊ยบสีทองสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา มองซ้ายมองขวาเห็นหมอกพิษสีเขียวดำ ก็ทำหน้าย่นด้วยความขยะแขยง
"พ่นไฟสุมเตาให้ข้าหน่อย เดี๋ยวข้าทำของอร่อยให้กิน!" หลินเฟยหลอกล่อ
พอได้ยินคำว่าของอร่อย ดวงตาเล็กๆ ของนกอ้วนก็เบิกกว้างเป็นประกาย มันรีบกระพือปีกสั้นกุด บินไปอยู่ใต้กระทะเหล็กนิลยักษ์ พ่น 'เพลิงวิหคชาดแท้จริง' สีม่วงทองสายเล็กๆ ออกมาสุมก้นกระทะทันที!
ฟู่มมมมมมมม!
ความร้อนระดับบรรพกาลผสานกับกระทะเหล็กนิล ทำให้อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นจนมิติแทบจะละลาย! หมอกพิษหมื่นหายนะที่เคยเย่อหยิ่งและดุร้าย บัดนี้ถูกดูดเข้าไปในกระทะราวกับพายุทอร์นาโด!
"นั่นเจ้ากำลังทำอะไร! กระทะบ้าอะไรนั่น! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" โม่เวิ่นเทียนหน้าถอดสี เมื่อพบว่าพิษร้ายที่เขาสะสมมาทั้งชีวิต กำลังถูกชายหนุ่มเบื้องหน้าใช้ตะหลิว 'ผัด' อยู่กลางอากาศ!
"ความลับของการทำ 'ผงหม่าล่า' ที่ดี คือการดึงเอาแก่นแท้ของความ 'เผ็ด' และความ 'ชา' ออกมาให้ได้มากที่สุด" หลินเฟยพูดไปพลาง มือก็กรีดกรายควงตะหลิวผัดหมอกพิษดังก้อง ฉ่า! ฉ่า! ราวกับยอดเชฟกระทะเหล็ก!
เขาใช้พลังจิตและเนตรสวรรค์ไร้พ่าย แยกแยะโครงสร้างของพิษนับหมื่นชนิดอย่างรวดเร็ว สิ่งใดที่เป็นพิษร้ายแรงต่อชีวิต เขาใช้ความร้อนจากกระทะเผามันทิ้งจนกลายเป็นความว่างเปล่า สิ่งใดที่มีฤทธิ์ทำให้เส้นประสาทชาและเกิดความร้อนผ่าว เขาหลอมรวมมันเข้าด้วยกัน!
"ยังขาดเครื่องเทศไปหน่อย..." หลินเฟยสะบัดมือซ้าย แหวนมิติสว่างวาบ สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำที่ไม่มีใครเหลียวแลอย่าง 'หญ้าพริกแห้งโลหิต' 'หม่าเจียววิญญาณ' และ 'รากกระเทียมปราณ' จำนวนมหาศาล ถูกโยนลงไปในกระทะเหล็กนิล!
ฉ่าาาาาาาา! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงตะหลิวกระทบกระทะเหล็กดังกึกก้อง กลิ่นหอมฉุนที่เต็มไปด้วยความเผ็ดร้อนและชาลิ้นระเบิดออกมาจากกระทะยักษ์ กลิ่นนี้มันรุนแรงเสียจนลอยไปไกลถึงตีนเขา หมาป่าอสูรที่อยู่ห่างออกไปสิบลี้ได้กลิ่นเข้าถึงกับจามจนน้ำมูกไหล!
หมอกพิษสีเขียวดำที่เคยมุ่งหมายจะสังหารหลินเฟย บัดนี้ถูกคั่วด้วยความร้อนจากเพลิงวิหคชาดจนแห้งกรอบ แตกตัวผสมผสานกับสมุนไพรเครื่องเทศ และถูกตะหลิวสับจนกลายเป็น 'ผงละเอียดสีแดงเพลิง' ที่ทอประกายระยิบระยับอยู่ก้นกระทะ!
"เสร็จสิ้น!"
หลินเฟยสะบัดแขนเสื้อ ปิดเตาเพลิง! กระทะเหล็กนิลย่อขนาดกลับมาอยู่ในมือของกู่ไห่ ผงสีแดงเพลิงจำนวนมหาศาลลอยมารวมกันอยู่เบื้องหน้าเขา กลิ่นอายของมันไม่ได้มีพิษร้ายแรงที่ทำให้ถึงตายอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของการปิ้งย่างที่ทำให้ผู้คนน้ำลายสอ!
'สุดยอดผงปรุงรสหม่าล่าพิษหมื่นหายนะ ระดับสวรรค์!'
โม่เวิ่นเทียนที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ขาทั้งสองข้างถึงกับอ่อนเปลี้ย ทรุดตัวลงนั่งกับบัลลังก์อย่างหมดสภาพ ดวงตาเบิกโพลง สมองหยุดสั่งการไปชั่วขณะ
ค่ายกลสุดยอดแห่งสำนัก... พิษร้ายที่ฆ่าได้แม้กระทั่งจักรพรรดิ... ถูกไอ้เด็กนี่ใช้กระทะผัดทำเป็น 'ผงปรุงรส' หมดแล้ว!!
"จะ... เจ้ามันปีศาจ! เจ้าไม่ใช่มนุษย์!" โม่เวิ่นเทียนชี้หน้าหลินเฟยด้วยนิ้วที่สั่นเทา เลือดลมในกายตีกลับจนแทบกระอัก
หลินเฟยใช้ปราณรองรับผงหม่าล่าสีแดงเพลิงไว้เบื้องหน้า ก่อนจะยิ้มกริ่ม "อย่าเพิ่งด่วนตัดสินสิ เจ้าสำนักโม่ ของปรุงเสร็จใหม่ๆ มันก็ต้องมีการ 'ชิม' เพื่อทดสอบรสชาติเสียหน่อย"
โม่เวิ่นเทียนสัมผัสได้ถึงลางร้ายขั้นสุดยอด เขารีบกัดปลายลิ้น รีดเค้นพลังปราณเฮือกสุดท้าย กรีดร้องเสียงหลง "อสูรพิทักษ์สำนัก! ตะขาบมังกรม่วงกลืนฟ้า! ออกมาฆ่ามัน!!"
ครืนนนนน!
ภูเขาด้านหลังตำหนักใหญ่ระเบิดออก! ร่างของตะขาบยักษ์ตัวสีม่วงเข้ม ลำตัวยาวนับพันจั้ง เกล็ดของมันแข็งแกร่งประดุจเหล็กกล้า ขาหน้านับร้อยคู่คมกริบดุจดาบชั้นยอด มันพุ่งทะยานทะลุเศษหินออกมา อ้าปากที่มีเขี้ยวพิษขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่หลินเฟยหมายจะกัดให้ขาดสองท่อน!
นี่คืออสูรระดับจักรพรรดิขั้นปลาย! ไพ่ตายใบสุดท้ายของหุบเขาโอสถ!
หลินเฟยเงยหน้ามองตะขาบยักษ์ที่พุ่งเข้ามาด้วยสายตาที่เป็นประกาย... ไม่ใช่ประกายของความกลัว แต่เป็นประกายของคนที่เห็น 'วัตถุดิบชั้นเลิศ'!
"นายท่าน! นั่นมันกุ้งมังกรบกไซส์จัมโบ้ชัดๆ!" กู่ไห่กลืนน้ำลายเอื๊อก ชูตะหลิวขึ้นอย่างตื่นเต้น
"มาได้จังหวะพอดิบพอดี!" หลินเฟยหัวเราะร่วน
เขาสะบัดมือ ส่งลูกเจี๊ยบอ้วนขึ้นไปบนฟ้า "เจ้าอ้วน จัดการย่างมันซะ ระวังอย่าให้เกรียมเกินไป เดี๋ยวเนื้อจะเหนียว!"
"จิ๊บ!!"
ลูกเจี๊ยบอ้วนรับคำสั่ง มันอ้าปากพ่นไฟ 'เพลิงวิหคชาด' ออกมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้แปรสภาพเป็นนกยักษ์ แต่เป็นตาข่ายเพลิงสีม่วงทอง พุ่งเข้าไปห่อหุ้มร่างของตะขาบมังกรม่วงไว้อย่างมิดชิด!
"กี๊ซซซซซซ!!"
อสูรพิทักษ์ที่น่าเกรงขาม กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เกล็ดที่ว่าแข็งแกร่งที่สุดในปฐพี เมื่อเจอเพลิงเทพบรรพกาล ก็สุกแดงกรอบในพริบตา! กลิ่นหอมของเนื้อตะขาบย่างลอยตลบอบอวลไปทั่วลาน!
และในจังหวะที่เนื้อกำลังสุกได้ที่นั่นเอง หลินเฟยก็ไม่รอช้า!
"ผงปรุงรสหม่าล่า ไป!!"
หลินเฟยผลักฝ่ามือ ส่งผงหม่าล่าพิษหมื่นหายนะสีแดงเพลิงนับร้อยกิโลกรัม พุ่งกระจุยกระจายเข้าไปเคลือบผิวของตะขาบยักษ์ที่กำลังร้อนระอุอย่างทั่วถึง!
ซ่าาาาาาาาาา!!
เมื่อสุดยอดผงปรุงรสระดับสวรรค์สัมผัสกับเนื้อร้อนๆ ปฏิกิริยาแห่งรสชาติก็ระเบิดออก! กลิ่นหอมของความเผ็ดชาผสานกับกลิ่นเนื้อย่าง ทะลวงกำแพงมิติไปไกลนับร้อยลี้!
ตะขาบมังกรม่วงดิ้นทุรนทุรายอยู่กลางอากาศได้เพียงสามลมหายใจ ก่อนที่ร่างอันใหญ่มหึมาของมันจะสุกงอม เปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง เคลือบไปด้วยเครื่องเทศหม่าล่าเยิ้มๆ ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นลานหยกขาวดัง โครม!!
อสูรระดับจักรพรรดิ... กลายเป็น 'ตะขาบย่างหม่าล่าไซส์ยักษ์' เมนูเปิบพิสดารไปเสียแล้ว!!
"........................."
โม่เวิ่นเทียนอ้าปากค้าง วิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปอย่างสมบูรณ์แบบ ไพ่ตายของเขา... ค่ายกลของเขา... อสูรของเขา... กลายเป็นอาหารปิ้งย่างไปหมดแล้ว!
หลินเฟยเดินเข้าไปหาตะขาบย่างที่นอนสลบเหมือด ใช้มือฉีกเอาเนื้อส่วนขาส่วนหนึ่งที่สุกกำลังดีออกมาเป่าไล่ความร้อน แล้วลองกัดชิมคำโต
"กรวบ... อื้มมมมมม!" ดวงตาของหลินเฟยเบิกกว้างด้วยความฟิน "เนื้อกรอบนอกนุ่มใน รสชาติความเผ็ดชาของผงหม่าล่าจากพิษหมื่นหายนะมันล้ำลึกมาก! ความเผ็ดร้อนทะลวงลงไปถึงจุดตันเถียน ความชาซาบซ่านไปทุกเส้นประสาท! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมจริงๆ! กู่ไห่ เอากระทะมารองน้ำมันเนื้อเร็ว!"
"ได้เลยขอรับนายท่าน!" กู่ไห่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาร่วมวง เขารีบฉีกเนื้อตะขาบย่างเข้าปากไปคำโต "โอ้โห! สวรรค์! นี่มันเมนูระดับเทพเจ้าชัดๆ!"
ลูกเจี๊ยบอ้วนที่บินร่อนลงมาเกาะบนไหล่ของหลินเฟย ก็อ้าปากงับชิ้นเนื้อตะขาบย่างหม่าล่าไปเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน ทั้งคน ทั้งลูกหาบ ทั้งนก ยืนกินปิ้งย่างกันอย่างสบายใจเฉิบ ท่ามกลางซากปรักหักพังของสำนักหุบเขาโอสถ!
หลินเฟยหันไปมองโม่เวิ่นเทียนที่นั่งหน้าซีดเผือดราวกับศพอยู่บนบัลลังก์ ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ๆ พลางหยิบเนื้อตะขาบย่างหม่าล่าชิ้นเบ้อเริ่ม ยื่นไปตรงหน้าเจ้าสำนัก
"เจ้าสำนักโม่... ในฐานะที่ท่านเป็นคนมอบวัตถุดิบชั้นเลิศนี้ให้ข้า ข้าจะให้เกียรติท่านชิมเป็นคนแรกก็แล้วกัน" รอยยิ้มของหลินเฟยดูไร้เดียงสา ทว่าในสายตาของโม่เวิ่นเทียน มันคือรอยยิ้มของพญามัจจุราชที่ถือตะหลิว!
"มะ... ไม่! ข้าไม่กิน! เอาออกไปไกลๆ ข้า!" โม่เวิ่นเทียนส่ายหน้าถอยหนีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
"อย่าปฏิเสธน้ำใจสิ ของอร่อยต้องแบ่งปัน!"
หลินเฟยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาใช้มือซ้ายบีบกรามของโม่เวิ่นเทียนให้อ้าออก แล้วใช้มือขวายัดเนื้อตะขาบย่างเคลือบผงหม่าล่าพูนๆ เข้าไปในปากของเจ้าสำนักทันที!
"อุก... อั๊ก... อื้อออออ!!"
โม่เวิ่นเทียนถูกบังคับให้กลืนเนื้อย่างหม่าล่าลงคอไปเต็มคำ!
พริบตานั้นเอง! อนุภาพความ 'เผ็ด' และ 'ชา' ระดับที่สกัดมาจากสุดยอดพิษบรรพกาล ก็ระเบิดออกในช่องปากและกระเพาะอาหารของโม่เวิ่นเทียน!
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!"
โม่เวิ่นเทียนกรีดร้องลั่น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากสีซีดเป็นสีแดงจัดราวกับลูกตำลึงสุก เลือดลมในกายพุ่งพล่าน ลมปราณระดับครึ่งก้าวสู่จอมราชันย์แตกซ่านจากการถูกความเผ็ดระดับปรมาณูโจมตีจากภายใน! ควันพวยพุ่งออกมาจากหู จมูก และปากของเขา!
"เผ็ด! เผ็ดโว้ยยยย! น้ำ! ขอน้ำข้าที!!"
เจ้าสำนักหุบเขาโอสถผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้ลงไปนอนดิ้นพราดๆ อยู่บนพื้น ลิ้นห้อยน้ำลายไหล น้ำตาและน้ำมูกทะลักออกมาไม่หยุด ความชาหนึบทำให้เขาไม่อาจควบคุมร่างกายได้ ได้แต่ตะเกียกตะกายขอชีวิตอย่างน่าสมเพช
ความทะเยอทะยาน แผนการร้าย ค่ายกลพิษ... ทั้งหมดถูกทำลายป่นปี้ด้วย 'ความเผ็ดหม่าล่าจากกระทะเหล็กนิล' เพียงคำเดียว!
หลินเฟยยืนเอามือไพล่หลัง มองดูจุดจบของคนทรยศด้วยแววตาสงบนิ่ง
"จำไว้โม่เวิ่นเทียน... ในโลกของข้า ไม่มีสิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้ แม้แต่พิษร้ายแรงที่สุด ก็อาจเป็นเพียงเครื่องปรุงรสในกระทะของข้าเท่านั้น"
หลินเฟยหันหลังกลับ ไม่สนใจโม่เวิ่นเทียนที่นอนหมดสภาพน้ำลายยืดอยู่อีก เขาเดินตรงไปยังทิศทางของหอสมบัติสำนักหุบเขาโอสถ กู่ไห่รีบแบกกระทะขึ้นหลังแล้วเดินตามไปติดๆ ในขณะที่ลูกเจี๊ยบอ้วนบนไหล่ของเขายังคงจิกกินเนื้อตะขาบย่างอย่างเพลิดเพลิน
ศึกครั้งนี้... ยุทธจักรจะต้องจารึกไว้ ไม่ใช่จารึกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่าน แต่เป็นการจารึกตำนานของชายหนุ่มและผู้พิทักษ์กระทะ ที่เปลี่ยนค่ายกลสังหาร ให้กลายเป็นปาร์ตี้ปิ้งย่างหม่าล่าที่หอมหวนที่สุดในสามภพ!
***