ตอนที่ 36: คู่แข่งธาตุไฟเข้าแทรก หลินเฟยบอก "กลิ่นมันฉุนไปหน่อย"

กลิ่นหอมฉุนของ 'สุดยอดผงปรุงรสหม่าล่าระดับสวรรค์' และเนื้อตะขาบย่างไซส์ยักษ์ ยังคงลอยตลบอบอวลไปทั่วทั่วยอดเขาหุบเขาโอสถ ซากปรักหักพังของตำหนักใหญ่ที่เคยวิจิตรตระการตา บัดนี้ถูกย้อมไปด้วยคราบน้ำมันพริกและเศษซากของค่ายกลพิษหมื่นหายนะที่ถูกจับผัดในกระทะจนแหลกป่นปี้

หลินเฟยเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ มุ่งหน้าตรงไปยัง 'หอสมบัติ' ของสำนักหุบเขาโอสถ โดยมีกู่ไห่แบกกระทะเหล็กนิลใบเขื่องไว้บนหลัง มือข้างหนึ่งถือขาตะขาบย่างหม่าล่าเคี้ยวกรามกางอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนบนไหล่ของหลินเฟยมีลูกเจี๊ยบอ้วนสีทองกำลังนอนหงายท้องกางปีก เรอออกมาเป็นประกายไฟสีม่วงทองเบาๆ ด้วยความอิ่มหนำสำราญ

"ยอดเยี่ยม... สมกับเป็นขุมทรัพย์ที่สะสมมานับพันปีของเจ้าสำนักโม่"

หลินเฟยผลักบานประตูศิลาหยกขาวของหอสมบัติให้เปิดออก แสงสว่างวาบของสมุนไพรวิญญาณ ศัสตราวุธ และผลึกปราณระดับสูง สาดส่องเข้ามากระทบใบหน้า ชายหนุ่มไม่รอช้า สะบัดแขนเสื้อเปิดแหวนมิติ กวาดล้างสมุนไพรหายากระดับหกและเจ็ดลงกระเป๋าอย่างไม่เกรงใจ ราวกับกำลังเดินช็อปปิ้งในตลาดสดก้นซอย

"หญ้าน้ำค้างเก้าสวรรค์... เอาไปทำน้ำซุปน่าจะหวานชุ่มคอ... เห็ดหลินจือมังกรม่วง... อืม เอาไปต้มตุ๋นคู่กับโอสถที่เหลือจากรอบประลองน่าจะบำรุงปราณได้ดี..." หลินเฟยพึมพำพลางคัดแยกวัตถุดิบด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

"นายท่าน! ตรงนี้มีโสมหมื่นปีด้วยขอรับ! เอาไปใส่ผัดกระทะร้อนมหาเทพตบท้ายน่าจะกรอบหวานน่าดู!" กู่ไห่ตะโกนบอกพลางยัดโสมลงกระเป๋าอย่างรู้งาน

ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังเพลิดเพลินกับการปล้น... เอ้ย! การเก็บเกี่ยววัตถุดิบอยู่นั้นเอง...

"หลินเฟย!! ตาขยะจอมสร้างเรื่อง!!"

เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเคืองขุ่นระดับสิบ ดังก้องมาจากหน้าประตูหอสมบัติ พร้อมกับร่างระหงของโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งยุทธจักรที่พุ่งทะยานเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง!

นางคือ 'เยว่ซิน' คุณหนูแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง และ... 'อดีตคู่หมั้น' ของหลินเฟย!

ใบหน้างดงามหยดย้อยของเยว่ซินบัดนี้แดงก่ำด้วยความเหนื่อยหอบ เส้นผมสีหมึกยาวสลวยปลิวไสว ชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ของนางมีรอยเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยจากการฝ่าวงล้อมผู้คนขึ้นมาบนยอดเขา ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองหลินเฟยด้วยแววตาเย็นชาและหงุดหงิดตามแบบฉับคุณหนูผู้เย่อหยิ่ง

"เจ้าทิ้งข้าไว้ข้างล่างให้รับมือกับพวกผู้อาวุโสซ่งและเหล่ากรรมการบนอัฒจันทร์! พวกเขารุมซักไซ้ข้าไม่หยุดเรื่องที่เจ้าใช้ตะหลิวควงผัดโอสถเก้าโค้งทะลวงสวรรค์ในรอบตัดสิน แล้วตัวเองก็แอบหนีขึ้นมาย่างตะขาบกินสบายใจเฉิบอยู่คนเดียวงั้นรึ! คิดว่าคนทั้งยุทธจักรเขารู้แล้วว่าตาขยะท้ายจวนอย่างเจ้า แท้จริงคือ 'ปรมาจารย์โอสถไร้พ่าย' แล้วเจ้าจะทำตัวกำเริบเสิบสานอย่างไรก็ได้งั้นสิ!" เยว่ซินตวาดแหว สองมือเท้าสะเอวคอดกิ่ว ท่าทางเง้างอดและเชิดหน้านั้นช่างดูน่ารักน่าชังจนยากจะละสายตา

กู่ไห่แอบกวาดสายตามองหน้าหลินเฟยแล้วรีบขยับถอยหลังไปซ่อนตัวหลังกระทะเหล็กนิลทันที 'เรื่องของผัวเมีย... เอ้ย! อดีตคู่หมั้น ข้าไม่ขอเกี่ยวดีกว่า'

หลินเฟยหัวเราะแห้งๆ รีบเดินเข้าไปหาพร้อมกับยื่นเนื้อตะขาบย่างหม่าล่าส่วนที่นุ่มที่สุดและยังร้อนระอุส่งให้นาง "ใจเย็นๆ สิคุณหนูเยว่ ข้าไม่ได้หนี ข้าแค่ขึ้นมาทำความสะอาดเส้นทางให้เจ้าต่างหาก เอ้า! ลองชิมนี่ดูสิ สุดยอดวัตถุดิบระดับจักรพรรดิเชียวนะ ข้าหมักด้วยผงหม่าล่าสูตรพิเศษที่ผัดมาจากค่ายกลพิษเมื่อครู่เลย"

เยว่ซินปรายตามองเนื้อย่างในมือหลินเฟยด้วยสายตารังเกียจ (ที่แกล้งทำ) นางเชิดหน้าขึ้น "หึ! ของพรรค์นี้ข้าไม่... กึก..."

จมูกโด่งรั้นของนางได้กลิ่นหอมเย้ายวนที่อวลออกมาจากเนื้อย่าง ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปกว่าครึ่ง ท้องของนางร้องประท้วงเบาๆ จนใบหน้างามขึ้นสีระเรื่อ

"ขะ... ข้าจะยอมชิมดูก็ได้! เห็นแก่ที่เจ้ายุตติความวุ่นวายหรอกนะ ไม่ได้อยากกินสักนิด!" เยว่ซินคว้าเนื้อย่างมาลองกัดชิมคำเล็กๆ ปากก็บ่นไป แต่วินาทีที่เนื้อสัมผัสลิ้น...

"กรวบ... อ๊ะ!"

ดวงตาของอดีตคู่หมั้นสาวเบิกกว้าง รสชาติเผ็ดร้อนที่ซ่านเข้าสู่ปลายลิ้น ผสมผสานกับความชาที่กระตุ้นเส้นประสาท และความนุ่มละมุนของเนื้ออสูรระดับจักรพรรดิ ทำให้ปราณในร่างของนางถึงกับหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง!

"กะ... ก็พอกินได้! ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย!" เยว่ซินปากแข็ง ทั้งที่มือกำลังป้อนเนื้อตะขาบเข้าปากคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง รอยยิ้มพึงพอใจแอบปรากฏขึ้นบนใบหน้างามชั่วแวบหนึ่ง

หลินเฟยมองภาพนั้นด้วยความเอ็นดู 'ยัยคุณหนูซึนเดเระเอ๊ย... ปากร้ายไม่เคยเปลี่ยน'

ทว่า ความสุขของทั้งสองกลับอยู่ได้ไม่นาน...

ครืนนนนนน!!

จู่ๆ มิติเหนือลานกว้างหน้าหอสมบัติก็ฉีกขาดออก! คลื่นความร้อนที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายเน่าเหม็นและรุนแรงระดับวิญญาณขั้นสูงสุด แผ่ซ่านลงมากดทับทั่วบริเวณ!

"ใครบังอาจทำลายหุบเขาโอสถ และบังอาจช่วงชิงสมบัติของพวกเรา!"

เสียงตะคอกดังก้องฟ้า พร้อมกับการปรากฏตัวของเรือเหาะศิลาหุ้มเกราะเพลิง หัวเรือแกะสลักเป็นรูปหัวกะโหลกอัคคี บนหัวเรือนั้น มีร่างของบุรุษหนุ่มในชุดคลุมสีแดงเพลิงหรูหรา ใบหน้าหล่อเหลาแต่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง แววตาของเขาทอประกายอำมหิตและประเมินค่าผู้คนต่ำต้อย

เขาคือ 'หยานเจิ้ง' นายน้อยแห่งสำนักอัคคีผลาญฟ้า หนึ่งในสามขั้วอำนาจใหญ่แห่งแดนกลาง อัจฉริยะนักปรุงโอสถระดับเจ็ดขั้นสุดยอด ที่พลาดการเข้าแข่งขันในรอบแรกเพราะเดินทางมาล่าช้า!

แต่สิ่งที่ทำให้หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้น ไม่ใช่ตัวหยานเจิ้ง หากแต่เป็น 'โฉมงามฝาแฝด' ที่ยืนขนาบซ้ายขวาของนายน้อยผู้นั้นต่างหาก!

"อ๊ะ... กลิ่นหอมนี่มันอะไรกัน?" หนึ่งในแฝดสาวเอ่ยขึ้น เสียงของนางหวานหยดย้อยประดุจน้ำผึ้ง

"แถมยังมีกลิ่นอายเพลิงบรรพกาลที่สกัดโอสถบริสุทธิ์ถึงขีดสุด... ช่างเป็นบุรุษที่น่าสนใจเสียจริง" แฝดอีกคนประสานเสียง

พวกนางคือ 'เซียนจื่อฮวา' (บุปผาม่วง) และ 'เซียนหลิงฮวา' (บุปผาวิญญาณ) สองเทพธิดาฝาแฝดแห่งหุบเขาหมื่นบุปผา ที่งดงามเย้ายวนจนบุรุษทั่วยุทธภพต้องสยบแทบเท้า

วินาทีที่สองฝาแฝดทอดสายตาลงมาเห็นหลินเฟยที่ยืนอยู่หน้าหอสมบัติ ดวงตาของพวกนางก็ทอประกายวิบวับเป็นรูปหัวใจ! พวกนางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'เพลิงบรรพกาล' และ 'วิหคชาด' ที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวของชายหนุ่มผู้นี้ มันช่างดึงดูดสตรีที่ฝึกฝนวิชาธาตุหยินอย่างพวกนางยิ่งนัก!

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

สองฝาแฝดทิ้งหยานเจิ้งไว้บนเรือเหาะ แล้วพุ่งทะยานลงมายังพื้นดินเบื้องหน้าหลินเฟยด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยประดุจผีเสื้อร่ายรำ

"ท่านปรมาจารย์... กลิ่นอายปิ้งย่างและกลิ่นโอสถเมื่อครู่นี้ เป็นฝีมือของท่านหรือเจ้าคะ?" เซียนจื่อฮวาขยับเข้าไปใกล้หลินเฟยจนแทบจะแนบชิด จงใจโน้มตัวลงเล็กน้อยให้ร่องอกอวบอิ่มปรากฏสู่สายตา

"วิชาควบคุมเพลิงผัดโอสถของท่านช่างล้ำลึกนัก... คืนนี้... พวกข้าสองพี่น้อง ขออนุญาตเข้าไปในห้องของท่าน เพื่อขอคำชี้แนะเรื่อง 'การควบคุมเพลิง' อย่างใกล้ชิด... จะได้หรือไม่เจ้าคะ?" เซียนหลิงฮวากระซิบเสียงพร่า ส่งสายตาหยาดเยิ้มพลางยื่นมือเรียวสวยหมายจะลูบไล้แผงอกของหลินเฟย

หลินเฟยยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ...

หมับ!! ขวับ!!

รังสีอำมหิตระดับแช่แข็งจักรวาล พลันระเบิดออกมารอบตัวของหลินเฟย!

เยว่ซินพุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างหลินเฟยและสองฝาแฝดด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน! นางคว้าแขนขวาของหลินเฟยมากอดหมับเข้าที่หน้าอกของตนเองอย่างหวงแหนขั้นสุด ใบหน้าที่เคยเย็นชาบัดนี้ถมึงทึง ดวงตากลมโตแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบประดุจกระบี่น้ำแข็ง ทิ่มแทงไปยังสองแฝดบุปผา!

"ขออภัยด้วยแม่นางทั้งสอง..." เสียงของเยว่ซินเย็นชาบาดลึกถึงกระดูก "ตาขยะนี่ ถึงแม้ข้าจะ 'ถอนหมั้น' โยนทิ้งไปแล้ว แต่เขาก็ยังถือว่าเป็นคนของหอประมูลจันทร์กระจ่าง! ถ้าพวกเจ้าอยากจะให้ใครช่วย 'ชี้แนะ' การคุมไฟล่ะก็ ไปหาเศษสวะที่อื่น! คนผู้นี้ ข้าใช้งานเขาอยู่!"

คำประกาศกร้าวนั้นเต็มไปด้วยความย้อนแย้ง ปากบอกถอนหมั้นโยนทิ้ง แต่สองแขนกลับกอดรัดแขนชายหนุ่มแน่นประดุจปลิงดูดเลือด!

กู่ไห่ที่ยืนดูอยู่หลังกระทะแอบยกนิ้วโป้งให้หลินเฟยเงียบๆ 'นายท่านเสน่ห์แรงแท้!'

หลินเฟยถึงกับสะดุ้ง ก้มมองแขนตัวเองที่สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของคุณหนูคนสวย มุมปากชายหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่ 'โอ้โห... อดีตคู่หมั้นของข้า อาการหวงของออกหน้าออกตาขนาดนี้เลยรึเนี่ย'

สองฝาแฝดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะคิกคัก "แหม... ที่แท้ก็มีคุณหนูตกกระป๋องที่ทิ้งเพชรไปแล้วมานั่งเสียดายทีหลังอยู่นี่เอง ถอนหมั้นไปแล้วก็หมดสิทธิ์สิเจ้าคะ ของดีๆ แบบนี้ ใครมือยาวสาวได้ก็สาวเอา!"

"พวกเจ้าจิ้งจอกไร้ยางอาย!!" เยว่ซินโกรธจัดจนหูแดงเถือก มือซ้ายคว้าด้ามกระบี่ข้างเอวเตรียมชักออกมาฟาดฟัน!

"พอได้แล้ว!!"

เสียงตวาดกร้าวด้วยความโกรธแค้นและริษยาขั้นสูงสุดดังก้องมาจากบนฟ้า!

หยานเจิ้งที่ถูกทิ้งให้อยู่บนเรือเหาะ บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เขาคือผู้ที่ตามจีบสองแฝดบุปผามาตลอดแรมเดือน แต่พวกนางกลับไม่เคยส่งสายตาหวานเชื่อมเช่นนี้ให้เขาสักครั้ง! แต่พอลงมาเจอไอ้เด็กหน้าจืดที่เพิ่งใช้วิชาก้นครัวชนะการประลองโอสถ พวกนางกลับเสนอตัวให้มันถึงที่!!

"เจ้าสวะ! อย่าคิดว่าชนะการประลองโอสถด้วยกระทะเหล็กปาหี่นั่น แล้วเจ้าจะเป็นยอดคนในปฐพีนะ!" หยานเจิ้งกระโดดลงมาจากเรือเหาะ กระแทกเท้าลงกับพื้นจนศิลาแตกกระจาย ร่างกายแผ่คลื่นความร้อนที่น่าสะอิดสะเอียนออกมา "ข้าคือหยานเจิ้ง อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งนิกายอัคคีผลาญฟ้า! วันนี้ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าเห็นเอง ว่าศาสตร์แห่งการปรุงโอสถที่แท้จริง และ 'เพลิงศักดิ์สิทธิ์' ที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี มันเป็นเช่นไร! ไอ้พวกใช้อุปกรณ์ครัวปรุงยาอย่างเจ้า จะได้รู้สำนึกว่าตัวเองต่ำต้อยแค่ไหน!"

หลินเฟยถอนหายใจยาวๆ มืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกเยว่ซินกอด ยกขึ้นแคะหูด้วยท่าทางเบื่อหน่าย "เฮ้อ... ทำไมยุทธภพนี้ถึงมีแต่พวกขี้เก๊กที่ชอบเอาเตาหลอมมาขู่ แล้วก็ชอบเอาไฟเหม็นๆ มาโชว์อยู่เรื่อยเลยนะ... นี่มันยุคไหนแล้ว มุกมันซ้ำรู้ไหม?"

"หุบปาก!!" หยานเจิ้งคำราม

เขาตบแหวนมิติ เรียกเตาหลอมโอสถสีดำทมิฬลวดลายกะโหลกโผล่ออกมาตั้งตระหง่านเบื้องหน้า จากนั้นเขาก็ประสานอินด้วยความเร็วสูง พริบตานั้น เปลวเพลิงสีเขียวอมดำก็ลุกพรึบขึ้นในฝ่ามือ!

ฟู่มมมมม!

ทันทีที่เปลวเพลิงนี้ปรากฏ อุณหภูมิรอบข้างไม่ได้สูงขึ้น แต่มันกลับทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่นและคลื่นไส้! กลิ่นเหม็นเน่าประดุจซากศพที่ถูกหมักไว้ก้นบ่อโสโครกนับร้อยปี ผสมกับกลิ่นกำมะถันฉุนกึก แผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ!

"นั่นมัน... 'เพลิงกระดูกเน่าบาดาล'!" เซียนจื่อฮวายกมือขึ้นปิดจมูกด้วยความตกใจ

หยานเจิ้งเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "ฮ่าฮ่าฮ่า! ถูกต้อง! เบิกตาดูให้ดี ข้าจะใช้เพลิงกระดูกเน่าบาดาลนี้ หลอมกลั่น 'โอสถมังกรพยัคฆ์หยินหยาง' ระดับเจ็ดขั้นสูงสุด ให้พวกเจ้าได้ประจักษ์แก่สายตา!"

พูดจบ หยานเจิ้งก็โยนสมุนไพรลงไปในเตาหลอม แล้วเร่งพลังปราณอัดฉีดเพลิงสีเขียวดำเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง!

หลินเฟยมองดูหยานเจิ้งที่กำลังโชว์ลีลาหน้าเตาหลอมด้วยสายตาเวทนา ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ

เยว่ซินที่กอดแขนหลินเฟยอยู่ หันมาถามด้วยความสงสัยแต่ยังคงเอามือปิดจมูกแน่น "หลินเฟย... เจ้านั่นมันเก่งจริงหรือไม่? กลิ่นไฟของมันเหม็นจนข้าแทบจะอาเจียนอยู่แล้ว!"

หลินเฟยยิ้มมุมปาก "เก่งน่ะอาจจะเก่ง... แต่โง่ไปหน่อย"

"โง่ยังไง?"

"เจ้าลองสูดหายใจดูสิ... ในอากาศรอบๆ ลานกว้างนี้ มันมีอะไรลอยอยู่บ้าง?" หลินเฟยชี้ไปที่ซากปรักหักพังรอบๆ ที่เพิ่งผ่านการผัดหม่าล่าด้วยกระทะเหล็กนิลมาหมาดๆ

เยว่ซินและสองฝาแฝดชะงัก พวกนางลองสัมผัสปราณในอากาศดู... ใช่แล้ว! แม้หยานเจิ้งจะปล่อยเพลิงเหม็นเน่าออกมา แต่ในอากาศรอบทิศทางนั้น... มันยังมีละอองของ 'ผงปรุงรสหม่าล่าระดับสวรรค์' ที่หลินเฟยและกู่ไห่เพิ่งจะผัดคั่วเสร็จเมื่อครู่ ลอยปะปนอยู่เต็มไปหมด!

ละอองความเผ็ดชาที่รุนแรงระดับทะลวงสวรรค์และกัดกร่อนมิติ!!

และในวินาทีนั้นเอง...

หยานเจิ้งที่กำลังเร่งพลังปราณขั้นสูงสุด อ้าปากกว้างสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อท่องมนต์คาถาควบคุมเพลิงบทสุดท้าย!

"โอม! เพลิงกระดูกเน่าบาดาล จงผลาญทำลายฟ้าดิน หลอมรวมโอสถอันศักดิ์... ซู๊ดดดดด..."

ละอองผงหม่าล่าที่ลอยตามลม ถูกสูดเข้าไปในรูจมูกและหลอดลมของหยานเจิ้งอย่างจัง!!

พริบตานั้น ร่างกายของอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งนิกายอัคคีพลันแข็งทื่อราวกับถูกสาป! ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นบนขมับ! ความเผ็ดร้อนระดับสกัดจากพิษหมื่นชนิด ระเบิดออกในปอดของเขา!!

"ฮะ... ฮะ... ฮัดชิ้วววววววววววว!!!"

หยานเจิ้งจามออกมาสุดเสียง! น้ำมูกและน้ำตาพุ่งทะลักประดุจเขื่อนแตก! สมาธิในการควบคุมเพลิงขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาที!

ตูมมมมมมมมมมม!!

เมื่อสมาธิผู้ควบคุมขาดสะบั้น 'เพลิงกระดูกเน่าบาดาล' จึงไร้ซึ่งการควบคุม! มันตีกลับเข้าสู่จุดชีพจรของหยานเจิ้งในทันที เกิดสิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์สายอัคคีหวาดกลัวที่สุด... 'ธาตุไฟเข้าแทรก' อย่างสมบูรณ์แบบ!!

"อ๊ากกกกกกก!!"

หยานเจิ้งกรีดร้องโหยหวน เปลวเพลิงสีเขียวดำระเบิดออกจากร่าง เผาไหม้เสื้อผ้าหรูหราจนขาดวิ่น เตาหลอมระเบิดเสียงดังเปรี้ยง ปราณยุทธ์ตีกันมั่วซั่วจนเขาต้องลงไปกลิ้งเกลือกกับพื้นศิลา!

"ร้อนนน!! เผ็ดดดด!! ชาไปหมดแล้วววว!! อ๊ากกกกกช่วยข้าด้วยยย!!"

กริบ...

ทั้งลานกว้างตกอยู่ในความเงียบงัน เซียนจื่อฮวาและเซียนหลิงฮวาอ้าปากค้าง มองหยานเจิ้งด้วยสายตารังเกียจสุดขีด รีบถอยห่างออกมานับสิบก้าว

หลินเฟยมองภาพอัจฉริยะตกอับที่กำลังนอนชักกระตุก ยกมือซ้ายขึ้นมาบีบจมูกตัวเองเบาๆ พลางส่ายหน้าด้วยความระอา ก่อนจะเอ่ยประโยคเด็ดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ...

"เฮ้อ... ธาตุไฟเข้าแทรกซะแล้ว... แถมไฟของเจ้าเนี่ย... กลิ่นมันฉุนไปหน่อยนะ"

หยานเจิ้งกระอักเลือดคำโตออกมาเป็นสีดำ ก่อนจะสลบเหมือดคาที่ไปพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้!

"ว้าว... ท่านหลินเฟยช่างร้ายกาจ! หล่อเหลาและทรงพลังอะไรเช่นนี้!" ฝาแฝดบุปผาเปลี่ยนท่าทีทันควัน วิ่งถลาเข้ามาหาหลินเฟยอีกครั้ง "คืนนี้ให้พวกข้านวดรับใช้ท่านเถอะนะเจ้าคะ!"

ทว่า... รังสีอำมหิตของเยว่ซินกลับทวีความรุนแรงขึ้นอีกสิบเท่า!

"บอกว่าไม่ต้องไงเล่า!!"

เยว่ซินตวาดลั่น นางไม่พูดพร่ำทำเพลง ออกแรงลาก (กึ่งหิ้ว) หลินเฟยให้เดินหนีเข้าไปในหอสมบัติทันที!

"กู่ไห่! แบกกระทะของเจ้าเข้าข้างในแล้วเฝ้าประตูไว้เลยนะ! ห้ามให้ยัยจิ้งจอกพวกนั้นเข้ามาเด็ดขาด!!"

"รับทราบครับคุณหนูใหญ่!" กู่ไห่รับคำสั่งอย่างแข็งขัน แบกกระทะเหล็กนิลไปตั้งปังปิดทางเข้าหอสมบัติไว้ทันที

ปัง!! ประตูศิลาของหอสมบัติถูกลงกลอนอย่างสมบูรณ์แบบ!

ภายในหอสมบัติที่หลุดพ้นจากความวุ่นวาย หลินเฟยมองดูเยว่ซินที่กำลังยืนกอดอกพิงประตู หอบหายใจแฮ่กๆ ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนเขินอาย ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

"ขำอะไรของเจ้าตาขยะ! ข้าไม่ได้หึงเจ้านะ! ข้าแค่ไม่อยากให้ชื่อเสียงของหอประมูลจันทร์กระจ่างต้องมัวหมองเพราะเจ้าไปมั่วสุมกับสตรีพรรค์นั้นต่างหาก!" เยว่ซินรีบแก้ตัวเป็นพัลวันตามสไตล์คุณหนูซึนเดเระ

หลินเฟยเดินเข้าไปใกล้ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปาก "อ้อ... ที่แท้ก็ห่วงชื่อเสียงหอประมูลนี่เอง... ข้าก็นึกว่าคุณหนูเยว่ซินเกิดหวง 'อดีตคู่หมั้น' คนนี้ขึ้นมาเสียอีก"

"ยะ... อย่ามาหลงตัวเองนะ! ใครจะไปหวงขยะอย่างเจ้า!"

หลินเฟยโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนเยว่ซินต้องถอยกรูดแผ่นหลังแนบติดบานประตู "จริงรึ? ถ้าเห็นข้าเป็นขยะจริง... แล้วตอนที่ท่านบุกมาที่จวนเพื่อ 'ถอนหมั้น' ข้าอย่างเย็นชาต่อหน้าผู้คน... ทำไมท่านถึงได้แอบยัด 'แหวนมิติที่เต็มไปด้วยตั๋วเงินแสนตำลึงทองและคัมภีร์วิชายุทธ์' ไว้ใต้หมอนในห้องนอนข้า เพื่อให้ข้าใช้ไปตั้งตัวล่ะ?"

เยว่ซินสะดุ้งโหยง ดวงตาเบิกกว้าง "จะ... เจ้า! เจ้ารู้ได้อย่างไร! ข้า... ข้าเปล่านะ! ข้าแค่ทำตั๋วเงินหล่นหายต่างหาก!"

"หล่นหายใต้หมอนข้า พร้อมจดหมายเขียนกำกับว่า 'เอาไปตั้งตัวซะตาโง่' เนี่ยนะ?" หลินเฟยหัวเราะร่วน เอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของนางเบาๆ "ปากบอกรังเกียจขยะอย่างข้า แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคนแรกที่มองเห็นคุณค่าในตัวข้า... คุณหนูเยว่ นี่ท่านหึงข้า... หรือกำลังหวง 'สมบัติ' ที่ท่านลงทุนไปกันแน่?"

คำหยอกเย้าจี้จุดดำน้ำลึก ทำเอาเยว่ซินหน้าแดงเถือกลามไปถึงลำคอ นางทำตัวไม่ถูก ได้แต่ทุบกำปั้นเล็กๆ ลงบนแผงอกของหลินเฟยแก้เขิน

"ตาบ้า! ตาขยะหลงตัวเอง! ขะ... ข้าแค่สมเพชเจ้าหรอกถึงได้ให้ทาน! รีบไปเก็บสมุนไพรของเจ้าเลยนะ ห้ามพูดเรื่องนี้อีก!"

หลินเฟยหัวเราะเสียงดังอย่างมีความสุข หันกลับไปกวาดสมบัติของหุบเขาโอสถต่อพร้อมกับกู่ไห่อย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้คุณหนูโฉมงามยืนหน้าแดงก่ำกัดริมฝีปากด้วยความขวยเขินอยู่หน้าประตู

***