ตอนที่ 37: รอบชิงชนะเลิศ: หัวข้อการปรุงยาที่ไม่มีใครทำได้

บรรยากาศบนยอดเขาหุบเขาโอสถหลังบานประตูหอสมบัติถูกกู่ไห่เอากระทะเหล็กนิลอุดและลงกลอนแน่นหนา ช่างทอดทิ้งความโกลาหลเบื้องนอกไว้อย่างสิ้นเชิง

ภายในหอสมบัติ หลินเฟยหยิบจับสมุนไพรวิญญาณระดับสูงลงแหวนมิติด้วยท่าทางอารมณ์ดี ขณะที่ 'เยว่ซิน' คุณหนูแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง ผู้เป็นอดีตคู่หมั้นสายซึนเดเระ ได้แต่ยืนกอดอก เชิดหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยคอยปรายมองชายหนุ่มอยู่เป็นระยะ แก้มของนางยังคงขึ้นสีระเรื่อจากความเขินอายที่ถูกประจานเรื่องแอบยัดตั๋วเงินกับคัมภีร์วิชายุทธ์ไว้ใต้หมอนเมื่อครั้งถอนหมั้น ส่วน 'กู่ไห่' ลูกสมุนกิตติมศักดิ์ก็นั่งขัดสมาธิพิงกระทะใบยักษ์เฝ้าประตูอย่างรู้หน้าที่ แกล้งหลับตาปี๋ทำเป็นไม่ได้ยินบทสนทนาของเจ้านาย

"เจ้าตากลมมองข้าแบบนั้น มีอะไรติดหน้าข้ารึ หรือว่า... อยากชิมผงหม่าล่าอีกสักคำ?" หลินเฟยหันมาส่งยิ้มกวนประสาท

"ตาบ้า! ใครอยากชิมของพรรค์นั้นกัน!" เยว่ซินตวาดแหว แก้เขินด้วยการกระทืบเท้าเบาๆ "ข้าแค่คอยจับตาดูไม่ให้เจ้าแอบซุกซ่อนสมบัติลับไว้กินคนเดียวต่างหาก! เจ้าขยะจอมฉวยโอกาส!"

ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังกระเซ้าเย้าแหย่กันอยู่นั้นเอง...

หง่างงงงงงงงงงงง!!

เสียงระฆังโบราณที่ดังกังวานลึกล้ำราวกับทะลุมาจากยุคบรรพกาล พลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งยอดเขา! คลื่นเสียงนั้นไม่ได้ทำลายล้าง แต่มันแฝงไปด้วยพลังแห่งเต๋าอันบริสุทธิ์ที่กวาดล้างกลิ่นอายพิษ คาวเลือด และละอองพริกหม่าล่าที่ลอยในอากาศจนเป่าปัดหมดสิ้น!

ปัง!! บานประตูหอสมบัติถูกแรงสั่นสะเทือนกระแทกเปิดออกสู่ภายนอก จนกู่ไห่และกระทะเหล็กนิลกระเด็นกลิ้งหลุนๆ ไปด้านข้าง!

ลานกว้างที่เคยพังทลาย บัดนี้ทอแสงสีทองเจิดจ้า เสาศิลาเก้าต้นที่จมอยู่ใต้ดินนับหมื่นปีผุดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อตัวเป็นค่ายกลมหาเวทที่แผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ข่มสวรรค์และปฐพี!

"เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!" เยว่ซินสะดุ้งโหยง รังสีคุณหนูผู้เย่อหยิ่งหดหาย นางรีบพุ่งเข้ามาคว้าแขนหลินเฟยมาเกาะแน่นตามสัญชาตญาณ (และความเนียน) "เจ้าขยะ... เจ้าไปแตะต้องสวิตช์กับดักอะไรในหอสมบัติมาใช่หรือไม่!"

หลินเฟยเลิกคิ้วสูง มองแขนตัวเองที่ถูกกอดรัดแน่นพลางยิ้มมุมปาก "ข้าเปล่านะ... ข้าแค่หยิบของทุกชิ้นที่ขวางหน้า ไม่ได้กดปุ่มอะไรเลย แต่กลิ่นอายแบบนี้มัน..."

วูบบบบ!

แสงสีทองเหนือค่ายกลควบแน่นกลายเป็นร่างเงาโปร่งแสงของชายชราหนวดขาวยาวเฟื้อย สวมชุดคลุมเต๋าโบราณลวดลายเตาหลอมเอกภพ รัศมีที่แผ่ออกมานั้นยิ่งใหญ่เหนือกว่าโม่เวิ่นเทียนนับร้อยเท่า! เพียงแค่การปรากฏตัวของร่างเงานี้ ยอดฝีมือและอัจฉริยะนักปรุงยาที่รอดตายจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ต่างถูกแรงกดดันบังคับให้คุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่รู้ตัว!

"บรรพชน... บรรพชนโอสถเทวะ!!"

เสียงอุทานสั่นเครือดังมาจากร่างของโม่เวิ่นเทียนที่นอนหมดสภาพ ลิ้นจุกปากเพราะความเผ็ดหม่าล่า ชายวัยกลางคนเพิ่งฟื้นคืนสติ เมื่อเห็นร่างเงาสีทองก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดกลัวสุดขีด

ชายชราในม่านแสงปรายตามองโม่เวิ่นเทียนด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง "ลูกหลานอกตัญญู... สำนักที่ข้าก่อตั้งขึ้นเพื่อสืบทอดเจตนารมณ์แห่งการหลอมรวมฟ้าดิน กลับถูกเจ้าปู้ยี้ปู้ยำจนกลายเป็นรังโจร ใช้วิชานอกรีตดึงดูดผู้คนมาสังหารเพื่อทะลวงคอขวด ช่างน่าสมเพชนัก!"

"ทะ... ท่านบรรพชน โปรดอภัยให้ข้าด้วย!" โม่เวิ่นเทียนโขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดอาบ

"หุบปาก!" เสียงของบรรพชนโอสถเทวะดังกึกก้อง "การประลองโอสถที่เจ้าจัดขึ้นแม้จะเป็นฉากบังหน้า แต่กฎของหุบเขาโอสถ เมื่อเปิดค่ายกลประลองแล้ว จะต้องมีผู้ชนะอย่างเป็นทางการ! บัดนี้ เจ้าผู้เป็นเจ้าสำนักพ่ายแพ้จนหมดสภาพ ข้าผู้เป็นจิตวิญญาณบรรพชนที่หลับใหลอยู่ใต้รากขุนเขา จึงต้องตื่นขึ้นมาเพื่อสานต่อ 'รอบชิงชนะเลิศ' ให้จบสิ้นตามกฎสวรรค์!"

สิ้นคำประกาศ บรรพชนโอสถเทวะก็สะบัดแขนเสื้อ!

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ร่างของเหล่านักปรุงยาที่ผ่านเข้ารอบสุดท้าย รวมถึง 'หยานเจิ้ง' นายน้อยแห่งนิกายอัคคีที่เพิ่งฟื้นจากการถูกธาตุไฟ (และผงหม่าล่า) เข้าแทรก สภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น ผมไหม้เกรียม หน้าตาดำปิ๊ดปี๋ประดุจขอทานเพิ่งกู้ระเบิด ต่างถูกพลังลึกลับดึงดูดให้ลอยขึ้นมายืนเรียงรายกันอยู่บนลานกว้าง!

"รอบชิงชนะเลิศ? หมายความว่าถ้าใครชนะ ก็จะได้ครอบครองสืบทอดมรดกที่แท้จริงของหุบเขาโอสถงั้นรึ!" เหล่าอัจฉริยะที่เคยสิ้นหวังต่างตาลุกวาว มรดกของบรรพชนโอสถเทวะ ย่อมล้ำค่ากว่าสิ่งใดในยุทธภพ!

หยานเจิ้งที่สภาพดูไม่ได้ ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น ดวงตาแดงก่ำด้วยความเคียดแค้น จ้องมองหลินเฟยและเยว่ซินอย่างจงเกลียดจงชัง "ฮ่าฮ่าฮ่า! สวรรค์ยังเข้าข้างข้า! การปรุงยาด้วยหัวข้อของบรรพชน ข้าจะดึงศักดิ์ศรีของนิกายอัคคีผลาญฟ้าคืนมา! ข้าจะต้องชนะไอ้เด็กหน้าจืดที่เอาแต่ใช้กระทะทำกับข้าวนี่ให้ได้!"

หลินเฟยหาววอด เอามือล้วงกระเป๋า "นี่เฒ่าแก่... ข้าเพิ่งกินตะขาบย่างอิ่มๆ แถมสมบัติในหอก็กวาดมาเกือบหมดแล้ว ขอกลับบ้านไปพักผ่อนกับคุณหนูเยว่ไม่ได้หรือ?"

เยว่ซินแอบหยิกหมับเข้าที่สีข้างของหลินเฟยจนชายหนุ่มสะดุ้ง "ตาบ้า! มรดกบรรพชนเชียวนะ! ถ้าเจ้าคว้ามันมาได้ หอประมูลจันทร์กระจ่างของข้า... เอ่อ... หมายถึงตัวเจ้าเอง ก็จะได้ไม่มีใครกล้าดูถูกว่าเป็นตาขยะอีกไงเล่า! ลงแข่งเดี๋ยวนี้ ห้ามทำให้ข้าขายหน้าเด็ดขาด!" นางกระซิบเสียงเขียว ใบหน้างามเชิดขึ้นอย่างถือดี

บรรพชนโอสถเทวะลูบเคราขาว พยักหน้าช้าๆ มองมายังหลินเฟย "เจ้าหนุ่มผู้มีวิถีการปรุงยาอันแปลกประหลาด... วิชา 'ผัด' พิษหมื่นหายนะด้วยกระทะเหล็ก และการใช้ปราณคั่วสมุนไพรของเจ้า ทำให้ข้าที่หลับใหลอยู่ตื่นตะลึงไม่น้อย แต่วิถีแห่งโอสถไม่ได้มีเพียงการคั่วหรือผัดเพื่อดึงรสชาติ วันนี้... ข้าจะขอทดสอบแก่นแท้แห่งเต๋าของพวกเจ้า!"

ชายชราผายมือออกไปเบื้องหน้า พริบตานั้น วัตถุสิ่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใจกลางค่ายกล!

มันไม่ใช่สมุนไพรวิญญาณหายาก ไม่ใช่ผลึกปราณล้ำค่า แต่มันคือ... 'ก้อนหินสีเทาดำ' ขนาดเท่ากำปั้น ที่ดูธรรมดาเสียยิ่งกว่าหินกรวดริมทาง! ทว่า ทันทีที่มันปรากฏ กลิ่นอายของสรรพสิ่งรอบข้างราวกับถูกดูดกลืนหายไป ไม่มีปราณ ไม่มีพลังชีวิต ไม่มีแม้กระทั่งอุณหภูมิ!

"นี่คือ... ศิลาสูญญตา (ศิลาไร้ลักษณ์)" บรรพชนเอ่ยเสียงเรียบ "ก้อนหินนี้ไร้ซึ่งชีวิต ไร้ซึ่งพลัง ไม่ตอบสนองต่อเพลิงใดๆ และปฏิเสธการหลอมรวมจากทุกสรรพสิ่ง"

"และหัวข้อของการประลองรอบชิงชนะเลิศในวันนี้ คือการใช้ศิลาสูญญตาก้อนนี้เป็นวัตถุดิบหลัก ในการหลอม 'โอสถคืนกำเนิดจากเถ้าถ่าน' ใครสามารถทำให้หินที่ไร้ชีวิตก้อนนี้ แปรเปลี่ยนเป็นโอสถที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตได้... ผู้นั้นคือผู้ชนะ และจะได้ครอบครอง 'เตาหลอมเอกภพ' สมบัติระดับเทวะของข้า!"

สิ้นเสียงประกาศ ลานกว้างตกอยู่ในความเงียบกริบตายสนิท!

"ทะ... ทำให้หินธรรมดาที่ต่อต้านปราณ กลายเป็นยารักษาชีวิตเนี่ยนะ!?" หยานเจิ้งหน้าถอดสี "นี่มันหัวข้อบ้าอะไรกัน! ต่อให้เป็นปรมาจารย์ระดับเก้า ก็ไม่มีทางหลอมสิ่งที่ไม่ตอบสนองต่อไฟได้หรอก!"

"เป็นไปไม่ได้! นี่มันขัดต่อกฎเกณฑ์ธรรมชาติชัดๆ!" เหล่าอัจฉริยะต่างโวยวาย

บรรพชนโอสถเทวะแค่นเสียงหลง "หากพวกเจ้าคิดว่าทำไม่ได้ ก็จงไสหัวลงจากเขาไปซะ! วิถีแห่งโอสถ คือการช่วงชิงความสร้างสรรค์จากสวรรค์ หากแม้แต่ใจที่กล้าท้าทายความว่างเปล่ายังไม่มี ก็อย่าหวังจะเป็นจ้าวแห่งโอสถ!"

คำพูดนั้นบีบคั้นให้ทุกคนต้องกัดฟันสู้!

อัจฉริยะหลายคนเริ่มลงมือ พวกเขาเรียกเตาหลอมและเพลิงวิญญาณออกมา แผดเผาศิลาสูญญตาอย่างบ้าคลั่ง!

ฟู่มมมม! แครก! แครก!

ผลลัพธ์คือ... ทันทีที่เพลิงสัมผัสกับศิลา เปลวไฟเหล่านั้นก็ถูกดูดกลืนหายไปราวกับโยนก้อนหินลงทะเลลึก! บางคนเร่งปราณมากเกินไปจนเตาหลอมทนความขัดแย้งไม่ไหว ระเบิดตูมตามใส่หน้าตัวเองกระเด็นตกเวทีไปทีละคนสองคน

หยานเจิ้งกัดฟันกรอด เขากลืนโอสถระงับความเจ็บปวด แล้วเรียก 'เพลิงกระดูกเน่าบาดาล' (ที่ยังมีกลิ่นเหม็นไหม้และกลิ่นหม่าล่าติดอยู่จางๆ) ออกมาอีกครั้ง "ข้าไม่เชื่อ! นิกายอัคคีผลาญฟ้าของข้าไร้พ่าย! ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เพลิงของข้าหลอมไม่ได้!"

ซู่มมมมม!

หยานเจิ้งทุ่มเทพลังทั้งหมด เผาศิลาสูญญตาจนหน้าดำหน้าแดง เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป... ศิลาสูญญตาก็ยังคงเป็นก้อนหินสีเทาดำก้อนเดิม ไม่แม้แต่จะอุ่นขึ้นสักองศาเดียว!

"บัดซบ! บัดซบที่สุด!" หยานเจิ้งทรุดตัวลงหอบหายใจอย่างสิ้นหวัง

"หมดน้ำยาแล้วรึ นายน้อยหยาน"

เสียงยียวนคุ้นหูเพิ่งจะดังขึ้น หลินเฟยที่ยืนกอดอกดูชาวบ้านทำเตาหลอมระเบิดอยู่นาน เดินทอดน่องก้าวออกมาเบื้องหน้าค่ายกล ชายหนุ่มยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้บรรพชน

"ท่านบรรพชน... หัวข้อของท่าน 'สรรพสิ่งคืนสู่ความว่างเปล่า' และ 'สร้างชีวิตจากความว่างเปล่า' สินะ?"

บรรพชนเลิกคิ้ว "ถูกต้อง เจ้ามีวิธีงั้นรึ?"

หลินเฟยหัวเราะเบาๆ "คนที่มุ่งแต่จะ 'หลอม' และ 'เผา' โดยใช้กำลังข่มเหงวัตถุดิบ ย่อมไม่มีวันเข้าใจแก่นแท้ของความว่างเปล่า... ในศาสตร์แห่งการปรุงยาชั้นสูง เมื่อวัตถุดิบมันแข็งกระด้างและไร้รสชาติ เราไม่ได้ใช้ไฟเผามันให้พินาศ แต่เราใช้มันเป็น 'ตัวกลาง' ต่างหาก!"

"ตัวกลาง?" ทุกคนบนลานขมวดคิ้ว แม้แต่เยว่ซินก็ยังมองหลินเฟยด้วยสายตาสงสัย

"คอยดูให้ดี! กู่ไห่! ตั้งกระทะ!" หลินเฟยดีดนิ้วสั่งการ

"รับทราบขอรับนายท่าน!" กู่ไห่ที่ปัดฝุ่นตามตัวเสร็จสรรพ รีบแบกกระทะเหล็กนิลใบเขื่องวิ่งมาตั้งตระหง่านกลางค่ายกลอย่างรู้ใจ

หลินเฟยสะบัดแขนขวา! เพลิงบรรพกาลนิรันดร์สีขาวอมฟ้าปะทุขึ้นใต้กระทะเหล็กนิล หลอมรวมเข้ากับอักขระบนกระทะจนเปล่งแสงเรืองรอง

"เจ้าอ้วน ขอน้ำหน่อย!"

ลูกเจี๊ยบอ้วนสีทองที่เกาะอยู่บนไหล่ของเยว่ซิน กระพือปีกบินขึ้นไปเหนือกระทะ มันอ้าปาก คาย 'น้ำพุวิญญาณสวรรค์' ที่มันแอบซดมาจากหอสมบัติ ออกมาจนเต็มปริ่มกระทะเหล็ก!

"ไอ้เด็กนี่จะทำอะไร! ต้มหินกินรึไง!" หยานเจิ้งเย้ยหยันด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

หลินเฟยไม่สนใจ เขาโยน 'ศิลาสูญญตา' ลงไปในน้ำพุวิญญาณดังจ๋อม!

จากนั้น มหกรรมแห่งความพิสดารก็เริ่มขึ้น! หลินเฟยเปิดแหวนมิติ โยนสมุนไพรระดับเจ็ดและแปดที่เพิ่งขนมาจากหอสมบัติสดๆ ร้อนๆ ทั้ง โสมร้อยวิญญาณ, เห็ดหลินจือโลหิตอสูร, เขากวางมังกรฟ้า และสารพัดสมุนไพรบำรุงขั้นสุดยอด ลงไปในกระทะทั้งหมด!

ปุด... ปุด... ปุด...

เพลิงบรรพกาลค่อยๆ ตุ๋นน้ำในกระทะอย่างใจเย็น ไม่ร้อนเกินไป ไม่เย็นเกินไป กลิ่นหอมของสมุนไพรนับร้อยชนิดเริ่มลอยฟุ้ง แต่มันตีกันมั่วซั่วไปหมดจนสีของน้ำกลายเป็นสีขุ่นมัวคล้ำๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ขยะก็คือขยะ! เอาสมุนไพรชั้นยอดมาต้มต้มจืดรวมกันมั่วซั่ว พลังยาตีกันจนขุ่นคลั่กขนาดนั้น กินเข้าไปมีหวังธาตุแตกตาย!" หยานเจิ้งหัวเราะร่าด้วยความสะใจ

บรรพชนโอสถเทวะก็ขมวดคิ้ว "เจ้าหนุ่ม... ศิลาสูญญตาไม่ได้ละลายเลยแม้แต่น้อย แถมน้ำแกง... หมายถึงโอสถของเจ้า พลังชีวิตมันขัดแย้งกันรุนแรงเกินไป หากปล่อยไว้กระทะเจ้าระเบิดแน่"

หลินเฟยยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย หันไปสบตาเยว่ซินที่กำลังลุ้นจนมือเกร็ง "ใครบอกว่าข้าจะให้พวกท่านดื่มน้ำขุ่นๆ นี่กันล่ะ... ของจริงมันเริ่มต่อจากนี้ต่างหาก! จงดูเคล็ดวิชาลับสุดยอด... 'กวาดล้างความขุ่นมัว คืนสู่ความกระจ่างใส (Consommé)'!"

หลินเฟยสะบัดมือซ้าย นำ 'เนื้อสัตว์อสูรวิญญาณระดับเจ็ด' ที่สับจนละเอียด ผสมกับ 'ไข่ขาวของปักษาอัคคี' และสมุนไพรฤทธิ์เย็นที่มีคุณสมบัติดูดซับ โยนลงไปในกระทะที่กำลังเดือดปุดๆ ในจังหวะที่ลงตัวที่สุด!

ซ่าาาา!

เมื่อโปรตีนจากเนื้อบดและไข่ขาวสัมผัสกับความร้อน มันค่อยๆ จับตัวกันเป็นแพลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ!

"เพลิงนิรันดร์ จงทะลวง!" หลินเฟยใช้ตะหลิวคู่ใจชี้กำกับ ร่ายรำควบคุมความร้อนให้ทะลวงผ่านแพเนื้อบดตรงกลาง สร้างช่องระบายอากาศเล็กๆ ราวกับภูเขาไฟจิ๋ว!

สิ่งที่ทำให้บรรพชนและทุกคนต้องเบิกตาค้างคือ... แพเนื้อบดและไข่ขาวที่ลอยอยู่ด้านบน ทำหน้าที่เปรียบเสมือน 'ตาข่ายวิญญาณ'! มันค่อยๆ ดูดซับเอาความขุ่นมัว ตะกอน และความขัดแย้งของพลังปราณในกระทะทั้งหมด ให้ลอยติดขึ้นมากับตัวมัน!

ส่วน 'ศิลาสูญญตา' ที่นอนอยู่ก้นกระทะ ซึ่งเคยต่อต้านทุกสิ่ง กลับทำหน้าที่เป็น 'ตัวกักเก็บความร้อนและจุดรวมศูนย์' คอยปรับสมดุลอุณหภูมิในน้ำให้สม่ำเสมอที่สุดอย่างเงียบงัน! มันไม่ได้ละลายหายไป แต่มันเป็นแกนกลางที่ทำให้กระบวนการชำระล้างนี้สมบูรณ์แบบ!

เวลาผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป... หลินเฟยสะบัดตะหลิว ดับเพลิงบรรพกาลลง!

เขาใช้กระบวยปราณ ค่อยๆ ช้อนแพเนื้อบดที่ดูดซับความขุ่นมัวจนดำปี๋ออกไปทิ้งอย่างเบามือ... เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง...

วิ้งงงงงงง!

แสงสว่างอันบริสุทธิ์ทะลุออกมาจากกระทะเหล็กนิล! ของเหลวที่อยู่ภายในนั้น... ใสกระจ่างประดุจเพชร! ใสจนมองไม่เห็นสี! ใสจนราวกับว่ากระทะใบนั้นมีเพียงความว่างเปล่า!!

แต่ทว่า ทันทีที่ของเหลวใสนั้นปรากฏ กลิ่นอายแห่งชีวิตที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุด พลังปราณที่ไร้ซึ่งความขัดแย้งใดๆ พลันระเบิดออกมาราวกับพายุฤดูใบไม้ผลิ! ต้นไม้ใบหญ้าบนยอดเขาที่เคยแห้งตายจากพิษและอัคคี กลับงอกเงยและเบ่งบานขึ้นมาในพริบตา!

"เสร็จสิ้น..." หลินเฟยใช้กระบวยตักของเหลวใสนั้นใส่ชามหยกขาวใบเล็ก ยื่นส่งให้บรรพชนโอสถเทวะที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่

"นี่คือ... 'น้ำซุปใสคืนวิญญาณ (Consommé of Soul Return)' โอสถระดับเทวะ... ที่เกิดจากการนำสรรพสิ่งมารวมกัน สร้างความขัดแย้งถึงขีดสุด แล้วใช้ศิลปะแห่งการปรุงอาหารชำระล้าง เพื่อดึงทุกอย่างกลับคืนสู่ 'ความว่างเปล่าที่ใสสะอาด' แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยแก่นแท้ของพลังชีวิตนับพัน!" หลินเฟยอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก "ส่วนศิลาสูญญตา... มันก็คือหิน มันไม่จำเป็นต้องละลาย มันแค่ทำหน้าที่ของหินในการดึงสมดุลอุณหภูมิน้ำ... หากฝืนใช้ไฟเผาทำลายธรรมชาติของมัน นั่นต่างหากคือการทรยศต่อเต๋า!"

บรรพชนโอสถเทวะรับชามหยกมาด้วยมือที่สั่นเทา ชายชรายกชามขึ้นจิบเพียงหยดเดียว...

วูบบบบบบบบ!

ทันทีที่หยดน้ำซุปใสบริสุทธิ์แตะริมฝีปาก ร่างเงาโปร่งแสงของบรรพชนพลันเปล่งแสงสว่างวาบ รัศมีสีทองแผ่ขยายออกไปครอบคลุมทั่วทั้งแดนกลาง! พลังชีวิตที่ไร้ขอบเขตไหลเวียนอยู่ในหยดน้ำที่ดูเหมือนว่างเปล่านี้!

"รสชาติ... ช่างบริสุทธิ์ ล้ำลึก และกลมกล่อมหาใดเปรียบ... ความว่างเปล่าที่ก่อกำเนิดสรรพสิ่ง... ข้าเข้าใจแล้ว... ข้าเข้าใจเต๋าแห่งโภชนาและโอสถแล้ว!!"

บรรพชนโอสถเทวะหัวเราะเสียงดังก้องฟ้า น้ำตาแห่งความปีติไหลริน ชายชราหันมาก้มหัวคารวะหลินเฟยหนึ่งครั้ง!

"ผู้อาวุโสน้อย... วิถีเต๋าของเจ้า ล้ำหน้าข้าไปนับหมื่นปี! หุบเขาโอสถแห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดคู่ควรจะเป็นอาจารย์ของเจ้าได้อีกแล้ว! ผู้ชนะเลิศคือเจ้า! 'เตาหลอมเอกภพ' และมรดกทั้งหมด เป็นของเจ้า!!"

ครืนนนนน!

แสงสีทองหดตัวลง กลายเป็นเตาหลอมขนาดจิ๋วที่สลักลวดลายจักรวาล พุ่งเข้าสู่ฝ่ามือของหลินเฟยอย่างนอบน้อม ร่างของบรรพชนค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความหลุดพ้น

ทั่วทั้งลานกว้างเงียบกริบดั่งเป่าสาก ทุกคนอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด หยานเจิ้งที่เคยมั่นใจ บัดนี้นั่งเหม่อลอย วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วอย่างสมบูรณ์ แค่โดนผงหม่าล่ายังพอทำใจ แต่มาเจอ 'น้ำซุปใสทะลวงสวรรค์จากกระทะเหล็ก' เข้าไป ศักดิ์ศรีอัจฉริยะแห่งนิกายอัคคีถูกบดขยี้ไม่เหลือชิ้นดี!

หลินเฟยโยนเตาหลอมเทวะก้อนจิ๋วเล่นในมือ พลางเดินกลับมาหาเยว่ซินที่กำลังยืนปิดปากตาโตด้วยความทึ่ง

"เป็นไงล่ะคุณหนูเยว่... ซุปใสในกระทะชามนี้ พอจะเชิดหน้าชูตาให้ 'ตาขยะอดีตคู่หมั้น' อย่างข้าได้หรือไม่?" หลินเฟยยิ้มกริ่ม ยักคิ้วให้หนึ่งที

เยว่ซินหน้าแดงแปร๊ด นางรีบสะบัดหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มภูมิใจที่ทะลักออกมาจนแทบกลั้นไม่อยู่ ปากก็แสร้งบ่นเสียงแข็งตามสไตล์ซึนเดเระตัวแม่ "กะ... ก็แค่ทำน้ำแกงใสๆ ได้ชามนึง ทำมาเป็นคุยโต! เอาเตาหลอมนั่นมาให้ข้าช่วยเก็บรักษาไว้ในหอประมูลเดี๋ยวนี้เลยนะ เจ้าขยะจอมโอหัง!"

พูดจบ นางก็รีบคว้าจับมือหลินเฟยมากุมไว้แน่นอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แล้วลากชายหนุ่มเดินลงจากเขาไปอย่างรวดเร็ว

"ไปกันเถอะกู่ไห่! เก็บกระทะกลับบ้าน!" หลินเฟยหันไปตะโกนบอกลูกน้อง

"ขอรับนายท่าน!" กู่ไห่ฉีกยิ้มกว้าง รีบช้อนศิลาสูญญตาเก็บใส่กระเป๋าแล้วแบกกระทะเหล็กนิลวิ่งตามเจ้านายไปติดๆ

ทิ้งให้เหล่านักปรุงยาทั่วหล้า ได้แต่ยืนอึ้งมองแผ่นหลังของ 'ปรมาจารย์โอสถนิรนาม' ที่จะกลายเป็นตำนานแห่งยุทธภพไปอีกนับพันปี... ตำนานของบุรุษผู้ใช้ตะหลิวและกระทะผัดซุป สยบทั้งใต้หล้า!

***