ตอนที่ 38: ขาดแคลนวัตถุดิบ? งั้นใช้ไข่ไก่แทนก็แล้วกัน

หง่างงงงงง!

เสียงระฆังสำริดใบยักษ์ดังกังวานก้องไปทั่ว ‘ลานประลองวิถีโอสถเลิศรส’ ใจกลางเมืองหลวง คลื่นเสียงที่แฝงไว้ด้วยพลังปราณอันบริสุทธิ์กวาดผ่านฝูงชนนับหมื่นที่ล้อมรอบอัฒจันทร์ ปลุกเร้าให้เลือดลมของเหล่าผู้ฝึกยุทธเดือดพล่าน

นี่คือการแข่งขันรอบที่สองของ ‘งานเลี้ยงหมื่นวิญญาณ’ งานประลองฝีมือที่รวบรวมยอดวิญญูชนผู้ใช้ตะหลิวและเตาหลอมจากทั่วทั้งสิบหกแคว้น... และใช่ หลังจากที่ หลินเฟย เพิ่งโชว์เทพต้มซุปใสทะลวงสวรรค์ คว้าแชมป์และเตาหลอมเทวะจากหุบเขาโอสถมาหมาดๆ ก้นเขายังไม่ทันได้แตะเก้าอี้พักผ่อน เขาก็ถูก เยว่ซิน อดีตคู่หมั้นสาวสายซึนเดเระ ลากตัว (ด้วยความเต็มใจกึ่งบังคับ) ให้มาลงแข่งงานนี้ต่อทันที เพื่อเป็นตัวแทนเชิดหน้าชูตาให้กับหอประมูลจันทร์กระจ่าง!

หลินเฟยยืนตระหง่านอยู่หน้าแท่นปรุงอาหารของตนเอง แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงดุจทวนทะลวงฟ้า ด้านหลังมี กู่ไห่ ลูกน้องคนสนิทยืนแบกกระทะเหล็กนิลใบเขื่องประจำตัวเตรียมพร้อมอย่างรู้หน้าที่ ทว่าเมื่อสายตาของชายหนุ่มจดจ้องลงไปยังแหวนมิติที่นิ้วชี้ขวา คิ้วของเขากลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ว่างเปล่า...

ภายในพื้นที่มิติที่ควรจะบรรจุ ‘เนื้อวัวกระทิงหยกเหมันต์’ วัตถุดิบวิญญาณระดับปฐพีที่เยว่ซินอุตส่าห์ประมูลมาให้เตรียมไว้สำหรับการประลองรอบนี้ กลับว่างเปล่าไร้ร่องรอย มีเพียงเศษฝุ่นผงของยันต์สลายมิติที่หลงเหลืออยู่ เป็นหลักฐานชั้นดีว่ามีใครบางคนลอบใช้เคล็ดวิชาชั้นสูงเข้ามาสับเปลี่ยนทำลายวัตถุดิบของเขาไปจนหมดสิ้นในยามวิกาล!

"หึ... ช่างเป็นวิธีการที่ต่ำทรามสมกับเป็นสุนัขลอบกัดจริงๆ" หลินเฟยแค่นเสียงเย็นชาในลำคอ แววตาของเขาปราศจากความตื่นตระหนก

เขาปรายตามองไปยังแท่นประลองที่อยู่ไม่ไกลนัก ที่นั่น... ‘จ้าวเทียน’ นายน้อยแห่งหอปรุงวิญญาณกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน มุมปากของจ้าวเทียนยกขึ้นเป็นส่วนโค้งที่เต็มไปด้วยความอหังการ ในมือของมันกำลังควงมีดแกะสลักที่อาบไล้ด้วยปราณอัคคี พร้อมกับขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงส่งมาให้หลินเฟยอ่านได้ใจความว่า

‘ไอ้สวะ หมดเวลาของแกแล้ว วันนี้แกต้องไสหัวออกไปจากที่นี่!’

"เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปแล้ว! ผู้เข้าแข่งขันทุกท่าน โปรดแสดงวัตถุดิบหลักของพวกท่านออกมา!" เสียงประกาศของ ผู้อาวุโสโม่ (แห่งสมาคมอาหารวิญญาณ ซึ่งไม่เกี่ยวญาติกับโม่เวิ่นเทียนจอมปลอมแห่งหุบเขาโอสถ) กรรมการผู้ตัดสินสูงสุดดังขึ้น น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยพลังปราณระดับก่อเกิดขั้นสมบูรณ์ กดทับจนลานประลองเงียบกริบ

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ต่างนำวัตถุดิบล้ำค่าของตนออกมาวางบนแท่น แสงสีรุ้งจากสมุนไพรวิญญาณและกลิ่นคาวเลือดที่อัดแน่นด้วยพลังปราณของสัตว์อสูรระดับสูงคละคลุ้งไปทั่วลาน จ้าวเทียนตบหน้าอกเสื้อเบาๆ เรียกเอา ‘หัวใจมังกรวารี’ ระดับปฐพีขั้นสูงออกมา แสงสีฟ้าครามสาดส่องเรียกเสียงฮือฮาจากผู้ชมบนอัฒจันทร์

"สวรรค์! นั่นมันหัวใจมังกรวารี! นายน้อยจ้าวถึงกับทุ่มทุนสร้างปานนี้เชียวหรือ!" "ดูนั่นสิ แล้วหลินเฟยล่ะ? ทำไมเขายังยืนนิ่งอยู่เลย? หรือว่าวิชาทำซุปแปลกๆ ที่ลือกันว่าเอาชนะหุบเขาโอสถได้จะเป็นแค่ข่าวลือฟลุคๆ?"

เสียงซุบซิบนินทาดังระงม ผู้อาวุโสโม่ขมวดคิ้วมองมาที่หลินเฟย "หลินเฟย เหตุใดเจ้าจึงยังไม่นำวัตถุดิบออกมา? หากเจ้าไม่มีวัตถุดิบระดับวิญญาณขึ้นไปเพื่อปรุงอาหารเสริมพลังปราณ เจ้าจะถูกปรับแพ้ทันที!"

จ้าวเทียนหัวเราะลั่นอย่างอดไม่อยู่ "ผู้อาวุโสโม่ ข้าเกรงว่าศิษย์น้องหลินคงจะยากจนข้นแค้น หรือไม่ก็ประมาทจนทำวัตถุดิบหายไปแล้วกระมัง หากไม่มีจริงๆ ข้ายินดีแบ่งเศษเนื้อสัตว์อสูรระดับต่ำสุดให้เจ้าเอาไปต้มน้ำแกงนะ ฮ่าๆๆ!"

บนอัฒจันทร์วีไอพี เยว่ซิน ที่สวมชุดคลุมหรูหราของหอประมูลจันทร์กระจ่าง ถึงกับเอามือกุมขมับ ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความอับอายระคนหงุดหงิด นางสบถเบาๆ "ตาขยะนี่! เพิ่งจะได้หน้า คว้าเตาหลอมเทวะจากหุบเขาโอสถมาหมาดๆ ดันปล่อยให้คนลอบทำลายวัตถุดิบไปได้ ขยันหาเรื่องให้ข้าขายหน้าจริงๆ!"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและสายตาสมเพช หลินเฟยกลับหลับตาลง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมลมปราณในจุดตันเถียนให้สงบนิ่ง

‘เนื้อวัวกระทิงหยกเหมันต์หายไปแล้ว สมุนไพรอื่นๆ ที่เหลืออยู่ก็เป็นเพียงระดับทองแดง ไม่อาจทนทานต่อเพลิงปราณระดับสูงได้ หากจะพลิกแพลง... ข้าต้องการสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด แต่สามารถกักเก็บพลังหยินหยางได้สมบูรณ์ที่สุด’

หลินเฟยลืมตาขึ้น แววตาของเขาเปล่งประกายดุจดวงดาวในคืนเดือนมืด เขาเดินก้าวไปข้างหน้า ไม่ได้มุ่งหน้าไปยังกล่องเก็บของส่วนตัว แต่กลับเดินตรงไปยังตะกร้าไม้ไผ่เก่าๆ ที่วางอยู่มุมสุดของลานประลอง ซึ่งเป็นตะกร้าที่ใส่เสบียงอาหารแจกจ่ายสำหรับบ่าวรับใช้!

มือเรียวยาวของหลินเฟยล้วงลงไปในตะกร้า ก่อนจะหยิบเอาวัตถุทรงรีสีเนื้อขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกออกมาห้าถึงหกฟอง

มันคือ... ไข่ไก่! และไม่ใช่ไข่ของสัตว์อสูรวิญญาณใดๆ ทั้งสิ้น มันคือไข่ไก่ธรรมดาๆ ที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้กินไข่!

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานประลองไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงระเบิดหัวเราะจะดังสนั่นหวั่นไหวราวกับอสนีบาตฟาด

"ฮ่าๆๆๆ! ข้าตาฝาดไปหรือไม่! เขากำลังจะใช้ไข่ไก่ธรรมดาในการประลองระดับยอดฝีมือเนี่ยนะ!?" "ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้วแน่ๆ! แค่ลมปราณจากเตาไฟรอบๆ ก็พอจะทำให้ไข่พวกนั้นระเบิดเป็นผุยผงแล้ว!"

จ้าวเทียนหัวเราะจนน้ำตาเล็ด ชี้หน้าหลินเฟย "หลินเฟย! เจ้าคิดจะดูถูกงานเลี้ยงหมื่นวิญญาณหรืออย่างไร! เอาของสวะเช่นนั้นมาประลอง เจ้าอยากตายนักใช่ไหม!"

ผู้อาวุโสโม่หน้าดำคล้ำด้วยความโกรธ "หลินเฟย! นี่เจ้าล้อเล่นอันใด! หากเจ้าไม่อาจสร้างอาหารที่กระตุ้นพลังปราณได้ ข้าจะลงโทษเจ้าข้อหาหลบหลู่เบื้องสูง!"

หลินเฟยไม่สะทกสะท้าน เขาพลิกข้อมือเบาๆ ไข่ไก่ทั้งหกฟองก็ลอยขึ้นสู่อากาศ หมุนวนรอบตัวเขาดุจดาวเคราะห์โคจรรอบดวงอาทิตย์ด้วยพลังปราณที่ควบคุมอย่างประณีตบรรจง

"ขาดแคลนวัตถุดิบงั้นหรือ?" หลินเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจประหลาดที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดฟัง "วัตถุดิบวิเศษระดับปฐพี ระดับฟ้า หรือระดับสวรรค์... สิ่งเหล่านั้นมันก็แค่ตัวช่วยของพวกปลายแถวที่ไร้ฝีมือเท่านั้น"

สายตาของเขาตวัดมองจ้าวเทียนดุจคมดาบ "สำหรับยอดนักปรุงที่แท้จริง ไม่ว่าจะเป็นหัวใจมังกร หินศิลาไร้ลักษณ์ หรือไข่ไก่ธรรมดา... ขอเพียงมีจิตวิญญาณแห่งเปลวเพลิงที่ถูกต้อง ทุกสรรพสิ่งล้วนสามารถลอกคราบทะยานขึ้นสู่เก้าชั้นฟ้าได้! วันนี้ ข้าจะใช้ไข่ไก่โง่ๆ พวกนี้นี่แหละ สั่งสอนให้พวกเจ้าได้รู้ว่า วิถีแห่งการปรุงโอสถเลิศรสที่แท้จริง... มันเป็นเช่นไร!"

"กู่ไห่! ตั้งกระทะ!"

"รับทราบขอรับนายท่าน!" ลูกสมุนร่างท้วมกระแทกกระทะเหล็กนิลใบยักษ์ลงบนแท่นประลองเสียงดังสนั่น!

"เพลิงแท้บรรพกาล... จงตื่น!"

ตู้ม!!

สิ้นคำราม พลังปราณสีขาวอมฟ้าของเพลิงนิรันดร์ก็ระเบิดออกจากร่างของหลินเฟย เปลวเพลิงบริสุทธิ์พวยพุ่งขึ้นจากฝ่ามือของเขา แต่คราวนี้เขาไม่ได้พ่นไฟใส่กระทะโดยตรง หลินเฟยสะบัดมือซ้าย เรียกเอา 'เตาหลอมเอกภพ' สมบัติระดับเทวะที่เพิ่งได้มาจากหุบเขาโอสถ ซึ่งบัดนี้หดเล็กลงเหลือขนาดเท่าฝ่ามือ โยนเข้าไปใต้ก้นกระทะเหล็กนิล!

วิ้งงงง! ทันทีที่กระทะเหล็กผสานกับพลังระดับเทวะของเตาหลอม อักขระสีทองก็สว่างวาบขึ้นรอบกระทะ เปลี่ยนเครื่องครัวธรรมดาให้กลายเป็นมหาศาสตราแห่งการปรุงยา! อุณหภูมิในลานประลองพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ทว่ากลับถูกตีกรอบไว้เฉพาะรอบตัวหลินเฟยอย่างหมดจด จนจ้าวเทียนถึงกับต้องก้าวถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น

"นั่นมัน... กลิ่นอายของสมบัติระดับเทวะ! เตาหลอมของบรรพชนโอสถเทวะจริงๆ ด้วย!" ผู้อาวุโสโม่เบิกตากว้างจนแทบถลน

หลินเฟยไม่ปล่อยให้ใครได้ตั้งตัว เขากางนิ้วออกทั้งห้า ใช้เคล็ดวิชา ‘ดรรชนีไร้ลักษณ์’ ยิงปราณกระบี่ขนาดจิ๋วออกไปกระแทกเปลือกไข่ทั้งหกฟองกลางอากาศ

เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!

เปลือกไข่แตกออกอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าสิ่งที่น่าตกตะลึงคือ ไข่แดงและไข่ขาวไม่ได้ตกลงมาตามแรงโน้มถ่วง หลินเฟยใช้ลมปราณนุ่มนวลช้อนรับพวกมันไว้กลางอากาศ ก่อนจะใช้สองมือวาดเป็นวงกลมดั่งไทเก็ก แยกสัดส่วนหยิน (ไข่ขาว) และหยาง (ไข่แดง) ออกจากกันอย่างหมดจด!

"วิชาเนตรสวรรค์แยกสุริยันจันทรา! เขาใช้วิชาขั้นสูงปานนี้ในการตอกไข่เนี่ยนะ!" อัจฉริยะจากสำนักกระบี่ที่ชมอยู่บนอัฒจันทร์ถึงกับลุกพรวดขึ้นยืน

หลินเฟยตวัดมือซ้าย ไข่ขาวถูกดึงดูดเข้าไปในอ่างหยก เขาใช้เคล็ดวิชา ‘ฝ่ามือเงามายาฝ่าคลื่น’ ซัดกระหน่ำฝ่ามือนับร้อยครั้งในเสี้ยววินาทีลงไปในอ่างหยก พลังปราณที่แฝงไปกับฝ่ามือทำหน้าที่แทนตะกร้อตีไข่ ตีไข่ขาวธรรมดาให้ขึ้นฟูเป็นฟองเมฆาสีขาวบริสุทธิ์ อัดแน่นไปด้วยปราณบริสุทธิ์แห่งฟ้าดินที่ถูกเตาหลอมเอกภพดึงดูดเข้ามา!

ในเวลาเดียวกัน มือขวาของเขาจัดการกับไข่แดง เขาโยนไข่แดงลงไปในกระทะเหล็กนิลที่กำลังแผ่รัศมีสีทอง ไข่กลับไม่สุกไหม้ในทันที เพราะหลินเฟยแผ่ลมปราณธาตุน้ำบางๆ เคลือบไข่แดงไว้ เขาโยนสมุนไพรระดับต่ำอย่าง ‘รากหญ้าวิญญาณ’ และ ‘เกลือผลึกศิลา’ ลงไป คั่วด้วยกระบวนท่า ‘มังกรสะบัดหาง’ กระทะสะบัดขึ้นลงด้วยจังหวะที่สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจ

ซู่! ซ่า!

ไข่แดงกลายเป็นสีทองอร่ามราวกับทองคำหลอมเหลว กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่เคยมีใครสัมผัสมาก่อนเริ่มโชยออกมา มันไม่ใช่กลิ่นคาวของไข่ไก่ แต่เป็นกลิ่นหอมที่บริสุทธิ์ล้ำลึก กลิ่นที่ทำให้ผู้สูดดมรู้สึกจิตใจปลอดโปร่ง เส้นลมปราณที่เคยอุดตันเริ่มสั่นสะเทือน!

จ้าวเทียนหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมเต็มแผ่นหลัง "มะ... ไม่จริง... มันเป็นแค่ไข่ไก่โง่ๆ ทำไมมันถึงมีกลิ่นอายของโอสถวิญญาณระดับปฐพีได้!"

"นั่นคือการ ‘ชำระล้างไขกระดูกและผลัดเปลี่ยนเส้นเอ็น’ ให้กับวัตถุดิบ!" ผู้อาวุโสโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สองมือของชายชราสั่นเทา "เหมือนตอนที่เขาใช้เนื้อสัตว์ชำระล้างศิลาไร้ลักษณ์! เขาใช้เปลวเพลิงที่สมบูรณ์แบบ เผาผลาญสิ่งสกปรกในไข่ธรรมดาทิ้งไปจนหมดสิ้น และใช้ลมปราณของตนเองผสานกลืนกินเข้าไปแทนที่... นี่มันวิถีแห่งเต๋า! เขากำลังบรรลุเต๋าแห่งการปรุงอาหาร!"

หลินเฟยเข้าสู่สภาวะลืมเลือนตัวตน การเคลื่อนไหวของเขาดุจเทพเซียนร่ายรำ เขาตวัดไข่ขาวที่ฟูฟ่องราวกับเมฆสวรรค์ลงไปห่อหุ้มไข่แดงสีทองที่กำลังเดือดพล่านในกระทะ เปลวเพลิงบรรพกาลหดตัวลงกลายเป็นเพลิงอุ่นๆ อบไข่ทั้งก้อนให้ประสานเป็นหนึ่งเดียว โดยมีพลังแห่งจักรวาลจากเตาหลอมเอกภพคอยคุ้มกันไม่ให้ฟองอากาศยุบตัว

"กระบวนท่าสุดท้าย... มังกรทองโอบมุกสวรรค์!"

หลินเฟยกระแทกฝ่ามือลงบนแท่นประลอง พลังปราณสายสุดท้ายอัดกระแทกเข้าสู่ใต้กระทะ ส่งไข่ที่ฟูฟ่องสีทองอร่ามลอยขึ้นสู่อากาศ แสงสีทองสาดส่องไปทั่วทิศ กลิ่นหอมระเบิดออกมารุนแรงจนทะลวงผ่านค่ายกลป้องกันของลานประลอง!

ครืนนน!!

ผู้ฝึกยุทธระดับต่ำที่อยู่บนอัฒจันทร์หลายคนเพียงแค่สูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าไป ร่างกายก็เกิดเสียงกระดูกลั่นเกรียวกราว พลังปราณที่ติดขัดมานานนับปีถูกทะลวงผ่าน! เยว่ซินที่นั่งอยู่ไกลๆ ยังรู้สึกได้ถึงปราณที่ไหลเวียนคล่องตัวขึ้นจนต้องเบิกตากว้าง

ไข่สีทองนุ่มฟูลอยลงมาตกลงบนจานหยกขาวอย่างนุ่มนวล รูปร่างของมันดูราวกับก้อนเมฆสีทองที่มีรัศมีเปล่งประกาย สวยงามจนไม่อาจละสายตาได้

หลินเฟยปาดเหงื่อที่หน้าผาก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนมุมปาก ก่อนจะผายมือไปยังจานอาหาร "เสร็จสิ้น อาหารจานนี้มีชื่อว่า ‘ซูเฟล่เมฆาทองคำคืนสู่สามัญ’ เชิญผู้อาวุโสโม่ชิมเถิด"

ผู้อาวุโสโม่แทบจะกระโจนลงมาจากแท่นตัดสิน ชายชราเดินตัวสั่นเทามาที่หน้าแท่นของหลินเฟย ไม่แม้แต่จะปรายตามอง ‘หัวใจมังกรตุ๋น’ ของจ้าวเทียนที่เสร็จพร้อมกันเลยแม้แต่น้อย เขาใช้ตะเกียบหยกคีบไข่สีทองที่นุ่มละมุนเข้าปากอย่างระมัดระวัง

วินาทีที่ไข่สัมผัสกับลิ้น ดวงตาของผู้อาวุโสโม่ก็เบิกโพลงสุดขีด!

ไข่นั้นละลายหายไปในพริบตาแปรเปลี่ยนเป็นกระแสพลังปราณที่อบอุ่นและทรงพลังยิ่งกว่าสัตว์อสูรระดับปฐพีใดๆ ที่เขาเคยลิ้มลอง พลังนั้นไม่ได้เกรี้ยวกราดรุนแรง แต่มันนุ่มนวล บริสุทธิ์ และแทรกซึมเข้าไปซ่อมแซมเส้นลมปราณที่บอบช้ำจากสงครามในอดีตของเขาอย่างปาฏิหาริย์! ภาพนิมิตของมังกรทองที่แหวกว่ายอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆปรากฏขึ้นในห้วงจิตสำนึกของชายชรา

ปัง!!

คลื่นพลังปราณระดับก่อเกิดขั้นสมบูรณ์ของผู้อาวุโสโม่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะทะลวงขีดจำกัด ก้าวเข้าสู่ระดับ ‘แก่นทองคำ’ (จินตาน) ครึ่งก้าวในทันที!!

ลานประลองเงียบสงัดราวกับป่าช้า... ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

น้ำตาของผู้อาวุโสโม่ไหลอาบสองแก้ม ชายชราผู้ผ่านโลกมานับร้อยปีคุกเข่าลงต่อหน้าจานไข่เจียวฟูฟ่องจานนั้น

"ยอดเยี่ยม... ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ! ความบริสุทธิ์ระดับนี้ การดึงเอาพลังแฝงของสิ่งไร้ค่าที่สุดให้กลายเป็นของวิเศษที่สุด เหมือนดั่งที่เล่าลือกันในหุบเขาโอสถไม่ผิดเพี้ยน!... นี่ต่างหากคือวิถีแห่งเต๋าที่แท้จริง! หัวใจมังกรวารีอะไรนั่น เทียบกับไข่ไก่จานนี้ไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว!" ผู้อาวุโสโม่ประกาศเสียงดังกังวานก้อง

เพล้ง!

จ้าวเทียนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มีดแกะสลักหลุดจากมือ ดวงตาเบิกค้างเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความสิ้นหวัง "เป็นไปไม่ได้... มันใช้แค่ไข่ไก่... ไข่ไก่สวะๆ..."

หลินเฟยเดินช้าๆ เข้าไปหาจ้าวเทียน เขาก้มมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นชาดุจมองมดปลวก ก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังก้องไปถึงวิญญาณของทุกคนในลานประลอง

"จงจำไว้ จ้าวเทียน... กระบี่ที่คมกริบ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่ามันตีมาจากเหล็กกล้าชั้นเลิศหรือไม่ แต่มันอยู่ที่ว่า... ใครเป็นผู้กวัดแกว่งมันต่างหาก ถัดจากนี้ไป กลิ้งกลับไปที่หอปรุงวิญญาณของเจ้าซะ!"

สิ้นคำประกาศ เสียงโห่ร้องสรรเสริญก็ระเบิดขึ้นประดุจคลื่นสึนามิถล่มทลาย เยว่ซินที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์แอบคลี่ยิ้มบางๆ อย่างภูมิใจ แม้ปากจะยังคงบ่นอุบอิบว่า "ตาขยะขี้เก๊กเอ๊ย ทำคนอื่นเขาใจหายใจคว่ำหมด" ก็ตาม

ชื่อของ ‘หลินเฟย’ ได้ถูกสลักลึกลงไปในประวัติศาสตร์ของงานเลี้ยงหมื่นวิญญาณ ตอกย้ำความยิ่งใหญ่ต่อจากศึกหุบเขาโอสถ ด้วยตำนานบทใหม่ที่ใช้เพียง ‘ไข่ไก่’ เหยียบย่ำอัจฉริยะทุกคนจนจมดิน!

***