ตอนที่ 3: เรือนซอมซ่อท้ายเมือง กับระบบวิถีโอสถพลิกสวรรค์

แสงแดดอุ่นยามบ่ายสาดส่องผ่านรอยรั่วบนหลังคามุงแฝกที่ผุพัง ทาบทับลงบนใบหน้าของชายหนุ่มผู้เพิ่งถูกขับไล่ออกจากตระกูลอันยิ่งใหญ่ หลินเฟยยืนกอดอกมองสำรวจ ‘อาณาจักรใหม่’ ของตนเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง

เรือนไม้หลังนี้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่ชายขอบของเมืองหลวงตระกูลหลิน ด้านหน้าเป็นตรอกแคบๆ ที่แทบไม่มีผู้คนสัญจร ด้านหลังติดกับป่าไผ่รกร้างที่ทอดยาวไปถึงตีนเขา สภาพของตัวเรือนเรียกได้ว่า ‘ทรุดโทรมจนแทบพังทลาย’ บานประตูไม้ห้อยต่องแต่งด้วยบานพับเพียงตัวเดียว หน้าต่างเต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะ

หากเป็นคุณชายตระกูลใหญ่คนอื่นมาเห็นสภาพเช่นนี้ คงต้องร้องไห้ฟูมฟายและผูกคอตายใต้ต้นไผ่ไปแล้ว แต่สำหรับอดีตมนุษย์เงินเดือนผู้โหยหาความสงบอย่างหลินเฟย... ที่นี่คือสวรรค์บนดิน!

"พื้นที่ใช้สอยกว้างขวาง อากาศถ่ายเทสะดวก (เพราะหลังคารั่ว) แถมยังมีที่ดินหลังบ้านกว้างตั้งครึ่งหมู่ให้ปลูกผักทำสวน... แจ๋ว! นี่มันทำเลทองสำหรับชีวิตสโลว์ไลฟ์ชัดๆ!"

หลินเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะละสายตาจากตัวเรือน กลับมาสนใจ ‘หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้า’ ที่ยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศเบื้องหน้าเขา

นี่คือสิ่งที่พลิกผันโชคชะตาของเขา [ระบบวิถีโอสถพลิกสวรรค์]

ชายหนุ่มลองเพ่งสมาธิไปที่หน้าต่างระบบเพื่อตรวจสอบข้อมูลของตนเอง ทันใดนั้น หน้าจออินเทอร์เฟซที่ดูคล้ายกับเกมออนไลน์ในโลกก่อนก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับรายละเอียดที่ทำเอาเขามุมปากกระตุก

[สถานะโฮสต์] ชื่อ: หลินเฟย ระดับพลังยุทธ: ขั้นรวบรวมลมปราณ ระดับ 1 สถานะทางวิชาชีพ: ผู้ใช้แรงงาน / เด็กขัดหม้อ (ระดับต่ำสุด) อุปกรณ์สวมใส่: เตาหลอมบรรพกาล (สถานะปัจจุบัน: หม้อดินเผาร้าวๆ - อัตราการฟื้นฟู 0.01%) ทักษะที่มี:

ทักษะวิถีคุมไฟเบื้องต้น (พาสซีฟ: ควบคุมอุณหภูมิได้ดั่งใจนึกเทียบเท่าเตาแก๊สปิกนิก) ตำรับโอสถที่ครอบครอง:

ลูกกลอนบรรเทาอาการสูตรพิเศษ (พาราเซตามอลฉบับปราณฟ้าดิน)

"ผู้ใช้แรงงาน? เด็กขัดหม้อ? เหอะ! ข้าอุตส่าห์ขัดหม้อแทบตายจนทะลวงจุดชีพจรได้ ดันจัดระดับข้าเป็นแค่เด็กล้างจานเนี่ยนะ!" หลินเฟยบ่นอุบ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสลมอุ่นๆ ที่ไหลเวียนอยู่ในตันเถียน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

แม้จะอยู่แค่ขั้นรวบรวมลมปราณระดับ 1 ซึ่งถือเป็นระดับล่างสุดของผู้ฝึกตน แต่สำหรับคนที่ลมปราณพังทลายและเป็นคนธรรมดามาตลอดสามปี นี่คือการฟื้นคืนชีพอย่างแท้จริง!

หลินเฟยเดินไปที่แคร่ไม้ไผ่กลางลานบ้าน สะบัดมือเบาๆ เรียก ‘ป้ายหยกสลักลายมังกรคู่หงส์’ ที่เยว่ซินมอบให้ออกมา เขาส่งกระแสจิตเข้าไปในห้วงมิติของป้ายหยกอีกครั้ง เพื่อหยิบเอาวัตถุดิบสำหรับการปรุงยาหม้อแรกในชีวิตใหม่

วูบ... วูบ... วูบ...

แสงสีเขียวอ่อนกระพริบสามครั้ง สมุนไพรสามชนิดและโถใส่น้ำผลึกใสก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้เก่าๆ ทันที

"เปลือกหลิวขาววิญญาณ... หญ้าเกล็ดหิมะ... และน้ำพุจิตวิญญาณ"

หลินเฟยมองวัตถุดิบตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย ในความทรงจำของร่างเดิม ‘เปลือกหลิวขาววิญญาณ’ เป็นสมุนไพรหยางที่มีฤทธิ์ร้อนแรง มักใช้เป็นส่วนผสมในโอสถทะลวงจุดชีพจร ส่วน ‘หญ้าเกล็ดหิมะ’ เป็นสมุนไพรหยินที่หายาก เกิดเฉพาะบนยอดเขาหมื่นปี มีฤทธิ์เย็นเยียบสะท้านกระดูก มักใช้เพื่อดับพิษไฟรุนแรงเวลาธาตุไฟเข้าแทรก

ในยุทธภพ หากมีใครกล้าเอาสมุนไพรสุดขั้วสองชนิดนี้มาต้มรวมกัน รับรองว่าเตาหลอมระเบิดตู้ม กลายเป็นโกโก้ครั้นช์ ศพไม่สวยแน่นอน!

แต่สำหรับอดีตเภสัชกรอย่างหลินเฟย เขามองเห็นแต่โครงสร้างทางเคมี "เปลือกหลิวขาวมีสารกลุ่มซาลิไซเลต ส่วนหญ้าเกล็ดหิมะมีฤทธิ์ลดอุณหภูมิร่างกาย... เอามาผสมกันก็คือยาลดไข้แก้ปวดชั้นยอด ระบบนี่ก็คำนวณมาดีเหมือนกันแฮะ"

หลินเฟยพับแขนเสื้อขึ้น เดินไปหยิบ ‘หม้อดินเผาร้าวๆ’ ที่ผ่านการขัดจนสะอาดเอี่ยมมาตั้งไว้บนก้อนหินสามก้อนที่นำมาเรียงเป็นเตาชั่วคราว จากนั้นเขาก็คว้าเอามีดทำครัวขึ้นสนิมที่ตกอยู่หลังบ้านมาเช็ดๆ ถูๆ เตรียมหั่นวัตถุดิบ

หากมียอดฝีมือสายปรุงยามาเห็นภาพนี้ คงได้กระอักเลือดตายด้วยความขัดใจ!

การปรุงโอสถในโลกนี้เป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์ นักปรุงยาจะต้องอาบน้ำชำระกาย จุดธูปหอม นั่งขัดสมาธิเดินลมปราณเพื่อควบคุมเตาหลอมมังกรทองคำ และใช้พลังจิตสกัดแก่นแท้ของสมุนไพรทีละหยดอย่างระมัดระวัง

แต่หลินเฟย? เขากำลังยืนถ่างขา มือหนึ่งจับมีดอีโต้ อีกมือจับเปลือกหลิวขาววิญญาณ วางลงบนเขียงไม้ผุๆ

"เอาล่ะ... มาลองดูวิชาของระบบกันหน่อย"

ฉับ! ฉับ! ฉับ! ฉับ!

หลินเฟยเริ่มลงมีดหั่นสมุนไพร ทว่า ทันทีที่เขาออกแรงสับ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น ลมปราณอันน้อยนิดในตันเถียนของเขาไหลไปรวมกันที่ข้อมือโดยอัตโนมัติ ทุกครั้งที่มีดกระทบเขียง มันไม่ได้อาศัยแค่แรงกาย แต่แฝงไปด้วยวิถีแห่งการตัดเฉือนที่แม่นยำไร้ที่ติ!

เปลือกหลิวขาววิญญาณที่แข็งดั่งเหล็กกล้า ถูกหั่นเป็นชิ้นบางเฉียบขนาดเท่ากันเป๊ะทุกชิ้น ราวกับถูกวัดด้วยเลเซอร์!

"โอ้โห! สกิลหั่นผักระดับเทพ! นี่มันวิชาเพลงดาบชัดๆ ถ้าข้าเอามีดอีโต้นี่ไปสับหัวคน มันจะขาดกระจุยเหมือนเปลือกไม้นี่ไหมเนี่ย" หลินเฟยอุทานอย่างตื่นเต้น แต่ก็รีบสะบัดหัวไล่ความคิดป่าเถื่อนออกไป "ท่องไว้หลินเฟย... เราคือสายสโลว์ไลฟ์ ไม่ใช่สายบู๊ล้างผลาญ"

เมื่อเตรียมวัตถุดิบเสร็จ ชายหนุ่มก็เท ‘น้ำพุจิตวิญญาณ’ ลงในหม้อดินเผา น้ำพุนี้ใสกระจ่างราวกับคริสตัล ทันทีที่เทลงไป ไอหมอกสีขาวบริสุทธิ์ก็ลอยกรุ่นขึ้นมา แค่สูดดมก็รู้สึกสมองปลอดโปร่งไปถึงวิญญาณ

"ได้เวลาจุดไฟแล้ว..."

หลินเฟยสูดลมหายใจลึก นึกถึง ‘ทักษะวิถีคุมไฟเบื้องต้น’ ที่ระบบมอบให้ เขาเหยียดนิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวาออก ชี้ไปที่ใต้ก้นหม้อดินเผา แล้วถ่ายทอดลมปราณลงไปตามเคล็ดวิชา

พรึ่บ!

เปลวไฟสีฟ้าอมเหลืองดวงเล็กๆ ปะทุขึ้นใต้ก้นหม้อ มันไม่ได้ดูยิ่งใหญ่อลังการเหมือนเปลวเพลิงวิญญาณของปรมาจารย์โอสถคนอื่นที่มักจะก่อตัวเป็นรูปสัตว์อสูรข่มขวัญผู้คน... เปลวไฟของหลินเฟยนั้นเรียบง่าย นิ่งสงบ และกระจายตัวเป็นวงกลมอย่างสม่ำเสมอ

"นี่มัน... เตาแก๊สบ้านชัดๆ! ขาดแค่เสียง 'แป๊กๆๆ' ตอนเปิดแก๊สเท่านั้นเอง" หลินเฟยหัวเราะร่วน

เขาควบคุมขนาดของเปลวไฟได้อย่างใจนึก เพียงแค่ขยับนิ้ว เปลวไฟก็หรี่ลงเป็น 'ไฟอ่อน' หรือเร่งขึ้นเป็น 'ไฟแรง' ได้ทันที ความเสถียรของอุณหภูมินี้ หากปรมาจารย์โอสถระดับหกดาวมาเห็น ยังต้องหลั่งน้ำตาด้วยความอิจฉา! เพราะปัญหาใหญ่ที่สุดของการปรุงยาคืออุณหภูมิที่แกว่งไปมา แต่หลินเฟยกลับทำมันได้อย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่วินาทีแรก!

เมื่อน้ำพุจิตวิญญาณเริ่มเดือดปุดๆ หลินเฟยก็กวาดสมุนไพรทั้งหมดที่หั่นไว้ลงไปในหม้อดินเผา

ซู่!

ทันทีที่สมุนไพรหยางสุดขั้วและหยินสุดขั้วปะทะกันในหม้อ น้ำก็เดือดพล่านราวกับพายุ คลื่นพลังงานสีแดงและสีฟ้าตีรวนเข้าหากัน ส่งเสียงฟู่ฟ่าคล้ายจะระเบิด หม้อดินร้าวๆ สั่นกึกๆ ประหนึ่งรับแรงดันไม่ไหว

[คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผันผวนของพลังงานที่ไม่เสถียร! โปรดใช้ทักษะ 'คนซุป' เพื่อประสานปราณหยินหยาง!]

"คนซุป? ได้เลย!"

หลินเฟยคว้าทัพพีไม้เก่าๆ ขึ้นมา แล้วจ้วงลงไปในหม้อดินทันที เขาออกแรงคนเป็นรูปเลขแปด (8) อย่างต่อเนื่องและเป็นจังหวะ

"คนไปทางซ้าย... คนไปทางขวา... เคี่ยวให้งวด... เหมือนทำซุปข้นเห็ดแชมปิญอง!"

ด้วยทักษะคุมไฟที่ยอดเยี่ยม บวกกับจังหวะการคนทัพพีที่สอดคล้องกับวิถีแห่งเต๋าอย่างน่าประหลาดใจ... พลังงานที่กำลังจะปะทุในหม้อกลับค่อยๆ สงบลง เปลือกหลิวขาวและหญ้าเกล็ดหิมะละลายเข้าด้วยกัน กลายเป็นของเหลวหนืดข้นสีขาวขุ่นที่มีประกายสีเงินระยิบระยับ

กลิ่นหอม... หอมมาก!

มันไม่ใช่กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรแบบที่ร้านขายยาทั่วไปมี แต่มันเป็นกลิ่นหอมสดชื่นราวกับป่าสนหลังพายุฝน กลิ่นที่สามารถชะล้างความขุ่นมัวในจิตใจมนุษย์ได้เพียงแค่ปลายจมูกสัมผัส

ลึกลงไปในเตาหลอมบรรพกาล อักขระสีทองแดงที่ซ่อนตัวอยู่ได้ดึงดูดเอา ‘ปราณฟ้าดิน’ ในรัศมีหนึ่งลี้ (ประมาณครึ่งกิโลเมตร) รอบเรือนซอมซ่อ ให้หมุนวนเป็นพายุขนาดเล็กพุ่งลงมาบรรจบที่หม้อดินเผา!

ท้องฟ้าเหนือเรือนท้ายเมืองจู่ๆ ก็มืดครึ้มลงเล็กน้อย เมฆสีขาวก่อตัวเป็นรูปทรงแปลกประหลาดคล้ายพยัคฆ์และมังกร ทว่ามันเกิดขึ้นเพียงชั่วลมหายใจก่อนจะสลายตัวไป ทำให้ไม่มีใครในเมืองหลวงทันสังเกตเห็น นอกเสียจากสุนัขจรจัดแถวนั้นที่พากันหอนรับอย่างพร้อมเพรียง

ส่วนตัวต้นเหตุอย่างหลินเฟย... เขาไม่ได้เงยหน้ามองฟ้าเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจดจ่ออยู่แค่ของเหลวในหม้อที่เริ่มจับตัวเป็นก้อน

"ได้ที่แล้ว! ปิดแก๊ส... เอ้ย ปิดไฟ!"

ชายหนุ่มตวัดนิ้วเก็บเปลวไฟ แล้วใช้ทัพพีไม้ตักของเหลวหนืดๆ นั้นขึ้นมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ อย่างคล่องแคล่ว อาศัยลมปราณที่ปลายนิ้วช่วยลดความร้อน

ไม่กี่อึดใจต่อมา บนจานกระเบื้องบิ่นๆ ก็ปรากฏ 'ลูกกลอน' ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือจำนวนสิบเม็ดถ้วน พวกมันมีสีขาวเนียนละเอียด ส่องประกายแวววาวราวกับไข่มุกเม็ดงาม ผิวของลูกกลอนมีลวดลายคล้ายเกล็ดหิมะบางๆ ห่อหุ้มอยู่

[ติ๊ง! การปรุงโอสถเสร็จสิ้น!] [ได้รับ: ลูกกลอนบรรเทาอาการสูตรพิเศษ (ระดับความบริสุทธิ์ 10 ส่วนเต็ม!) จำนวน 10 เม็ด] [สรรพคุณ: รักษาอาการปวดศีรษะ ไข้หวัด ขับพิษไข้ ปรับสมดุลหยินหยาง และมีโอกาส 10% ที่จะช่วยให้ผู้ใช้ระดับต่ำกว่าขั้นสร้างรากฐานทะลวงจุดคอขวดได้ทันที!]

"ความบริสุทธิ์สิบส่วน! แถมมีออปชั่นเสริมช่วยทะลวงจุดด้วย?" หลินเฟยเบิกตากว้าง

ในความทรงจำของเขา โอสถในยุทธภพนี้แบ่งความบริสุทธิ์เป็นหนึ่งถึงสิบส่วน ยิ่งบริสุทธิ์มาก แปลว่ายิ่งมีพิษตกค้าง (Erysipelas) น้อย โดยทั่วไป ปรมาจารย์โอสถระดับสูงยังทำได้แค่ระดับเจ็ดหรือแปดส่วนเท่านั้น หากมียาระดับสิบส่วนปรากฏขึ้นมา แม้จะเป็นแค่ยาระดับต่ำสุด คนก็พร้อมจะประมูลแข่งกันจนหมดตัว!

แต่นี่... เขาแค่ต้มยาพาราโดยใช้หม้อร้าวๆ กับไม้พายกวนซุปเนี่ยนะ!

"ฮึ่ม... ปวดหัวอยู่พอดี ขอลองเทสยาหน่อยก็แล้วกัน ว่ารสชาติจะขมปี๋เหมือนยาจีนทั่วไปไหม"

หลินเฟยหยิบลูกกลอนเม็ดหนึ่งโยนเข้าปากทันที

ทันทีที่ตัวยาสัมผัสปลายลิ้น มันก็ไม่ได้แข็งกระด้างอย่างที่คิด แต่มันละลายกลายเป็นกระแสความเย็นวาบ ไหลลื่นลงคอไปอย่างนุ่มนวล รสชาติหวานปะแล่มๆ หอมกลิ่นมิ้นต์จางๆ เหมือนกำลังกินลูกอมชื่นใจ!

ซู่!

พริบตาเดียว กระแสความเย็นนั้นก็พุ่งตรงขึ้นสู่สมอง กวาดต้อนเอาความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า และความมึนงงที่สะสมมาตลอดทั้งวันให้สลายหายไปราวกับหิมะต้องแสงตะวัน! ไม่เพียงแค่นั้น กระแสยาที่เหลือยังไหลเวียนไปทั่วร่าง ชำระล้างเส้นชีพจรที่เพิ่งถูกซ่อมแซมให้กว้างขวางและแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ปัง!

เสียงทึบๆ ดังขึ้นภายในร่างกายของเขา ลมปราณในตันเถียนขยายขนาดขึ้นเท่าตัว!

[ติ๊ง! โฮสต์ทะลวงระดับเข้าสู่ ขั้นรวบรวมลมปราณ ระดับ 2 สำเร็จ!]

หลินเฟยพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด กลิ่นหอมจางๆ ลอยปะปนออกมากับลมหายใจ เขารู้สึกสดชื่นราวกับเพิ่งนอนหลับเต็มอิ่มมาสามวันสามคืน ร่างกายเบาหวิวราวกับขนนก

"สุดยอด! ยาพาราเซตามอลโลกนี้มันเทพขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย! รสชาติก็ดี กินง่าย แถมกินปุ๊บหายปั๊บ ทะลวงเลเวลแถมให้อีกต่างหาก!" หลินเฟยหัวเราะร่า มองดูยาอีกเก้าเม็ดที่เหลือด้วยสายตาเปล่งประกาย

"ถ้าเอาเจ้านี่ไปขายที่หอประมูล... น่าจะได้ทุนมาซื้อเมล็ดพันธุ์ผัก ซื้อแม่ไก่ แล้วก็อุปกรณ์ทำครัวดีๆ สักชุดแน่ๆ!"

ชายหนุ่มรีบหาขวดหยกกระเบื้องเก่าๆ มาบรรจุยาลูกกลอนทั้งเก้าเม็ดเก็บไว้อย่างระมัดระวัง โดยหารู้ไม่ว่า กลิ่นหอมของ 'โอสถความบริสุทธิ์สิบส่วน' ที่ลอยโชยออกไปนอกเรือนเมื่อครู่นี้... กำลังดึงดูดสายตาของ 'ผู้ไม่ประสงค์ดี' บางกลุ่มในเงามืด ให้หันมาสนใจเรือนร้างท้ายเมืองแห่งนี้เสียแล้ว...

ขณะเดียวกัน ณ มุมมืดของตรอกแคบๆ ห่างจากเรือนของหลินเฟยไปไม่ไกล

ชายชุดดำสองคนในชุดพรางตัวมิดชิดกำลังซุ่มสังเกตการณ์อยู่บนหลังคาบ้านร้าง ดวงตาของพวกมันวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายในยามราตรี ระดับพลังของพวกมันแผ่ซ่านออกมาในขั้น 'รวบรวมลมปราณ ระดับ 8' ซึ่งถือเป็นยอดฝีมือที่ตระกูลหลินสามารถจ้างวานมาเป็นนักฆ่าได้สบายๆ

"แปลกมาก... เมื่อกี้เจ้าได้กลิ่นนั่นไหม?" นักฆ่าหมายเลขหนึ่งกระซิบถาม

"กลิ่นหอมโอสถ... บริสุทธิ์มาก! ข้าแค่สูดดมปราณในร่างก็พลุ่งพล่าน ราวกับจะทะลวงจุดคอขวด!" นักฆ่าหมายเลขสองตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความโลภ 
"บ้านร้างนั่น... เป็นที่อยู่ใหม่ของไอ้ขยะหลินเฟยไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงมีโอสถล้ำค่าระดับนี้อยู่ที่นั่นได้?"

"หึ! ไม่สำคัญหรอก คุณชายเทียนสั่งให้พวกเรามา 'จัดการ' มันให้สิ้นซากในคืนนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้มันมีโอกาสกลับมาเหยียบตระกูลหลินได้อีก... แต่ดูเหมือนคืนนี้ พวกเราจะได้โชคสองชั้นเสียแล้ว"

"หมายความว่า..."

"ฆ่าไอ้ขยะนั่น แล้วชิงโอสถมาแบ่งกันไงล่ะ! ไป!"

เงาดำสองสายพุ่งทะยานพาดผ่านแสงจันทร์ มุ่งตรงไปยังเรือนซอมซ่อท้ายเมืองอย่างเงียบกริบ พร้อมกับจิตสังหารที่แหลมคม

หารู้ไม่ว่า... สิ่งที่รอพวกมันอยู่ ไม่ใช่เหยื่ออันโอชะ แต่เป็น 'เชฟกระทะเหล็ก' ที่เพิ่งอัปเลเวล และพร้อมจะเปลี่ยนนักฆ่าให้กลายเป็นปุ๋ยหมักรดต้นไม้!