ตอนที่ 39: กระบวนท่าผัดข้าวผัดวิญญาณสะท้านภพ

หลังจากชัยชนะอันเป็นตำนานด้วย ‘ซูเฟล่เมฆาทองคำ’ จากไข่ไก่ธรรมดาหกฟอง ชื่อเสียงของ หลินเฟย ก็ดังก้องสะท้านไปทั่ว ‘ลานประลองวิถีโอสถเลิศรส’ เสียงสรรเสริญจากฝูงชนนับหมื่นดังกึกก้องราวกับคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง ทว่า ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีนั้น สายตาคมกลมโตคู่หนึ่งบนอัฒจันทร์วีไอพีกลับจ้องมองลงมาด้วยความหมั่นไส้ระคนชื่นชม

เยว่ซิน คุณหนูแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง ผู้เป็นอดีตคู่หมั้นสายซึนเดเระ สะบัดพัดหยกในมือพั่บๆ ใบหน้างามทอสีชมพูระเรื่อ นางแสร้งเบ้ปากกลบเกลื่อนรอยยิ้มที่แทบจะปิดไว้ไม่มิด "เหอะ! ทำเป็นวางท่าขี้เก๊ก! ก็แค่ดวงดีตอกไข่ใส่ปราณได้ฟูหน่อยเดียว ทำเป็นยกตนข่มท่าน!" ถึงปากนางจะบ่นอุบอิบ แต่ในใจกลับเต้นตึกตักด้วยความภาคภูมิใจอย่างประหลาด

ทว่า ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะก้าวเท้าลงจากลานประลองเพื่อไปกวนประสาทอดีตคู่หมั้นนั้นเอง...

ครืนนนนนนนนน!!

บรรยากาศรอบลานประลองพลันอึดอัดลงอย่างฉับพลัน! ท้องฟ้าเหนือแดนประลองแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานประดุจทะเลเลือด คลื่นความร้อนอันบ้าคลั่งพุ่งเสียดฟ้ากดทับจนผู้ฝึกยุทธระดับต่ำหลายคนถึงกับกระอักเลือดออกมา!

"หึๆๆ... คิดว่าเอาชนะสุนัขรับใช้อย่างจ้าวเทียนได้ แล้วเจ้าจะเป็นจ้าวแห่งการปรุงอาหารวิญญาณในงานเลี้ยงหมื่นวิญญาณนี้ได้งั้นรึ! ไอ้เด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!"

เสียงเหี้ยมเกรียมแฝงพลังปราณระดับ ‘แก่นทองคำ’ (จินตาน) ขั้นปลาย ดังก้องกังวานกวาดผ่านลานประลอง! เงาร่างหนึ่งทะยานลงมาจากหอคอยชั้นสูงสุด ร่างนั้นสวมชุดคลุมลวดลายอัคคีสีดำทอง แผ่พิษอัคคีระอุจนพื้นศิลาแตกร้าวเป็นสาย ร่างนั้นคือ ‘ฉินเซียว’ ผู้อาวุโสใหญ่แห่งหอปรุงวิญญาณ ผู้เป็นอาจารย์ของจ้าวเทียนนั่นเอง!

ฉินเซียวปรายตามองจ้าวเทียนที่นอนหมดสภาพวิญญาณหลุดออกจากร่างอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะตวัดสายตาพิฆาตมาที่หลินเฟย "สำนักหอปรุงวิญญาณของข้าถูกเจ้าหยามเกียรติจนไม่มีที่ยืน! ในเมื่อการประลองรอบสองจบลงแล้ว ข้าในฐานะตัวแทนสูงสุด ขอใช้สิทธิ์ ‘เดิมพันท้าดวลตัดสินศึกสุดท้าย (ชิงเต๋า)’ กับเจ้า!"

"เดิมพันท้าดวลตัดสินศึกสุดท้าย!?" เสียงสูดหายใจด้วยความตระหนกดังระงมไปทั่วอัฒจันทร์! การท้าดวลรูปแบบนี้คือการใช้เกียรติยศ ชีวิต และวิถีการปรุงยาเป็นเดิมพัน ผู้แพ้จะต้องถูกทำลายเส้นลมปราณและริบทรัพย์สินทั้งหมด!

ผู้อาวุโสโม่ ที่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ระดับแก่นทองคำครึ่งก้าวจากไข่เจียวซูเฟล่ของหลินเฟย รีบก้าวออกมาขวาง "ฉินเซียว! เจ้าเป็นถึงผู้อาวุโสรุ่นเก่า คิดจะใช้อำนาจและขอบเขตพลังที่สูงกว่าบีบบังคับคนรุ่นหลังงั้นรึ! หลินเฟยเพิ่งประลองเสร็จ พลังปราณยังไม่ฟื้นคืน เจ้าทำเช่นนี้ช่างไร้ยางอายนัก!"

ฉินเซียวแค่นหัวเราะเหี้ยม "โม่เวิ่น! เจ้าอย่าได้สะเออะ! ในเมื่อมันกล้าประกาศว่าขอเพียงมีจิตวิญญาณแห่งเปลวเพลิง ทุกสรรพสิ่งล้วนสามารถลอกคราบทะยานขึ้นสู่เก้าชั้นฟ้าได้ งั้นมันก็ต้องกล้ารับคำท้าของข้า! เว้นเสียแต่ว่า... มันจะเป็นเพียงไอ้ขยะขี้คุยที่ฟลุคมาจากศึกหุบเขาโอสถ!"

ฉินเซียวสะบัดมือ เรียกวัตถุดิบและอุปกรณ์ของตนออกมา!

วูบบบบ!

สิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินเซียว ทำเอาเหล่านักปรุงยาต่างตื่นตะลึง! มันคือ ‘โสมวิญญาณมังกรเพลิงเก้าอรหันต์’ วัตถุดิบวิญญาณระดับสวรรค์ขั้นต่ำ! สมุนไพรวิเศษที่เคี่ยวกรำพลังปราณฟ้าดินมานับสามพันปี เปล่งแสงสีส้มทองอบอวลไปด้วยกลิ่นอายมังกรอันศักดิ์สิทธิ์! พร้อมด้วย ‘เตาหลอมอัคคีพิโรธ’ ศัสตราวุธวิญญาณระดับปฐพีขั้นสูง!

ฉินเซียวส่งยิ้มอำมหิต "หลินเฟย! กฎของการท้าดวลครั้งนี้เรียบง่ายนัก... เราจะปรุงเมนูพื้นบ้านที่สุดอย่าง ‘ข้าวผัด’! ใครสามารถทำให้เมนูธรรมดานี้แปรเปลี่ยนเป็นสุดยอดโอสถวิญญาณได้มากกว่ากัน ผู้นั้นชนะ! ข้าใช้โสมสวรรค์เก้าอรหันต์เป็นวัตถุดิบหลัก... แล้วเจ้าล่ะ! เจ้าเหลืออะไรในแหวนมิติอีกบ้าง!?"

หลินเฟยยืนกอดอก ฟังคำข่มขู่ด้วยสีหน้าราบเรียบ ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในแหวนมิติ ค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบสิ่งของออกมาวางบนแท่นประลอง...

มันคือ ‘ข้าวสวยค้างคืน’ หนึ่งถ้วย! ‘กระเทียมสับ’ หนึ่งถ้วยเล็ก! และ ‘ไข่ไก่’ ที่เหลืออยู่อีกเพียงฟองเดียว!

"ขะ... ข้าวสวยค้างคืนเนี่ยนะ!?" ฝูงชนฮือฮาจนแทบลานประลองแตก!

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ฉินเซียวหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง "เอาข้าวเย็นค้างคืนมาผัดแข่งกับโสมสวรรค์เก้าอรหันต์ของข้า! เจ้าบ้าไปแล้วจริงๆ! เตรียมตัวโดนทำลายเส้นลมปราณได้เลย!"

บนอัฒจันทร์ เยว่ซินตื่นตระหนกจนพุ่งตัวมาที่ขอบอัฒจันทร์ ตะโกนลงมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ตาบ้าหลินเฟย! เจ้าจะบ้าไปแล้วรึไง! โสมนั่นเป็นวัตถุดิบระดับสวรรค์นะ! ข้าวค้างคืนของเจ้าจะไปสู้อะไรได้! ยอมแพ้ซะ แล้วข้าจะใช้ชื่อหอประมูลจันทร์กระจ่างคุ้มครองเจ้าเอง!"

หลินเฟยเงยหน้าขึ้นสบตาเยว่ซิน ชายหนุ่มยิ้มกวนประสาท ยักคิ้วให้นางหนึ่งที "คุณหนูเยว่... เคยยินคำกล่าวนี้หรือไม่? ข้าวผัดที่อร่อยที่สุด ไม่ใช่ข้าวที่ผัดด้วยวัตถุดิบล้ำค่า... แต่เป็นข้าวผัดที่ทุกเม็ดถูกอาบด้วยวิชาฝ่ามือและกระบวนท่าอันลึกล้ำต่างหาก! นั่งดูเฉยๆ แล้วเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวข้าได้เลย!"

"ตาวัด! ใครจะเป็นเจ้าสาวเจ้ากัน!" เยว่ซินหน้าแดงแปร๊ดไปถึงใบหู นางรีบสะบัดหน้าหนี นั่งลงกำพัดหยกแน่นจนมือสั่น แต่ดวงตาคู่สวยกลับจ้องมองชายหนุ่มด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ

"กู่ไห่! ตั้งกระทะ!" หลินเฟยสั่งการ

"รับทราบขอรับนายท่าน!" กู่ไห่ ลูกสมุนร่างท้วมวิ่งไปแบก ‘กระทะเหล็กนิล’ ใบยักษ์มาวางกระแทกลงกลางแท่นประลองอย่างรู้หน้าที่ หลินเฟยสะบัดมือซ้าย นำ ‘เตาหลอมเอกภพ’ สมบัติเทวะขนาดจิ๋วสอดไว้ใต้ก้นกระทะเพื่อควบคุมอุณหภูมิระดับสวรรค์ทันที!

"เริ่มการประลองได้!!" เสียงผู้อาวุโสโม่ประกาศด้วยความตึงเครียด

ฟู่มมมมมมมมม!!

ฉินเซียวนำโสมสวรรค์ลงเตาหลอมอัคคีพิโรธ ใช้เคล็ดวิชา ‘เก้ามังกรหลอมสวรรค์’ รีดเอาแก่นแท้โสมสวรรค์ออกมาผสานกับเมล็ดข้าววิญญาณ คลื่นความร้อนและพิษอัคคีพุ่งกระแทกเข้าใส่แท่นของหลินเฟย หวังจะเผาข้าวสวยค้างคืนให้กลายเป็นเถ้าถ่าน!

ทว่า... หลินเฟยขยับเท้าเป็น ‘ก้าวย่างท่องดารา’ ร่างของเขาซ้อนทับกันเป็นเงามายาสามร่าง!

เคร้งงงง!

หลินเฟยจุด ‘เพลิงบรรพกาลนิรันดร์’ สีขาวอมฟ้าขึ้นที่ฝ่ามือ ควบคุมความร้อนให้หมุนวนเป็นพายุหมุนอยู่ใต้ก้นกระทะเหล็กนิล!

"กระบวนท่าที่หนึ่ง... ‘เบิกฟ้าแยกปฐพี’!"

หลินเฟยดีดกระเทียมสับขึ้นฟ้า! ลมปราณดรรชนียิงออกไปกระแทกกระเทียมสับแตกกระจายกลายเป็นละอองละเอียด ร่วงลงสู่กระทะเหล็กนิลที่ร้อนจัดพอดี!

ซ่าาาาาาาาา!!

กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวที่ถูกกระตุ้นด้วยเพลิงบรรพกาล ระเบิดออกกวาดล้างกลิ่นพิษอัคคีของฉินเซียวจนหายไปในพริบตา!

"กระบวนท่าที่สอง... ‘มังกรทองวาดลวดลาย’!"

หลินเฟยตบแท่นประลอง ส่ง ‘ข้าวสวยค้างคืน’ ทะยานขึ้นสู่อากาศ เมล็ดข้าวค้างคืนที่เคยแข็งกระด้างถูกพลังปราณอันนุ่มนวลแยกออกจากกันกลางอากาศอย่างสมบูรณ์แบบ! จากนั้นหลินเฟยตอกไข่ไก่ฟองเดียวด้วยมือเดียว ร่ายรำฝ่ามือดุจพญามังกรเล่นคลื่น ควบคุมสายน้ำไข่ไก่ให้พุ่งเข้าไป ‘เคลือบ’ เมล็ดข้าวค้างคืนทุกๆ เม็ดกลางอากาศกลายเป็นเมล็ดข้าวทองคำเปล่งแสงระยิบระยับ!

"สวรรค์! เขาเคลือบไข่ลงบนเมล็ดข้าวทุกเม็ดกลางอากาศ!" ผู้อาวุโสโม่ตะโกนลั่น

"ชิ! ตายซะไอ้เด็กเมื่อวานซีน! ‘ฝ่ามือมังกรอัคคีสังหาร’!" ฉินเซียวหน้าดำคล้ำ มันซัดฝ่ามือใส่เตาหลอม ส่งคลื่นมังกรเพลิงเกรี้ยวกราดพุ่งตรงมาสับกระทะของหลินเฟย!

หลินเฟยแววตาเป็นประกายคมกล้าม "ขอบใจสำหรับไฟนะ!"

ชายหนุ่มใช้เคล็ดวิชา ‘เคลื่อนย้ายจักรวาล’ ยกกระทะเหล็กนิลขึ้นมารับคลื่นมังกรเพลิงของฉินเซียวตรงๆ! สลายความรุนแรงของพิษ แล้วเปลี่ยนพลังงานความร้อนอันมหาศาลนั้นให้กลายเป็น ‘กลิ่นกระทะ (Wok Hei)’ ขั้นสุดยอด!!

สะพัด! สะพัด! สะพัด!

"กระบวนท่าที่สาม... ‘พายุหมุนแปดทิศ สะท้านมังกรสวรรค์’!"

หลินเฟยสะบัดกระทะเหล็กนิลด้วยความเร็วประดุจพายุหมุน! ข้าวผัดในกระทะลอยทะยานขึ้นสูงนับสิบเมตร ก่อตัวเป็นรูป ‘พญามังกรทองคำ’ กลางอากาศ! เมล็ดข้าวถูกกระทะดึงความชื้นส่วนเกินออกจนนุ่มเด้งด้านใน และกรอบกรุบด้านนอกที่อาบกลิ่นกระทะไหม้หอมโชย!

กลิ่นหอมของข้าวผัดไหม้กระทะ ผสมผสานกับไข่และกระเทียมเจียว ระเบิดออกมากวาดล้างทั่วทั้งแดนประลอง! กลิ่นอายแห่งชีวิตวิญญาณพื้นบ้านกระแทกเข้าใส่จิตวิญญาณของทุกคน ผู้ฝึกยุทธนับหมื่นต่างท้องร้องกิ่วดังกังวานพร้อมกัน!

ฉินเซียวที่กำลังเคี่ยวโสมสวรรค์อยู่ ถึงกับสติหลุดเลื่อนลอยเพราะกลิ่นหอมเข้าแทรกแซง จนลืมควบคุมอุณหภูมิเตาหลอม!

ตู้มมมมมมมมมม!!

เตาหลอมอัคคีพิโรธของฉินเซียวเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง! โสมสวรรค์เก้าอรหันต์กลายเป็นเถ้าถ่านดำปี๋ พลังย้อนกลับกระแทกใส่ร่างฉินเซียวจนกระเด็นกระดอน กระอักเลือดออกมานอนหมดสภาพอยู่กลางกองเถ้าถ่าน!

"อั่ก... พ่ายแพ้... ข้าพ่ายแพ้ให้ข้าวค้างคืนเนี่ยนะ..." ฉินเซียวพึมพำด้วยความสิ้นหวังก่อนจะสลบเหมือดไป

ในเวลาเดียวกัน ข้าวผัดมังกรทองคำก็ดิ่งลงมาจากฟ้า หลินเฟยยกจานกระเบื้องสีขาวขึ้นมารับอย่างนุ่มนวล เมล็ดข้าวสีทองเม็ดโตเรียงตัวสวยงาม ไร้ความมันเลี่ยน มีเพียงแสงเรืองรองประดุจอัญมณี!

"ข้าวผัดวิญญาณสะท้านภพ... เสร็จสิ้น!"

ผู้อาวุโสโม่รีบใช้ทัพพีหยกตักข้าวผัดเข้าปากทันทีหนึ่งคำ!

วิ้งงงงงงงงงงงงงงง!!

ทันทีที่สัมผัสลิ้น ร่างของผู้อาวุโสโม่พลันเปล่งแสงสีทองสว่างวาบ! เมล็ดข้าวละลายผสานเข้ากับจุดชีพจรทั่วร่าง!

ปัง! ปัง! ปัง!

จุดชีพจรในร่างของผู้อาวุโสโม่ทะลวงผ่านรวดเดียวสามจุด! พลังปราณราบรื่นประดุจแม่น้ำไหลผ่าน!

"สวรรค์โปรด! ข้าวผัดนี้... เมล็ดข้าวทุกเม็ดคือโอสถระดับสวรรค์! มันคือเต๋าแห่งการปรุงที่หลอมรวมฟ้าดิน!" ผู้อาวุโสโม่ร้องไห้โฮออกมาด้วยความซาบซึ้ง คุกเข่าลงต่อหน้าจานข้าวผัดอย่างหมดรูป! "ผู้ชนะเลิศการท้าดวล และจ้าวแห่งโอสถเลิศรสในงานเลี้ยงหมื่นวิญญาณ... คือ หลินเฟย!!"

เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!

เสียงโห่ร้องสรรเสริญดังกึกก้องกังวานลบทุกสิ่ง! หลินเฟยตักข้าวผัดใส่ถ้วยเล็กๆ เดินทอดน่องตรงไปหาเยว่ซินที่กำลังยืนตะลึงตาค้าง

หลินเฟยยิ้มกริ่ม ยื่นถ้วยข้าวผัดส่งให้ "เป็นไงล่ะคุณหนูเยว่... ข้าวผัดค้างคืนของตาขยะจอมโอหังคนนี้ พอจะทำให้ท่านอิ่มท้องได้หรือไม่?"

เยว่ซินหน้าแดงก่ำ คว้าถ้วยมาถือไว้ พยายามทำสีหน้าเข้มงวด "กะ... ก็แค่ข้าวผัดกระเทียมธรรมดาๆ หอมนิดหน่อยทำเป็นคุย! เอาเถอะ... เห็นแก่ที่เจ้าตั้งใจทำ ข้าจะยอมชิมให้คำนึงก็ได้!"

นางใช้ช้อนหยกตักข้าวผัดเข้าปากเบาๆ... วินาทีนั้น ดวงตากลมโตฉายแววความสุขตื่นตะลึง รสชาติอันนุ่มลึกกลมกล่อมทำให้แก้มของคุณหนูขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารัก

"อะ... อร่อย..." นางกระซิบเสียงเบาหวิว

หลินเฟยหัวเราะยียวน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูนาง "อร่อยก็กินเยอะๆ... เพราะหลังจากนี้ เจ้าต้องอยู่กินข้าวผัดของข้าไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ คุณหนูเยว่!"

"ตาบ้าหลินเฟย! ใครบอกจะอยู่กินกับเจ้ากัน!" เยว่ซินตวาดแหว แก้เขินด้วยการเดินหนี แต่ในมือกลับกำถ้วยข้าวผัดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบรรยากาศอันแสนครึกครื้นของยุทธภพที่บัดนี้... ได้ต้อนรับตำนานบทใหม่แห่งจ้าวโอสถเลิศรสอย่างสมบูรณ์แบบ!

***