ตอนที่ 40: แสงสีทองอาบไล้ทั่วลานประลอง

แสงสีทองอาบไล้ทั่วลานประลอง กลิ่นหอมของ 'ข้าวผัดวิญญาณสะท้านภพ' ที่เยว่ซินเพิ่งตักเข้าปากไปเมื่อครู่ยังคงลอยอวล ไม่เพียงแต่ไม่จางหายไปตามสายลม ทว่ากลับยิ่งควบแน่นจนกลายเป็นปราณวิญญาณรูปลักษณ์พญามังกรตัวน้อย แหวกว่ายอยู่กลางอากาศเหนือลานประลอง!

บัดนี้ ทั่วทั้ง 'ลานประลองวิถีโอสถเลิศรส' ไม่หลงเหลือเสียงเยาะเย้ยหยามหมิ่นแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความตื่นตะลึง และสายตาที่ทอดมองไปยังแผ่นหลังของชายหนุ่มชุดดำผู้ยืนหยัดอยู่ใจกลางลานประลอง ราวกับกำลังมองดูเทพเซียนที่จุติลงมาเดินดิน!

หลินเฟย ชายหนุ่มผู้ใช้เพียง 'ข้าวสวยค้างคืน' และ 'กระทะเหล็กนิล' สยบยอดฝีมือแห่งยุค!

วิ้งงงงงงงงงงงงงงง!!

ทันใดนั้นเอง ปรากฏการณ์วิปริตแห่งฟ้าดินก็บังเกิด! แสงสีทองอร่ามที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของผู้อาวุโสโม่ ผู้ซึ่งเพิ่งทะลวงจุดชีพจรสามจุดรวดจนลมปราณระดับแก่นทองคำ (จินตาน) แข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดดกลับไม่ยอมหยุดยั้ง พลังแห่งเต๋าที่หลอมรวมอยู่ในข้าวผัดของหลินเฟย ได้ไปกระตุ้น 'กฎเกณฑ์แห่งสวรรค์' เข้าอย่างจัง!

เมฆาบนท้องฟ้าที่เคยถูกพิษอัคคีของฉินเซียวแผดเผาจนกลายเป็นสีเลือด พลันถูกชำระล้างด้วยแสงสีทองที่สาดส่องลงมาจากเบื้องบน แสงศักดิ์สิทธิ์ทะลวงผ่านชั้นเมฆ ลงมาอาบไล้ทั่วทั้งลานประลองประดุจน้ำตกสวรรค์!

"สะ... สวรรค์ประทานพร! นี่คือแสงแห่งวิถีเต๋าจำแลง!"

ยอดวิญญูชนบนอัฒจันทร์ต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสั่นเทา เมื่อแสงสีทองสัมผัสร่าง ความเหนื่อยล้า บาดแผลเก่า หรือแม้แต่อาการธาตุไฟแตกซ่านที่สะสมมานานนับปีของพวกเขา กลับถูกเยียวยาจนหายสนิทราวกับปาฏิหาริย์!

"มรรคาวิถีแห่งการปรุงโอสถของหลินเฟย... ได้รับการยอมรับจากสวรรค์แล้ว! เขาไม่ได้เพียงแค่ทำอาหาร แต่มันคือการอัญเชิญเต๋าแห่งชีวิต!" ผู้อาวุโสโม่เงยหน้ามองแสงสีทองด้วยน้ำตานองหน้า

ท่ามกลางแสงสว่างเจิดจ้านนั้น หลินเฟยยืนเอามือล้วงกระเป๋าอย่างไม่ยี่หระ อาบแสงทองประดุจเทพบุตร ชายหนุ่มหันไปขยิบตาให้เยว่ซิน ที่ยังคงยืนถือถ้วยข้าวผัดหน้าแดงก่ำอยู่บนอัฒจันทร์

"เห็นไหมล่ะคุณหนูเยว่ ข้าบอกแล้วว่าแสงสปอตไลต์มันต้องส่องมาที่ข้า... เป็นไง หล่อแสบตาเลยล่ะสิ?" หลินเฟยส่งกระแสจิตไปเย้าแหย่

เยว่ซินหน้าแดงแปร๊ดจนถึงใบหู นางรีบยกแขนเสื้อขึ้นมาบังหน้า แสร้งทำเป็นหลบแสงสีทอง แต่แท้จริงแล้วซ่อนรอยยิ้มกว้างที่หุบไม่ลง "ตาขยะหลงตัวเอง! แค่สวรรค์ส่องไฟผิดดวงทำเป็นอวดดี! รีบจัดการธุระของเจ้าให้เสร็จแล้วตามข้ากลับหอประมูลได้แล้ว ยืนเก๊กอยู่ได้ น่าหมั่นไส้!"

หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่แววตาขี้เล่นจะแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาสะบัดชายเสื้อคราหนึ่ง รังสีสังหารที่ซุกซ่อนอยู่ใต้แสงสีทองพลันปะทุออกมากดทับทั่วบริเวณ

เป้าหมายของเขาคือร่างของ ฉินเซียว ผู้อาวุโสใหญ่แห่งหอปรุงวิญญาณที่นอนอาบเลือดอยู่กลางกองเถ้าถ่าน และ จ้าวเทียน นายน้อยที่นอนวิญญาณหลุดลอยอยู่ไม่ไกล!

"เอาล่ะ... ในเมื่องานเลี้ยงจบลงแล้ว ก็ถึงเวลา 'เก็บกวาด' ค่าเสียหาย" หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดังก้องไปถึงโสตประสาทของทุกคน "ผู้อาวุโสโม่ กฎของการ 'เดิมพันท้าดวลตัดสินศึกสุดท้าย' (ชิงเต๋า) ว่าไว้เช่นไรหรือ?"

ผู้อาวุโสโม่ที่บัดนี้กลายเป็นผู้เลื่อมใสหลินเฟยอย่างหมดหัวใจ รีบยืดอกตอบเสียงดังกังวาน "เรียนท่านปรมาจารย์หลิน! กฎแห่งการชิงเต๋า ผู้แพ้จะต้องถูกทำลายเส้นลมปราณ ริบวรยุทธ์ และส่งมอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มีให้แก่ผู้ชนะ! ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น!"

คำประกาศนั้นทำให้ลูกศิษย์หอปรุงวิญญาณที่อยู่รอบลานประลองถึงกับเข่าทรุด หน้าซีดเผือด

หลินเฟยก้าวเดินช้าๆ เข้าไปหาร่างของฉินเซียวที่นอนนิ่งสนิท ชายหนุ่มยื่นมือขวาออกไป หมายจะดึง 'แหวนมิติ' ที่นิ้วของตาเฒ่าชั่วร้ายผู้นี้

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของหลินเฟยกำลังจะสัมผัสแหวน...

วูบบบบบบบบ!!

ดวงตาของฉินเซียวที่ควรจะสลบไสลพลันเบิกโพลง! นัยน์ตาของมันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้ตาขาว เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนแทบปริแตก!

"ไอ้สวะหลินเฟย! คิดจะริบสมบัติและวรยุทธ์ของข้าผู้นี้งั้นรึ! ไปตายซะ!!"

ฉินเซียวแกล้งสลบ! มันรอจังหวะที่หลินเฟยลดการป้องกันตัวลงที่สุด เพื่อระเบิดเคล็ดวิชานอกรีตที่ต้องแลกด้วยพลังชีวิตครึ่งหนึ่ง... 'วิชาเลือดมารกลืนสวรรค์'!

ตู้มมมมมม!

ปราณสีเลือดเน่าเหม็นระเบิดออกจากร่างฉินเซียวในระยะประชิด! กรงเล็บที่อาบไปด้วยพิษมารขั้นสุดยอด แทงทะลวงแหวกอากาศมุ่งตรงไปยังตำแหน่งหัวใจของหลินเฟยด้วยความเร็วที่เหนือกว่าระดับจินตานขั้นปลายเสียอีก!

"ระวัง!!" เยว่ซินกรีดร้องสุดเสียง หัวใจของนางแทบจะหยุดเต้น ช้อนหยกในมือร่วงหล่นลงพื้น

"ท่านปรมาจารย์หลิน!!" ผู้อาวุโสโม่และคนอื่นๆ เบิกตากว้าง แต่ระยะทางใกล้เกินไป ไม่มีใครสามารถพุ่งเข้าไปช่วยเหลือได้ทัน!

กรงเล็บพิษมารห่างจากหน้าอกของหลินเฟยเพียงไม่ถึงหนึ่งชุ่น (นิ้ว)... รอยยิ้มวิปริตปรากฏบนใบหน้าของฉินเซียว "แกตาย!!"

เคร้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องกังวานราวกับระฆังสวรรค์ถูกตี! กรงเล็บของฉินเซียวไม่ได้ทะลวงเข้าสู่เนื้อหนังของหลินเฟย แต่มันกลับปะทะเข้ากับปราการบางอย่างที่แข็งแกร่งจนกรงเล็บของมันหักสะบั้น!

"อ๊ากกกกกก!!" ฉินเซียวกระอักเลือด ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด นิ้วมือทั้งห้าของมันบิดเบี้ยวผิดรูป!

เมื่อฝุ่นควันและแสงสีเลือดจางลง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าหลินเฟย คือ 'เตาหลอมเอกภพ' สมบัติเทวะขนาดจิ๋วที่เคยรองรับก้นกระทะเหล็กนิล บัดนี้มันขยายตัวพุ่งขึ้นมาขวางกั้นเป็นโล่เพชรกล้า! ลวดลายจักรวาลบนเตาหลอมหมุนวน ดูดซับพิษมารทั้งหมดเข้าไปอย่างไร้ร่องรอย!

หลินเฟยค่อยๆ เลื่อนสายตาผ่านขอบเตาหลอมมองฉินเซียวด้วยความสมเพชอย่างถึงที่สุด

"คิดเอาไว้อยู่แล้ว... ว่าหมาลอบกัดที่แอบส่งศิษย์มาทำลายวัตถุดิบของคนอื่นตอนกลางคืนอย่างพวกแก คงไม่มีศักดิ์ศรีพอจะยอมรับความพ่ายแพ้หรอก" หลินเฟยส่ายหน้าเบาๆ "วิชาเลือดมารอะไรของเจ้านี่... ร้อนแรงก็จริง แต่ขาด 'กลิ่นกระทะ' (Wok Hei) ไปเยอะเลยนะ!"

"กะ... แก... สมบัติเทวะ... เตาหลอมเอกภพของหุบเขาโอสถ! แกควบคุมมันได้ดั่งใจนึกได้อย่างไร!!" ฉินเซียวตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุด มันจำสุดยอดสมบัติชิ้นนี้ได้ดี

"เรื่องนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ เพราะเจ้ากำลังจะกลายเป็นแค่ 'วัตถุดิบรีไซเคิล' แล้ว!"

หลินเฟยสะบัดมือขวา!

"เพลิงบรรพกาลนิรันดร์... จงชำระล้าง!"

พรึ่บบบบ!!

เปลวเพลิงสีขาวอมฟ้าปะทุออกจากฝ่ามือของหลินเฟย มันไม่ได้พุ่งไปเผาผลาญฉินเซียวตรงๆ แต่หลินเฟยใช้เคล็ดวิชาตลบกระทะ! เพลิงบรรพกาลช้อนเอาร่างของฉินเซียวและจ้าวเทียนที่นอนอยู่ ลอยละลิ่วตกลงไปใน 'เตาหลอมเอกภพ' ยักษ์ที่ขยายตัวรอรับอยู่กลางอากาศ!

"อ๊ากกกก! ปล่อยข้า! หลินเฟย! หอปรุงวิญญาณจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!" เสียงกรีดร้องของฉินเซียวและจ้าวเทียนดังก้องออกมาจากในเตาหลอม

หลินเฟยทำหูทวนลม เขาร่ายรำนิ้วมือดุจกำลังผัดอาหาร ควบคุมเพลิงบรรพกาลให้หมุนวนรอบเตาหลอมอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "ข้าไม่ได้เผาพวกเจ้าให้ตาย... ข้าแค่ 'สกัด' เอาสิ่งที่ไม่ใช่ของพวกเจ้าออกมาต่างหาก!"

เวลาผ่านไปเพียงชั่วสิบลมหายใจ...

ปุ๊! ปุ๊!

เตาหลอมเอกภพพ่นร่างของฉินเซียวและจ้าวเทียนออกมาตกกระแทกพื้นดังอั้ก! ทั้งสองยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีแผลไฟไหม้แม้แต่น้อย แต่ทว่า... พลังปราณที่เคยกล้าแข็ง ระดับการฝึกตนที่สะสมมาทั้งชีวิต กลับว่างเปล่า! จุดตันเถียนถูกทำลายอย่างหมดจด กลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้ซึ่งวรยุทธ์ตลอดกาล!

และสิ่งที่ลอยตามออกมาจากเตาหลอม คือ 'ผลึกปราณสีเลือด' สองก้อนที่ถูกสกัดเอาพิษออกจนบริสุทธิ์ พร้อมด้วย 'แหวนมิติ' สี่วงที่หลุดออกมาจากนิ้วของอาจารย์และศิษย์คู่นี้!

หลินเฟยโบกมือเก็บผลึกปราณและแหวนมิติทั้งหมดลงกระเป๋าอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะใช้ปลายเท้าเขี่ยร่างจ้าวเทียนที่นอนตัวสั่นงันงกให้กลิ้งออกไปพ้นทาง

"เดิมพันชิงเต๋าเสร็จสมบูรณ์ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะตาเฒ่า" หลินเฟยยิ้มแฉ่ง

ทั่วทั้งลานประลองเงียบกริบดั่งเป่าสาก ทุกคนกลืนน้ำลายเอื้อก การลงมือที่เฉียบขาด อำมหิตแต่มีศิลปะของหลินเฟย ทำให้ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจดัง

หลินเฟยหันหลังกลับ เดินกระโดดโลดเต้นไปหาเยว่ซินที่กำลังวิ่งลงมาจากอัฒจันทร์ด้วยความเป็นห่วง

"หลินเฟย! เจ้าบ้า! เป็นอะไรหรือไม่! ข้าตกใจแทบตายรู้ไหม!" เยว่ซินพุ่งเข้ามากำปั้นทุบหน้าอกหลินเฟยไปหนึ่งที ดวงตาของนางมีน้ำตาคลอเบ้า

หลินเฟยแกล้งร้องโอดโอย จับมือนางไว้แน่น "โอ๊ยยย เจ็บนะคุณหนูเยว่ โดนกรงเล็บมารข้ายังไม่เจ็บเท่าโดนภรรยาในอนาคตตีเลย"

"พะ... ภรรยาบ้าบออะไรของเจ้า! ปล่อยมือข้านะ!" นางแหวใส่ แต่กลับไม่ดึงมือออก ซ้ำยังปล่อยให้เขาจับไว้แบบนั้น แก้มของนางแดงระเรื่อภายใต้แสงสีทองที่ยังคงส่องสว่าง

"ฮี่ๆ... อย่าเพิ่งโวยวายสิ ข้ามีของมาฝาก" หลินเฟยชูแหวนมิติทั้งสี่วงที่ปล้น... เอ่อ ที่ชนะเดิมพันมาได้ ส่งให้นาง "ท่านเป็นถึงคุณหนูหอประมูลจันทร์กระจ่าง เรื่องประเมินราคาทรัพย์สินต้องยกให้ท่าน... ลองดูสิว่าไอ้พวกหอปรุงวิญญาณนี่มันซุกของดีอะไรไว้บ้าง"

พอได้ยินคำว่า 'สมบัติ' วิญญาณแม่ค้าของเยว่ซินก็ประทับร่างทันที ความเขินอายหายวับไปกับตา นางคว้าแหวนมิติมาตรวจสอบด้วยเนตรปราณ

พริบตาเดียว ดวงตากลมโตของนางก็เบิกกว้างจนแทบจะถลน!

"สะ... สวรรค์! หลินเฟย! ในนี้มีศิลาวิญญาณระดับสูงสามล้านก้อน! คัมภีร์วิชาปรุงโอสถระดับสวรรค์สองเล่ม! สมุนไพรระดับปฐพีอีกเป็นภูเขา! แถมนี่ยังมี... โฉนดที่ดินของหอปรุงวิญญาณสาขาหลักอีกด้วย! ขุมทรัพย์! นี่มันขุมทรัพย์ชัดๆ! เจ้า... เจ้ากลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของแคว้นไปแล้ว!" เยว่ซินกระโดดกอดคอหลินเฟยด้วยความลืมตัว ร้องกรี๊ดกร๊าดด้วยความดีใจ

หลินเฟยยิ้มกริ่ม แอบโอบเอวบางของนางไว้อย่างเนียนๆ "งั้นก็แปลว่าสินสอดของข้าเพียงพอที่จะไปสู่ขอคุณหนูเยว่ซินแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่างแล้วใช่หรือไม่?"

เยว่ซินชะงัก เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองไปกอดคอเขาแน่น นางรีบผละออก ทุบไหล่เขาไปอีกป้าบใหญ่ "ตาบ้า! แค่นี้คิดจะซื้อตัวข้าเหรอ ฝันไปเถอะ! สมบัติพวกนี้ข้าจะยึดไว้เป็น 'ค่าธรรมเนียมการจัดการ' ส่วนเจ้า... พรุ่งนี้ไปทำข้าวผัดให้ข้ากินอีกชามเลยนะ!"

แม้ปากจะร้าย แต่รอยยิ้มหวานหยดย้อยของนางกลับทำให้แสงสีทองในลานประลองดูจืดชืดไปถนัดตา

บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยสีชมพูผสมกลิ่นข้าวผัด ทว่า...

คลื่นนนนนนนนนน!!

จู่ๆ มวลอากาศเบื้องบนที่กำลังสาดแสงสีทอง พลันถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง! รอยแยกมิติขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้าเหนือลานประลอง!

แรงกดดันที่มหาศาลยิ่งกว่าผู้อาวุโสโม่หรือฉินเซียวนับสิบเท่า แผ่กระจายลงมาจากรอยแยกนั้น มันไม่ใช่พลังปราณของแคว้นชายขอบ แต่มันคือกลิ่นอายที่ลึกล้ำและเก่าแก่... กลิ่นอายจาก 'มัชฌิมทวีป' (ดินแดนตอนกลาง) ศูนย์กลางแห่งยุทธภพที่แท้จริง!

ทุกคนบนลานประลองถูกแรงกดดันนั้นบังคับให้ทรุดตัวลงคุกเข่าอีกครั้ง แม้แต่ผู้อาวุโสโม่ยังต้องหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ มีเพียงหลินเฟยที่ยังคงยืนตระหง่าน แผ่ปราณบรรพกาลออกมากางม่านพลังคุ้มครองเยว่ซินไว้เบื้องหลัง

จากรอยแยกมิติ ปรากฏร่างของชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีเงินยวดยวง เหยียบย่างกระบี่บินทะยานลงมา ใบหน้าของเขาหล่อเหลาแต่เย่อหยิ่งจองหองถึงขีดสุด หน้าอกเสื้อปักตราสัญลักษณ์ 'มังกรกลืนสวรรค์' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ 'วิหารโอสถเทพศักดิ์สิทธิ์' ขั้วอำนาจสูงสุดแห่งมัชฌิมทวีป!

ชายหนุ่มชุดเงินปรายตามองลงมายังหลินเฟยดุจมองมดปลวก

"หึ... นึกว่ามียอดปรมาจารย์ที่ใดกระตุ้นนิมิตแสงทองแห่งเต๋าได้ ที่แท้ก็เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนในดินแดนบ้านนอกนี่เอง" ทูตจากวิหารโอสถเทพเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าหนุ่ม... เบื้องบนสัมผัสได้ถึง 'เตาหลอมเอกภพ' ที่เจ้าถือครอง รวมถึงวิถีการปรุงยาแปลกประหลาดของเจ้า จงมอบเตาหลอมนั่นมาให้ข้า และคุกเข่ารับราชโองการ ยอมไปเป็นศิษย์ส่ายเตาไฟในวิหารโอสถเทพศักดิ์สิทธิ์ซะ... นั่นคือความเมตตาสูงสุดที่เจ้าจะได้รับ!"

สิ้นคำประกาศ บรรยากาศรอบด้านเย็นยะเยือกดุจตกลงไปในธารน้ำแข็ง

เยว่ซินกำชายเสื้อหลินเฟยแน่น "หลินเฟย... คนผู้นี้มาจากดินแดนตอนกลาง พลังของเขาเหนือล้ำเกินไป เรา..."

หลินเฟยตบหลังมือนางเบาๆ เป็นการปลอบประโลม ก่อนจะก้าวออกไปเบื้องหน้า ชายหนุ่มเงยหน้ามองทูตชุดเงินที่ลอยอยู่บนฟ้า ก่อนจะยกนิ้วก้อยขึ้นมาแคะขี้หูแล้วเป่าฟู่เบาๆ

"วิหารโอสถเทพศักดิ์สิทธิ์? ศิษย์ส่ายเตาไฟ? โทษทีนะพี่ชาย พอดีข้าเป็นพวกรักอิสระ ชอบเปิดร้านอาหารริมทางมากกว่า..." หลินเฟยฉีกยิ้มกวนประสาท แววตาคมกริบดุจกระบี่

"อีกอย่าง... ถ้าอยากได้เตาหลอมของข้า ก็ลงมาคุยกันให้ระดับสายตาเท่ากันหน่อยสิเว้ย! ยืนค้ำหัวคนอื่นตอนเขากำลังจีบสาวแบบนี้... ระวังจะโดนตะหลิวฟาดหน้าหงายกลับไปมัชฌิมทวีปไม่ทันนะ!"

***