ตอนที่ 42: รับรางวัล 'บัวเหมันต์หมื่นปี' ท่ามกลางความอิจฉา

เสียงโห่ร้องยินดีประดุจคลื่นสึนามิซัดกระหน่ำยังคงดังกึกก้องกังวาน ไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ กลิ่นหอมของหมูสามชั้นย่างซอสหม่าล่าอันเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่ว 'ลานประลองวิถีโอสถเลิศรส' ผสมผสานกับแสงสีทองแห่งเต๋าที่ค่อยๆ ถดถอยกลายเป็นรัศมีอบอุ่นจางๆ ปกคลุมไปทั่วทิศ

ภาพทูตแห่งวิหารโอสถเทพศักดิ์สิทธิ์จากมัชฌิมทวีปผู้เย่อหยิ่ง ต้องนอนกอดขาหลินเฟย อ้อนวอนขอหมูปิ้งจนต้องส่งมอบแหวนมิติทั้งหมดให้ ได้กลายเป็นตำนานบทใหม่ที่ประทับแน่นในจิตวิญญาณของเหล่ายอดฝีมือนับหมื่น!

"เอาล่ะๆ! ทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบ!"

เสียงดังกังวานแฝงพลังปราณของผู้อาวุโสโม่ดังขึ้น ชายชราในชุดคลุมหรูหราก้าวออกมาใจกลางลานประลอง ใบหน้าของเขายิ้มแย้มสดใส รัศมีพลังระดับ 'แก่นทองคำ' (จินตาน) ที่เพิ่งทะลวงผ่านได้แผ่ออกมาอย่างผ่าเผย

ผู้อาวุโสโม่หันมาทางหลินเฟยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส "บัดนี้ งานประลองปรุงโอสถ (อาหาร) แห่งสิบหกแคว้น ได้ดำเนินมาถึงบทสรุปแล้ว! และผู้ที่คว้าตำแหน่งจ้าวแห่งโอสถเลิศรสอันดับหนึ่ง โดยไม่มีผู้ใดกล้ากังขา... ย่อมเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก ท่านปรมาจารย์หลินเฟย!"

เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!

เสียงโห่ร้องดังกึกก้องขึ้นอีกระลอก หลินเฟยยืนยักไหล่อย่างสง่างาม มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกมือหนึ่งยังคงถือไม้เสียบหมูปิ้งที่กินเหลือแต่ไม้ขึ้นมาโบกทักทาย รอยยิ้มยียวนปรากฏบนใบหน้ารูปงาม

"และบัดนี้..." ผู้อาวุโสโม่สะบัดแขนเสื้ออย่างเคร่งขรึม "ขอเชิญท่านปรมาจารย์หลินเฟย รับรางวัลใหญ่สูงสุดประจำงานประลอง... สมบัติวิเศษระดับสวรรค์ขั้นสูง 'บัวเหมันต์หมื่นปี'!"

สิ้นเสียงประกาศ ผู้อาวุโสโม่ก็ยกกล่องหยกสีฟ้าครามขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวังประดุจถือไข่หงส์ กล่องหยกนั้นสลักค่ายกลกักเก็บพลังวิญญาณไว้นับสิบชั้น ทว่าเพียงแค่ผู้อาวุโสโม่ค่อยๆ คลายค่ายกลออกทีละชั้น...

วูบบบบบบบบบบ!!

ไอเย็นบริสุทธิ์หนาวเสียดแทงกระดูกพลันทะลักทะลวงออกมาจากกล่องหยก! อุณหภูมิในลานประลองพุ่งลดฮวบลงในพริบตา ละอองเกล็ดหิมะสีเงินร่วงกราวลงมาจากอากาศรอบๆ แม้แต่เตาไฟปิ้งย่างของหลินเฟยที่เคยร้อนระอุยังเกิดน้ำแข็งเกาะที่ขอบตะแกรง!

เมื่อฝากล่องหยกถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์ สิ่งที่ปรากฏอยู่ภายในคือ ดอกบัวแก้วสีฟ้าใสบริสุทธิ์ไร้ราคี กลีบบัวแต่ละกลีบส่องประกายระยิบระยับดุจผลึกเพชรน้ำเอก ใจกลางดอกบัวมีหยดน้ำค้างหมื่นปีที่ควบแน่นเป็นหยาดปราณวิญญาณเข้มข้น กลิ่นหอมเย็นที่เพียงแค่สูดดมก็ทำให้ดวงจิตสงบร่มเย็นและเพิ่มอายุขัยได้นับร้อยปี!

"สวรรค์! นั่นมันบัวเหมันต์หมื่นปีจริงๆ ด้วย!" "สมบัติวิเศษที่เติบโตเฉพาะบนยอดเขาหิมะไร้พ่าย! หนึ่งหมื่นปีจะออกดอกเพียงดอกเดียว! สมุนไพรระดับนี้ แม้แต่ในมัชฌิมทวีปยังหาได้ยากยิ่ง!"

เสียงสูดน้ำลายและฮือฮาดังกระหึ่มไปทั่วอัฒจันทร์ ทว่า ท่ามกลางเสียงสรรเสริญ สายตาหลายคู่จากอัฒจันทร์ชั้นสูงของเหล่าผู้นำขั้วอำนาจใหญ่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความริษยาอย่างแรงกล้า!

แววตาโลภมาก อาฆาต และริษยา พุ่งเป้าตรงมายังหลินเฟยดุจคมดาบนับพันเล่ม!

ทันใดนั้นเอง ชายชราผมขาวในชุดคลุมสีฟ้าเข้ม ปักลายเกล็ดหิมะ ผู้เป็น 'ผู้อาวุโสไป๋' แห่งสำนักเหมันต์นิรันดร์ ขั้วอำนาจอันดับหนึ่งด้านวิชาเหมันต์แห่งสิบหกแคว้น พลันลุกขึ้นยืน!

ครืนนน!!

กลิ่นอายพลังระดับจินตานขั้นปลายระเบิดออกจากร่างของผู้อาวุโสไป๋ ชายชราก้าวเท้าลงมาจากอัฒจันทร์ ทิ้งรอยเท้าที่เป็นน้ำแข็งไว้ทุกก้าว เดินตรงเข้ามาขวางหน้าแท่นรับรางวัลด้วยสีหน้าเย็นชาและเคร่งเครียด

"ช้าก่อน! ผู้อาวุโสโม่!" ผู้อาวุโสไป๋ส่งเสียงตวาดแฝงปราณกดทับ

ผู้อาวุโสโม่ขมวดคิ้ว "ผู้อาวุโสไป๋! เจ้าหมายความว่าอย่างไร? นี่เป็นพิธีมอบรางวัลของงานประลอง เจ้ากล้ามากวนตี... เอ๊ย กล้ามาขัดจังหวะงั้นรึ!" (ผู้อาวุโสโม่เกือบติดคำด่าสไตล์หลินเฟยออกมา)

ผู้อาวุโสไป๋แค่นเสียงเหอะในลำคอ สายตาจ้องมอง 'บัวเหมันต์หมื่นปี' ในกล่องหยกด้วยความโลภโมโทสัน ก่อนจะตวัดสายตามาที่หลินเฟย

"ผู้อาวุโสโม่... บัวเหมันต์หมื่นปีนี้ เป็นสมบัติสายเหมันต์ขั้นบริสุทธิ์สูงสุด! สำหรับนักปรุงอาหารหรือผู้ใช้วิถีแห่งเพลิงอย่างหลินเฟยแล้ว มันย่อมไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง! ซ้ำร้าย การที่เด็กหนุ่มไร้เบื้องหลังถือครองสมบัติระดับสวรรค์เช่นนี้ มีแต่จะนำพา 'ภัยพิบัติ' มาสู่ตนเอง!"

ผู้อาวุโสไป๋ยืดอก วางท่าทางเป็นผู้ทรงศีลธรรม "เพื่อความสงบสุขของยุทธภพสิบหกแคว้น และเพื่อความปลอดภัยของเจ้าเอง... หลินเฟย! สำนักเหมันต์นิรันดร์ของข้า ยินดีจะรับซื้อบัวเหมันต์หมื่นปีดอกนี้จากเจ้า! ข้าจะมอบศิลาวิญญาณระดับกลางห้าแสนก้อน พร้อมกับรับเจ้าเป็นศิษย์สายในของสำนักข้า! คุ้มครองเจ้าจากภัยอันตรายทั้งปวง! เจ้าคิดเห็นเช่นไร?"

คำพูดของผู้อาวุโสไป๋ ฟังดูเหมือนหวังดี แต่นี่คือการ 'บีบบังคับด้วยศีลธรรม' และเป็นการปล้นสมบัติกันเห็นๆ! ศิลาวิญญาณระดับกลางห้าแสนก้อน เทียบไม่ได้เลยกับมูลค่ามหาศาลของสมบัติระดับสวรรค์!

ไม่ทันที่หลินเฟยจะเอ่ยปาก เยว่ซิน ที่เดินตามลงมาจากอัฒจันทร์ก็สะบัดพัดหยกดัง พั่บ! นางก้าวออกมายืนข้างหลินเฟย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและทรงอำนาจ

"เหอะ! ผู้อาวุโสไป๋! หน้าผากท่านสลักคำว่า 'หน้าด้าน' ไว้หรืออย่างไร?" เยว่ซินเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มของคุณหนูหอประมูลจันทร์กระจ่างเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "บัวเหมันต์หมื่นปีดอกนี้ หากนำเข้างานประมูลของหอประมูลจันทร์กระจ่างข้า อย่างน้อยๆ ก็มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าสามล้านศิลาวิญญาณระดับสูง! ท่านเอาเศษศิลาระดับกลางห้าแสนก้อนมาขอซื้อ... คิดว่าสามีข้า... เอ๊ย คิดว่าหลินเฟยเป็นเด็กสามขวบให้ท่านหลอกงั้นรึ!"

เยว่ซินหน้าแดงวูบเมื่อตื่นตระหนกจนหลุดปากพูดผิด แต่ก็ยังคงยืดอกปกป้องหลินเฟยอย่างเต็มที่

ผู้อาวุโสไป๋หน้าดำคล้ำด้วยความโกรธ "คุณหนูเยว่! นี่เป็นเรื่องระหว่างสำนักเหมันต์นิรันดร์กับหลินเฟย หอประมูลจันทร์กระจ่างคิดจะสอดมือเข้ามาเป็นศัตรูกับพวกข้าหรือ!"

"เป็นศัตรูแล้วอย่างไร?" หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ก้าวออกมาบังเยว่ซินไว้ด้านหลัง

ชายหนุ่มมองผู้อาวุโสไป๋ด้วยสายตาขำขัน "ตาเฒ่าไป๋... เจ้าบอกว่าบัวเหมันต์หมื่นปีนี้ไร้ประโยชน์สำหรับข้า? แถมยังขู่ว่าข้าจะโดนภัยพิบัติงั้นรึ?"

"ถูกแล้ว!" ผู้อาวุโสไป๋สบตาหลินเฟยอย่างอหังการ "หยกไร้ผิด ผิดที่ถือครองหยก! เจ้าเป็นแค่นักปรุงอาหาร ต่อให้เจ้ามีฝีมือปิ้งย่าง แต่หากไม่มีวรยุทธ์เหมันต์ บัวดอกนี้อยู่ในมือเจ้าก็เป็นเพียงดอกไม้ไร้ค่า! มอบมันให้ผู้ที่เหมาะสมเสียดีกว่า!"

"โอ้... มอบให้ผู้ที่เหมาะสม?" หลินเฟยยิ้มกริ่ม นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์ประดุจจิ้งจอก "งั้นเจ้าจะบอกว่า ตัวเจ้าคือคนที่เหมาะสมงั้นสิ?"

"ย่อมต้องเป็นข้า!" ผู้อาวุโสไป๋ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

"ฮ่าๆๆๆๆ!" หลินเฟยหัวเราะลั่นจนไหล่สั่น ก่อนจะสะบัดมือไปข้างหน้า ยึดเอากล่องหยกใส่ 'บัวเหมันต์หมื่นปี' จากมือผู้อาวุโสโม่มาถือไว้เองอย่างชิลๆ

"เจ้าหัวเราะอันใด!" ผู้อาวุโสไป๋ขมวดคิ้วหนัก

"ข้าหัวเราะความกบในกะลาของเจ้าน่ะสิ!" หลินเฟยเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบดุจมีดโกน "ผู้ใดบอกเจ้าว่า บัวเหมันต์หมื่นปีใช้ทำได้แค่ฝึกวรยุทธ์เหมันต์? สำหรับข้า... สมุนไพรทุกชนิดในฟ้าดิน ไม่ว่าจะวิเศษหรือแปลกประหลาดเพียงใด มันก็เป็นเพียง 'วัตถุดิบทำอาหาร' ชนิดหนึ่งเท่านั้น!"

"ว่าอย่างไรนะ!?" ทั่วทั้งลานประลองตื่นตะลึงอีกครั้ง!

"เจ้าบ้าไปแล้วรึ!!" ผู้อาวุโสไป๋แหกปากตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อหู "นั่นคือบัวเหมันต์หมื่นปี! สมบัติระดับสวรรค์! เจ้า... เจ้าจะเอามันไปทำอาหารเนี่ยนะ!?"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?" หลินเฟยยักคิ้วยียวน "ในเมื่อเจ้าบอกว่าข้าไม่มีปัญญาใช้มัน... งั้นข้าจะกินมันให้ดูเดี๋ยวนี้เลย! จะได้จบปัญหาเรื่องภัยพิบัติบ้าบออะไรนั่นไปซะ!"

"หยุดนะไอ้เด็กบ้า!!" ผู้อาวุโสไป๋พุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งชิงกล่องหยกตรงๆ ด้วยความลนลาน!

วูบบบ!

"ทักษะท่องดารา... ถอย!" หลินเฟยเคลื่อนร่างดุจเงามายา ถอยร่นออกไปสิบจั้งอย่างง่ายดาย รอดพ้นจากมือของผู้อาวุโสไป๋แบบเส้นยาแดงผ่าแปด

หลินเฟยวางกล่องหยกเปิดกว้างลงบนตะแกรงเตาปิ้งย่างที่ดับไฟแล้ว! ชายหนุ่มตบแหวนมิติ เรียกเอา 'นมสดวิญญาณ' ถ้วยหยก ผลไม้หวานระดับต่ำ และ 'ถ้วยแก้วผลึก' ออกมาวางเรียงราย!

"ดูให้ดีนะตาเฒ่าไป๋... วันนี้ข้าจะสอนให้เจ้าได้รู้ว่า สมบัติสวรรค์ เมื่ออยู่ในมือของข้า หลินเฟย มันจะแปรเปลี่ยนเป็นสุดยอดของหวานระดับเซียนได้อย่างไร!"

"เพลิงบรรพกาลนิรันดร์... แปรผันสลับขั้ว เป็นไอเย็นกัลปาวสาน!"

ซ่าาาาาาาาาา!!

หลินเฟยร่ายรำฝ่ามือ เปลวเพลิงสีขาวอมฟ้าบนฝ่ามือของเขา พลันหมุนสลับหยินหยางด้วยเคล็ดวิชาของเตาหลอมเอกภพ! ความร้อนอันสว่างไสวถูกบีบอัดจนสุดขีด ก่อนจะสะท้อนกลับกลายเป็น 'ไอเย็นบรรพกาล' สีฟ้าบริสุทธิ์ที่อุณหภูมิติดลบ!

หลินเฟยยื่นมือซ้ายไปแตะที่ถ้วยนมสดวิญญาณ! ไอเย็นบรรพกาลแผ่ซ่านลงไป แช่แข็งนมสดวิญญาณในเสี้ยววินาทีให้กลายเป็นก้อนน้ำแข็งนมสดสีขาวเนียนนุ่ม!

จากนั้น หลินเฟยสะบัดมือขวา เรียกเอา 'มีดแกะสลักกระดูกมังกร' ออกมา!

ฟวั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!

เงามีดนับร้อยร่ายรำกลางอากาศด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน! ก้อนน้ำแข็งนมสดถูกสับและไสด้วยความถี่สูงจนแตกละเอียดกลายเป็น 'เกล็ดหิมะนมสด' ที่นุ่มนวลละเอียดอ่อนยวบยวน ดิ่งลงมากองรวมกันในถ้วยแก้วผลึกจนสูงพูนดุจภูเขาหิมะจำลอง!

"วิชาไสเกล็ดหิมะดาราสดใส!" หลินเฟยตะโกนชื่อกระบวนท่าที่เพิ่งด้นสดตั้งขึ้นเมื่อครู่

ผู้อาวุโสโม่และเหล่ายอดฝีมือต่างตาค้าง "นะ... นั่นมันเทคนิคการควบคุมน้ำแข็งระดับสูงสุด! เขาสามารถไสน้ำแข็งวิญญาณให้กลายเป็นเกล็ดหิมะเบาบางขนาดนั้นได้ในเสี้ยววินาที!"

"ยังไม่จบ!"

หลินเฟยใช้นิ้วคีบ 'บัวเหมันต์หมื่นปี' ขึ้นมาหนึ่งกลีบ! ชายหนุ่มใช้วิชาดรรชนียิงปราณตัดกลีบบัวให้กลายเป็นลูกเต๋าจิ๋วประดุจอัญมณีสีฟ้าใส แล้วโรยลงไปบนภูเขาเกล็ดหิมะนมสด!

จากนั้น หลินเฟยบดเคี้ยวหยดน้ำค้างหมื่นปีที่ใจกลางดอกบัว ผสมกับซอสผลไม้หวาน ราดลงไปบนยอดภูเขาเกล็ดหิมะสีขาวเป็นสายธารสีฟ้าครามส่องแสงระยิบระยับ!

ครืนนนนนนนนน!!

ทันทีที่ซอสบัวเหมันต์ราดลงไป ไอเย็นบริสุทธิ์และกลิ่นหอมหวานล้ำลึกก็พุ่งเสียดฟ้าอีกครั้ง! ทว่าครั้งนี้ มันไม่ได้เป็นไอเย็นที่เหน็บหนาวทำลายล้าง แต่มันคือไอเย็นที่ 'นุ่มนวล สดชื่น และเต็มไปด้วยพลังชีวิต'! กลิ่นหอมหวานของนมสดผสมผสานกับความหรูหราของบัวเหมันต์ ระเบิดออกจนทำให้ทุกคนที่สูดดม รู้สึกเหมือนจิตวิญญาณได้รับการชำระล้างในธารน้ำแข็งสวรรค์!

"เมนูของหวานโอสถระดับสวรรค์... 'บิงซูเกล็ดหิมะเหมันต์หมื่นปี'... เสร็จสิ้น!" หลินเฟยประกาศด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ

ลานประลองเงียบกริบจนได้ยินเสียงหยดน้ำร่วง...

ผู้อาวุโสไป๋ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ดวงตาเบิกโพลงมองถ้วยบิงซูตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "บะ... บัวเหมันต์หมื่นปี ถูกนำไปทำเป็น... น้ำแข็งไสเนี่ยนะ!? สวรรค์! แถมเขายังหลอมรวมพลังหยินแห่งเหมันต์เข้ากับปราณบริสุทธิ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งผลข้างเคียงใดๆ ทั้งสิ้น! นี่มันสรรพคุณก้าวกระโดดยิ่งกว่าการนำไปสกัดเป็นยาเม็ดนับร้อยเท่า!"

หลินเฟยไม่สนใจตาเฒ่าไป๋ที่กำลังสติหลุด ชายหนุ่มยกถ้วยบิงซูเกล็ดหิมะหมื่นปีขึ้นมา เดินทอดน่องตรงเข้าไปหาเยว่ซินที่กำลังยืนตาวาวเป็นประกายอยู่

หลินเฟยยิ้มหวาน ยื่นช้อนแก้วผลึกพร้อมถ้วยบิงซูส่งให้คุณหนูสายซึนเดเระ "คุณหนูเยว่... บัวเหมันต์หมื่นปีดอกนี้ ข้าตั้งใจรับมันมาเพื่อทำของหวานชามนี้ให้ท่านโดยเฉพาะ... ลองชิมดูสิ"

เยว่ซินหัวใจเต้นตึกตักรุนแรงจนหน้าอกกระเพื่อม ใบหน้างามแดงก่ำยิ่งกว่าลูกท้อสุก นางมองถ้วยบิงซูส่องสว่างสีฟ้าทองสลับขาวตรงหน้า สลับกับมองรอยยิ้มอันแฝงความกวนประสาทแต่ทว่าจริงใจของหลินเฟย

"กะ... ก็แค่น้ำแข็งไสใส่สมุนไพร... ทำเป็นมาปากหวาน!" เยว่ซินแกล้งทำเสียงแข็งกลบเกลื่อน แต่มือที่ยื่นไปรับช้อนกลับสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

นางตักเกล็ดหิมะนมสดที่มีชิ้นบัวเหมันต์หมื่นปีติดอยู่ขึ้นมาหนึ่งช้อนเล็กๆ แล้วค่อยๆ นำเข้าปาก...

วิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

ทันทีที่บิงซูละลายบนลิ้น! ความนุ่มฟูของเกล็ดหิมะนมสด ความหวานกลมกล่อม และความเย็นสดชื่นไร้ที่ติของบัวเหมันต์หมื่นปี ได้ระเบิดออกในช่องปากของนาง! พลังหยินบริสุทธิ์มหาศาลไหลเวียนเข้าสู่จุดตันเถียนของเยว่ซินอย่างนุ่มนวล ซ่อมแซมเส้นลมปราณที่เคยอุดตัน และ...

ปัง!! ปัง!!

คอขวดแห่งการบ่มเพาะของเยว่ซินถูกทะลวงผ่านรวดเดียวสองระดับ! จากระดับสร้างฐานขั้นสูง พุ่งทะยานขึ้นสู่ขอบเขตแก่นทองคำ (จินตาน) ครึ่งก้าว ในพริบตา! กลิ่นอายความงามของนางเปล่งประกาย ผิวพรรณเนียนนุ่มดุจหยกผุดผ่องยิ่งกว่าเดิมนับสิบเท่า!

"อ๊ะ..." เยว่ซินครางเบาๆ ในลำคอ ดวงตาฉายแววเคลิบเคลิ้ม รสชาติความอร่อยและความตื้นตันที่เอ่อล้น ทำให้ร่างบางแทบจะอ่อนระทวยลงไปซบกับอกกว้างของหลินเฟย

"เป็นอย่างไรบ้าง? อร่อยหรือไม่?" หลินเฟยกระซิบถามข้างหูนางอย่างอ่อนโยน

เยว่ซินช้อนสายตามองหลินเฟย นัยน์ตาคู่สวยเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้อีกต่อไป นางพยักหน้ารับเบาๆ แก้มแดงระเรื่อ

"อร่อย... อร่อยที่สุดในชีวิตของข้าเลย..." นางกระซิบตอบเสียงนุ่ม

หลินเฟยหัวเราะเบาๆ อย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันกลับไปหาผู้อาวุโสไป๋และเหล่าผู้คนที่มองดูด้วยความอิจฉาตาร้อนจนแทบจะกระอักเลือด

"เอาล่ะ ตาเฒ่าไป๋!" หลินเฟยเอ่ยเสียงดังกังวาน "บัวเหมันต์หมื่นปีที่เจ้าบอกว่าข้าไม่มีปัญญาใช้... บัดนี้มันอยู่ในท้องของภรรยาข้าแล้ว! หากเจ้ายังอยากได้... ก็ลองมาขุดออกจากท้องนางดูสิ!"

"เจ้า... เจ้ามันไอ้ขยะหลินเฟย! เจ้าทำลายสมบัติสวรรค์!" ผู้อาวุโสไป๋กระอักเลือดออกมาจริงๆ ด้วยความโกรธแค้นและเสียดายจนแทบคลั่ง แต่เมื่อเห็นระดับการบ่มเพาะของเยว่ซินที่พุ่งสูงขึ้นต่อหน้าต่อตา มันก็รู้ดีว่าบัวเหมันต์หมื่นปีได้ถูกใช้ออกไปอย่างคุ้มค่าที่สุดในรูปแบบของสตรีทฟู้ดแล้ว และไม่เหลืออะไรให้มันแย่งชิงอีกต่อไป!

ผู้อาวุโสไป๋ได้แต่สะบัดแขนเสื้อเดินหนีไปอย่างอับอายขายหน้า ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงเยาะเย้ยของฝูงชน!

ผู้อาวุโสโม่ก้าวออกมา ยิ้มร่าอย่างมีความสุข "พิธีมอบรางวัลเสร็จสิ้น! งานประลองวิถีโอสถปีนี้... ปรมาจารย์หลินเฟย ได้สร้างตำนานที่ไม่อาจมีใครลบล้างได้อีกต่อไป!"

เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!

หลินเฟยโอบเอวเยว่ซินไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองยืนคู่กันท่ามกลางแสงสว่างและเสียงสรรเสริญของคนนับหมื่น คุณหนูเยว่ซินแอบอิงรับความอบอุ่นจากแผ่นหลังของชายหนุ่ม แม้ปากจะยังคงบ่นอุบอิบว่า "ใครเป็นภรรยาเจ้ากัน" แต่สองมือกลับกุมมือของหลินเฟยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

หลินเฟยมองออกไปที่ขอบฟ้าไกล ทิศทางที่มัชฌิมทวีปตั้งอยู่... นัยน์ตาของชายหนุ่มส่องประกายคมกล้า

ในที่สุด งานประลองสิบหกแคว้นก็จบลง แต่เป้าหมายถัดไปของเขา คือการนำพา 'สตรีทฟู้ด' บุกตะลุยไปยังมัชฌิมทวีป ดินแดนแห่งเทพเซียนและขั้วอำนาจสูงสุด!

***