44. ตอนที่ 43: โยนสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ลงเครื่องบดน้ำแข็งไส
ตอนที่ 43: โยนสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ลงเครื่องบดน้ำแข็งไส
ณ ลานประลองวิถีโอสถเลิศรสแห่งสิบหกแคว้น ชื่อเสียงของหลินเฟยได้กลายเป็นตำนานที่ถูกเล่าขานไปทั่วทุกหัวระแหง ชายหนุ่มผู้ใช้เตาปิ้งย่างริมทางสยบทูตจากมัชฌิมทวีป และแปรเปลี่ยนบัวเหมันต์หมื่นปีให้กลายเป็น 'บิงซู' ผลักดันให้คุณหนูเยว่ซินทะลวงระดับพลังได้สำเร็จ เหตุการณ์นั้นทำให้ยุทธภพต้องจดจำวิถีแห่ง 'สตรีทฟู้ด' ไปอีกนานแสนนาน
ทว่า หลินเฟยหาได้หยุดยั้งฝีเท้าอยู่เพียงแค่นั้น เป้าหมายของเขาชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด... มัชฌิมทวีป ดินแดนศูนย์กลางแห่งขุมพลังและทรัพยากรที่แท้จริง!
สามเดือนต่อมา...
ณ 'เมืองปราการทลายฟ้า' มหานครด่านหน้าอันยิ่งใหญ่ที่คอยเชื่อมต่อระหว่างดินแดนชายขอบและมัชฌิมทวีป กำแพงเมืองก่อขึ้นจากศิลาวิญญาณสูงตระหง่านเสียดฟ้า ปราณฟ้าดินที่นี่หนาแน่นกว่าสิบหกแคว้นรวมกันถึงสิบเท่า ผู้ฝึกยุทธระดับ 'แก่นทองคำ' (จินตาน) ที่ถือเป็นยอดฝีมือในแคว้นบ้านนอก กลับเดินขวักไขว่กันให้เกลื่อนกลาดประดุจผักปลาในตลาดสด!
"ที่นี่น่ะหรือ... มัชฌิมทวีป..."
เยว่ซินในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนพลิ้วไหว เงยหน้ามองตึกรามบ้านช่องที่สลักเสลาด้วยค่ายกลวิจิตรบรรจง ดวงตากลมโตของนางเปล่งประกายด้วยความตื่นตาตื่นใจ แม้ตอนนี้นางจะบรรลุขอบเขตแก่นทองคำครึ่งก้าวแล้ว แต่เมื่อมาเยือนดินแดนนี้ นางกลับรู้สึกว่าตนเองเป็นเพียงกบในกะลา
หลินเฟยที่ยืนอยู่เคียงข้างกลับหาวหวอดๆ อย่างไม่แยแส ชายหนุ่มสวมชุดคลุมตัวเก่ง สองมือล้วงกระเป๋า แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ คล้ายกำลังหา 'ทำเลทอง'
"เมืองก็ใหญ่โตดีหรอกนะ แต่ทำไมของกินริมทางถึงได้ดูจืดชืดขนาดนี้ มีแต่พวกตั้งแผงขายยาลูกกลอนหน้าตาเหมือนขี้แพะเต็มไปหมด" หลินเฟยบ่นอุบอิบ
เมืองแห่งนี้อยู่ภายใต้การอิทธิพลของ 'หอหมื่นโอสถศักดิ์สิทธิ์' สาขาย่อยของวิหารโอสถเทพฯ ขั้วอำนาจที่หลินเฟยเพิ่งจะเตะโด่งลูกศิษย์ของพวกมันกลับมาเมื่อสามเดือนก่อน! ทั่วทั้งถนนสายหลักจึงเต็มไปด้วยร้านขายสมุนไพรและเตาหลอมยา กลิ่นควันไฟและกลิ่นยาฉุนกึกตลบอบอวลไปทั่ว
"นี่! เจ้าอย่าหาเรื่องเชียวนะหลินเฟย เราเพิ่งมาถึงที่นี่ ควรจะทำตัวเงียบๆ หน่อย" เยว่ซินดึงชายเสื้อเขาเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง "ขุมกำลังของหอหมื่นโอสถศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่สิ่งที่สิบหกแคว้นจะเทียบได้ ผู้อาวุโสของที่นี่ล้วนอยู่ในระดับ 'วิญญาณแรกกำเนิด' (หยวนอิง) หรือสูงกว่านั้นทั้งสิ้น!"
หลินเฟยหันมาฉีกยิ้มกว้าง "เงียบๆ งั้นรึ? คุณหนูเยว่... กฎข้อแรกของการเปิดร้านสตรีทฟู้ดก็คือ 'ทำเลต้องเด่น และต้องเรียกลูกค้าให้ได้มากที่สุด!' ข้าจะเงียบได้อย่างไรเล่า!"
พูดจบ หลินเฟยก็สะบัดมือขวา!
ตู้มมมมม!!
เศษหินและฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ท่ามกลางถนนสายหลักที่กว้างขวาง ตรงกันข้ามกับประตูทางเข้าอันวิจิตรตระการตาของ 'หอหมื่นโอสถศักดิ์สิทธิ์' สาขาหลักประจำเมือง พลันปรากฏ 'รถเข็นไม้คันใหญ่' ที่ถูกสลักลวดลายมังกรกลืนเมฆาตกลงมาตั้งตระหง่าน!
ด้านบนรถเข็นมีป้ายผ้าใบผืนใหญ่เขียนด้วยตัวอักษรสีแดงสด พลิ้วไหวรับลมว่า: "ร้านสตรีทฟู้ดเทพเจ้าหลินเฟย - รับทุบกบาลเซียนด้วยกระทะเหล็ก อาหารอร่อยทะลวงสวรรค์!"
ผู้ฝึกยุทธนับพันที่เดินผ่านไปมาถึงกับเบรกแตก ล้มกลิ้งกันเป็นแถบ!
"สวรรค์! ไอ้หนุ่มนั่นมันเป็นใคร! กล้ามาตั้งแผงลอยขวางหน้าประตูหอหมื่นโอสถศักดิ์สิทธิ์ แถมยังเขียนป้ายอวดดีขนาดนั้น!" "มันรนหาที่ตายชัดๆ! ไม่รู้หรือว่าผู้คุมกฎสาขานี้คือผู้อาวุโสระดับหยวนอิง!"
เยว่ซินเอามือกุมขมับ หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย "ตาบ้าเอ๊ย... ข้าบอกให้เงียบๆ เจ้ากลับมาตั้งป้ายท้าทายชาวบ้านเขาถึงหน้าประตูบ้านเลยเนี่ยนะ!"
หลินเฟยยักคิ้ว หยิบผ้ากันเปื้อนสีดำมาผูกเอวอย่างทะมัดทะแมง "ระดับนี้แล้ว จะให้ไปตั้งร้านในซอกหลืบได้ไงล่ะจ๊ะที่รัก มาเถอะ เตรียมตัวเก็บเงินได้เลย วันนี้เราจะรวยกันให้สะใจ!"
ไม่ทันที่หลินเฟยจะจัดเรียงอุปกรณ์เสร็จ เสียงตวาดกร้าวก็ดังก้องออกมาจากภายในหอหมื่นโอสถศักดิ์สิทธิ์
"บังอาจนัก!! สวะชั้นต่ำจากที่ใด กล้ามาตั้งแผงลอยบดบังรัศมีหอโอสถของข้า! ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!!"
ครืนนนนน!
คลื่นปราณระดับหยวนอิงขั้นกลาง กวาดม้วนออกมาประดุจพายุไต้ฝุ่น บานประตูหอโอสถเปิดอ้าออก เผยให้เห็นร่างของชายชราในชุดคลุมสีทองอร่าม ปักลายนกกระเรียนเพลิง นัยน์ตาของมันดุร้ายและหยิ่งผยอง นี่คือ 'ปรมาจารย์เย่าหลุน' ผู้คุมกฎแห่งหอหมื่นโอสถสาขาเมืองปราการทลายฟ้า!
ลูกศิษย์สวมชุดคลุมสีเงินนับสิบคนพุ่งทะยานออกมาชักกระบี่ล้อมรถเข็นของหลินเฟยไว้ทุกทิศทาง!
"นั่นปรมาจารย์เย่าหลุน! แย่แล้ว ไอ้หนุ่มแผงลอยนั่นโดนสับเป็นหมื่นชิ้นแน่!" ไทยมุงรอบนอกต่างถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว
เย่าหลุนก้าวเดินออกมา ลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินครึ่งฉื่อเพื่อไม่ให้เท้าแตะฝุ่น มันปรายตามองป้ายร้านของหลินเฟยแล้วแค่นเสียงหยัน "สตรีทฟู้ดเทพเจ้า? หึ! ดินแดนแห่งนี้เคารพเพียงวิถีแห่งการหลอมโอสถทะลวงสวรรค์ อาหารของมนุษย์เดินดินมันก็แค่ของโสโครกที่ทำให้เส้นลมปราณแปดเปื้อน! เด็กๆ! พังร้านของมันทิ้งซะ แล้วตัดมือตัดเท้ามันโยนออกนอกเมือง!"
"รับคำสั่ง!" ศิษย์ทั้งสิบคนตวัดกระบี่ ปลดปล่อยรังสีปราณกระบี่ระดับจินตานนับสิบสายพุ่งทะลวงเข้าใส่รถเข็นของหลินเฟย!
เยว่ซินตื่นตระหนก เตรียมจะชักกระบี่หยกออกมา ทว่าหลินเฟยกลับกดไหล่นางให้นั่งลงบนเก้าอี้พับพลาสติกสีแดงอย่างนุ่มนวล
"เถ้าแก่เนี้ย นั่งไขว่ห้างรอเก็บตังค์สวยๆ ไปเถอะ เรื่องใช้กำลังปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพ่อครัว"
หลินเฟยหันขวับ มือขวาล้วงลงไปใต้รถเข็น ก่อนจะดึง 'ตะหลิวเหล็กยักษ์' ขนาดเท่าคนครึ่งคนออกมา!
"กระบวนท่าที่หนึ่ง... ตะหลิวสะบัดผัดผักบุ้งไฟแดง!"
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ตู้มมมม!!
หลินเฟยไม่ได้ใช้ปราณวิเศษใดๆ เขาเพียงแค่ใช้พลังกายและเคล็ดวิชาลมปราณเตาหลอมเอกภพ สะบัดตะหลิวยักษ์เป็นวงกลม! รังสีปราณกระบี่ของศิษย์ทั้งสิบปะทะเข้ากับตะหลิวเหล็ก ก่อนจะถูกเคล็ดวิชา 'สลายพลังย้อนคืน' ตีกลับไปทั้งหมด!
"อ๊ากกกก!"
ศิษย์ทั้งสิบคนถูกปราณของตัวเองกระแทกกลับ ลอยละลิ่วกระเด็นไปชนกำแพงหอโอสถจนยุบเป็นหลุม กระอักเลือดสลบเหมือดในดาบเดียว! เอ่อ... ในตะหลิวเดียว!
"บ้าน่า!! แค่ตะหลิวเหล็กทำกับข้าวธรรมดา ทำไมถึงปัดป้องรังสีปราณระดับจินตานได้รวดเดียวสิบคน!" ฝูงชนฮือฮาจนแทบคลุ้มคลั่ง
เย่าหลุนเบิกตากว้าง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ โทสะพุ่งปรี๊ดจนถึงขีดสุด "ดี! ดีมาก! มิน่าเล่าถึงกล้ามาอวดดีหน้าหอโอสถ ที่แท้ก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่วันนี้... ข้าจะให้เจ้าได้เห็นว่า ของโสโครกอย่างอาหารของเจ้า มันเทียบไม่ได้กับสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์แห่งมัชฌิมทวีปแม้แต่เส้นขน!"
วูบบบบบบบบ!
เย่าหลุนสะบัดแหวนมิติ! ทันใดนั้น แสงสีแดงฉานประดุจดวงอาทิตย์ดวงที่สองก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ! ความร้อนระอุที่แผดเผาจนหินปูถนนเริ่มหลอมละลายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ!
ในมือของเย่าหลุน ปรากฏพืชประหลาดลักษณะคล้ายโสม แต่กลับมีรากที่ขดตัวประดุจมังกรเก้าหัว แต่ละหัวพ่นไฟสีชาดออกมาไม่หยุดหย่อน!
"สวรรค์!! นั่นมัน... 'หญ้าเพลิงตะวันเก้าเศียร'! สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ระดับสวรรค์ขั้นสูงสุด!" "ว่ากันว่ามันเกิดจากการกลายพันธุ์ในปล่องภูเขาไฟสุริยัน เพียงแค่นำไปหลอมยา ก็สามารถทะลวงขีดจำกัดพลังหยางได้มหาศาล! ปรมาจารย์เย่าหลุนถึงกับเอาของวิเศษระดับนี้ออกมาข่มขวัญ!"
เย่าหลุนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆๆ! ไอ้หนุ่ม! เบิกตาดูซะ นี่คือความห่างชั้นของวิถีโอสถ! หญ้าเพลิงตะวันเก้าเศียรต้นนี้ รวบรวมพลังหยางบริสุทธิ์มานานนับพันปี เพียงแค่รัศมีอัคคีของมัน ก็เพียงพอจะเผาร้านแผงลอยกระจอกๆ ของเจ้าและตัวเจ้าให้กลายเป็นเถ้าธุลีแล้ว!"
เย่าหลุนกระตุ้นพลังปราณหยวนอิง ส่งให้หญ้าเพลิงตะวันทวีความร้อนแรง คลื่นอัคคีรูปร่างมังกรเก้าหัวคำรามก้อง เตรียมพุ่งเข้าขยี้รถเข็นของหลินเฟย!
เยว่ซินเหงื่อตก แม้จะมั่นใจในตัวหลินเฟย แต่ความร้อนของสมุนไพรระดับสวรรค์นี้มันมากเกินไป "หลินเฟย! ระวัง! นั่นมันสมุนไพรธาตุไฟสุดขั้ว เตาปิ้งย่างของเจ้าเอาไม่อยู่แน่!"
"เตาปิ้งย่าง? ใครบอกว่าวันนี้ข้าจะขายของย่างกันล่ะ มัชฌิมทวีปอากาศร้อนจะตายชัก" หลินเฟยหันมาขยิบตา
ชายหนุ่มตบมือลงบนพื้นโต๊ะรถเข็นอย่างแรง!
ครืนนนน! กึกๆๆๆ!
กลไกภายในรถเข็นทำงาน แผ่นไม้เปิดออก เผยให้เห็นวัตถุรูปทรงประหลาดที่หล่อหลอมจาก 'เหล็กอุกกาบาตบรรพกาล' มันมีฐานที่มั่นคง มีวงล้อหมุนด้านข้าง และที่สำคัญ... มีใบมีดที่สลักจาก 'เขี้ยวของมังกรน้ำแข็งระดับเทวะ' ส่องประกายเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ!
มันคือ... สุดยอดเครื่องไสน้ำแข็งแบบมือหมุน ระดับศัสตราวุธเทวะ!! (อัปเกรดจากตอนใช้มีดสับที่สิบหกแคว้น!)
"นั่นมันเครื่องดนตรี หรืออาวุธหน้าตาประหลาดอันใดกัน!?" ชาวยุทธ์รอบข้างต่างมึนงง
หลินเฟยไม่รอช้า เขาล้วงมือลงไปในแหวนมิติ ดึงเอาก้อน 'น้ำแข็งแก่นแท้เหมันต์' ขนาดเท่าแตงโม ซึ่งเป็นของเหลือจากการทำบิงซูให้เยว่ซินคราวก่อนออกมา วางสับลงไปบนแท่นประทับของเครื่องไสน้ำแข็ง!
แกรก! เขาล็อกก้อนน้ำแข็งไว้แน่น
"อืม... น้ำแข็งพร้อมแล้ว น้ำเชื่อมวิญญาณก็พร้อมแล้ว แต่ยังขาด 'ท็อปปิ้ง' สีสันจัดจ้านเพื่อมาตัดกับความเย็นจัดสักหน่อย..." หลินเฟยทำท่าครุ่นคิด ลูบคางตัวเอง
ก่อนที่สายตาอันคมกริบประดุจพญาเหยี่ยว จะตวัดไปจ้องมอง 'หญ้าเพลิงตะวันเก้าเศียร' ที่ลอยส่องแสงวูบวาบอยู่ในมือของปรมาจารย์เย่าหลุน!
เย่าหลุนเห็นสายตาของหลินเฟยก็ขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ "จะ... เจ้ามองอันใด! เตรียมตัวถูกเผาตายได้แล้ว!"
"ตายงั้นรึ? ไม่ล่ะ ข้าเพิ่งเจอท็อปปิ้งที่ถูกใจพอดี!"
หลินเฟยแสยะยิ้ม ก้าวเท้าด้วยเคล็ดวิชา 'ท่องดาราไร้ลักษณ์' พริบตาเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากหลังรถเข็น!
"อะไรกัน! ความเร็วนี่มัน..." เย่าหลุนตื่นตระหนกสุดขีด พยายามจะดึงสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์กลับ
ทว่าช้าไปแล้ว!
หลินเฟยปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเย่าหลุน มือขวาแผ่กางออก ใช้กระบวนท่า 'มังกรคว้าจันทร์' ผสานกับ 'เพลิงบรรพกาลนิรันดร์' ที่เคลือบอยู่บนฝ่ามือ เพื่อต่อต้านและสยบความร้อนของหญ้าเพลิงตะวัน!
หมับ!!
มือของหลินเฟยคว้าหมับเข้าที่ก้านของ 'หญ้าเพลิงตะวันเก้าเศียร' สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ดิ้นรนขัดขืน ปล่อยไฟมังกรเก้าหัวออกมาแผดเผา แต่เพลิงบรรพกาลของหลินเฟยกลับอ้าปากกลืนกินไฟเหล่านั้นไปจนหมดสิ้น!
"ขอบคุณสำหรับวัตถุดิบฟรีนะตาเฒ่า! ร้านเรากำลังขาดแคลนของสีแดงๆ อยู่พอดี!"
หลินเฟยกระชากหญ้าเพลิงตะวันหลุดออกจากมือของเย่าหลุนอย่างง่ายดายราวกับดึงหัวไชเท้าออกจากแปลง! ก่อนจะตีลังกากลับมายืนอยู่หลังเครื่องไสน้ำแข็งอย่างสวยงาม!
"มะ... ไม่นะ!! สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ของข้า! ไอ้มารร้าย! คืนมันมาเดี๋ยวนี้นะ!!" เย่าหลุนแหกปากร้องลั่นราวกับสุนัขโดนเหยียบหาง ใบหน้ายับเยินด้วยความเสียดายและเคียดแค้น
"คืนให้โง่สิ! ของเข้าร้านมาแล้ว มันก็ต้องลงเครื่อง!"
หลินเฟยไม่พูดพร่ำทำเพลง ชายหนุ่มจับ 'หญ้าเพลิงตะวันเก้าเศียร' สมุนไพรระดับสวรรค์ที่คนทั้งมัชฌิมทวีปยอมฆ่าฟันกันเพื่อให้ได้มา... ยัดลงไปในช่องว่างด้านข้างก้อนน้ำแข็งเหมันต์ ในเครื่องไสน้ำแข็ง!!
"สวรรค์!! มันโยนสมุนไพรระดับสวรรค์ลงไปในเครื่องมือประหลาดนั่นแล้ว! ไอ้คนผลาญของวิเศษ!" ฝูงชนแทบจะกระอักเลือดตามๆ กัน ความบ้าบิ่นของหลินเฟยทะลุขีดจำกัดไปแล้ว!
"กระบวนท่าที่สาม... พายุหมุนเหมันต์ผลาญสุริยัน!!"
หลินเฟยใช้มือขวาจับด้ามหมุนของเครื่องไสน้ำแข็ง ก่อนจะอัดพลังปราณแท้ทั้งหมดลงไป แล้วออกแรงหมุนด้วยความเร็วสูงทะลุขีดจำกัดสายตามนุษย์!
แกรกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!
เสียงใบมีดเขี้ยวมังกรเทวะ บดขยี้ก้อนน้ำแข็งและสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ดังกึกก้องไปทั่วฟ้าเมืองปราการ!
ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติอุบัติขึ้น! เมื่อความเย็นสุดขั้วของ 'ก้อนน้ำแข็งแก่นแท้เหมันต์' ปะทะกับ ความร้อนสุดขีดของ 'หญ้าเพลิงตะวันเก้าเศียร' ภายใต้การบดขยี้อย่างรุนแรงของกลไกศัสตราวุธ! พลังหยินและหยางที่ควรจะระเบิดทำลายล้างกัน กลับถูกเคล็ดวิชาลมปราณการทำอาหารของหลินเฟยผสานรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบ!
เกล็ดน้ำแข็งที่ร่วงหล่นลงมาสู่ชามแก้วผลึกเบื้องล่าง ไม่ใช่สีขาวบริสุทธิ์อีกต่อไป แต่มันคือ 'เกล็ดหิมะสีทองแดงอมแดงเพลิง' ที่ส่องแสงระยิบระยับประดุจอัญมณี! เกล็ดหิมะแต่ละเกล็ดแฝงไว้ด้วยพลังชีวิตอันมหาศาลของสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ ที่ถูกทำให้ความเกรี้ยวกราดจางหายไป เหลือเพียงความอร่อยกลมกล่อมและดูดซึมได้ง่ายดายที่สุด!
ซู่!
หลินเฟยบีบ 'นมข้นหวานวิญญาณ' ที่เคี่ยวจากนมโคสวรรค์ ราดลงไปบนภูเขาน้ำแข็งไสสีทองแดงเป็นลวดลายตาข่าย กลิ่นหอมหวานของนมข้นผสมผสานกับกลิ่นอายสดชื่นของพลังหยินหยาง ระเบิดออกกวาดล้างกลิ่นยาเหม็นฉุนของหอหมื่นโอสถจนปลิวหายไปในพริบตา!
"เสร็จสิ้น! บิงซูน้ำแข็งไสรสสุริยันเหมันต์สะท้านภพ! เมนูเด็ดรับหน้าร้อนของร้าน!"
หลินเฟยยกชามแก้วผลึกขนาดใหญ่ที่บรรจุน้ำแข็งไสสีสันสุดอลังการขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์รถเข็น ควันสีขาวและสีแดงลอยพวยพุ่งพัวพันกันเป็นรูปมังกรคู่!
กลิ่นหอมนี้รุนแรงเกินไป! มันทะลวงเข้าสู่โสตประสาทของทุกคนในรัศมีสิบลี้ ผู้ฝึกยุทธระดับจินตานหลายคนที่สูดดมกลิ่นเข้าไป เพียงแค่กลิ่น... ก็รู้สึกได้ว่าจุดชีพจรที่อุดตันกำลังคลายตัว!
"หอม... หอมเกินไปแล้ว! พลังปราณอัคคีที่รุนแรง ถูกทำให้อ่อนโยนลงด้วยน้ำแข็งเหมันต์ นี่มันไม่ใช่แค่ของว่าง! แต่มันคือโอสถระดับสวรรค์ขั้นสูงสุดที่ถูกแปรรูปให้อยู่ในสภาพที่ร่างกายมนุษย์ดูดซับได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไร้ซึ่งกากเดนพิษยาใดๆ ทั้งสิ้น!" อาวุโสท่านหนึ่งวิเคราะห์ด้วยตัวสั่นเทา
เย่าหลุนที่ยืนอยู่กลางอากาศ ถึงกับเซถลา ร่างกายของมันสั่นระริกเมื่อสัมผัสได้ว่า สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ที่มันอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิต ได้กลายเป็น 'น้ำแข็งไสราดนมข้น' ไปเสียแล้ว!
"แก... แกทำลายสมบัติของข้า... ข้าจะฆ่าแก!!" เย่าหลุนคลุ้มคลั่ง พุ่งตัวลงมาหมายจะแลกชีวิต
หลินเฟยไม่ได้ตกใจ ชายหนุ่มตักน้ำแข็งไสคำโตด้วยช้อนหยก ก่อนจะดีดนิ้ว!
ฟุ่บ!
ก้อนน้ำแข็งไสรสสุริยันเหมันต์ พุ่งทะยานอัดเข้าปากของเย่าหลุนที่กำลังอ้าปากด่าอย่างแม่นยำประดุจจับวาง!
"อึก!" เย่าหลุนเผลอกลืนน้ำแข็งไสลงคอไปโดยสัญชาตญาณ
วินาทีนั้นเอง...
ร่างของปรมาจารย์เย่าหลุนชะงักค้างกลางอากาศ! ดวงตาของมันเบิกกว้างสุดขีด ความเย็นจัดที่แทรกซึมไปทั่วร่างสลับกับความร้อนรุ่มของพลังหยาง ระเบิดรสชาติความอร่อยที่มันไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต! ความหวานนุ่มละมุนของนมข้น ชูรสชาติสมุนไพรให้โดดเด่นโดยไม่ขมขื่นเหมือนการกินยาลูกกลอนแม้แต่น้อย!
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงระเบิดดังขึ้นจากภายในร่างของเย่าหลุน คอขวดระดับหยวนอิงขั้นกลางที่มันติดแหง็กมานานนับร้อยปี... ถูกพลังหยินหยางอันสมบูรณ์แบบของน้ำแข็งไสทะลวงผ่านเข้าสู่ 'หยวนอิงขั้นปลาย' ในชั่วพริบตา!!
"ขะ... ข้าทะลวงระดับแล้ว! ด้วย... ด้วยน้ำแข็งไสคำเดียวเนี่ยนะ!?" เย่าหลุนร่อนลงจอดบนพื้น สองมือลูบคลำตัวเองด้วยความตื่นตะลึง น้ำตาแห่งความปีติและอัปยศไหลรินอาบแก้ม
มันพ่ายแพ้แล้ว พ่ายแพ้อย่างหมดรูป ทั้งในแง่ของกำลัง และวิถีแห่งการหลอมสมุนไพร! ชายหนุ่มหน้าใสคนนี้ เพียงแค่ใช้เครื่องไสน้ำแข็งหมุนมือโง่ๆ ก็สามารถรีดเร้นพลังของสมุนไพรได้เหนือกว่าเตาหลอมระดับสวรรค์ของมันนับหมื่นเท่า!
เย่าหลุนคุกเข่าลงต่อหน้าแผงลอยของหลินเฟย สองมือสั่นเทาพนมขึ้น "ทะ... ท่านปรมาจารย์! โปรดรับข้าเป็นศิษย์ช่วยหมุนเครื่องไสน้ำแข็งด้วยเถิด! ข้ายินดีมอบหอหมื่นโอสถแห่งนี้ให้ท่านเป็นทุนรอน!"
เหตุการณ์พลิกผันจนคนดูแทบตามไม่ทัน ผู้คุมกฎแห่งเมืองด่านหน้า คุกเข่าขอเป็นลูกศิษย์แผงลอยสตรีทฟู้ด!
หลินเฟยแคะหูอย่างรำคาญ "ศิษย์รึ? ไม่เอาอ่ะ ร้านข้าไม่ได้ขาดคนล้างจาน แต่ถ้าเจ้าอยากจะอุดหนุนล่ะก็..." หลินเฟยหันไปขยิบตาให้เยว่ซิน "ผู้จัดการเยว่ ชามนี้คิดราคาเท่าไหร่ดี?"
เยว่ซินที่เพิ่งตั้งสติได้ รีบวิญญาณแม่ค้าประทับร่าง ปรับเปลี่ยนโหมดเป็นเถ้าแก่เนี้ยหน้าเลือดทันที นางก้าวออกมาข้างหน้า สะบัดพัดหยกด้วยมาดนางพญา ยิ้มหวานเชือดเฉือน
"บิงซูน้ำแข็งไสรสสุริยันเหมันต์สะท้านภพ ชามนี้... ราคา 'หนึ่งล้านศิลาวิญญาณระดับสูง' ขาดตัวเจ้าค่ะ! ใครจ่ายก่อน ได้กินก่อน! อ้อ... สำหรับท่านเย่าหลุน ถือเป็นค่าวัตถุดิบและค่าวิชาชิมคำแรก จ่ายมาเลยสองล้านศิลาวิญญาณ!"
"ข้าเอา! ข้าจ่ายสามล้านเลย! ขอข้าสักชามเถิด!" "ข้าให้ห้าล้าน! ข้าติดคอขวดมาสิบปีแล้ว ปรมาจารย์หลินได้โปรดไสน้ำแข็งให้ข้าสักชาม!"
ฝูงชนชาวยุทธ์ระดับสูงที่ร่ำรวยแห่งเมืองปราการ ต่างพากันแย่งชิง แห่กันเอาแหวนมิติบรรจุศิลาวิญญาณมากองแทบจะท่วมรถเข็นของหลินเฟย! ความบ้าคลั่งบังเกิดขึ้นแล้ว!
หลินเฟยหัวเราะร่า มือหนึ่งจับด้ามเครื่องไสน้ำแข็ง แกรกๆๆ! อีกมือหนึ่งเก็บเงินอย่างเมามัน "เข้ามาๆ! ไม่ต้องแย่งกัน! วันนี้โปรโมชั่นเปิดร้าน โยนสมุนไพรของพวกเจ้าลงมาในเครื่องได้เลย ข้ารับจ้างไสให้! ฮ่าๆๆๆ!"
***