ตอนที่ 44: เยว่ซินตามสืบร่องรอยของปรมาจารย์กระทะเหล็ก

ราตรี ณ 'เมืองปราการทลายฟ้า' แห่งมัชฌิมทวีป แม้จะล่วงเข้าสู่ยามดึกสงัด ทว่าแสงโคมไฟจากเศษศิลาวิญญาณยังคงสว่างไสว ภายในห้องพักระดับหรูหราที่สุดของโรงเตี๊ยมจันทราประกาย เสียงกรนของหลินเฟยดังแข่งกับเสียงกอดถุงศิลาวิญญาณนับสิบล้านที่เพิ่งกอบโกยมาได้เมื่อตอนกลางวัน

ทว่าบนหลังคาโรงเตี๊ยม เงาร่างสายหนึ่งกลับพลิ้วไหวราวกับใบหลิวลู่ลม ร่างอรชรในชุดรัดกุมสีครามเข้มกลืนไปกับความมืดมิด เรือนผมสีนิลถูกมัดรวบสูง เผยให้เห็นดวงหน้าเรียวรูปไข่ที่งดงามทว่าเย็นเยียบ นางคือ เยว่ซิน ยอดกระบี่หญิงผู้เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขต 'แก่นทองคำครึ่งก้าว' ด้วยอานิสงส์แห่งบิงซูสุริยันเหมันต์

ในมือเรียวงามของนางถือเศษชิ้นส่วน 'ป้ายเหล็ก' ที่แตกหัก ซึ่งนางลอบเก็บมาจากซอกกำแพงหน้าหอหมื่นโอสถศักดิ์สิทธิ์ สถานที่ที่หลินเฟยเพิ่งไปตั้งแผงลอยหักหน้าคนใหญ่คนโตมาหมาดๆ นิ้วหัวแม่มือของนางลูบไล้ไปตามรอยยุบรูปวงกลมที่กลางแผ่นเหล็ก...

"รอยประทับนี้ไม่ได้เกิดจากวิชาปราณหรืออาวุธทั่วไป... แต่มีลักษณะโค้งมนและกว้าง เหมือนถูกกระแทกด้วยก้นของ 'กระทะเหล็ก' ขนาดยักษ์..." เยว่ซินพึมพำกับตัวเอง ปลายจมูกรั้นเชิดสูดดมกลิ่นที่ติดอยู่บนแผ่นเหล็ก "กลิ่นโป๊ยกั๊ก อบเชย พริกหอมเสฉวน... ผสมผสานกับกลิ่นอายสังหารระดับหยวนอิง!"

ดวงตาของเยว่ซินทอประกายวาวโรจน์ ยุทธภพมัชฌิมทวีปนี้ล้ำลึกนัก นอกจากหลินเฟยแล้ว ยังมีผู้ที่ใช้วิชาทำอาหารมาผสานเป็นวรยุทธ์อยู่อีกงั้นรึ? รอยกระทะนี้พุ่งเป้าไปที่จุดที่หลินเฟยยืนอยู่เมื่อกลางวันอย่างชัดเจน นางต้องตามหาตัวตนของเจ้าของรอยประทับนี้ให้พบ ก่อนที่มันจะมาเป็นภัยต่อร้านสตรีทฟู้ดของพวกนาง!

ยามห้าย (21.00 - 22.59 น.) ใต้ดินของเมืองปราการทลายฟ้า คือดินแดนไร้กฎหมายที่รวมเหล่าเดนมนุษย์และนักค้าข่าวที่ฉมังที่สุด

เยว่ซินสวมหมวกเหวยเม่าพรางใบหน้า ก้าวเดินเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นควันและคาวเลือด สองข้างทางมีสายตาหิวโหยจดจ้องมาที่นาง แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปราณ 'แก่นทองคำ' ที่แผ่ซ่านออกมาจากกระบี่หยกข้างเอว เหล่าสุนัขลอบกัดก็จำต้องหดหัวกลับไป

นางก้าวเข้าไปในโรงเตี๊ยมซอมซ่อ ตรงไปยังมุมอับสุดของร้าน ที่นั่นมีชายชราหลังค่อม สวมชุดขอทาน กำลังแทะกระดูกสัตว์อสูรอย่างตะกละตะกลาม

"ข้าต้องการซื้อข่าวเบื้องหลังของป้ายเหล็กชิ้นนี้" เยว่ซินเอ่ยเสียงเรียบ ทิ้งก้อน 'ศิลาวิญญาณระดับสูง' ห้าก้อนลงบนโต๊ะอย่างป๋า (เงินหลินเฟยหามาได้ นางจึงใช้จ่ายคล่องมือยิ่งนัก)

ชายชราหยุดชะงัก ดวงตาขุ่นมัวตวัดมองศิลาวิญญาณล้ำค่า ก่อนจะแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันหลอ "ฮี่ๆๆ แม่นางน้อย ช่างใจป้ำยิ่งนัก... ป้ายนั่นคือสัญลักษณ์ของ 'พรรคเงาสังหาร' พรรคใต้ดินที่รับจ้างฆ่าคนทั่วแคว้น แต่รอยกระทะบนป้ายนั่นต่างหากที่น่ากลัว... มันคือร่องรอยของ 'ปรมาจารย์กระทะเหล็ก' ยอดคนพิลึกที่หายสาบสูญไปนับสิบปี!"

"เขาไปที่ใด? แล้วเกี่ยวอันใดกับพรรคเงาสังหาร?" เยว่ซินถามกระชั้น

"เมื่อหัวค่ำ มีสายรายงานว่าปรมาจารย์กระทะเหล็กบุกเดี่ยวไปถล่มรังย่อยของพรรคเงาสังหารที่ 'หุบเขาเพลิงอัสดง' นอกเมือง คาดว่าพวกเงาสังหารคงไปรับงานลอบสังหารพ่อครัวสตรีทฟู้ดที่กำลังโด่งดัง (หลินเฟย) จนไปขัดหูขัดตาตาเฒ่านั่นเข้า... นังหนู ข้าขอเตือน หุบเขานั่นตอนนี้มีแต่คาวเลือดและเปลวเพลิง หากเจ้าเข้าไป คงกลายเป็นหมูสับให้แร้งกาจิกกินเป็นแน่"

"ขอบใจสำหรับคำเตือน แต่กระบี่ของข้า ฟันหมูสับได้ละเอียดกว่าที่เจ้าคิดเยอะ" เยว่ซินสะบัดชายแขนเสื้อ หมุนตัวเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ทางเข้าหุบเขาเพลิงอัสดงต้องผ่านป่าไผ่สีเลือดที่กว้างใหญ่ เยว่ซินใช้วิชาตัวเบา 'เหินเมฆาข้ามไร้รอย' ทะยานร่างมุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าสัญชาตญาณที่เฉียบคมขึ้นจากการกินบิงซูระดับสวรรค์ ร้องเตือนภัย!

ฟวับ! ฟวับ! ฟวับ!

ลูกดอกอาบยาพิษสลายวิญญาณเจ็ดดอก พุ่งแหวกอากาศมาจากเงามืด!

"รนหาที่ตาย!" เยว่ซินตวาดก้อง ร่างพลันบิดเกลียวกลางอากาศ กระบี่หยกถูกชักออกจากฝัก ประกายแสงสีฟ้าครามอันเยือกเย็นสว่างวาบ!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ลูกดอกถูกปัดกระเด็น พร้อมกับร่างของชายชุดดำนับสิบที่ทะยานลงมาจากต้นไผ่ ล้อมกรอบเยว่ซินไว้ หน้าอกของพวกมันปักดิ้นเงินรูปหัวกะโหลก... 'มือสังหารพรรคเงาสังหาร'!

"นังตัวดี! แกเป็นพรรคพวกของไอ้เฒ่ากระทะเหล็ก หรือเป็นคนของไอ้หนุ่มแผงลอยนั่น!" หัวหน้ากลุ่มระดับจินตานขั้นกลางแค่นเสียง "วันนี้พวกข้าพรรคเงาสังหารสูญเสียไปมากพอแล้ว จะขอเอาเลือดแกมาล้างอาย!"

"ไร้สาระ! วันนี้ข้ามาในฐานะ 'ผู้จัดการร้านสตรีทฟู้ดเทพเจ้า' ใครกล้าขวางทางทำมาหากินของร้านข้า ต้องจ่ายด้วยชีวิต!"

เยว่ซินไม่รอให้ศัตรูเปิดฉาก นางพุ่งทะยานเข้าหาดุจพยัคฆ์ติดปีก เพลงกระบี่ 'วารีตัดจันทรา' ผสานกับพลังแก่นทองคำครึ่งก้าว รังสีอำมหิตเย็นเยียบแผ่พุ่ง หัวหน้าพรรคเงาสังหารตื่นตระหนก พยายามยกดาบวงพระจันทร์ขึ้นรับ แต่กระบี่ของเยว่ซินเร็วดุจสายฟ้าฟาด ทะลวงผ่านจุดตายที่ลำคอในกระบวนท่าเดียว!

ฉูด!

เพียงชั่วจิบชาหนึ่งถ้วย ร่างของมือสังหารทั้งสิบก็ลงไปนอนกองกับพื้น เยว่ซินสะบัดคราบเลือดออกจากกระบี่หยกอย่างสง่างาม "พลังของน้ำแข็งแก่นแท้เหมันต์ช่างร้ายกาจนัก... เอาล่ะ ไปดูหน้าตาเฒ่ากระทะเหล็กนั่นสักหน่อย"

ยิ่งลึกเข้าไปในหุบเขา อากาศยิ่งร้อนระอุ เยว่ซินหยุดยืนอยู่ที่ปากโตรกผา ด้านหน้าคือลานกว้างที่ถูกตั้งค่ายกลประหลาด เสาหินนับร้อยถูกปักไว้ตามค่ายกลแปดทิศ บนยอดเสามี 'กระทะเหล็ก' ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ข้างใต้มีเปลวเพลิงลุกโชน น้ำมันในกระทะเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นพริกเสฉวนคละคลุ้ง!

ครืนนน! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เมื่อนางก้าวเข้าไป เสาหินเริ่มหมุนวน กระทะเหล็กใบบนสุดสาด 'พริกแห้งและเมล็ดฮวาเจียว' ที่ทอดจนเกรียม อัดแน่นด้วยปราณอัคคี พุ่งเข้าหาเยว่ซินดุจห่าฝนดาวตก!

"วิชาค่ายกลซัดอาวุธลับ 'พริกหมื่นเม็ดทะลวงลำไส้'!"

เยว่ซินเบิกตากว้าง นางรีบโคจรลมปราณคุ้มครองกาย ปัดป้องเมล็ดพริกที่ระเบิดใส่ใบกระบี่จนมือชา

เดี๋ยวก่อน... กลิ่นนี้... จังหวะไฟแบบนี้... เยว่ซินฉุกคิดถึงตอนที่หลินเฟยสอนนางดูการควบคุมไฟหน้าเตาปิ้งย่าง 'ไฟที่แรงที่สุด ไม่ใช่จุดที่อยู่ตรงกลาง แต่อยู่ที่การกระจายลมหายใจของเตา!'

"ค่ายกลนี้ใช้วิถีแห่งการผัดอาหาร ทิศอุดรคือไฟต้น ทิศทักษิณคือไฟเร่ง... จุดบอดคือตรงนั้น! ตำแหน่งพักกระทะ!"

เยว่ซินรวบรวมลมปราณไว้ที่ปลายเท้า ทะยานร่างแหวกทะลุม่านน้ำมันเดือด พุ่งตรงไปยังเสาหินต้นเดียวที่ไม่มีเปลวไฟลุกโชน แล้วใช้ด้ามกระบี่กระแทกเข้าที่สลักกลไกอย่างรุนแรง!

ปังงง! กลไกหยุดชะงัก เปลวไฟดับวูบลงทันที!

เยว่ซินเดินผ่านหมอกควันเข้าไปในถ้ำลึกสุด ท่ามกลางซากศพของมือสังหารพรรคเงาสังหารนับร้อยที่นอนเกลื่อนกลาด ตรงกลางถ้ำมีชายชราผู้หนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่

ชายชราสวมเสื้อผ้าเปื้อนคราบน้ำมัน ผมเผ้าฟูฟ่อง แต่สิ่งที่น่าตกตะลึงคือ เบื้องหน้าของเขาคือ 'กระทะเหล็ก' สีดำสนิทลอยอยู่กลางอากาศ! ภายในกระทะมี ข้าวสวย ไข่ไก่ และต้นหอม กำลังพลิกตัวไปมาราวกับมีชีวิต ชายชรากำลังใช้ 'ลมปราณเพลิงอัคคี' ผัดข้าวโดยไม่ต้องใช้เตา! มือขวาถือตะหลิว ร่ายรำวิชากระบี่ผสานการผัดข้าวอย่างลึกล้ำ!

"วิชา 'กระบี่ตะหลิวผ่าวิญญาณ' ขั้นสุดยอด... ใช้ปราณหยวนอิงทำข้าวผัด..." เยว่ซินถึงกับอึ้ง นี่มันคนบ้าวิชาอาหารเหมือนตาหลินเฟยไม่มีผิด!

ชายชราตวัดตะหลิว ข้าวผัดสีทองอร่ามร่วงหล่นลงสู่จานกระเบื้องเคลือบอย่างไร้ที่ติ เขาลืมตาขึ้น ดวงตาฝ้าฟางกลับทอประกายสายฟ้า จ้องมองมาที่เยว่ซิน

"นังหนู..." เสียงแหบพร่าดังก้อง "ทำลายค่ายกลกระทะเดือดของข้า แถมยังมีกลิ่นอายของ 'น้ำแข็งแก่นแท้เหมันต์' ติดตัว... เจ้าคงเป็นผู้ช่วยของไอ้หนุ่มแผงลอยที่ชื่อหลินเฟยสินะ!"

เยว่ซินประสานมือคารวะไม่อ่อนข้อ "ผู้น้อยเยว่ซิน ขออภัยที่ล่วงเกิน ข้าตามรอยท่านมา เพราะอยากรู้ว่าเหตุใดปรมาจารย์เช่นท่าน จึงไปทิ้งรอยกระทะไว้ที่หน้าแผงลอยของพวกเรา!"

ชายชราตักข้าวผัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะหัวเราะลั่น "ฮ่าๆๆ! ข้าก็แค่ไปด้อมๆ มองๆ ดูหน้าไอ้หนุ่มที่มันกล้าเอาสมุนไพรระดับสวรรค์ไปทำน้ำแข็งไส! ส่วนพวกพรรคเงาสังหารนี่ มันรับเงินจากหอหมื่นโอสถมาเพื่อจะไปพังร้านพวกเจ้า ข้าเห็นว่าเกะกะสายตา เลยลากพวกมันมาผัดทิ้งที่นี่เสียก็เท่านั้น!"

"ที่แท้ท่านก็ช่วยพวกเราไว้..." เยว่ซินผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"อย่าเพิ่งดีใจไป นังหนู!" ชายชราตวัดตะหลิวชี้หน้าเยว่ซิน "มัชฌิมทวีปแห่งนี้ มีข้า 'เฒ่ากระทะเหล็ก' เป็นเจ้าแห่งวิถีโอชารสเพียงผู้เดียว! การที่เถ้าแก่ของเจ้าสร้างชื่อเสียงข้ามคืน มันหยามหน้าข้ายิ่งนัก!"

วูบบบ!

ชายชราตวัดตะหลิวในมือ คลื่นพลังปราณรูปครึ่งเสี้ยวที่ร้อนระอุราวกับลาวาพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่เยว่ซินอย่างรวดเร็ว!

"รับการทดสอบจากตะหลิวของข้าให้ได้สักสามกระบวนท่าก่อน แล้วกลับไปบอกเถ้าแก่ของเจ้าซะ... ว่าข้าขอท้าประลองกระทะเดือดกับมันพรุ่งนี้เช้า!!"

***