ตอนที่ 45: บุกเรือนท้ายจวน! เตรียมคุกเข่าคารวะ

คลื่นพลังปราณรูปครึ่งเสี้ยวที่ถูกกวาดออกมาจากตะหลิวเหล็กของปรมาจารย์กระทะเหล็ก ไม่ใช่เพียงปราณกระบี่ธรรมดา แต่มันอัดแน่นไปด้วย 'ปราณตะวันแผดเผา' ความร้อนระอุของมันทำให้อากาศในถ้ำสั่นกระเพื่อมบิดเบี้ยว หินงอกหินย้อยที่อยู่ตามรายทางถึงกับละลายหยดลงมาเป็นน้ำเชื่อม!

"กระบวนท่าแรก 'ตะหลิวพลิกสมุทรอัคคี' รับมือ!" เสียงแหบพร่าตวาดก้อง

ดวงตาของเยว่ซินหดเกร็งเป็นรูปเข็ม นางไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ลมปราณสายเย็นยะเยือกจากคัมภีร์ 'สวรรค์เหมันต์' ผสานกับพลังอานิสงส์จาก 'บิงซูระดับสวรรค์' ที่นางเพิ่งกินไปเมื่อกลางวัน ถูกรีดเร้นขึ้นถึงขีดสุด กระบี่หิมะโปรยในมือเปล่งประกายสีฟ้าครามเย็นเยียบ อุณหภูมิรอบกายลดฮวบจนเกิดเกล็ดน้ำแข็ง

"เพลงกระบี่วารีตัดจันทรา ขั้นที่ห้า... 'ม่านน้ำแข็งสะท้อนจันทร์'!"

เยว่ซินวาดกระบี่เป็นวงกลมเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ปราณเย็นก่อตัวเป็นกำแพงน้ำแข็งหนาทึบรูปจันทร์เสี้ยว ซ้อนกันถึงสามชั้น!

ตู้มมม!!!

คลื่นความร้อนปะทะเข้ากับกำแพงน้ำแข็งอย่างจัง เสียงระเบิดดังกึกก้อง ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งขึ้น กำแพงน้ำแข็งชั้นแรกและชั้นที่สองแตกสลายกลายเป็นไอในพริบตา ก่อนที่พลังของคลื่นอัคคีจะสลายไปเมื่อปะทะกับกำแพงชั้นที่สาม ร่างของเยว่ซินถูกแรงกระแทกจนต้องถอยหลังไปสามก้าว รอยเท้าลึกจมลงไปในพื้นหินทิ้งรอยเกล็ดหิมะเอาไว้

"ฮ่าๆๆ! พอมีฝีมืออยู่บ้างนี่นังหนู พลังหยินบริสุทธิ์ของเจ้าต้านทานปราณหยางของข้าได้พอดี แต่อย่าเพิ่งดีใจไป กระบวนท่าที่สองมาแล้ว!"

ปรมาจารย์กระทะเหล็กไม่ปล่อยให้นางพักหายใจ เขาตวัดปลายตะหลิวช้อนเอา 'ข้าวผัดสีทอง' ที่เพิ่งสุกกำลังดีในกระทะขึ้นมานับสิบเม็ด ลมปราณถูกถ่ายทอดลงไปจนเม็ดข้าวแต่ละเม็ดเปล่งแสงสีแดงฉานราวกับโอสถระดับสูงที่เพิ่งออกจากเตาหลอม!

"รับไป! 'ฝนดาวตกโอสถผัดร่วน'!"

ชิ้ว! ชิ้ว! ชิ้ว! ชิ้ว!

เม็ดข้าวผัดนับสิบเม็ดพุ่งแหวกอากาศเข้าหาเยว่ซินด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเกาทัณฑ์ทะลวงเกราะ มันแฝงไปด้วยพลังธาตุไฟที่อัดแน่นประดุจยาลูกกลอนหยางบริสุทธิ์ หากโดนเข้าไปแม้แต่เม็ดเดียว เส้นชีพจรคงถูกแผดเผาจนขาดสะบั้น!

"ตาเฒ่าบ้า! เอาของกินมาเป็นอาวุธลับเนี่ยนะ!" เยว่ซินสบถในใจ แต่มือไม่หยุดนิ่ง นางพลิกข้อมือเปลี่ยนกระบวนท่า กระบี่หิมะโปรยร่ายรำดุจพายุหิมะ

"เพลงกระบี่พันทิวา... 'บุปผาเหมันต์ร่วงโรย'!"

ประกายกระบี่แตกฉานออกเป็นนับร้อยสาย พุ่งเข้าสกัดกั้นเม็ดข้าวผัดเพลิงอย่างแม่นยำ ปิง! ปิง! ปิง! เสียงโลหะกระทบกับเม็ดข้าวที่แข็งดุจเหล็กกล้าดังระงม เม็ดข้าวที่ถูกปัดป้องร่วงหล่นลงพื้น ก่อนจะระเบิดพื้นหินเป็นหลุมลึกขนาดเท่าชามข้าว!

เยว่ซินสกัดกั้นเม็ดสุดท้ายไว้ได้ แต่แรงปะทะก็ทำให้นางรู้สึกชาไปทั้งง่ามมือ

"ยอดเยี่ยม! สายตาแหลมคม เพลงกระบี่รัดกุม! แต่กระบวนท่าสุดท้ายนี้ เจ้าจะต้องรีดเค้นพลังทั้งหมดที่มีออกมา!"

ปรมาจารย์กระทะเหล็กโยนตะหลิวทิ้งไปด้านข้าง ก่อนจะยื่นมือขวาออกไปคว้า 'กระทะเหล็ก' ใบยักษ์สีดำทะมึนที่ตั้งอยู่บนลานหิน! ลมปราณระดับ 'หยวนอิงขั้นสูงสุด' ทะลักออกจากร่าง เงาร่างของกระทะเหล็กขยายใหญ่ขึ้นในมโนสำนึกของเยว่ซิน ราวกับฝาเตาหลอมโอสถขนาดยักษ์กำลังจะปิดทับลงมา!

"กระบวนท่าที่สาม... 'กระทะเหล็กปิดเตาหลอม ดับสูญใต้ก้นกระทะ'!"

ชายชรากระโดดลอยตัวขึ้นสูง กระทะเหล็กในมือถูกฟาดลงมาตรงๆ ไร้ซึ่งความพลิกแพลง มีเพียงพลังทำลายล้างอันหนักหน่วงดุจขุนเขาไท่ซาน!

"บัดซบ! หากรับตรงๆ ข้าคงแหลกเป็นกากยาแน่!" เยว่ซินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ดวงตาทอประกายเด็ดเดี่ยว รวบรวมลมปราณ 'แก่นทองคำครึ่งก้าว' เฮือกสุดท้าย พลิกแพลงวิชาในเสี้ยววินาที

"เคล็ดวิชาลับสวรรค์เหมันต์... 'หนึ่งกระบี่แช่แข็งเก้าชลธี'!"

เยว่ซินไม่ถอยหลบ นางพุ่งร่างสวนทางขึ้นไปหาปลายกระทะ กระบี่หิมะโปรยแทงสวนขึ้นฟ้า ปลายกระบี่หมุนควงสว่านก่อตัวเป็นพายุทอร์นาโดน้ำแข็งขนาดมหึมา!

เปรี้ยงงงงงงงงงงงง!!!

ปลายกระบี่น้ำแข็งปะทะเข้ากับก้นกระทะเหล็กอย่างจัง! คลื่นกระแทกรูปวงแหวนระเบิดออกกวาดทำลายหินงอกหินย้อยรอบถ้ำ ร่างของเยว่ซินสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เลือดสายหนึ่งไหลซึมออกจากมุมปาก แต่นางยังคงยืนหยัด ปลายกระบี่แม้จะโค้งงอแต่ไม่หัก!

เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ... พลังกดทับจากกระทะเหล็กพลันสลายตัวไป

ปรมาจารย์กระทะเหล็กพลิกตัวร่อนลงพื้นอย่างแผ่วเบาดุจขนนก เขายกกระทะขึ้นพาดบ่า ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นถ้ำ "ฮ่าๆๆๆ! ดี! ไม่เสียแรงที่เป็นผู้จัดการร้านของไอ้หนุ่มแผงลอยนั่น กระดูกแข็งใช้ได้! เจ้าผ่านการทดสอบแล้ว นังหนู!"

เยว่ซินลดกระบี่ลง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง นางเช็ดเลือดที่มุมปาก "ท่านอาวุโส ล้อข้าเล่นแรงเกินไปแล้ว หากข้ารับไม่ไหว ข้าคงกลายเป็นวัตถุดิบผัดเผ็ดไปแล้ว"

"เหอะ! ถ้ารับไม่ไหวก็แปลว่าเจ้าอ่อนหัดเกินกว่าจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องราวต่อจากนี้" ชายชราแค่นเสียง ก่อนจะเดินไปหยิบจานข้าวผัดสีทองที่วางทิ้งไว้ ยื่นส่งให้นาง "เอ้า! กินซะ ข้าวผัดปราณตะวันจานนี้ คือ 'โอสถผัดร่วนระดับสวรรค์' จะช่วยสลายไอเย็นที่ตกค้างและรักษาอาการบาดเจ็บภายในของเจ้า ถือเป็นรางวัลที่ผ่านด่านมาได้"

เยว่ซินรับจานข้าวผัดมาอย่างระแวง แต่เมื่อสูดกลิ่นหอมที่เตะจมูก ท้องของนางก็ร้องประท้วง นางตักข้าวเข้าปากคำหนึ่ง... ทันใดนั้น ดวงตาก็เบิกกว้าง! รสชาติที่กลมกล่อมล้ำลึก แฝงไปด้วยพลังหยางบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านลงไปถึงจุดตันเถียน พลังปราณที่บอบช้ำฟื้นฟูขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์เทียบเท่ายาลูกกลอนระดับเก้า!

"นี่มัน... เทียบเท่าโอสถทิพย์เลยรึ!?" เยว่ซินอุทาน

"หึๆ แน่นอนสิ ข้าคือ 'เทพโอชา' หลี่เถี่ย ผู้เบิกเนตรวิถีแห่งการปรุงอาหารแทนการหลอมยา!" หลี่เถี่ยยืดอก ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "เอาล่ะ นังหนู เจ้าคงสงสัยว่าทำไมข้าถึงไปโผล่ที่หน้าหอหมื่นโอสถ แล้วทำไมถึงต้องฆ่าพวกพรรคเงาสังหาร"

เยว่ซินพยักหน้า "พวกมันมีความแค้นอันใดกับร้านสตรีทฟู้ดของพวกเรา?"

"พวกมันไม่ได้แค้นพวกเจ้าหรอก แต่เป็นเจ้านายของพวกมันต่างหาก... 'ผู้อาวุโสอู๋หมิง' แห่งหอหมื่นโอสถศักดิ์สิทธิ์!" หลี่เถี่ยกัดฟันกรอด "ไอ้เย่าหลุนที่เถ้าแก่ของเจ้าเพิ่งเอาบิงซูยัดปากไปเมื่อกลางวันน่ะ มันเป็นแค่ตัวเป้งหน้าฉาก แต่ตาเฒ่าอู๋หมิงผู้นี้ คือเจ้าแห่งพิษและการหลอมยาสายมาร มันอิจฉาที่วิชาอาหารของพวกเราสามารถทะลวงคอขวดพลังยุทธ์ได้ดีกว่ายาลูกกลอนสวะของพวกมัน!"

เยว่ซินขมวดคิ้ว "แสดงว่าพวกมันส่งพรรคเงาสังหารมาเพื่อ..."

"ใช่! คืนนี้พวกมันเตรียมจะลอบเอา 'กู่พิษคร่าวิญญาณ' ไปเทใส่ถังน้ำเชื่อมวิญญาณและก้อนน้ำแข็งในร้านของพวกเจ้า เพื่อให้ลูกค้าที่มากินพรุ่งนี้ธาตุไฟแตกซ่าน ทำลายชื่อเสียงวิถีสตรีทฟู้ดให้ป่นปี้!" หลี่เถี่ยตบกระทะดังปัง "ข้ายอมไม่ได้! ข้ากะจะท้าประลองกระทะเดือดกับเถ้าแก่ของเจ้าอย่างยุติธรรมในวันพรุ่งนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ไอ้พวกสวะปรุงยาพวกนี้มาทำลายวัตถุดิบอันศักดิ์สิทธิ์เด็ดขาด!"

เยว่ซินกำด้ามกระบี่แน่น เลือดเดือดพล่าน "กล้าคิดจะมาวางยาในน้ำเชื่อมของหลินเฟยงั้นรึ!? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะไปกับท่าน! เราจะไปถล่มรังของพวกมัน!"

หลี่เถี่ยแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม กระชับกระทะเหล็กในมือแน่น "ดี! ฐานทัพลับของพวกมันอยู่ที่ 'เรือนลับท้ายหอหมื่นโอสถ' คืนนี้... เราจะไปทุบหม้อยาพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลอง!"

ยามโฉ่ว (01.00 - 02.59 น.) เรือนลับท้ายหอหมื่นโอสถศักดิ์สิทธิ์ ตั้งอยู่เขตรอบนอกของเมืองปราการ ภายนอกดูเหมือนคฤหาสน์ธรรมดา แต่ผู้ที่มีพลังวัตรสูงย่อมสัมผัสได้ถึง 'ไอพิษ' และ 'กลิ่นยาฉุนกึก' ที่แผ่ออกมา

เงาร่างสองสายทะยานพาดผ่านหลังคาอย่างเงียบกริบ เยว่ซินและปรมาจารย์หลี่เถี่ย (ที่บัดนี้เอาผ้าขี้ริ้วพันกระทะเหล็กไว้ด้านหลัง) มาหยุดอยู่บนต้นหลิวใหญ่ริมกำแพง

"ระวังตัวด้วย ค่ายกลหม้อต้มพิษของอู๋หมิงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น" หลี่เถี่ยกระซิบ

เยว่ซินดึงผ้าปิดหน้าขึ้น "เราจะแยกกันลงมือหรือบุกทะลวงเข้าไปตรงๆ?"

"แยกทำไมให้เสียเวลา! วันนี้ข้ามาเพื่อพังเตาหลอมพวกมัน!" หลี่เถี่ยยิ้มกริ่ม ดึงกระทะเหล็กออกจากหลัง "เจ้าคอยระวังหลังให้ข้าก็พอ!"

สิ้นคำ ร่างของชายชราก็พุ่งทะยานข้ามกำแพงสูงไปดุจลูกกระสุนปืนใหญ่!

โครมมม!!!

ประตูเหล็กกล้าของเขตเรือนลับถูกกระทะเหล็กฟาดจนบุบและปลิวหลุดจากบานพับ! เสียงกัมปนาทปลุกให้ทั้งเรือนตื่นตระหนก!

ยอดฝีมือชุดดำของพรรคเงาสังหาร และศิษย์สายมารนับห้าสิบคน พุ่งทะยานออกมาจากมุมมืด ทุคนล้วนถืออาวุธอาบยาพิษประกายสีเขียว ล้อมรอบหลี่เถี่ยและเยว่ซินเอาไว้

"ช่างรนหาที่ตายนัก! กล้าบุกรุกเข้ามาถึงเรือนลับของหอโอสถ!" หัวหน้าองครักษ์ชุดดำตวาดลั่น "ค่ายกลกระบี่เงาพิษ... สังหารพวกมัน แล้วเอาศพไปโยนลงเตาหลอม!"

"เตาหลอมสวะอะไรของพวกเจ้า เกะกะลูกตา!"

หลี่เถี่ยไม่รอให้พวกมันตั้งค่ายกลเสร็จ เขาสูดลมหายใจลึก ท้องพองโตราวกับกบ ก่อนจะฟาดกระทะเหล็กลงบนพื้นศิลา!

"เคล็ดวิชาเทพโอชา... 'ทุบเนื้อให้นุ่ม'!"

ตู้มมมมม!!!

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลแผ่พุ่งออกไป พื้นศิลาแตกร้าว คลื่นพลังอัดกระแทกเข้าใส่ยอดฝีมือชุดดำทั้งห้าสิบคนจนกระดูกอ่อนยวบราวกับเนื้อที่ถูกทุบ พวกมันปลิวว่อนไปคนละทิศละทาง ค่ายกลถูกทำลายย่อยยับในพริบตา!

เยว่ซินอาศัยจังหวะนั้นทะยานร่างขึ้นฟ้า "วิชาตัวเบา 'เหยียบหิมะไร้รอย' ผสาน 'กระบี่วารีตัดจันทรา'!" นางกลายเป็นเงาสีเงิน ปลายกระบี่สกัดจุดชีพจรสำคัญของศิษย์สายมารอย่างแม่นยำ เพียงพริบตา มือสังหารนับสิบก็ร่วงลงมานอนกองกับพื้น ตัวแข็งทื่อขยับไม่ได้

"พวกปลายแถวจัดการหมดแล้ว... ของจริงรออยู่ข้างใน" หลี่เถี่ยชี้ปลายตะหลิวไปยังห้องโถงใหญ่ กลิ่นอายสีม่วงคล้ำของไอพิษลอยคละคลุ้งออกมา

ประตูโถงใหญ่ถูกกระแทกเปิดออก! ภายในตกแต่งด้วยเตาหลอมโอสถขนาดใหญ่หลายสิบเตา ตรงกลางโถงมีชายชราหน้าตาซูบผอม สวมชุดคลุมสีม่วงเข้ม ดวงตาทอประกายสีเขียวอมพิษ เขากำลังถือขวดหยกบรรจุ 'หนอนพิษสีดำ' ไว้ในมือ... เขาคือ ผู้อาวุโสอู๋หมิง!

ข้างกายเขามี 'สี่ทูตโอสถมาร' องครักษ์ระดับหยวนอิงขั้นต้นยืนคุมเชิงอยู่

อู๋หมิงแสยะยิ้มเย้ยหยัน "นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่นางเยว่จากร้านสตรีทฟู้ดสวะ และ... ปรมาจารย์กระทะเหล็กที่หายหัวไปนับสิบปี! คิดจะมาขวางการปรุงกู่พิษของข้าเพื่อช่วยไอ้หนุ่มแผงลอยนั่นรึ?"

"กู่พิษมารดาเจ้าน่ะสิ!" หลี่เถี่ยชี้หน้าด่าฉอดๆ "ไอ้คางคกเฒ่าหนังเหี่ยว! ของโสโครกของเจ้ามันทำให้วงการอาหารเสื่อมเสีย วันนี้ข้าจะมาคว่ำเตาหลอมของเจ้าให้หมด!"

อู๋หมิงหัวเราะลั่น "ฮ่าๆๆ! ดื้อด้านนัก! สี่ทูตโอสถมาร จับพวกมันไปโยนลงหม้อต้มพิษซะ!"

สี่ทูตมารคำรามลั่น พุ่งทะยานเข้าหาจากสี่ทิศทาง อาวุธของพวกมันอาบด้วยพิษร้ายกาจ!

"เยว่ซิน! ถอยไป! ปล่อยให้ตาเฒ่าออกกำลังกายย่อยข้าวผัดหน่อย!" หลี่เถี่ยก้าวออกมาบังหน้านาง

ทูตมารคนหนึ่งฟาดดาบสันหนาลงมาหมายจะผ่าครึ่งร่างหลี่เถี่ย ทว่าหลี่เถี่ยเพียงยก 'กระทะเหล็ก' ขึ้นรับ!

เคร้งงง! แกร๊ก!

ดาบสันหนาหักสะบั้นเมื่อกระทบก้นกระทะ! หลี่เถี่ยตวัดตะหลิวในมือซ้ายเสยเข้าที่ปลายคางของมัน!

"กระบวนท่า... 'ผัดแห้งสะท้านภพ'!"

เปรี้ยง! ร่างของทูตมารลอยละลิ่วทะลุหลังคาเรือนหายลับไปในความมืด!

หลี่เถี่ยกระทืบเท้าพุ่งวูบเข้าไปกลางวงล้อม กระทะและตะหลิวร่ายรำดุจพายุหมุน

"กระบวนท่า... 'คั่วกลิ้งสะท้านวิญญาณ'!"

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงกระทะเหล็กกระแทกร่างของทูตมารที่เหลือดังสนั่น กระดูกซี่โครงหักสะบั้น ร่างกระเด็นไปชนเตาหลอมโอสถจนพังพินาศ สิ้นสภาพในกระบวนท่าเดียว!

อู๋หมิงผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก "บ้าน่า! พลังวัตรของเจ้า... ก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้วรึ!?"

"อย่าได้ใจไปนัก! ต่อให้กระทะเจ้าแข็งแค่ไหน ก็ต้านทาน 'หมอกพิษหมื่นโอสถสลายวิญญาณ' ของข้าไม่ได้หรอก!"

อู๋หมิงทุบเตาหลอมยักษ์ด้านหลังจนแตก ควันสีม่วงเข้มพวยพุ่งออกมาราวกับสึนามิ กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง หมอกพิษนี้เพียงสูดดมหยดเดียวก็ละลายเครื่องในได้!

"ท่านอาวุโส ระวัง!" เยว่ซินตะโกนเตือน สร้างกำแพงน้ำแข็งคุ้มครองตนเอง

ทว่าหลี่เถี่ยกลับหัวเราะร่วน "หมอกพิษบ้าบออะไรกัน! สำหรับเชฟอย่างข้า นี่มันก็แค่กลิ่นเหม็นเขียวของวัตถุดิบที่ไม่ได้ล้างน้ำ!"

กระทะเหล็กในมือถูกโยนขึ้นไปกลางอากาศ หลี่เถี่ยถ่ายทอดพลังปราณเก้าตะวันทั้งหมดเข้าสู่ตะหลิวเหล็ก

"จงดูไว้! นี่คือการดับกลิ่นคาวขั้นสูงสุด... 'เพลิงกัลป์ผัดฉ่าแผดเผายุทธภพ'!"

หลี่เถี่ยตวัดตะหลิวฟาดใส่ก้นกระทะที่ลอยอยู่กลางอากาศ!

เปรี้ยงงงงงง!!!

ประกายไฟสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นราวกับดวงอาทิตย์ คลื่นความร้อนมหาศาลระเบิดออก แผดเผาหมอกพิษสีม่วงและ 'ผัด' ควันพิษเหล่านั้นจนระเหยกลายเป็นไอแห้งๆ ไร้พิษสงในพริบตา! แรงระเบิดและไอร้อนกระแทกตัวอู๋หมิงจนปลิวไปชนกับกำแพงเรือน กระอักเลือดดำก้อนใหญ่ออกมา!

กู่พิษในตัวมันสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน พลังยุทธ์ลดฮวบแทบไม่เหลือชิ้นดี มันทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจอย่างสิ้นหวัง

หลี่เถี่ยเดินเข้าไปหาอู๋หมิงช้าๆ ปลายตะหลิวชี้ไปที่คอหอย "จบสิ้นกันที ไอ้เฒ่าปรุงยาสวะ"

เยว่ซินเดินก้าวเข้ามาเบื้องหน้าอู๋หมิง ดวงตาของนางเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งพันปี ปลายกระบี่หิมะโปรยจ่อทะลวงที่จุดตันเถียนของมัน นางก้มลงมองอู๋หมิงที่กำลังตัวสั่นงันงกด้วยสายตาสมเพช ก่อนจะแค่นเสียงประกาศก้องดั่งฟ้าฟาด

"จำใส่กะโหลกไว้... วิถีโอสถของพวกเจ้า มันเทียบไม่ได้กับปลายตะหลิวและเครื่องไสน้ำแข็งของพวกเรา! จงเตรียมคุกเข่าคารวะวูบบบ... แด่เทพโอชาซะ!"

***