ตอนที่ 46: ช็อกซีนีม่า! ปรมาจารย์คือตาขยะหลินเฟย!?

ค่ำคืนแห่งการนองเลือด ณ เรือนลับท้ายหอหมื่นโอสถเพิ่งจบลง ทว่าสำหรับ ‘เยว่ซิน’ คุณหนูแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง ภารกิจของนางในค่ำคืนนี้ยังไม่จบสิ้น!

หลังจากร่วมมือกับปรมาจารย์กระทะเหล็กถล่มรังของพวกนิกายมารจนราบคาบ หลี่เถี่ยก็ขอตัวแยกย้ายไป ทิ้งให้นางยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังเพียงลำพัง ทว่าในวินาทีนั้นเอง 'เข็มทิศล่าวิญญาณโอสถ' สมบัติล้ำค่าระดับสูงของหอประมูลจันทร์กระจ่างที่อยู่ในแขนเสื้อของนางกลับสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง!

เข็มทิศทองคำเปล่งแสงเรืองรอง ชี้ตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง... มุ่งสู่เขตสลัมท้ายจวนตระกูลหลิน!

"กลิ่นอายแห่งมรรคาโอสถบริสุทธิ์ระดับเดียวกับนิมิตเต๋าหอมหวนเมื่อกลางวันไม่ผิดแน่!" ดวงตาคมสวยของเยว่ซินเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัว "ท่านปรมาจารย์นิรนามผู้ใช้วิชาเตาปิ้งย่างหลอมโอสถระดับสิบ... ท่านซ่อนตัวอยู่ที่นั่นเอง!"

คุณหนูหอประมูลไม่รอช้า ร่ายเคล็ดวิชาตัวเบาพุ่งทะยานฝ่าความมืดมิด ในใจของนางวาดภาพยอดกวีจอมยุทธ์ผู้เร้นกาย นักพรตผมขาวสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ยิ่งเข้าใกล้เขตสลัมท้ายจวน กลิ่นอายความกดดันวิถีโอสถก็ยิ่งแผ่ซ่าน นางมาหยุดยืนเร้นกายหลังต้นไม้ใหญ่ หน้าเรือนไม้ผุพังหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

ทว่า เมื่อนางเพ่งเนตรปราณมองสืบไป หัวใจกลับกระตุกวูบ! ขี้เถ้าดำๆ ที่ถูกเททิ้งไว้รอบบ้าน แท้จริงแล้วคือม่านพลัง Wok Hei จากขี้เถ้าเตาหม่าล่าที่แผ่รังสีความร้อนระอุออกมา!

และสิ่งที่ทำให้นางต้องหยุดชะงักดั่งถูกสกัดจุด คือสิ่งมีชีวิตสองสายพันธุ์ที่กำลังปะทะอารมณ์กันอยู่หน้าเรือน!

ลูกเจี๊ยบตัวอ้วนกลมสีเหลืองทองเดินเตาะแตะ ทว่าแผ่รังสีอำมหิตของ วิหคสุริยันบรรพกาล (เสี่ยวจินทุ่ย) สัตว์เทวะที่กลืนกินดวงอาทิตย์ได้! ส่วนฝั่งตรงข้ามคือดวงไฟสีส้มแดงซึ่งเป็น ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์ (เสี่ยวฮั่ว) อัคคีวิเศษอายุหมื่นปี!

"พวกแกสองตัวหนวกหูโว้ย! คนจะหลับจะนอน!"

เสียงตวาดลั่นดังมาจากชายหนุ่มชุดเปื้อนคราบน้ำมันหมู ในมือถือไม้กวาดทางมะพร้าวด้ามเก่า!

เฮือก! สัตว์เทวะทั้งสองสะดุ้งสุดตัว! วิหคสุริยันบรรพกาลรีบใช้จะงอยปากคาบไม้กวาดไปกวาดพื้นอย่างขยันขันแข็งด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้า ส่วนดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์ถูกชายหนุ่มใช้นิ้ว 'จิ้ม' หน้าผากจนต้องรีบมุดลงไปอยู่ใต้เตาดินเพื่อต้มน้ำล้างจานอย่างว่าง่าย!

เยว่ซินสูดลมหายใจลึก ผลักประตูบานผุพังเข้าไปแล้วพุ่งตัวเข้าไปด้านในด้วยท่าทีสง่างาม "ผู้น้อยเยว่ซิน แห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง ขอกราบคารวะท่านปรมา—"

คำพูดของนางค้างเติ่งอยู่ในคอหอยดุจถูกแช่แข็ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง... ชายหนุ่มชุดเปื้อนน้ำมันหมูคนนั้น ภายใต้แสงตะเกียงอันริบหรี่... มันคือ 'หลินเฟย'!

อดีตคู่หมั้นขยะจอมขี้เกียจ! ชายที่นางมักจะด่าทอดูถูกสารพัดเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก และเป็นคนที่นางเพิ่งเอาป้ายหยกปาใส่หน้าเพื่อขอถอนหมั้นกลางตระกูลเมื่อไม่กี่เดือนก่อน! (ซึ่งแท้จริงแล้ว ภายในป้ายหยกนั้น นางได้แอบซ่อนตั๋วเงินและสมบัติมหาศาลไว้ให้เขาไปตั้งตัวใช้ชีวิตใหม่เงียบๆ เพราะทนเห็นเขาถูกตระกูลรังแกไม่ไหว)

"อ้าว ยัยคุณหนูน้ำแข็งหน้าตายเยว่ซินนี่นา?" หลินเฟยขมวดคิ้ว "บุกบ้านคนอื่นดึกๆ จะมาทวงป้ายหยกซ่อนสมบัติที่ปาใส่หน้าข้าตอนถอนหมั้นคืนรึไง? ขอบอกไว้ก่อนนะ ข้าเอาตั๋วเงินแสนตำลึงในนั้นไปเหมาหมูสามชั้น ถั่วแดง กับซื้อเครื่องไสน้ำแข็งมาทำขนมหมดแล้ว! ไม่มีคืนหรอกเว้ย!"

เปรี้ยง! ราวกับอสนีบาตฟาดลงกลางใจ เยว่ซินเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน ร่างกายสั่นสะท้านดั่งใบไม้ร่วง สมองขาวโพลน

‘นี่ข้า... เป็นคนแรกในยุทธภพที่รู้ความลับนี้งั้นหรือ!? ปรมาจารย์โอสถที่เหล่าขุมกำลังทั่วหล้าแทบจะพลิกแผ่นดินหา... แท้จริงแล้วคืออดีตคู่หมั้นสวะท้ายจวนที่ข้าเพิ่งถอนหมั้นไปเนี่ยนะ! แล้วไอ้เงินแสนตำลึงที่ข้าแอบให้ไปตั้งตัว เจ้าเอาไปซื้อหมูสามชั้นเนี่ยนะ!?’

ทว่าสิ่งที่ทำให้นางช็อกจนวิญญาณแทบหลุด ไม่ใช่เรื่องเงินแสนตำลึง... แต่เป็นสิ่งบนโต๊ะสับหมูต่างหาก! 'บัวเหมันต์หมื่นปี' สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ระดับเซียนที่แผ่ไอเย็นแช่แข็งมังกรได้ กลับถูกไอ้ขยะหลินเฟยใช้มือเปล่ายัดลงไปในช่องของเครื่องทำน้ำแข็งไสไม้แบบโบราณ!

ครืด... ครืด... แกรกๆๆๆ... ช่าาาาาาา...

หลินเฟยหมุนคันโยกเหล็กอย่างเมามันส์ ใบมีดธรรมดาไสกลีบบัวเหมันต์หมื่นปีที่แข็งยิ่งกว่าเหล็กกล้าจนกลายเป็น 'เกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าคราม' ร่วงหล่นลงมาพูนเป็นภูเขาลูกเล็กๆ ในชามกระเบื้องบิ่นๆ จากนั้นเขาก็ราดน้ำหวานสีแดง นมข้นหวาน และโปะถั่วแดงต้มลงไปปิดท้าย!

ซู่...!

ความเย็นสุดขั้วปะทะความหวานกลมกล่อม พลังปราณพุ่งทะลักจนเกิดนิมิตมังกรเหมันต์ทะยานขึ้นฟ้า!

"เห็นหน้าซีดๆ ยืนสั่นเป็นลูกนก... อะ ข้าให้ชิมคำหนึ่ง ถือเป็นดอกเบี้ยสมบัติที่เจ้าแอบยัดเยียดให้ข้ามาละกัน ถือว่าหายกันนะยัยซึนเดเระ" หลินเฟยยื่นช้อนสังกะสีตักน้ำแข็งไสจ่อปากเยว่ซินที่กำลังยืนขาอ่อน

เยว่ซินที่กำลังอ้าปากค้าง สมองรวนจนหยุดสั่งการ รับช้อนนั้นเข้าปากไปอย่างเหม่อลอย...

ตูมมมมม!!

น้ำแข็งไสละลายบนลิ้น รสสดชื่นเย็นฉ่ำผสานความหวานละมุน ปรับสมดุลหยินหยางเข้าสู่จุดตันเถียน อาการบาดเจ็บภายในหายเป็นปลิดทิ้ง! คอขวดของระดับพลังที่ติดขัดมานานนับปี... แตกสลายลง! พลังวัตรของเยว่ซินพุ่งกระฉูด ทะลวงเข้าสู่ 'ขั้นสร้างรากฐาน' ได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

"ท่าน... ท่านคือปรมาจารย์ผู้นั้น! ที่ผ่านมาท่านแกล้งเป็นคนไร้ค่าเพื่อทดสอบจิตใจผู้คนงั้นหรือ!? หลินเฟย ข้า... ข้าขอโทษที่เคยมองข้ามท่าน!" เยว่ซินคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้น น้ำตาแห่งความซาบซึ้งและสับสนไหลริน ความหยิ่งผยองของคุณหนูหอประมูลพังทลายลงสิ้น

"ปรมาจารย์บ้าบออะไร? ข้าก็แค่คนทำกับข้าว! บอกกี่ครั้งแล้วว่าข้าบ่มเพาะพลังไม่เป็น!" หลินเฟยตวัดช้อนสังกะสีชี้หน้า "กินเสร็จก็รีบกลับไปซะ หรือถ้าจะอยู่ต่อก็ไปช่วยเจ้าน่องทองกวาดขี้เถ้าหน้าบ้านนู่น ข้าไม่เลี้ยงข้าวใครฟรีๆ หรอกนะ!"

ทว่า ความเย็นจัดของบัวเหมันต์หมื่นปีที่พุ่งจี๊ดขึ้นสู่สมองอย่างรุนแรง (Brain Freeze) บวกกับความช็อกเชิงอารมณ์ที่ได้รับรู้ความจริงระดับโลก... ทำให้อดีตคู่หมั้นสาวตาเหลือกงงงวย หงายหลังตึงสลบเหมือดคาพื้นครัวไปทั้งอย่างนั้น! ปากยังละเมอพึมพำ 'ปรมาจารย์... ถั่วแดง... หมูสามชั้น...'

หลินเฟยได้แต่ถอนหายใจเอามือลูบขมับ "บอกแล้วว่าอย่ารีบกินยัดเข้าปาก ของมันเย็น! อ่อนหัดจริงๆ เป็นถึงคุณหนูหอประมูลแท้ๆ เลียน้ำแข็งไสแป๊บเดียวก็สลบซะละ..."

ทันทีที่เยว่ซินล้มพับ เสี่ยวฮั่วที่แอบอยู่ใต้เตา และเสี่ยวจินทุ่ยที่หน้าประตู ก็รีบพุ่งพรวดเข้ามาเมินหญิงงามล่มเมืองที่นอนสลบไสล แล้วก้มหน้าจิกกินเศษเกล็ดน้ำแข็งบัวเหมันต์หมื่นปีเปื้อนดินที่กระเด็นตกอยู่บนพื้นอย่างตะกละตะกลาม ราวกับขอทานหิวโซทันที!

***