ตอนที่ 47: โอสถสะท้านสวรรค์... ที่หน้าตาเหมือนผัดกะเพราไข่ดาว

แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านรอยรั่วของหลังคามุงจาก ทาบทับลงบนเปลือกตาของหญิงสาวที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นห้องครัวที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า

เยว่ซินค่อยๆ ปรือตาขึ้น ความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้าชนโสตประสาทคือความสดชื่นแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในชีวิต! ร่างกายของนางเบาหวิวราวกับขนนก ทว่าเมื่อลองโคจรลมปราณในจุดตันเถียน พลังวัตรสีฟ้าครามกลับไหลทะลักดั่งมหาชลธีที่ไร้ขีดจำกัด!

"ขั้นสร้างรากฐาน... ข้ามผ่านคอขวดที่กั้นขวางมาสามปีได้ในคืนเดียว... แถมรากฐานยังมั่นคงดุจศิลาบรรพกาล!" เยว่ซินพึมพำด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก

เมื่อคืนนี้นางไม่ได้ฝันไป! บิงซูบัวเหมันต์หมื่นปีถ้วยนั้นคือของจริง! และบุรุษหนุ่มสวมผ้ากันเปื้อนเปื้อนน้ำมันหมูที่นางเคยด่าทอว่าเป็น 'ขยะ' แท้จริงแล้วคือ ‘ยอดปรมาจารย์โอสถเร้นกาย’ ผู้ทรงอำนาจที่สุดในยุทธภพ! ส่วนเงินแสนตำลึงที่นางแอบยัดใส่ป้ายหยกให้เขาไปตั้งตัว... ก็ถูกเอาไปละลายกับเครื่องไสน้ำแข็งและหมูสามชั้นจนหมดเกลี้ยง!

แกรก... แกรก...

เสียงกวาดพื้นลากยาวปลุกให้นางหลุดจากภวังค์ เมื่อหันไปมองที่ลานดินหน้าประตูครัว ภาพที่สะเทือน 'เต๋าในใจ' ของคุณหนูหอประมูลก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

‘เสี่ยวจินทุ่ย’ (น่องทอง) วิหคสุริยันบรรพกาลในร่างลูกเจี๊ยบอ้วนกลม กำลังใช้ปีกสั้นๆ ของมันหนีบไม้กวาดทางมะพร้าว ก้มหน้าก้มตากวาดเศษใบไม้และขี้เถ้าอย่างขะมักเขม้น แววตาของสัตว์เทวะระดับตำนานเต็มไปด้วยความปลงตกต่อโชคชะตา

ส่วนข้างเตาไฟ ‘เสี่ยวฮั่ว’ ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์ กำลังถูกยัดอยู่ใต้เตาดินสบโคลน เปลวไฟสีส้มแดงที่เคยแผดเผาขุนเขา บัดนี้ต้องคอยหรี่ไฟให้เบาที่สุด เพื่ออุ่นน้ำซุปกระดูกหมูในหม้อดินให้เดือดปุดๆ อย่างสม่ำเสมอ หากไฟแรงไปจนน้ำซุปขุ่น มันจะโดนกระบวยฟาด!

"ตื่นแล้วรึ ยัยคุณหนูขี้เซา"

เสียงราบเรียบดังก้องขึ้น เยว่ซินสะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้น ใบหน้าที่เคยเย็นชาผยองเดชบัดนี้แดงระเรื่อด้วยความอับอายและเลื่อมใส นางประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมที่สุดในชีวิต "ผู้น้อยเยว่ซิน กราบขออภัยท่านปรมาจารย์ที่เคยล่วงเกิน! พระคุณที่ท่านมอบ 'โอสถน้ำแข็งไส' ให้ ผู้น้อยจะขอจดจำไปจนวันตาย ต่อให้หอประมูลจันทร์กระจ่างต้องเทหมดหน้าตักเพื่อรับใช้ท่าน—"

"หยุดเลยๆ! เลิกเล่นบทจอมยุทธ์หลงยุคสักทีเถอะ ข้าขนลุก!" หลินเฟยเดินหาวหวอดๆ ออกมาจากห้องนอน สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง "เมื่อคืนเจ้ากินของเย็นจัดจนจี๊ดขึ้นสมองสลบไป ข้าก็ขี้เกียจแบกไปส่ง เลยปล่อยให้นอนเฝ้าครัวนั่นแหละ... เอาล่ะ ในเมื่อตื่นแล้วก็ดี ข้ากำลังหิวพอดี วันนี้จะทำ 'เมนูสิ้นคิด' กินซะหน่อย"

‘เมนูสิ้นคิด...?’ เยว่ซินทวนคำในใจ 'สวรรค์! ปรมาจารย์กำลังจะหลอมโอสถระดับเทพอีกแล้วหรือ! คำว่าสิ้นคิดในบริบทของท่าน ย่อมหมายถึงการรวบรวมสัจธรรมแห่งฟ้าดินมาไว้ในเตาเดียวเป็นแน่!'

หลินเฟยไม่สนใจสายตาเทิดทูนที่เปล่งประกายวิ้งวับของหญิงสาว เขาเดินไปที่มุมเสบียง หยิบชิ้นเนื้อหมูป่าที่มีลวดลายสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิงออกมา

ดวงตาของเยว่ซินหดเกร็ง ‘นั่นมัน... เนื้อของหมูป่าเกราะโลหิตเพลิง! สัตว์อสูรระดับห้าที่หอประมูลของข้าเคยต้องจ้างยอดฝีมือขั้นจินตันนับสิบคนไปล่า! ท่านปรมาจารย์กลับนำเนื้อของมันมาแขวนตากแห้งรวมกับกระเทียมเนี่ยนะ!’

หลินเฟยโยนเนื้อหมูลงบนเขียง คว้ามีดอีโต้บิ่นๆ ขึ้นมา

"วิถีแห่งการสับหมู... จงเบิกเนตร!"

ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ (จริงๆ แค่บ่นพึมพำว่าหมูเหนียวสับยากโว้ย) ทว่าในสายตาของเยว่ซิน มีดอีโต้เล่มนั้นกลับแผ่พุ่ง ‘เจตจำนงกระบี่ไร้ลักษณ์’ ออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงสับเนื้อดังกึกก้องราวกับอสนีบาตฟาดฟัน ทุกครั้งที่มีดกระทบเขียง พลังปราณหยางในเนื้อหมูอสูรจะถูกบีบอัดและทำให้บริสุทธิ์ เส้นเอ็นที่เหนียวดุจเหล็กกล้าถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์แบบ เพียงสิบลมหายใจ เนื้อหมูป่าเกราะโลหิตก็กลายเป็นหมูสับที่ละเอียดนุ่มนวล ทอประกายแสงสีแดงเรืองรอง!

"เอาล่ะ ต่อไปก็วัตถุดิบหลัก..." หลินเฟยเดินไปเด็ดใบไม้สีเขียวเข้มที่มีกลิ่นฉุนกึกจากกระถางดินเผาข้างหน้าต่าง

‘หญ้าเทพดับวิญญาณ!!’ เยว่ซินแทบหยุดหายใจ สมุนไพรพิษระดับตำนานที่เพียงแค่สูดดมก็ทำให้ผู้ฝึกตนธาตุไฟธาตุแตกซ่านได้!

"กะเพราบ้านเรานี่แหละ หอมสุดแล้ว ซื้อเมล็ดมาจากตลาดกำละสามอีแปะ ปลูกง่ายชะมัด" หลินเฟยเด็ดใบกะเพราโยนลงตะกร้า ก่อนจะหันไปหยิบ ‘ไข่’ ใบโตเท่ากำปั้น เปลือกไข่มีสีทองอร่ามและมีลวดลายเมฆามงคล

‘สวรรค์! ไข่พญาครุฑปีกทองคำ!’ น่องทองที่กำลังกวาดพื้นอยู่หน้าประตูถึงกับตัวสั่นงันงก สายเลือดของสัตว์ปีกในตัวมันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวต่อสายเลือดแห่งจ้าวเวหา ทว่าเจ้านายของมันกลับเอาไข่ระดับสัตว์เทวะมาตอกเล่น!

"ไข่เป็ดร้านป้าหวังนี่เปลือกแข็งชะมัด สงสัยเป็ดมันกินแคลเซียมเยอะ" หลินเฟยบ่นพลางเอาอีโต้เคาะเปลือกไข่ดัง เป๊าะ!

"เสี่ยวฮั่ว! เร่งไฟโว้ย! ข้าจะทอดไข่ดาว!" หลินเฟยตวาดสั่ง

ฟู่มมมม!!

เสี่ยวฮั่วจำใจต้องปลดปล่อยเปลวเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์ออกมาแผดเผาก้นกระทะเหล็ก จนกระทะแดงฉาน หลินเฟยเทน้ำมันหมูลงไป พอควันขึ้นโขมง เขาก็ตอกไข่พญาครุฑลงไปกลางกระทะ!

ซู่ซ่าาาา!!!

ไข่ขาวฟูฟ่องกรอบเกรียมราวกับกลีบดอกบัวทองคำที่กำลังเบ่งบาน ไข่แดงตรงกลางนูนเต่งสีส้มสดใส ไม่สุกและไม่ดิบเกินไป กลิ่นอายแห่งชีวิตอันมหาศาลระเบิดออกมาจากกระทะ! ในสายตาของเยว่ซิน นั่นไม่ใช่ไข่ดาว... แต่มันคือ ‘โอสถทองคำเก้าหยวน’ (Golden Core) ที่กำลังถูกหลอมสร้างขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ!

หลินเฟยตักไข่ดาวกรอบๆ พักไว้บนจานข้าวสวยร้อนๆ ก่อนจะเริ่มขั้นตอนสำคัญ

"กระเทียม พริกขี้หนู... ลงไป!"

หลินเฟยโยนกระเทียมทุบและพริกอัคคีบรรพกาลลงไปผัดในน้ำมันที่เหลือ เสี่ยวฮั่วเร่งไฟจนเปลวเพลิงลุกท่วมกระทะเหล็ก (Wok Hei ระดับสตรีทฟู้ดทำลายล้าง)

ทันทีที่พริกและกระเทียมปะทะกับน้ำมันเดือดจัด ควันสีขาวอมแดงก็พวยพุ่งขึ้นสู่เพดานครัว!

ฮัดชิ้ว!! แค่กๆๆๆ!!

เยว่ซินที่สูดดมควันเข้าไปเต็มปอดถึงกับน้ำตาไหลพราก ไอโขลกๆ จนตัวโยน นางรู้สึกราวกับมีมังกรเพลิงนับหมื่นตัวกำลังวิ่งพล่านอยู่ในหลอดลม! ‘นี่มัน... ค่ายกลพิษสลายวิญญาณ! ท่านปรมาจารย์กำลังใช้ปราณพิษเพื่อสกัดจุดด้อยของวัตถุดิบ!’

"หอมโว้ยยย แค่กๆๆ!" หลินเฟยเองก็จามออกมา แต่รอยยิ้มกลับเบิกกว้าง เขาโยนหมูสับโลหิตเพลิงลงไปผัดอย่างรวดเร็ว ปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย (ที่เขาหมักเองจากหอยมุกราตรี) และน้ำตาลทรายเล็กน้อย

ตบท้ายด้วยการโยนใบกะเพราลงไปผัดเร็วๆ สามที แล้วตวัดกระทะตักราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ ที่มีไข่ดาววางรออยู่!

วูบบบบบบ!!!

ทันทีที่ผัดกะเพราเสร็จสมบูรณ์ เสาแสงสีทองแดงพุ่งทะลุหลังคาเรือนขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง! กลิ่นหอมฉุนกึกที่แฝงไปด้วยความเผ็ดร้อนและพลังปราณหยางอันเกรี้ยวกราด แผ่กระจายออกไปรัศมีสิบลี้!

ทว่า ในจังหวะที่หลินเฟยกำลังจะหยิบช้อนมาตักกินนั้นเอง...

ตูมมมม!!!

ประตูรั้วหน้าบ้านที่ผุพังอยู่แล้ว ถูกพลังปราณสายหนึ่งกระแทกจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

ปรากฏร่างของชายชราสวมชุดคลุมนักหลอมโอสถสีม่วงขลิบทอง บนหน้าอกติดตราสัญลักษณ์ 'หม้อสำริดห้าดาว' บ่งบอกถึงฐานะปรมาจารย์โอสถระดับห้าแห่งสมาคมโอสถเมืองหลวง! ด้านหลังเขามียอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานระดับปลายถึงสี่คนคอยคุ้มกัน!

"กลิ่นอายโอสถระดับสิบอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!" ชายชรา—ปรมาจารย์กู่ แสยะยิ้มอย่างโอหัง "เมื่อคืนข้าสัมผัสได้ว่าบัวเหมันต์หมื่นปีถูกทำลาย! ที่แท้ก็มีโจรขโมยมาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่เอง! ส่งโอสถและเคล็ดวิชาหลอมของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้ แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกสวะอย่างพวกเจ้า!"

เสียงตวาดของปรมาจารย์กู่แฝงไปด้วยพลังกดดันของขั้นจินตัน (แก่นทองคำ) หวังจะข่มขวัญคนที่อยู่ด้านในให้หมอบกราบ

ทว่า... สิ่งที่ตอบรับเขา กลับไม่ใช่เสียงร้องขอชีวิต

แต่เป็นควันสีขาวอมแดงที่ลอยล่องคลุ้งออกมาจากหน้าต่างครัว... ควันจากการผัดกะเพราพริกแห้งที่ยังไม่จางหาย! ลมพัดโชยเอา 'ควันกะเพรา' เข้าปะทะใบหน้าของปรมาจารย์กู่และองครักษ์ทั้งสี่เต็มๆ!

"สูดดดด..." ปรมาจารย์กู่สูดลมหายใจเข้าไปด้วยความประมาท นึกว่าเป็นกลิ่นหอมของโอสถทิพย์

"ฮัดชิ้ววววว!!! แค่กๆๆๆ!! อ่อก... พรวดดด!!"

องครักษ์ทั้งสี่หน้าดำหน้าแดง ไอโขลกๆ จนตัวงอเป็นกุ้งต้ม น้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก บางคนถึงกับกระอักเลือดออกมาเพราะปราณในร่างตีกลับ! ส่วนปรมาจารย์กู่ผู้หยิ่งผยอง ถึงกับทรุดเข่าลงกระแทกพื้น น้ำมูกน้ำตาไหลย้อยหมดสภาพจอมคน!

"ปะ... ปราณพิษระดับเซียน! ทะ... ทำลายข่ายมนตร์ป้องกันของข้าได้อย่างง่ายดาย! อั่ก!" ปรมาจารย์กู่หวาดผวาจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง หมอกพิษสีแดงนี่มันอะไรกัน! เพียงแค่สูดดมก็ทำให้เส้นลมปราณแสบร้อนดุจถูกเพลิงโลกันตร์แผดเผา!

"หนวกหูโว้ยยยย!!"

เสียงตวาดด้วยความรำคาญขีดสุดดังออกมาจากในครัว พร้อมกับร่างของหลินเฟยที่เดินถือจาน 'ข้าวกะเพราหมูสับไข่ดาว' ควันฉุยออกมายืนจังก้าหน้าประตู มือขวาถือตะหลิว มือซ้ายถือจานข้าว

"พวกแกเป็นใครวะ! มาทำพังรั้วบ้านข้า แล้วยังมายืนจามน้ำลายกระเด็นหน้าบ้านคนอื่นอีก ไร้มารยาท! ไม่เห็นหรือไงว่าคนกำลังจะกินข้าว!" หลินเฟยชี้ตะหลิวไปที่หน้าปรมาจารย์กู่ด้วยความหงุดหงิดหิว

เยว่ซินที่เดินตามออกมาเบิกตากว้าง นางจำชายชราผู้นี้ได้ นางรีบชักกระบี่หิมะโปรยออกมาขวางหน้าหลินเฟยไว้ทันที ท่าทางซึนเดเระเปลี่ยนเป็นดุดันปกป้อง "ปรมาจารย์กู่แห่งสมาคมโอสถ! ข้าคือเยว่ซินแห่งหอประมูลจันทร์กระจ่าง! หากท่านกล้าแตะต้องท่านปรมาจารย์หลินแม้แต่ปลายก้อย ก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน!"

ปรมาจารย์กู่ที่กำลังปาดน้ำตาและน้ำมูก เงยหน้าขึ้นมองหลินเฟย ก่อนที่สายตาของเขาจะไปหยุดอยู่ที่ 'จานข้าว' ในมือของชายหนุ่ม...

รูม่านตาของยอดนักหลอมโอสถหดเกร็งเท่ารูเข็ม!

‘สะ... สวรรค์! ท่ามกลางปราณพิษสีแดง (พริกกะเพรา) กลับมีก้อนเนื้อที่แฝงพลังหยางบริสุทธิ์ (หมูป่าโลหิต) ผสานกับสมุนไพรเทพ (หญ้าดับวิญญาณ) อย่างลงตัว! และที่ใจกลางนั่น... โอสถสีทองอร่ามที่แผ่กลิ่นอายแห่งชีวิตบรรพกาล (ไข่พญาครุฑ)! รูปลักษณ์ช่างแปลกประหลาด แต่คลื่นพลังเต๋าที่แผ่ออกมา มันเหนือกว่าโอสถระดับเก้า! นี่มัน... โอสถระดับเซียนในตำนาน!’

ความหยิ่งยโสเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ปรมาจารย์กู่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความเลื่อมใส เขากระแทกหน้าผากลงกับพื้นลานดินอย่างแรงดังก้อง ตึง!

"ผะ... ผู้น้อยกู่หมิง มีตาหามีแววไม่! บังอาจล่วงเกินท่านปรมาจารย์ผู้หลอมโอสถระดับเซียน! ขะ... ขอท่านปรมาจารย์โปรดเมตตาชี้แนะ ผู้น้อยยอมแลกทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งที่มี เพื่อขอรับรู้ชื่อของ ‘โอสถสะท้านสวรรค์’ ในมือท่าน!"

บรรดาองครักษ์ที่กำลังไอจนปอดแทบหลุดเห็นเจ้านายคุกเข่าโขกหัว ก็รีบพากันคุกเข่ากราบกรานตามอย่างพร้อมเพรียง

หลินเฟยยืนกระพริบตาปริบๆ มองตาแก่ใส่ชุดรุ่มร่ามกราบไหว้อยู่แทบเท้า สลับกับมองเยว่ซินคุณหนูหอประมูลที่ตั้งท่าปกป้องเขาด้วยสีหน้าจริงจัง

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ตักข้าวผัดกะเพราพร้อมไข่ดาวเยิ้มๆ เข้าปากคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย รสชาติเผ็ดร้อนเค็มหวานกลมกล่อมกระจายซ่านไปทั่วลิ้น

"โอสถสะท้านสวรรค์บ้าบออะไรของพวกแก..." หลินเฟยกลืนข้าวลงคอ แล้วใช้ตะหลิวเคาะหัวปรมาจารย์กู่เบาๆ ดัง โป๊ก!

"นี่มันเรียกว่า 'ข้าวกะเพราหมูสับไข่ดาวไม่สุก' โว้ย! เมนูสิ้นคิดประจำชาติ! อยากรู้สูตรก็จ่ายมาสิบตำลึงทอง เดี๋ยวข้าจดใส่กระดาษให้ แต่ตอนนี้... ไปซ่อมรั้วบ้านให้ข้าเดี๋ยวนี้เลยไอ้พวกบ้า!!"

ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า คุณหนูหอประมูลอัจฉริยะ ปรมาจารย์โอสถแห่งเมืองหลวง และสัตว์เทวะบรรพกาลทั้งสอง ต่างเบิกตากว้างมองชายหนุ่มผู้ยืนกินกะเพราไข่ดาวด้วยท่าทีสบายอารมณ์...

‘วิถีแห่งเต๋านั้นเรียบง่าย... ที่แท้ เมนูสิ้นคิด ก็คือสุดยอดโอสถที่พลิกแพลงชะตาฟ้าดินได้! ท่านปรมาจารย์ช่างลึกล้ำยิ่งนัก!’ ทุกคนต่างคิดในใจอย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย!

***