ตอนที่ 48: เยว่ซินสติหลุด: "เจ้าทำบ้าอะไรกับบัวเหมันต์หมื่นปี!"

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังลานดินหน้าเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองลั่วหยาง บรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยภาพที่หากใครในยุทธภพมาเห็นคงต้องควักลูกตาตัวเองทิ้งเพื่อล้างบาป!

"เร็วเข้า! มัดตอกเส้นนั้นให้แน่น! หากรั้วไม้ไผ่ของท่านปรมาจารย์หลุดแม้แต่ซี่เดียว ข้าจะจับพวกเจ้าไปต้มทำยาสกัดวิญญาณ!"

เสียงตวาดแผดกร้าวไม่ได้มาจากยอดฝีมือที่ไหน แต่มาจาก ปรมาจารย์กู่หมิง ยอดนักหลอมโอสถระดับห้าแห่งสมาคมโอสถเมืองหลวง ผู้มีระดับพลังบ่มเพาะถึงขั้นจินตัน (แก่นทองคำ)! ทว่ายามนี้ ชายชราผู้สูงส่งกลับถอดเสื้อคลุมตัวยาวราคาแพงระยับออกพาดบ่า แขนเสื้อถลกขึ้นสูง กำลังเหงื่อตกช่วยองครักษ์ขั้นสร้างรากฐานทั้งสี่ ซ่อมแซมรั้วไม้ไผ่ผุพังอย่างถวายหัว!

จิ๊บ!! (ตรงนั้นมันเบี้ยวโว้ยไอ้แก่! ผูกใหม่เดี๋ยวนี้!)

'เสี่ยวจินทุ่ย' (น่องทอง) วิหคสุริยันบรรพกาลในร่างลูกเจี๊ยบอ้วนกลม ยืนจังก้าอยู่บนตอไม้ มันใช้ปีกสั้นป้อมชี้สั่งการอย่างมาดมั่น หากองครักษ์คนไหนมัดเชือกช้า มันจะกระพือปีกบินไปใช้จะงอยปากที่เคยฉีกกระชากเกล็ดมังกร จิกเข้าที่ก้นของยอดฝีมือเหล่านั้นจนสะดุ้งโหยง!

"ขอรับ! ขอรับท่านนกเทพ! ข้าน้อยจะมัดให้แน่นดุจค่ายกลพิทักษ์สวรรค์เดี๋ยวนี้ขอรับ!" ปรมาจารย์กู่และลูกน้องลนลานทำตามอย่างไม่อิดออด ในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวาผสมความเลื่อมใสสุดขีด

‘แม้แต่สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้านยังเป็นถึงสัตว์เทวะบรรพกาล! ท่านปรมาจารย์หลินผู้นี้ ต้องเป็นตาเฒ่าจอมเซียนที่จำแลงกายมาทดสอบผู้คนเป็นแน่แท้!’ กู่หมิงลอบคิดในใจ พลางปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา

ตัดภาพมาที่ด้านในห้องครัว...

"ซี๊ดดดด... เผ็ดเว้ย! พริกแห้งร้านป้าหวังนี่มันแอบรดน้ำด้วยยาบ้าหรือไงวะเนี่ย ร้อนแรงชะมัด!"

หลินเฟยนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า มือหนึ่งถือช้อนสังกะสีขูดข้าวกะเพราหมูสับไข่ดาวคำสุดท้ายเข้าปาก ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก ริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยจากฤทธิ์ของพริกอัคคีบรรพกาล

เยว่ซินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้จะไม่ได้กินข้าวผัดกะเพราจานนั้น แต่นางก็ยังสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังปราณหยางอันบ้าคลั่งที่แผ่ออกมาจากตัวหลินเฟย มันร้อนระอุจนอากาศในห้องครัวสั่นกระเพื่อม

"ทะ... ท่านปรมาจารย์ พลังปราณหยางในร่างกายท่านกำลังปะทุ! หรือว่า 'โอสถกะเพราไข่ดาว' เมื่อครู่มีพลังมหาศาลเกินไปจนท่านควบคุมไม่อยู่!?" เยว่ซินผุดลุกขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "ให้ผู้น้อยถ่ายทอดปราณเหมันต์... ด้วยการผสานพลังหยินหยางเพื่อสกัดกั้นความร้อนให้ท่านหรือไม่!" ใบหน้าของหญิงสาวแดงซ่านไปถึงใบหูเมื่อพูดประโยคนี้

"สกัดกั้นบ้าบออะไร ผสานพลังอะไรของเจ้า! ข้าแค่กินเผ็ดเกินไปโว้ย! คอแห้งเป็นผงแล้วเนี่ย!" หลินเฟยโบกมือปัดรำคาญ ไม่ได้เก็ตมุกคู่บำเพ็ญเพียรแม้แต่น้อย เขาวางช้อนลงแล้วเดินกระทืบเท้าตึงตังไปที่มุมครัว "ร้อนๆ เผ็ดๆ แบบนี้ มันต้องหาอะไรเย็นๆ กระแทกปากซะหน่อย!"

ชายหนุ่มก้มลงไปรื้อค้น 'กล่องไม้เก็บความเย็น' (ที่เขาประดิษฐ์เองโดยบุด้วยฟางและดินประสิว) ก่อนจะคว้าเอาสิ่งหนึ่งออกมาวางดัง ปึ้ง! ลงบนโต๊ะสับหมู

ดวงตาของเยว่ซินที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นาน เบิกกว้างขึ้นอีกครั้งจนแทบจะถลนออกจากเบ้า!

"นั่นมัน... มะ... ไม่จริงน่า! เมื่อคืนท่านเพิ่งไสทำบิงซูไปแล้วนี่!"

สิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะคือ ดอกบัวสีฟ้าครามใสบริสุทธิ์ที่ทอประกายไอเย็นยะเยือกจนอากาศรอบๆ แข็งตัวเป็นเกล็ดหิมะ... ‘บัวเหมันต์หมื่นปี’!

หลินเฟยเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่กำลังอ้าปากพะงาบๆ "อ้าว ก็เมื่อคืนข้าหั่นไปแค่ครึ่งเดียวเองนี่นา เหลืออีกตั้งครึ่งดอก จะปล่อยทิ้งไว้ให้มันช้ำหรือไง ของซื้อของขายนะเว้ย (ถึงแม้จะได้มาฟรีก็เถอะ)"

"สวรรค์! สมุนไพรระดับนี้ เพียงกลีบเดียวก็ทำให้เจ้าสำนักใหญ่ตั้งค่ายกลคุ้มกันแน่นหนายิ่งกว่าไข่ในหิน แต่นี่ท่าน... ท่านกลับเก็บมันไว้ในลังไม้ผุๆ ปะปนกับหัวไชเท้าและผักชีเนี่ยนะ!!" เยว่ซินเอามือกุมขมับ รู้สึกเหมือนเส้นลมปราณในสมองกำลังจะแตกตายกับการกระทำที่ขัดต่อสามัญสำนึกแห่งเต๋า

ทว่า สิ่งที่ทำให้นางสติหลุดของจริง กำลังจะเริ่มต้นขึ้นต่อจากนี้...

หลินเฟยหยิบ ‘ครกหินอ่างศิลา’ ใบใหญ่ที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชนจนดำเมี่ยม ไปวางข้างๆ ดอกบัวเหมันต์ จากนั้นเขาก็คว้ามีดอีโต้เล่มเดิมขึ้นมา แล้วหั่นบัวเหมันต์หมื่นปีออกเป็นชิ้นๆ หยาบๆ โยน โครม! ลงไปในครก!

"เดี๋ยว! ท่านปรมาจารย์! ท่านจะทำอะไร!?" เยว่ซินเสียงหลง

"ก็เห็นๆ อยู่! ข้าเผ็ด ข้าจะทำเมนูแก้เผ็ดไง! อากาศร้อนๆ แบบนี้ ได้กินอะไรเย็นๆ ปั่นๆ มันถึงจะชื่นใจ!"

หลินเฟยไม่พูดเปล่า เขาเดินไปหยิบลูกมะนาวแป้น (ผลเซียนอัสนีบาตเปรี้ยวจี๊ด) หั่นครึ่งแล้วบีบน้ำลงไปในครกหิน ตามด้วยการตักน้ำตาลทราย (ผงผลึกปราณปฐพี) สาดลงไปสองช้อนพูนๆ ผสมกับน้ำเปล่าเล็กน้อย

จากนั้น ชายหนุ่มก็คว้า ‘สากกะเบือไม้มะขาม’ อันเขื่อง ที่มีรอยบิ่นจากการตำน้ำพริกมานับร้อยกระทะ ขึ้นมาถือไว้ในมือขวา!

เมื่อสากไม้ธรรมดาๆ ถูกจับโดยหลินเฟย ในคลองจักษุของเยว่ซิน มันกลับขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็น ‘เสาค้ำสวรรค์ทะลวงวิญญาณ’! ลมปราณไร้ลักษณ์หมุนวนรอบสากไม้อย่างบ้าคลั่ง!

"เจ้าทำบ้าอะไรกับบัวเหมันต์หมื่นปี!!" เยว่ซินทนไม่ไหวอีกต่อไป นางหวีดร้องออกมาจนเสียงแหบพร่า ร่างพุ่งถลาเข้าไปหมายจะหยุดยั้งโศกนาฏกรรมแห่งวิถีโอสถ "นั่นมันสมบัติของฟ้านะ! ท่านเอาบัวหมื่นปีมาตำในครกน้ำพริกไม่ได้! การหลอมโอสถน้ำแข็งต้องใช้เตาหยกเย็นและไฟหยินบริสุทธิ์สิ!"

"เตาหยกบ้านป้าเจ้าสิ! ข้าไม่มีเครื่องปั่นไฟฟ้าโว้ย! ก็ต้องตำมือเอา หลบไปเกะกะ!" หลินเฟยใช้มือซ้ายยื่นไปแตะหน้าผาก ดันหัวเยว่ซินที่พุ่งเข้ามาไว้อย่างง่ายดาย ก่อนจะง้างสากกะเบือในมือขวาขึ้นสุดแขน

"เสี่ยวฮั่ว! ปล่อยพลังคลื่นความเย็นออกมาซะ! อย่าให้สเลอปี้ข้าละลาย!" หลินเฟยตวาดสั่งดวงไฟวิเศษ

เสี่ยวฮั่ว (ดวงจิตเพลิงอัคคีพิโรธสวรรค์) ที่ซ่อนอยู่ใต้เตาถึงกับชะงักกึก ‘บัดซบ! ข้าเป็นเพลิงศักดิ์สิทธิ์นะเว้ย! ให้ปล่อยความเย็นบ้าอะไร! ให้ข้าไปเผาเมืองยังง่ายกว่า!’

แต่เมื่อเห็นสายตาพิฆาตของเจ้านาย เสี่ยวฮั่วก็แทบหลั่งน้ำตา (ที่เป็นลาวา) มันจำต้องโคจรพลังย้อนกลับ บีบอัดความร้อนจนถึงขีดสุดเพื่อสร้างปฏิกิริยาสะท้อนกลับ (วิชาพลิกหยางเป็นหยินขั้นสุดยอด) ปล่อยไอเย็นระดับติดลบออกมากระแทกใส่ก้นครกหินประหนึ่งคอมเพรสเซอร์ตู้เย็นเคลื่อนที่!

ตึก! ตึก! ตึก! ซวบๆๆ!

หลินเฟยกระหน่ำตำสากไม้มะขามลงไปในครกหินอย่างรวดเร็วและดุดัน จังหวะการตำของเขาไม่ได้ใช้พลังปราณใดๆ แต่กลับสอดคล้องกับจังหวะการเต้นของชีพจรฟ้าดิน! (แท้จริงแล้วคือสเต็ปแม่ค้าส้มตำร้อยคิวที่เขาฝึกมานับหมื่นครั้งในโลกก่อน!)

เสียงเกล็ดน้ำแข็งบัวเหมันต์ที่แตกกระจาย ผสมผสานกับน้ำมะนาวและน้ำตาลทราย เกิดเป็นปฏิกิริยาเคมีลี้ลับ! ไอเย็นสีฟ้าครามผสมกับประกายสายฟ้าสีเหลืองจากน้ำมะนาว พวยพุ่งออกจากปากครกหมุนวนเป็นพายุทอร์นาโดขนาดย่อม!

"มะ... มรรคาแห่งการทุบทำลาย! ผสมผสานกับวิถีแห่งการก่อเกิด!" เยว่ซินที่โดนดันหัวอยู่เบิกตากว้างจนตาแทบฉีก ถอยกรูดไปพิงกำแพง นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเปรี้ยวอมหวานที่แผ่ซ่านออกมา เพียงแค่สูดกลิ่น ปราณหยางที่ตกค้างจากการรับผลกระทบของกลิ่นผัดกะเพราเมื่อครู่ก็ถูกชะล้างจนสะอาดหมดจด!

หน้าบ้าน... ปรมาจารย์กู่และองครักษ์ที่กำลังผูกตอกเชือกอยู่ สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังความเย็นที่ปะทะหน้า รูขุมขนทั่วร่างของพวกเขาสั่นสะท้าน!

"กะ... กลิ่นอายโอสถระดับนี้มันอะไรกัน! เย็นยะเยือกแต่แฝงไปด้วยความสดชื่นดุจวสันตฤดู! พลังทำลายล้างที่ถูกปรับสมดุลด้วยความนุ่มนวล!" ปรมาจารย์กู่ทิ้งไม้ไผ่ในมือ วิ่งถลามาเกาะขอบหน้าต่างครัว แววตาของเขาจ้องมองเข้าไปด้านในดั่งคนเสียสติ

และภาพที่เขาเห็น คือชายหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนเปื้อนคราบซีอิ๊ว กำลังใช้สากไม้เน่าๆ ตำสมุนไพรระดับเซียนในครกหินดำๆ!

"พะ... พังทลายแล้ว... วิถีโอสถที่ข้าพร่ำศึกษามาหกสิบปี... มันเป็นแค่ขยะ! ที่แท้ การหลอมโอสถไม่จำเป็นต้องใช้เตาสุวรรณ ไม่จำเป็นต้องร่ายรำค่ายกล! เพียงแค่ 'ครก' และ 'สาก' ก็สามารถจำลองการบดขยี้ของสัจธรรมฟ้าดินได้!" ปรมาจารย์กู่ทรุดตัวลงคุกเข่าร่ำไห้ น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม "ขอบคุณสวรรค์ที่ให้ข้ากู่หมิง ได้มีชีวิตอยู่เพื่อเบิกเนตรเห็นวิชา 'หัตถ์สากกระหน่ำสวรรค์' ในตำนาน!"

"เสร็จเว้ย!"

หลินเฟยปาดเหงื่อ วางสากลง เขาใช้ช้อนตักส่วนผสมที่บัดนี้กลายเป็นเนื้อเกล็ดน้ำแข็งเนียนละเอียดสีฟ้าอมเหลือง (ลักษณะเหมือนสเลอปี้เลมอน) เทลงในกระบอกไม้ไผ่

"อ่าห์..." หลินเฟยยกกระบอกขึ้นซดรวดเดียวครึ่งแก้ว ความเย็นจี๊ดจ๊าดของมะนาวผสมความหวานละมุน และความเย็นระดับติดลบของบัวเหมันต์ ไหลลงสู่ลำคอ ดับความเผ็ดร้อนของผัดกะเพราเป็นปลิดทิ้ง! ความสดชื่นทะลวงไปถึงรูขุมขน ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอเย็นสีขาว ชูนิ้วโป้งให้ตัวเอง

"นี่แหละโว้ย! สมูทตี้เลมอนบัวเหมันต์! สุดยอดเมนูดับร้อน! สวรรค์โปรดแท้ๆ!" หลินเฟยยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข (แม้จะจี๊ดขึ้นสมองไปนิดนึงก็ตาม)

เขาหันไปเห็นเยว่ซินและตาแก่กู่หมิง (ที่แอบเกาะหน้าต่าง) กำลังจ้องมองกระบอกน้ำปั่นในมือเขาด้วยสายตาราวกับหมาป่าหิวโหย น้ำลายของพวกเขาสอจนแทบจะหยดลงพื้น

"อะไร? มองทำไม? อยากกินอะดิ?" หลินเฟยเลิกคิ้ว ก่อนจะแสยะยิ้มแบบพ่อค้าหน้าเลือด "ของดีมีน้อย บัวเหมันต์นี่ต้นทุนมันสูง แถมข้าต้องออกแรงตำจนกล้ามแทบขึ้น..."

"ผู้น้อยขอซื้อ!! ผู้น้อยยินดีจ่ายทุกอย่าง!" ปรมาจารย์กู่ตะโกนลั่นจากหน้าต่าง รีบล้วงมือเข้าไปในแหวนมิติของตนเอง "นี่คือ 'ป้ายหยกม่วง' ของสมาคมโอสถ สามารถเบิกเงินได้สิบหมื่นตำลึงทอง! และนี่คือ 'คัมภีร์เพลิงโลกันตร์' วิชาระดับนภา! ขอเพียงท่านปรมาจารย์เมตตามอบ 'โอสถปั่นอัสนีเหมันต์' ให้ผู้น้อยสักอึก ผู้น้อยจะยอมเป็นสุนัขรับใช้ท่านไปตลอดกาล!"

เยว่ซินไม่ยอมแพ้ นางปลดป้ายหยกประจำตัวของศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่ล้างมลทินออกมา "ท่านปรมาจารย์หลิน! ข้า... ข้าไม่มีทรัพย์สินมากเท่าตาเฒ่านี่ แต่ข้ายินดีมอบกระบี่หิมะโปรย และ... และยอมเป็นข้ารับใช้อุ่นเตียงให้ท่าน! ขอเพียงท่านให้ข้าชิมหนึ่งคำ!"

หลินเฟยเบิกตากว้าง มองป้ายหยกที่เบิกเงินได้มหาศาล สลับกับมองเยว่ซินที่หน้าแดงเถือกถึงใบหู

‘ไอ้พวกคนรวยเมืองนี้มันบ้าไปแล้วหรอวะ! แค่น้ำปั่นมะนาวแก้วเดียวถึงกับจะยกสมบัติให้หมดตัว! แถมยัยคุณหนูนี่เมื่อวันก่อนยังปาเงินใส่หน้าขอถอนหมั้นข้าอยู่เลย วันนี้จะมาขออุ่นเตียงแลกน้ำปั่น! จะมาหลอกกินฟรีหรือไงฝันไปเถอะ!’

หลินเฟยถอนหายใจยาวๆ อย่างระอา เขาเดินไปหยิบกระบอกไม้ไผ่ใบเล็กมาสองใบ ตักน้ำปั่นแบ่งให้ทั้งสองคน คนละนิดหน่อย... ก่อนจะรับเอาป้ายหยกเบิกเงินของตาเฒ่ากู่มาเก็บใส่กระเป๋ากางเกงหน้าตาเฉย (ของฟรีใครจะไม่เอา ได้ทุนคืนค่าหมูสามชั้นแล้ว!) ส่วนกระบี่และข้อเสนออุ่นเตียงของเยว่ซินเขาเมินทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย

"เอ้า เอาไปกินแก้โง่! เลิกทำตัวเบียวๆ กันสักที แล้วตาแก่... ซ่อมรั้วเสร็จแล้วก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามากวนเวลานอนกลางวันของข้า!"

ทันทีที่ปรมาจารย์กู่และเยว่ซินได้รับแก้วน้ำปั่น พวกเขาก็ประคองมันราวกับเป็นของล้ำค่าที่สุดในสามภพ ทั้งสองค่อยๆ จิบมันเข้าไปเพียงหยดเดียว...

วูบบบบ!!!

คลื่นพลังสายฟ้าและเหมันต์ปะทะกันในร่างของพวกเขา! ปรมาจารย์กู่ที่ติดอยู่ในคอขวดขั้นจินตันมานานนับสิบปี รู้สึกถึงแก่นทองคำในร่างที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ปราณพิษที่เคยตกค้างจากการทดลองยาถูกชะล้างจนสิ้น! พลังวัตรของเขาทะลวงเข้าสู่ 'ขั้นจินตันระดับสมบูรณ์' ในพริบตา!

"ทะ... ทะลวงขั้นแล้ว! เพียงแค่หยดเดียว! ข้ากู่หมิง ขอสาบานว่าชีวิตนี้จะขอเป็นทาสรับใช้ใต้เท้าหลินตลอดไป!" ปรมาจารย์กู่คุกเข่าโขกหัวกับพื้นดินดังปั้กๆ ร่ำไห้ด้วยความปีติสุดกู่

ส่วนเยว่ซินที่เผลอดื่มเข้าไปเต็มๆ อึก ร่างของนางเปล่งประกายสีฟ้าครามเจิดจรัส ปราณกระบี่ในร่างของนางคมกริบขึ้นเป็นสิบเท่า รากฐานที่เพิ่งทะลวงไปเมื่อคืน ยิ่งแข็งแกร่งดุจเพชรแท้!

นางมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังเดินหาวหวอดๆ กลับเข้าไปนอนในห้อง ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและเทิดทูนเหนือสิ่งอื่นใด

"ท่านปรมาจารย์หลิน... ท่านช่างเป็นยอดบุรุษผู้ไร้เทียมทาน ที่ซ่อนความยิ่งใหญ่ไว้ภายใต้ความเรียบง่ายโดยแท้! ไม่ว่าท่านจะทำเป็นรำคาญข้า เมินเฉยต่อรูปร่างหน้าตาของข้าแค่ไหน... ข้า เยว่ซิน ก็จะไม่มีวันหนีไปจากครัวของท่านอีกแล้ว!"

...และนี่คือจุดเริ่มต้นของตำนาน 'เทพโอชาก้นครัว' ที่จะสะเทือนไปทั้งยุทธภพ ด้วยศาสตราวุธคู่กายคือ ครกหินอ่างศิลา สากไม้มะขาม และกระทะเหล็ก!

***